Hoe kom ik verder?

Hoi Hova,



Het andere topic heb ik ook meegelezen.

Je ziet bij kinderen van ouders met een psychische ziekte, dat deze de rol van verzorger opnemen, wat natuurlijk voor de eigen ontwikkeling niet goed is. Het is op een of andere bepaalde manier, 'fijn"om zo belangrijk te zijn.en aangezien dit waarschijnlijk het enige is wat kinderen van psychisch zieke ouders kunnen krijgen. Een rol, niet jezelf zijn, maar een verzorgersrol.

In jouw geval laat een belangrijke steunpilaar in jouw leven, je in de steek door zelfmoord te plegen. De vrouw die jou eigenlijk veel ondersteuning en liefde had moeten geven. Ik kan me voorstellen dat als je niet een bepaalde veiligheid hebt meegekregen, dat je perfectionistisch wordt. Omdat het een structuur geeft, perfect kan nooit verkeerd zijn.

Ik neem aan dat je vrij jong getrouwd bent, of samen met ex bent geweest. (de rol van echtgenote). Als ik het zo lees ben jij degene geweest die altijd alles regelde. En wederom iemand die jou na ziekte of door ziekte in de steek laat. Waar je weer veel voor gezorgd hebt. Weer een belangrijke steunpilaar weg. Heb je eigenlijk wel ooit op iemand kunnen steunen vraag ik me af ?

Als deze brainfart iets van waarheid bevat, dan kan ik me voorstellen dat je je ontiegelijk alleen en eenzaam kan voelen.

Nu de moederrol, de perfecte moeder willen alle moeders zijn lijkt me, maar je kan je kinderen niet behoeden voor pijn en verdriet.

Zeker niet, als een ander een keuze maakt, en jij uit zelfbehoud voor jezelf moet kiezen. Deze pijn van de scheiding en de verantwoording daarvan ligt bij ex. Je bent niet de moeder die tekort is geschoten (zal jouw moeder, lijkt me, nooit bewust hebben gedaan), zoals jouw eigen moeder.

Weer een rol, de moederrol. Het zijn allemaal rollen, die jou zekerheid lijken te geven, nu ze weggevallen zijn, ben je op je kwetsbaarst. Echt alleen.

Ik zou je net zoals alle anderen adviseren om op zoek te gaan naar de Hova die achter al die rollen zit, die niet voor een ander denkt, die met haar eigen gevoelens kan worstelen, en weer bovenkomen. Ik denk dat het een verdrietig proces zal zijn, maar uiteindelijk dat er heel veel te winnen valt. Dit zal net als elk proces met vallen en opstaan gaan, zoals je nu doet. Niet de rollen-Hova en de eigenwaarde daaruit (alhoewel dit natuurlijk wel ook voor eigenwaarde zorgt) maar de echte Hova heb je te winnen.

goeie post conundrum

quote:hova schreef op 19 januari 2013 @ 09:04:



En ik denk dat acceptatie nou juist hetgeen is dat mij veel rust kan brengen.



Het is logisch dat je moeite hebt met acceptatie, eerst woonde je bij je ouders en later bij je ex.



95% van je leven ben je verzorgd, heb je verzorgd maar in ieder geval woonde je onder een dak met mensen waarmee je de dagelijkse dingen kon delen (eerst ouders later ex)



Als dat wegvalt is dat best vreemd, eng, raar, apart, beangstigend

vooral omdat je het een dikke 40 jaar anders hebt gedaan.



Maar ik garandeer je, het komt goed, echt het komt goed

Makkie..sterke kanten: vechter, sterke persoonlijkheid, behulpzaam,liefdevol, meelevend, trotse en altijd aanwezige moeder, creatief,opend staan voor anderen,moet ik nog even doorgaan?

quote:hova schreef op 19 januari 2013 @ 09:30:

Thanx lieve Gijs, komt ook allemaal wel goed, duurt me alleen te lang soms

Maar ik las laatst ergens: een maand voor elk jaar dat je samen bent. Ex is nu 15 maanden weg, dus nog maar 8 te gaan haha.



