Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
donderdag 17 januari 2013 om 01:17
Meds, die discussie heb ik geen zin meer in en is nutteloos. Ik vind het logisch na 23 jaar samen nog gevoelens voor ex te hebben, maar terug wil ik hem al een tijdje niet meer. Hij is en blijft een liegende, bedriegende eikel.
Dubio, dat is dus precies waarom ik hem heb gezegd dat hij dit met zijn vader moet bespreken. Ik vrees alleen dat dit niet gaat gebeuren.
En zoals ik al schreef, mag zoon idd zelf kiezen of hij wel of niet gaat, hij gaat op dit moment al heel kort (echt alleen eten en slapen).
Dubio, dat is dus precies waarom ik hem heb gezegd dat hij dit met zijn vader moet bespreken. Ik vrees alleen dat dit niet gaat gebeuren.
En zoals ik al schreef, mag zoon idd zelf kiezen of hij wel of niet gaat, hij gaat op dit moment al heel kort (echt alleen eten en slapen).
donderdag 17 januari 2013 om 14:14
Hee Hova,
Zou het niet kunnen dat de ex-minnares van je ex niet meer is dan een seksvriendin, scharrel of hoe je het ook kunt noemen? De vrienden waar ze aan werd voorgesteld kwamen immers spontaan langs, anders had hij haar wellicht helemaal niet voorgesteld. En dat hij er niets over vertelt omdat het zijn privédingetje is, gewoon niet iets wat je met je kinderen deelt, of met je ex vrouw en het gros van je omgeving? Als ik het allemaal zo lees dan denk ik dat hij het best wel gezellig met haar kan hebben en dat hij daarvoor verder niet echt een serieuze relatie hoeft te willen (al)? Niet dat het veel uitmaakt voor jouw sores, maar wellicht liegt hij hier niet over en wil hij de details voor zichzelf houden.
Zou het niet kunnen dat de ex-minnares van je ex niet meer is dan een seksvriendin, scharrel of hoe je het ook kunt noemen? De vrienden waar ze aan werd voorgesteld kwamen immers spontaan langs, anders had hij haar wellicht helemaal niet voorgesteld. En dat hij er niets over vertelt omdat het zijn privédingetje is, gewoon niet iets wat je met je kinderen deelt, of met je ex vrouw en het gros van je omgeving? Als ik het allemaal zo lees dan denk ik dat hij het best wel gezellig met haar kan hebben en dat hij daarvoor verder niet echt een serieuze relatie hoeft te willen (al)? Niet dat het veel uitmaakt voor jouw sores, maar wellicht liegt hij hier niet over en wil hij de details voor zichzelf houden.
donderdag 17 januari 2013 om 15:41
Adnama, dat zou best kunnen. Hij heeft echter ook al wel contact met haar zus en zwager, dus dat doet vermoeden dat het meer is dan dat. Ik heb zelf het idee dat hij het meer als een 'scharrel' oid ziet en dat zij het als meer ziet.
Maar hoe dan ook, doet dat er eigenlijk helemaal niet toe voor mij op dit moment, als ik maar zo weinig mogelijk met hem te maken heb. Het enige is dat hij dan niet gelogen heeft over dat stukje, dat zou kunnen.
De toekomst zal het uitwijzen.
Maar hoe dan ook, doet dat er eigenlijk helemaal niet toe voor mij op dit moment, als ik maar zo weinig mogelijk met hem te maken heb. Het enige is dat hij dan niet gelogen heeft over dat stukje, dat zou kunnen.
De toekomst zal het uitwijzen.
donderdag 17 januari 2013 om 18:15
quote:hova schreef op 17 januari 2013 @ 01:17:
Dubio, dat is dus precies waarom ik hem heb gezegd dat hij dit met zijn vader moet bespreken. Ik vrees alleen dat dit niet gaat gebeuren.
