Hoe kom ik verder?

Tja, dat gaat ook wel weer voorbij. Hij is zoals hij is, zet nu zijn beste beentje voor maar uiteindelijk verandert hij waarschijnlijk niet. Hoe dan ook is hij niet meer de man die jij wil. Ik snap wel dat het wrang is. Wat zou je een volgende keer anders kunnen doen om van dat nare gevoel af te komen dan een sms'je naar hem sturen?

Goeiemorgen Hova. Herken het hoor die weekenden zonder de kids. Als ze er zijn heb je toch een soort structuur die je overeind houdt en je moet zorgen.

Inmiddels geniet ik heel erg van mijn weekenden alleen en weet je wat? dat ging nog best snel! En nu hou ik bewust de weekenden grotendeels "vrij" in plaats van allemaal afleiding te zoeken en dan mezelf zielig te vinden alleen terug in het grote lege huis.



Hoe ging dat dat? Veel gelezen, je komt echt tot inzichten en kunt dingen wat makkelijker loslaten, laten gaan en bij jezelf laten wat bij jou hoort maar bovenal: bij een ander laten wat dáár hoort.

Daarnaast een structuur van dingen die moeten afgewisseld met dingen voor mezelf. Eerst wist ik niet eens wat ik leuk vond

Ik heb trouwens ook nog twee E-books waar ik heel veel aan heb gehad. Leest makkelijk weg op je computer en is denk ik een mooie start.

De kracht van het nu in de praktijk die Suzy tipte heb ik ook gekocht. Klein boekje wat lekker leest. Ben er nog niet zo ver in maar als ik het uit heb zal ik verslag doen.



Heb jij een speciaal emailadres voor viva? kan ik je de links sturen. Ik denk niet dat ik ze hier mag neerzetten.

You've got mail!

quote:hova schreef op 27 januari 2013 @ 09:55:



Maar nu kan het allemaal wel...

En dat maakt me dan zo verdrietig he... Waarom kon hij dat niet toen tijd samen zo belangrijk was om onze relatie te redden?







Herkenbaar HOVA mijn ex wilde absoluut de deur niet uit zonder de kinderen, we zijn in 6 jaar tijd misschien 10 x SAMEN op pad geweest.



En nu? Etentje hier, theatertje daar, met zijn familie op pad.



Ik heb er wel eens iets van gezegd maar toen kreeg ik een onduidelijk verhaal over kinderen die toen kleiner waren.



Maar goed, hij is misschien wel leuker dan ik, wie zal het zeggen?

Welnee joh!



Ze zijn zélf verder gegroeid en zien in wat jij al die tijd al aangaf

Die ander is niet leuker, maar past (op dit moment) voor hen beter, lekkerder of makkelijker.

quote:Radiance schreef op 27 januari 2013 @ 11:32:

Welnee joh!



Ze zijn zélf verder gegroeid en zien in wat jij al die tijd al aangaf

Die ander is niet leuker, maar past (op dit moment) voor hen beter, lekkerder of makkelijker.



Of ze hebben meer gezamenlijke interesses natuurlijk.

Ze zijn samen naar de FLORIADE geweest en dat zou ik niets vinden.



Heb er een keer iets van gezegd en voor de rest weet ik eigenlijk niet meer wat ze doet met nieuwe partner.

Soms verteld ze er wel eens over maar blijft niet echt "hangen"

Herkenbaar weer. Mijn ex wilde nooit wat. Tijd vrijmaken voor zijn gezin en vrouw? Wat is dat? Naar het strand, bossen, film etc, als ie al meeging dan was het met veel gezucht, gemor en gesteun, compleet met paniekaanvallen. En nu? Guess what. Hij doet dat alles wel met haar. Tripjes naar het buitenland, naar het strand, film, uit eten. Hij is een geweldig leuke partner denk ik voor haar. Het is vreselijk zuur, zoiets.

He was just not that into me/us....

quote:tascha schreef op 27 januari 2013 @ 11:59:

He was just not that into me/us....





Ja dat heb ik ook, die nieuwe partner zal wel beter bij haar passen.

Nou eind goed, al goed.



Zij doet dingen die zij leuk vind, zoals ik schreef o.a. Floriade en ik leef mijn leven zoals ik dat leuk vind.

quote:hova schreef op 27 januari 2013 @ 12:17:

Radiance; dat zal het idd zijn; ze zien nu eindelijk in dat wij gelijk hadden haha!