Hoop dat het met jou allemaal goed gaat en je nog steeds van je leven geniet



Dank je.



Ik zal je iets vertellen uit eigen ervaring, net na de scheiding gingen ex en ik nog vaak op pad met de kinderen, gezamenlijke kerst enz. en toen ging het op en af met me.



Waarom? Omdat ik nog gedeeltelijk in mijn "oude" leven zat.

Het ging pas echt goed met me toen ze een nieuwe relatie kreeg, moeilijk uit te leggen en in het begin even wennen.

Maar het leek alsof er een deur stevig dicht ging ipv van klapperde.



We doen nog steeds wel dingen gezamenlijk, maar minder en anders ik ga nu eigenlijk altijd met mijn dochters op pad terwijl voorheen ex zich nog wel eens aansloot, bijvoorbeeld als we naar de Efteling gingen.



Als jou ex een vaste relatie krijgt gaat het beter met jou, dat geloof je nog niet, wedden

Hey Hova

Lees hier nog af en toe mee, en wil je een boek aanraden, redelijk mindfull maar niet zo zweverig als mindfullness kan zijn (kauw elke hap 66 keer). Beetje down to earth: Russ Harris, The Reality Slap. Finding peace and fullfillment when life hurts.



Op Amazon kun je een stuk lezen, misschien is het ook wat voor jou (mij heeft het enorm geholpen).





Groetjes, Mies.

@hova het boek is "gripping", heb het in 1 ruk uitgelezen. gewoon, omdat het zoveel ruimte gaf, hij neemt je echt mee van het benoemen van je gevoelens naar er ruimte aan geven naar waar je voor wilt stáán. Ongewoon zelfhulpboek.

Maar snap het hoor, je hoofd moet er wel naar staan.



Doe gewoon waar jij je goed bij voelt, dat is de weg die je kunt terugvinden en gaan: de jouwe, zonder je te laten leiden door anderen!! Je kunt t (((HUGS)))!

oja, mocht t Engels n mentale hobbel vormen, t boek is vertaald in het NL...

Ik heb het gister ook gedaan meis, doe eens gek en probeer het ook eens, er was geen woord van gelogen..

Hova: oudste zoon hier is in therapie geweest mét z'n vader. Hij gaat er nooit meer heen, daar heeft hij geen zin in. Hij is nu 16. Hij gaat wel af en toe met z'n vader ergens naar toe. En vader haalt hem soms op bij het sporten en brengt hem thuis. Volgens mij (maar ik was daar niet bij en krijg daar geen exacte info over) hebben ze tamelijk indringende sessies gehad, over hoe een vader zijn kinderen zo in de steek kan laten ed. In het rapport lees ik dan dat ex zich vanaf het moment dat hij wegging vooral gericht heeft op de toekomst en zijn nieuwe gezin met zijn nieuwe vriendin en haar kinderen. Het is wel wat rustiger nu, maar nog steeds 'sombere buien in zijn hoofd' en dan niet naar school gaan. Leerplicht, begeleiding, noem maar op. Af en toe moet ik ook erg zuchten hoor. Fulltime baan, veel kinderen, veel onderhoud en oudste zoon die dan weer niet op school verschijnt. Hoofdpijn. Maar hé, ik ben niet het slachtoffer, ik ben de held, heb ik in nacht 1 bedacht. Dat blijft mijn motto.