Waarom niet? Wil hij zijn vader niet voor het hoofd stoten? Hoopt hij dat zijn vader ooit nog terugkomt en durft hij daarom niet te zeggen wat hij echt denkt? Vindt hij het moeilijk om voor zichzelf op te komen? Gaat hij confrontaties liever uit de weg?
Dubio, dat is dus precies waarom ik hem heb gezegd dat hij dit met zijn vader moet bespreken. Ik vrees alleen dat dit niet gaat gebeuren.
Waarom niet? Wil hij zijn vader niet voor het hoofd stoten? Hoopt hij dat zijn vader ooit nog terugkomt en durft hij daarom niet te zeggen wat hij echt denkt? Vindt hij het moeilijk om voor zichzelf op te komen? Gaat hij confrontaties liever uit de weg?
Ga in therapie!
donderdag 17 januari 2013 om 18:20
quote:[message=13799156,noline]hova schreef op 17 januari Maar hoe dan ook, doet dat er eigenlijk helemaal niet toe voor mij op dit momentDit staat haaks op wat je eerder geschreven hebt. Ik verbaas me er elke keer weer over hoe jij je eigen gevoel onder het vloerkleed weet te vegen.
Ga in therapie!
donderdag 17 januari 2013 om 18:37
quote:hova schreef op 15 januari 2013 @ 23:39:
Gaat redelijk met mij. Zit wel weer even in de 'struisvogel-modus'. Heb dat even nodig denk ik momenteel.
Goeie waarneming Hova! En een goeie ontwikkeling dàt dat waarneemt bij jezelf. Een tijdje geleden had je waarschijnlijk gezegd dat je het 'gewoon' te druk had met vanallesennogwat.
Nu neem je waar dat je bewust je kop in het zand stopt en 'het' even niet wilt weten. Dat kan. Dat mag. Daar kies je voor.
Volgende stap is uitzoeken of het je daadwerkelijk helpt en of er ook andere 'niet-struisvogel'-keuzes zijn die wellicht beter helpen.
Tipje: loslaten is er eentje van...(en die wordt hier al uitvoerig besproken)
Gaat redelijk met mij. Zit wel weer even in de 'struisvogel-modus'. Heb dat even nodig denk ik momenteel.
Goeie waarneming Hova! En een goeie ontwikkeling dàt dat waarneemt bij jezelf. Een tijdje geleden had je waarschijnlijk gezegd dat je het 'gewoon' te druk had met vanallesennogwat.
Nu neem je waar dat je bewust je kop in het zand stopt en 'het' even niet wilt weten. Dat kan. Dat mag. Daar kies je voor.
Volgende stap is uitzoeken of het je daadwerkelijk helpt en of er ook andere 'niet-struisvogel'-keuzes zijn die wellicht beter helpen.
Tipje: loslaten is er eentje van...(en die wordt hier al uitvoerig besproken)
donderdag 17 januari 2013 om 18:38
donderdag 17 januari 2013 om 20:12
Dubio, ik denk omdat die twee het gewoon allebei heel moeilijk vinden over hun gevoelens te praten.
En ok, daar heb je wel een beetje gelijk in, dat ik daar mezelf tegenspreek. Het doet me wel degelijk wat dat hij met haar is, dat hij me zo makkelijk heeft ingeruild zeg maar en dan nog wel met degene die zo verraderlijk lief en aardig bij mij thuis kwam om vervolgens mijn man verliefde sms'jes te gaan sturen.
Maar of dat nu als 'scharrel' is of als echte relatie is maakt per saldo misschien niet zo heel veel uit.
Of misschien ook wel, want het laatste betekent dat ik in de (nabije) toekomst ook wel met haar te maken zal krijgen en daar zie ik juist zo verschrikkelijk tegenop...