Gijs; leuk toch Floriade, wilde je daar niet met haar heen dan, haha!!

Tascha, echt overal zijn deze verhalen hetzelfde... Hoe triest...



Klopt ik herken het ook maar na al die jaren zegt het mij wel dat hij en ik toch niet zo'n goede match waren.

Maar hij is intussen al 2 vrouwen en 2 kinderen verder dus ook hij is niet zo gelukkig als hij dacht te worden.

Ook hier,als ik dit allemaal lees zoveel herkenbare punten.bijna 20jaar getrouwd geweest,nu 6jaar alleen.Mijn meiden zijn nu 15 en 13 en ik ben er trots op,net zoals iedere moeder.Waar ik het meeste moeite mee heb,dat ze mij in de meeste gevallen niet meer nodig hebben.,6jaar heb ik ze overal in begeleid,naar zwemmen,sporten en nu komt het loslaten,doet mij heel zeer.

Nu heb ik tijd voor mezelf en weet je,ik kan er gewoon niet aan wennen.



En hova,wees trots op je zelf,ik volg je als ik het goed heb al 2jaar,had gehoopt dat het tussen jullie goed zou komen,want je bent een geweldige vrouw en moeder zo telezen.Maar bijna alles komt nvl van tijd weer op zijn pootjes terecht,ook je vele emoties en alles wat erom heen gebeurd.En alles lijkt fantastisch bij je ex,maar daar heb je nu een hele andere kijk op,omdat jou leven het meeste over hoop is gegooid,maar bij een ander komt het vaak mooier over toch?Je kunt mij nog meer vertellen,maar ook hij zal ermee bezig zijn geloof mij,niemand is van steen,denk ik.

Geniet van je kinderen,,daar doe je het voor,dan hebben ze ondanks alles voor later een goede terug blik.

@Hova: ik denk dat "vaker meeeten met het gezin" (pas) om de relatie te redden, dat je dan al veel te laat bent. In feite heb je dan altijd/ veel te lang genoegen mee genomen. Ik ook trouwens destijds, weer een punt van herkenning.



Daar red je het niet meer mee, betrokkenheid proberen terug te krijgen als het al weg is of op die manier er nooit geweest is.. Zo'n nieuwe vriendin doet het vanaf het begin waarschijnlijk anders (eist meer?), en niet zozeer hijzelf, denk ik. Hij gaat dan die verwachting (nog) graag invullen, zijn best doen omdat ie een goede indruk wil maken (en ja, dan blijkt wel degelijk jouw commentaar toch in zijn achterhoofd te zijn geland)..



Bovendien is het vroeg thuiskomen nu (nog) iets waar hij zich op verheugt ipv wat "moet" . Zodra het daar ook erin sluipt dat hij dat gaat verminderen en het een "moeten" wordt, gebeurt daar hetzelfde. Of het zet door als een patroon om "gedoe/ verwijten" te ontlopen. En die bereidheid is nog groot als het in de "verliefde fase" is.



1 vd grootste lessen die ik ervan geleerd heb is: "wat je niet vraagt (van iemand) krijg je ook niet". Vroeger werd me bijgebracht: "kinderen die vragen worden overgeslagen" (bijv snoep, ijsje). Het is niet zo. Ben je te makkelijk (geweest) dan wordt dat de status quo en is dat moeilijk nog te veranderen.



Iets vragen op een moment dat die bereidheid eigenlijk al weg is, wordt "iets vergen van hem" en dat is "moeten" en gaat dan niet met plezier, maar tegenzin of verzet gepaard.



Ik zie wel dat jij een heel zorgzaam type bent, en waarschijnlijk het grootste deel van opvoeding en verzorging (graag) gedaan hebt. Dat is heel mooi, maar als het jouw sterke kant was, heb je dat gebrek aan betrokkenheid waarschijnlijk niet opgemerkt of genoegen mee genomen dat hij zichzelf buitensloot daarvan.



Ongeacht wiens "schuld" is dit erin geslopen, dat zijn aandeel in zorgzaamheid voor het gezin ging zitten in hard werken en voornamelijk financiele zorgzaamheid.. en hij heeft zich misschien ook buitengesloten gevoeld in die rol. Mijn ex zei op het laatst "ik ben er alleen maar goed voor het geld" en ongeacht dat hij zichzelf in die positie geplaatst had (door zoveel afwezig te zijn: werken, sporten, vrienden), en zelf niks deed om daar verandering in te brengen, voelde hij het wel zo!