Hier is niet alles spic en span qua huishouden. Mijn kinderen hebben het vermogen overal tasjes met spullen neer te gooien.. En de kamers van de pubers zijn ook een verzameling was en kleding. (Ik had een maand geleden dat een vorige bewoner (oude, deftige mevrouw) aanbelde of ze het huis mocht zien, waar ze als klein meisje logeerde (haar oom woonde hier). Ik was na een lange werkweek bezig met het halen van een deadline en het was een ontploffing. Ik had net de toiletten in het schoonmaakmiddel gezet... "Het is werk in uitvoering" zei ik tegen de mevrouw en ik heb haar alles laten zien, inclusief zooi. Hah. Dit is mijn leven. Soms opgeruimd, soms moet ik andere prioriteiten stellen. En soms bedenk ik ook: wat zou ik nou zélf willen, als ik niks hoefde. Opruimen? Nee hoor, lekker uren in bad bladen lezen of mooie boeken. Dat verdien ik. Andere mensen hebben niets met mijn planning te maken, ik leef voor mezelf en mijn kinderen.



Ik heb toch weleens verteld dat ik een keer heel boos ben geworden op mijn zus, die kwam logeren terwijl ik het superdruk had, Dat kon, zoals hier heel veel kan. Maar zij vond dat de badkamer van oudste zoon schoner kon, dus ging ze die omstandig schoon lopen maken en suggereren dat ik een werkster nodig had. Terwijl ik mijn eigen prioriteitenlijst had. Nu knallen voor mijn werk en tussendoor uitrusten, volgende week weer eens even door die badkamer. Het voelde als verraad. Dom hoor. En bemoeierig.

Ben Jean-Pierre van de Ven aan het lezen. Geluk in de liefde. Erg goed. Een soort wetenschappelijke trip. Houd ik wel van.

Ik ga zo Russ Harris eens halen in de bieb; goede tip en het boek staat er. Een familielid van mij is psycholoog en die had het over ACT, toen ik mijn af en toe opborrelende wanhoop (kom ik ooit écht van het denken over wat mij overkomen is af) uitte. Meestal gaat dat aardig, maar het is niet niks..

@Gianna: herkenbaar! Je leert steeds meer "schijt" te krijgen aan wat andere mensen "normaal" vinden, als alleenstaand moeder gaat dat nu eenmaal niet allemaal. En je merkt ook dat het niet hoeft, dat je steeds meer je eigen koers vaart, wat je zelf belangrijk(er) vindt op dat moment. Ik heb altijd gezegd: "ik ga geen slaaf van mijn eigen leven of bezittingen worden".



Eigenlijk van de gekke dat we een (al dan niet groot) huis incl spullen hebben en daar vervolgens van alles aan verplicht voelen. Die dingen zijn er voor jou en niet andersom, dat jij er bent voor hun (onderhoud, stofvrij houden enz). Reden waarom ik minimalistisch ben geworden: alles wat je hebt moet je ook voor zorgen en ik wil daar een minimum van mijn tijd aan geven. Zo praktisch mogeljk dus.



Bovendien moet je toch leren dat je niet alles zelf hoeft te doen: kinderen van 16 met eigen badkamer kunnen zelf ook een doekje erdoor halen, je mag rond die leeftijd echt wel iets verwachten van ze. Mijn zoon (17) kan koken (soms ook voor zijn vrienden als ik er niet ben), klust alles wat je kan verzinnen (vindt ie zelf leuk), het opruimen is dan wat minder, hahaha..



Qua vader-kind-relatie vind ik persoonlijk niet (maar een heleboel mensen hier wel) dat het puur een zaak tussen hun is. Je bent allebei onder bepaalde condities en vertrouwen aan een gezin begonnen. Je mag dan misschien maar weinig invloed hebben op zo'n ex en wat die nog voor zijn kinderen doet en over heeft, helemaal als er een nieuw gezin is (dank god op mijn blote knieeen dat ex dat niet gedaan heeft, zo gekozen voor een "nieuw gezin"),maar soms wel. En die invloed die ik had, heb ik wel gebruikt, om hem niet uit onwetendheid of onwil zijn eigen kinderen (onbedoeld) te beschadigen, uit eigen egoisme en eigen "geluk". Die invloed heb ik aangewend als dat nodig was. Maar ja, daar wordt niet altijd naar geluisterd, he?