Bb, loslaten is idd iets waar ik heel hard aan moet werken en al mee aan het werk ben, heel bewust. Door bv elke keer dat mijn gedachten afdwalen naar 'hem en haar samen op de bank' (of uberhaupt aan hem) mijn mantra in mijn hoofd te herhalen (let go off things you have no control over) en bewust even iets te gaan doen dat mijn aandacht afleidt.
Het is een lastige voor mij, zeker omdat ik geneigd ben overal controle en verantwoordelijkheid over te willen nemen. Maar ik ben daar zeer bewust mee bezig.
Ook heb ik een tip uitgevoerd die ik ergens las (weet niet meer of dat hier was). Heb een grote glazen pot gekocht en elke dag schrijf ik op een klein briefje wat me die dag blij of gelukkig maakte of waar ik trots op was. En dat stop ik in die pot. De kinderen kunnen er ook briefjes in stoppen. En ik hoop die pot gedurende het jaar steeds voller te zien worden...
Wil meer met het positieve bezig zijn.
En ok, daar heb je wel een beetje gelijk in, dat ik daar mezelf tegenspreek. Het doet me wel degelijk wat dat hij met haar is, dat hij me zo makkelijk heeft ingeruild zeg maar en dan nog wel met degene die zo verraderlijk lief en aardig bij mij thuis kwam om vervolgens mijn man verliefde sms'jes te gaan sturen.
Maar of dat nu als 'scharrel' is of als echte relatie is maakt per saldo misschien niet zo heel veel uit.
Of misschien ook wel, want het laatste betekent dat ik in de (nabije) toekomst ook wel met haar te maken zal krijgen en daar zie ik juist zo verschrikkelijk tegenop...
Bb, loslaten is idd iets waar ik heel hard aan moet werken en al mee aan het werk ben, heel bewust. Door bv elke keer dat mijn gedachten afdwalen naar 'hem en haar samen op de bank' (of uberhaupt aan hem) mijn mantra in mijn hoofd te herhalen (let go off things you have no control over) en bewust even iets te gaan doen dat mijn aandacht afleidt.
Het is een lastige voor mij, zeker omdat ik geneigd ben overal controle en verantwoordelijkheid over te willen nemen. Maar ik ben daar zeer bewust mee bezig.
Ook heb ik een tip uitgevoerd die ik ergens las (weet niet meer of dat hier was). Heb een grote glazen pot gekocht en elke dag schrijf ik op een klein briefje wat me die dag blij of gelukkig maakte of waar ik trots op was. En dat stop ik in die pot. De kinderen kunnen er ook briefjes in stoppen. En ik hoop die pot gedurende het jaar steeds voller te zien worden...
Wil meer met het positieve bezig zijn.
donderdag 17 januari 2013 om 20:28
Goed bezig Hova en leuk idee, die pot met positieve briefjes (en helemaal omdat jullie het samen doen!)
Dat loslaten mag je nog veel breder zien hoor: ik lees steeds weer het 'moeten' en 'hoort zo' en 'wat zullen ze wel niet denken' van je. Daar kun je netto een hele hoop van weggooien.
Goed beschouwd moet je de getrouwde Hova loslaten. De Hova met partner en het leven wat daarbij hoort. De rollen die je daarin vervulde. De prioriteiten die je toen stelde. De eisen die daarbij horen....
Ze kunnen allemaal overboord Hova en dat zal pijn doen, maar ook bevrijding geven. Het zal een zoektocht zijn naar de nieuwe Hova, zònder partner (maar hé, niet zielig of sneu!!), op eigen benen en eigen kracht!
Loslaten is ook ballast overboord werpen, merken dat je prima kan zwemmen zònder drijfhout, dat je borstkas ruimer wordt zonder de beklemming van moetens en horens, je benen véél sterker zijn als je er ècht eens op gaat staan en je eigen koers en doelen zich vanzelf ontvouwen als je eenmaal op pad bent.
Ja, het is eng en onzeker om al het oude, bekende en vertrouwde los te durven laten en jezelf over te geven aan de nieuwe stroom die je een andere, onbekende richting opstuurt.