Ook al zijn de taken die je doet je lust en je leven, na jaren van voornamelijk zorgen of werken is het niet altijd meer zo leuk, want vaste patronen geworden en wordt het normaal, verwacht, en vanzelfsprekend. En als onvrede intreedt zonder dat dat gecommuniceerd wordt of dat je probeert dat te veranderen en niet "aankomt", groeit die onvrede.



En nu moet hij het alsnog zelf doen in die weekenden: zorgen. Ergens kan je ook niet verwachten dat ie weet hoe, als ie dat nooit hoefde. Aan de andere kant: als hij dat op zich neemt, en dit zelf zo heeft gewild door uit elkaar te gaan ,zal hij dat alsnog moeten leren en mag jij daar zijn inzet voor "eisen" (en bij helpen met dingen waar hij geen benul van heeft en niet bij stilstaat en jij met jouw ervaring wel). Verwijten en pissige smsen helpen niet,, ook nu zal je reeel moeten communiceren, wil je dat het zin of resultaat geeft.



Stuur hem een eerlijke (en begripvolle) mail wat er van een vader iha verwacht wordt in zo'n weekend. Heel veel mannen hebben geen benul en denken dat ze naar pretparken moeten, of kopen het af met spelcomputers oid, of zetten hun patroon van thuis voort. Je zal hem dat op eoa manier moeten bijbrengen en niet afwachten wat hij zelf verzint of niet. Ik ben het dan ook niet eens met mensen die vinden dat je dat moet loslaten. Loslaten kan je in vertrouwen dat het goed gaat/zit. En niet als de kinderen bij jou klagen dat ze het niet fijn hebben daar, er niet naar ze wordt omgekeken.



De zorgzaamheid die jij als moeder gewend bent, en die hele moederrol dus moeten loslaten in zo'n weekend kan, als je weet dat je kinderen het goed hebben als jij niet in de buurt bent, dat geldt voor een oppas, en dat geldt voor iedereen aan wie je ze moet overlaten. En ook al vindt men vaak dat het aan die ex is, ik vind van niet, als ie zich daar nooit om bekommerd heeft en zelfs die weekenden nadelig de ontwikkeling van je kinderen beinvloedt. Als je daar enige invloed op kan hebben, kan je dat best laten gelden.



Waarom wel allerlei afspraken over huis, financien en het allerbelangrijkste, de kinderen, maar gewoon moeten "hopen" op het beste? Maar als je wil dat ie luistert, of zelfs blij is met wat tips en handvatten, dan moet je het vooral niet verwijtend doen.



Maar ook hier geldt: wat je niet van hem vraagt, krijg je niet, zeker niet als hij het belang en nut er niet van inziet en met zijn hoofd liever bij "leuke dingen des levens" zit. Bovendien wordt het contrast alleen maar groter: ex=gezeur, nieuwe vriendin=leuks.



Maar goed, op eoa manier moet jij dus in die weekenden de "moedermodus" uitzetten en loslaten, alvorens jij, Hova, de vrouw Hova, het meisje Hova, aan bod kan komen. Die pas weer zichzelf vindt, als het negatieve eruit (geuit) is en weer ruimte komt voor alle gevoelens, dus ook fijne en leuke.



Het is moeilijk na al die jaren moederen en daar als het ware mee vereenzelvigd (moederrol) om jezelf weer aan te spreken, die ergens ver weg is achtergebleven. Ik heb het idee dat veel vrouwen daar moeite mee hebben, mannen misschien toch beter kunnen schakelen daarin, naast vader of partner altijd ook zichzelf bleven en eigen dingen bleven doen.



Je ziet het ook op veel topics hier bij jonge stellen, dat zij haar hele leven inricht om hem/ de relatie heen, maar de man niet, die blijft voetballen, met vrienden uitgaan, een eigen stuk bewaken. En dat wordt hem dan nog verweten waarom hij dat nodig heeft, maar is dat niet iets wat wij van mannen moeten leren? Die hebben immers een historie van hun vrouw en kinderen achterlaten om voedsel en later werk en inkomen te vergaren. Wij doen nu hetzelfde, ook werken enzo, maar schakelen "thuis" niet zo makkelijk uit (of niet elke vrouw iig).