Ik vind het wel heel zwaar voor je, dat je zoon hier zo'n klap van gekregen heeft (vind het ook killing hoor, een vader die andermans gezin verkiest boven de eigen kinderen. Dat is geen afwijzing van jou, maar ook direct je kinderen afwijzen!! Heel kwalijk en veroorzaakt onveilige hechting, geen wonder dat je zoon problemen heeft!)..



Wat kunnen mensen toch veel beschadigen bij hun kinderen, ongelooflijk dat ze dat niet snappen, mensen die hun kinderen ook nog eens echt verlaten en "inruilen", heeeel kwalijk!



Mijn kinderen waren jonger en gingen de eerste tijd onder protest, meer omdat ze daar in het begin niets te zoeken hadden, ook nog eens in leeftijd behoorlijk verschilden en in sexe, dus andere behoeften. Later werd het ook meer hun huis daar, leerden ze die stad kennen en begonnen de voordelen ervan te zien. Maar naarmate ze meer eigen leven kregen en met eigen vrienden wilden zijn, hoe minder vaak ze daar wilden slapen, het werd steeds meer ook zoals het de kinderen uitkwam, ipv wanneer het ons, ouders, uitkwam (qua afspraken).



Kinderen vragen er niet om. Ik denk dat zoon meer "echt contact" heeft met zijn vader dan zijn vrienden met hun vaders. Als ouders bij elkaar zijn doet vaak ieder zijn ding in het weekend, zonderen pubers zich ook af met hun vrienden, ken geen enkel kind wat een hapje gaat eten 1 op 1 met hun vader, of "leuke dingen doen samen" (klussen, ergens heen).



In die zin kan een vader ook laten merken met qualitytime en betrokkenheid, dat ie ze heel belangrijk vindt en er voor ze is. Mijn ex belt (tot ergernis van zoon, haha) bijna dagelijks, is op de hoogte van wat zoon voor plannen heeft, of een SO heeft op school, een feestje enz. Ook zonder verplichte avondjes "logeren" kan een vader er zijn voor zijn kinderen, of zoveel mogelijk betrokkenheid tonen bij ze.



De kinderen hadden ook inspraak of ze met dat andere gezind wilden zijn in zo'n weekend of niet, maar ja, mijn ex heeft dan ook altijd zijn eigen huis gehad en is nooit gaan samenwonen (al wou zij dat maar al te graag). Er waren gezamenlijke vakanties met alle kinderen, en mijn kinderen gingen uiteindelijk de ene keer graag in het weekend daarheen, en soms liever 1 op 1 aandacht van pa. Zo hadden ze toch ook het gevoel dat er rekening met ze gehouden werd.



Maar goed, dat liep ook niet altijd vlekkeloos. Zo'n vriendin krijgt vaak het voordeel van de twijfel, en oefent ook haar invloed uit, hoe zij opvoedt, of ze jaloers is, claimt de loyaliteit en ik vind het uiterst kwalijk als een man zich voor de keuze voelt staan tussen vriendin en zijn kinderen. En nog erger: als hij dan voor vriendin kiest/ in het gelijk stelt boven de belangen van zijn kinderen.. Dat is hard, en ook als moeder om te moeten toezien, als je ziet wat het met je kind doet.



Wel goed dat ze samen in therapie zijn gegaan, maar ja, het blijft dat die schade dan al is aangericht en proberen te herstellen. Dat is altijd moeilijker dan vooraf nadenken hoe hij zijn kinderen die veiligheid alsnog had kunnen bieden, dat ze op hem konden rekenen no matter what..



Ik blijf erbij dat je die schade bij kinderen van gescheiden ouders tot een minimum kan beperken, als kinderen geen loyaliteitsproblemen krijgen opgezadeld (kiezen tussen pa en ma bijv, maar ook niet zo'n vriendin gaat wedijveren om ex zijn tijd en aandacht). Helaas zijn er 2 ouders die dat moeten inzien en helaas heb je soms geen macht en invloed over je ex..