Maar je kunt het ook beschouwen als een nieuw avontuur, een verkenning in het land dat Hova heet en ik durf te wedden dat je je er uiteindelijk héél erg thuis zult gaan voelen!
Dat loslaten mag je nog veel breder zien hoor: ik lees steeds weer het 'moeten' en 'hoort zo' en 'wat zullen ze wel niet denken' van je. Daar kun je netto een hele hoop van weggooien.
Goed beschouwd moet je de getrouwde Hova loslaten. De Hova met partner en het leven wat daarbij hoort. De rollen die je daarin vervulde. De prioriteiten die je toen stelde. De eisen die daarbij horen....
Ze kunnen allemaal overboord Hova en dat zal pijn doen, maar ook bevrijding geven. Het zal een zoektocht zijn naar de nieuwe Hova, zònder partner (maar hé, niet zielig of sneu!!), op eigen benen en eigen kracht!
Loslaten is ook ballast overboord werpen, merken dat je prima kan zwemmen zònder drijfhout, dat je borstkas ruimer wordt zonder de beklemming van moetens en horens, je benen véél sterker zijn als je er ècht eens op gaat staan en je eigen koers en doelen zich vanzelf ontvouwen als je eenmaal op pad bent.
Ja, het is eng en onzeker om al het oude, bekende en vertrouwde los te durven laten en jezelf over te geven aan de nieuwe stroom die je een andere, onbekende richting opstuurt.
Maar je kunt het ook beschouwen als een nieuw avontuur, een verkenning in het land dat Hova heet en ik durf te wedden dat je je er uiteindelijk héél erg thuis zult gaan voelen!
donderdag 17 januari 2013 om 22:39
Bb, denk dat ik flinke delen van de 'getrouwde Hova' al heb losgelaten. Kan het soms zelfs wel
een spannend idee vinden dat ik vrijgezel ben nu... (Zomaar op de aandacht van een leuke man in zou kunnen gaan als ik dat zou willen ). En dat ik bv zelf de keuze kon maken om een hondje aan te schaffen, gitaarles te nemen.... Niks hoef te overleggen (nou ja, wel beetje met kids )
Maar ik moet mijn draai nog vinden met deze 'nieuwe Hova', weet nog niet zo goed wie ze is.
En soms kan ik me heel erg verzetten tegen alle nare veranderingen... Maar het heeft geen zin te vechten tegen dingen die onvermijdelijk zijn... Moet nog leren met de stroom mee te gaan...
All: lieve, lieve meis.... Slaap lekker... Xxxx
een spannend idee vinden dat ik vrijgezel ben nu... (Zomaar op de aandacht van een leuke man in zou kunnen gaan als ik dat zou willen ). En dat ik bv zelf de keuze kon maken om een hondje aan te schaffen, gitaarles te nemen.... Niks hoef te overleggen (nou ja, wel beetje met kids )
Maar ik moet mijn draai nog vinden met deze 'nieuwe Hova', weet nog niet zo goed wie ze is.
En soms kan ik me heel erg verzetten tegen alle nare veranderingen... Maar het heeft geen zin te vechten tegen dingen die onvermijdelijk zijn... Moet nog leren met de stroom mee te gaan...
All: lieve, lieve meis.... Slaap lekker... Xxxx
vrijdag 18 januari 2013 om 13:37
Hova, je zegt een relatie en een scharrel dat zijn twee verschillende dingen, maar is het niet zo dat die scharrel van jouw ex met zijn college al 2 jaar duurt? In die zin is het dus een serieuze relatie. En gaat zij dus een onderdeel zijn van het leven van je ex en hoe moeilijk ook, het leven van je kinderen.
vrijdag 18 januari 2013 om 15:17
Adnama, ik hoop idd dat het me dan niet zoveel meer uitmaakt
Dubio, ik bedoel met haar te maken krijgen als in op verjaardagen van vrienden of familie of mijn kinderen die niets met haar te maken willen hebben, hoe dat opgelost moet worden.