En hebben mannen niet geleerd veel makkelijker hun kinderen in het volle vertrouwen achter te laten bij de moeder/oppas en snappen daardoor niet waarom jij niet hetzelfde kan? Snappen niet dat dat vertrouwen er omgekeerd niet is, (tenzij je man altijd heeft meegezorgd natuurlijk, dan kan je dat veel makkelijker overlaten).



Omdat hij daar nooit maar zelfs over nadacht of zorgen over gemaakt heeft als hij zijn kinderen niet ziet, omdat dat een gegeven was dat er goed gezorgd zou worden, en ook geen idee hoeveel tijd en effort in zit, geen idee van het vele werk (en dus ook niet waardeerde, maar vanzelfsprekend vond), merkt hij dat nu pas, als hij dat zelf een weekend heeft en zelf moet zorgen en opvoeden. Of hij merkt het nog steeds niet, als hij patat of pannenkoeken eet, of iets haalt, een werkster heeft genomen, en zich verder niet al te veel inspanningen getroost om ze te vermaken, een gesprek te voeren met ze, enz.



Je kan hem dat nu verwijten, wat vooral zorgt voor verzet (want kritiek) en tegenzin, en bovendien iets is wat je hebt getolereerd al die jaren (zijn gebrek aan betrokkenheid, mee-eten, in bad of bed doen, gesprekken aan tafel, vragen hoe hun dag was, wie hun vriendjes zijn, hoe een toets ging, of het sporten enz).



Bedenk wat je werkelijk wil: hem verwijten in inwrijven, waar je zelf genoegen mee nam en zo gegroeid is, en verder laten zwemmen, of hem uit die onwetendheid halen (en dan overlaten wat hij ervan oppikt). Als het voornamelijk altijd jouw taak was (en nog is), dan moet je hem vertellen wat het inhoudt, opvoeden en voor kinderen zorgen, en zorgen dat ie betrokkenheid toont bij zijn kinderen. Dat stimuleren dus, erbij helpen zo nodig. Dan helpt het als hij daarvoor open staat ipv zich afsluit (verwijten, aanval op dat ie het niet goed doet).



Ik ben van mening dat waar mensen het normaal vinden afspraken over een huisdierverzorging maken (hoe vaak uitlaten,, eten geven, inentingen, whatever) dat het van de gekke is eigenlijk om je kinderen mee te moeten geven zonder afspraken hoe die gewend zijn opgevoed en verzorgd te worden. Oa daarom is dat ouderschapsplan verplicht ingesteld (dat was nog niet in mijn scheidingstijd). Zolang die scheiding nog niet rond is, heb je daar invloed op en kan je daarvoor opkomen, wat je echt belangrijk vindt voor de kinderen.



Het is niet alleen in hun belang, maar ook in het jouwe, wil jij een leven kunnen opbouwen als vrouw-ff-geen-moeder-zijnde! Je moet erop kunnen rekenen dat jij ook "vrije tijd" krijgt, me-time. Niet denken: bij mij hebben ze het fijner, laat maar, laat ze maar niet naar hem gaan, als ze geen zin hebben, enz.



Je komt daarmee niet echt op voor wat (later) wel belangrijk is: de band met hun vader goed houden (en zijn inzet daarvoor, hij is immers weggegaan, moet niet van de kinderen uitgaan, maar vanuit hem als volwassene!). En dat jij met een gerust hart je eigen ding KAN gaan doen. Zodat jij weet dat je kinderen het fijn hebben en andersom dat je kinderen weten dat jij het fijn hebt zonder ze.



Want dat laatste is net zo belangrijk: dat de kinderen zich niet schuldig voelen dat jij alleen zit, dat ze iig het idee hebben dat jij je wel vermaakt, niet afhankelijk bent van hun vrolijke aanwezigheid!! De kinderen moeten jou dus ook evengoed gaan loslaten! Zichzelf leren vermaken bij hem, opkomen voor wat ze van hem nodig hebben om het naar hun zin te krijgen, het zou in jouw beleving niet zo horen te zijn, dat ze zelf moeten leren vragen om wat zij willen (daar), maar het zal wel moeten.