Zo, Russ Harris opgehaald (en nog wat leuke kleren bij de tweedehands winkel gescoord), lekker door de stad mijn rondje gedaan. Een uur bij mijn tante in het verzorgingshuis gezeten en twee uur bij mijn ouders. Nu bij Mr X, lekker muziek luisteren en zo doen we wat boodschappen en gaan we lekker uit eten. Topdag. En nee, ik heb niet gestofzuigd en ook niet de badkamervloer gedweild en ook niet gewerkt (heb nog stapels liggen). Maar fijn dat ik het heb!

Goed zo!

@Hova: ex was ook niet altijd zo betrokken hoor, mn niet toen hij nog zo "into her" was, en nogal geclaimd werd. Vele weekenden werden kort van tevoren geruild, vakanties besproken zonder overleg, enz. Je moet je ex ook opvoeden daarin. Bij de les houden, laten overleggen met jou, opkomen voor bepaalde dingen tov de kids waarvan hij geen weet heeft en het gemakkelijkerwijs zo houdt..



Ook zij moeten leren, wat zorgen is, wat zorgzaamheid is, als jij voorheen dat stuk grotendeels deed. Ik vertikte dat in mijn eentje te doen, hield hem bij de les: "het zijn ook jouw kinderen en die hebben meer van een vader nodig dan geld, spullen & vakanties" (hoe fijn ook die dingen zijn).. Afspraken nakomen en contact met de kinderen zijn des te belangrijker, omdat dat invloed heeft op de aangetaste berekenbaarheid en vertrouwen in een ouder die niet meer bij hun wil wonen.



Want hoe je het ook wendt of keert: het is OOK een afwijzing van de kinderen wat hij (onbedoeld?) doet, en DAT is niet okay! Je zal hem toch duidelijk moeten maken dat ie nooit meer een vrijgezel IS en nooit meer zal zijn. Hij kan het wel willen, zo'n leventje, maar hij is vader, met de bijbehorende verantwoordelijkheid voor hun welzijn.



Mannen gaan niet te rade op een forum als dit, lezen vaak geen tijdschriften of boeken hoe ze hiermee om moeten gaan, en zijn beinvloedbaar door de nieuwe vlam, die echter haar eigen belangen heeft en niet objectief is. Zelf hebben ze nauwelijks verstand van praten en gevoel..



Nou, dan breng ik het wel bij, hoor, don't worry. Niet dat dat altijd opgepikt werd, oa ingegeven door vriendin dat ik jaloers was oid en hij dat dan geloofde, of dat zij zei dat bepaalde dingen normaal waren, erbij hoorden (ja, in haar opvoeding misschien, maar niet in de onze!).



Lullige is dat je je dus vrij machteloos voelt wat hij wel en niet doet met de kinderen en iedereen vindt dat de ex daar vrij in is, maar ik onderschrijf dat niet. Ik ga niet kinderen onnodig laten aantasten, door de eigen ouder nota bene. Daarvoor weet ik teveel van psychologie en zal ik altijd proberen te voorkomen dat er beschadigd wordt (niet dat je dus die macht hebt, je kan hooguit proberen!).



En genoeg gezien bij mensen waar dat niet lukte, vader letterlijk of figuurlijk afwezig was, wat de impact is op kinderen (zeker in die leeftijd!!). En dan, zoals bij Gianna achteraf "repareren" is zooo lastig (met psych, therapie)..



En dat blijft iets onbegrijpelijks: als ouders samen zijn, proberen ze altijd zoveel mogelijk hun kinderen te beschermen tegen negatieve ervaringen, laat staan traumatische danwel zeer diep ingrijpende in hun meest basale hechtingssystemen (die levenslang en heel hardnekkig bepalend zijn voor hun toekomst, hoe zij met relaties en tegenslag om zullen gaan).. En uit elkaar denkt een ex dat ff om zeep te helpen? Ik zal me daar met hand en tand tegen (blijven) verzetten!



Zeker mannen hebben hun vader als rolmodel ook nog eens, voorbeeld, en ben blij dat je zoon zich daarvan distantieert, maar ook triest, (en voorstelbaar ook!) dat zijn vader niet meer aan de normen van je zoon voldoet.