Met mij praat oudste ook maar mondjesmaat hoor, maar ik zoek het gesprek wel op en dat doet ex niet, die vindt het prima zo: als er niet over gesproken wordt, is er geen probleem. Ik probeer juist bewust met mijn kinderen erover te praten en voor oudste moet je daar juist een moment voor opzoeken dat het niet zo heel opvallend is dat je met hem wilt praten ('tussen neus en lippen door' dus, als je begrijpt wat ik bedoel ).
Meds, ik bedoel dat ik juist wat minder bezig probeer te zijn met hem en wat meer met Hova en 'haar nieuwe leven'. En dus wil ik niet de hele discussie over mijn gevoelens voor hem weer aanwakkeren, dat bedoelde ik.
Ik weet dat hun relatie/scharrel/wat dan ook niet twee jaar heeft geduurd, omdat ik erachter ben gekomen wanneer ze weer privé contact met elkaar hebben opgenomen. Maar dat is water under the bridge wat mij betreft, wat wel belangrijk is is hoe ik (en voornamelijk ook de kids) hier in de toekomst mee kan/kunnen dealen.
Dubio, ik bedoel met haar te maken krijgen als in op verjaardagen van vrienden of familie of mijn kinderen die niets met haar te maken willen hebben, hoe dat opgelost moet worden.
Met mij praat oudste ook maar mondjesmaat hoor, maar ik zoek het gesprek wel op en dat doet ex niet, die vindt het prima zo: als er niet over gesproken wordt, is er geen probleem. Ik probeer juist bewust met mijn kinderen erover te praten en voor oudste moet je daar juist een moment voor opzoeken dat het niet zo heel opvallend is dat je met hem wilt praten ('tussen neus en lippen door' dus, als je begrijpt wat ik bedoel ).
Meds, ik bedoel dat ik juist wat minder bezig probeer te zijn met hem en wat meer met Hova en 'haar nieuwe leven'. En dus wil ik niet de hele discussie over mijn gevoelens voor hem weer aanwakkeren, dat bedoelde ik.
Ik weet dat hun relatie/scharrel/wat dan ook niet twee jaar heeft geduurd, omdat ik erachter ben gekomen wanneer ze weer privé contact met elkaar hebben opgenomen. Maar dat is water under the bridge wat mij betreft, wat wel belangrijk is is hoe ik (en voornamelijk ook de kids) hier in de toekomst mee kan/kunnen dealen.
vrijdag 18 januari 2013 om 19:33
Als je kinderen niets met haar te maken willen hebben, is dat ex' probleem, niet het jouwe. Jij moet hoogstens een plan b achter de hand hebben voor als de kinderen niet willen gaan en eventueel een praatpaal en schouder om op uit te huilen bieden.
Goed dat je probeert je gedachten te sturen!
Goed dat je probeert je gedachten te sturen!
Ga in therapie!
vrijdag 18 januari 2013 om 20:46
Heb je natuurlijk gelijk in, dubio. Ex en ik zijn het er ook over eens dat zij zelf beslissen of ze wel of niet naar hem toe gaan dus als ze niet willen gaan als zij daar in de toekomst is, dan is dat maar zo. Ik denk alleen dat dat pijn gaat doen, want vooral middelste is ervan overtuigd dat papa in dat geval altijd voor haar/hen zou kiezen en dan zou zorgen dat zij er niet is. Maar goed, is nu nog niet aan de orde, en ik moet leren niet bij voorbaat al allerlei problemen op te willen lossen .
Gedachten sturen werkt vaak wel, soms ook totaal even niet helaas... Maar oefening baart vast kunst
Gedachten sturen werkt vaak wel, soms ook totaal even niet helaas... Maar oefening baart vast kunst