Kinderen trekken hun eigen conclusies, zeker als ze eea niet bespreken met jou of hem. Hier zijn ook wel een paar dingen die ze ervan meegenomen hebben, oa dat ze de goede tijden zo jong waren dat ze daar niet veel meer van weten, evt de laatste 2 stugge jaren wel en later mijn ontwikkeling, (weer) happy en stralend zijn (maar overwegend single) en daaruit hebben geconcludeerd dat (lange) relaties iha maar saai zijn en bij elke fase een andere Ware kan horen..



Ben ik niet onverdeeld gelukkig mee, want ik vind 16 gelukkige jaren + 2 jaar dip genoeg geluk hebben opgeleverd. Voor mij was het zeer de moeite waard en nog geloof ik erin, dat het kan, langdurig gelukkige relaties, als je alerter bent (als ik had geweten wat ik nu weet)..



Maar misschien bereidt dit ze juist wel voor op een reeler beeld dan wij hadden, van het sprookje met "ze leefden nog lang en gelukkig"-einde.



Nu zoon mij zo met ex ziet, totaal relaxt zoals ik ex vroeger dus kende, kijkt ie zijn ogen uit, kon zich ons niet eens meer voorstellen als ooit happy stel. Dat vind ik wel erg, dat zo'n groot deel van zijn "bewuste leven" hij een andere vrouw aan ex zijn zijde heeft meegemaakt (en niet altijd even happy), en zich niet herinnert dat "wij zo waren". Ben wel blij dat ie alsnog ziet dat zijn ouders zo goed passen op allerlei levensgebied, want afgelopen jaren heeft hij dat heel anders ervaren (oa omdat ex een heel andere levenswijze erop na hield, oa door de wisselwerking met die vriendin, waar ze bij wilden horen, en wat ze belangrijk vonden).



Ik wist dat wel, dat ie zich liet meeslepen en wilde geloven dat dat "het goede leven" was en genieten enzo. Maar ben zoooooo blij dat hij wakker geworden lijkt te zijn en diepere betekenis zoekt en aansluit bij hoe ik de kinderen van mijn kant heb opgevoed. Dat zij uiteindelijk zien dat hij er wel ook zo over denkt, dat ze meer op hem lijken dan gedacht EN daar trots op kunnen zijn (ipv zich tegen af zetten en geen gehoor vonden), daar ben ik zo enorm blij mee!



Neuzen dezelfde kant op, alsnog, in wat je je kinderen wil meegeven (ipv tegenover elkaar), dat ben ik zo dankbaar voor! Ik heb de kinderen altijd verteld (bij bepaalde keuzes van ex, bijv meegaan met haar mening tov de kinderen) dat hij zo diep van binnen niet was, achter ze stond (maar niet voor opkwam en waarom) en nu zien ze dat dat waar is.



Altijd zo objectief mogelijk begrip voor 2 kanten van allerlei issues bijgebracht, in kaart wie waarom iets vond, zowel tussen hem en mij als tussen vriendin en hem (en niet mijn eigen gelijk willen halen bij de kinderen).. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen, want de kinderen zijn er genuanceerd en ruimdenkend van geworden. En weinig beinvloedbaar of manipuleerbaar. Daar ben ik trots op!



Ook ik vond het destijds trouwens heel hard en moeilijk dat de kinderen moesten leren voor zichzelf op te komen, tegenover eigen ouders nota bene. Aan de andere kant hebben ze het zo wel geleerd dus. Ik had ze langer willen beschermen en naief willen houden als het aan mij gelegen had, maar ze hebben in hun jonge jaren wel heeeeeeeeel veel geleerd en in die zin een "voorsprong" op leeftijdgenoten.



En zowel bij ex als bij mij staat de deur altijd open voor hun vrienden, en die zijn hier ook graag, omdat hier altijd alles kan, relaxt is, stabiel, zichzelf mogen zijn. En dat kan ik niet van alle ouders van die vrienden zeggen, ook al zijn die nog bij elkaar. Ik weet van die kinderen ook dat ze thuis maar weinig open zijn (hier wel open durven zijn, ik veroordeel niet, nogal wiedes want ik ben hun ouders niet, dat is makkelijker, en ik zie wat ze doen, als ze hier zijn).. Ik durf gerust te stellen dat mijn kinderen zichzelf durven zijn en weten dat ze hier alles kunnen bespreken, over welk onderwerp ook eerlijk kunnen zijn).



Als ik het vergelijk (en hoor) met veel bevriende stellen en hun kinderen, de afstand die pubers houden tov hun ouders, stiekem dingen doen buiten hun gezichtsveld ("mijn kinderen doen dat niet hoor") dan herken ik dat niet. Dat kan je dus ook bereiken, als je (ook los van elkaar) als ouders een close band onderhoudt. Ook dat garandeert niet dat ze geen gekke dingen zullen doen of geen tegenslagen zullen meemaken, maar ik ben er wel gerust op dat ze goed toegerust zijn daarop. Ik kan niet zeggen dat die scheiding per se niet goed voor kinderen uitpakt, er is toch een hoop wat je goed kan doen, ook los van elkaar.



En dat is oa meegeven dat tegenslag uiteindelijk overwonnen wordt, jij na regen weer zonneschijn ontmoet, je leven niet voorgoed kapot is, maar je (ooit) weer straalt en lacht en geniet! Houd je daar zelf svp ook aan vast, want het is zo!



In dat kader heel fijn te horen dat je daarmee al begonnen bent, lekker een dagje van alles gedaan hebt en de boel de boel hebt gelaten, heeeeeel goed gedaan!

Daar zijn weekenden ook voor bedoeld!



Ook jij mag (en moet zelfs!) relaxen, is veeeeeeeel belangrijker dan een chaggie uitgebluste moeke, met gelapte ramen en prachtig geschilderde kozijnen!

Btw: ik geloof dat niet voor niks zoveel mensen in veranderingsprocessen zitten (na ziekte, burnout, verlies, werkloosheid enz). Het lijkt een trend die niet te stoppen is en ik denk dat de bedoeling ervan is dat mensen weer "puurder" worden, zichzelf vinden, hun eigen innerlijk leren kennen, minder afgaan op wat van buitenaf wordt gedicteerd en bijgebracht als "zaligmakend".



(dat is altijd tijd- en cultuurafhankelijk geweest, wat "in" was en de norm was). We zijn als samenleving ook in crisis en dat is geen toeval. Ik denk dat heel veel mensen & samenleving(en) het roer om moeten gooien, dat we massaal een doodlopende weg ingeslagen waren en nu meer "terug naar de roots" gaan.



Ik denk dat er een soort "universele waarheid" onder al die opsmuk van "meer en beter" ligt en dat mensen vroeg of laat de kans krijgen kennis te maken met hun "kern", of innerlijk geweten of hoe je het ook noemt, maar iets wat we gemeen hebben met elkaar. Als je wat je meekrijgt qua aangeleerd/ gewenst gedrag (opvoeding, media, politiek, algemene opvattingen hoe het "hoort") kan loslaten en een dieper contact met jezelf krijgt.



Behalve iets heel naars in je leven (scheiding), kan je het daarnaast ook misschien zien als een uitnodiging om heel dichtbij jezelf te komen, je essentie of de essentie in het leven misschien wel.. je stralende zelf zoals je jezelf nog niet kent, wie zal het zeggen?

@gianna en hova, wat goed hoe jullie met dit alles omgaan, en fijn dat jullie het boek worth a shot lijkt! Gianna, Russ Rocks, too , ben heel benieuwd wat jullie van het boek vinden. Mij helpt t

@Hova: hoe gaat het nu met je? Tis weer weekend, dus ik dacht; ff kijken hoe het ervoor staat..