Nogmaals: vaak is het onwetendheid van de vader, wat belangrijk is voor kinderen. Laat het niet een strijd worden tussen jou en hem, het gaat om de kinderen. En dat jullie ALLEBEI daarnaast een stuk eigen leven hebben, waar die van hem al een (veel) groter stuk is dan jij. Jij mag en moet daar voor opkomen, wat voor jou nodig is om dat eigen stukje "jouzelf" zijn ook te krijgen.



Het patroon bij jou is al dat je niet veel vroeg aan betrokkenheid, een goed gesprek, echt contact, maar dat kan je dus veranderen. NU is daar (nog) de kans voor! Nu zal je moeten vragen/eisen/onderhandelen en niet lijdzaam toezien, omdat je hem niet kan luchten of zien. Zet in een mail wat jouw visie is, wat belangrijk is, gewoon als feiten, zonder boosheid of andere emoties. Probeer redelijk te blijven en even je eigen gekwetstheid uit te schakelen: onderhandelen moet met je verstand!



Er komt een tijd dat je die "me-time" heel prettig en zelfs noodzakelijk vindt. En nodig, om jezelf terug te vinden en ruimte te geven. Ga niet ergens bij neerleggen of genoegen met iets nemen, wat je later opbreekt, omdat je nu die behoefte niet zo hebt en de zorg voro je kinderen welkome afleiding geeft!

Je moet voor jezelf opstaan voor tijd/ruimte om OOK voor jezelf te gaan zorgen, aandacht voor jou en leuke fijne dingen voor jezelf te gunnen, ook al hoeft dat voor je gevoel van nu niet..

Russ Harris hoofdstuk 7, Misia Goed om te lezen, maar ik merk dat ik toch alweer wat verder ben. Is meer 'uitbreiding' dan wat nieuws. Maar nooit weg! Gedachten toelaten, benoemen, negeren, parkeren, dat soort dingen blijven altijd een punt denk ik, in het hele leven.



Hova: je kunt het! Echt! Kijk maar welke weg je al afgelegd hebt! Dat van dat hondje is een goed idee. Hier twee poezen gehaald uit het asiel, toen ex weg was.

Dat herken ik maar al tegoed van een hond Hova,bij mijn scheiding hadden we 2Golden Retrievers.Helaas is er 1 overleden,maar als ik de weekende alleen ben heb ik er zoveel aan,daar kunnen wij vaak een voorbeeld aannemen vind ik,altijd goed gehumeurd,vriendelijk en knuffelig.



Tja,vaak willen en denken we dat we alles 1,2,3,snel en makkelijk kunnen verwerken,maar we zijn mensen met vaak teweinig geduld.

Als je lang een relatie achter de rug hebt,heeft dit ook een lange tijd nodig voor verwerking,zeker voor kinderen.De vader van mijn kinderen woont 2uur bij ze vandaan,dus tussendoor even aanlopen was en is hier niet van toepassing.Wees ondanks alles,blij dat dat bij jullie niet zo is.Mijn oudste is 2jaar terug plotseling S,nachts om 12uur nog geopereerd,staat nog op mijn netvlies geprogrameer d en geloof mij,dan is het fijn dat je ex toch in de buurt woont.Want ondanks alles heb je dan(of je het verwacht of niet)toch steun aan elkaar.



En als ik zo om me heen kijk,vraag ik mij wel eens af,zijn onze kinderen ongelukkiger?Van de vrienden en vriendinnen van onze kinderen met een (compleet)gezin,wat ik vaak hoor en zie ik weet het zo net nog niet.

@Hova: ben het boek "De helende reis" aan het lezen (Byron Bays) en herken me zo in altijd maar voor anderen willen zorgen. Dat is op zich een nobele en mooie eigenschap, maar niet als je vergeet voor jezelf te zorgen!



Jouw laatste post: "jongste heeft me tenminste nog nodig" is veelzeggend!

Is tegelijk jouw valkuil: nodig willen voelen.. Daar haal jij je waardering uit, dat je er mag zijn. Je identiteit voor een groot deel: zolang ik nodig ben, ben ik van waarde.



Wie/wat blijft er van Hova over, als niemand je meer nodig heeft? Als jij niet langer anderen in hun behoeften hoeft te voorzien, omdat ze dat zelf gaan doen en kunnen? En nu je ex je niet meer "nodig" heeft?



Koppel je (net als ik vroeger) liefde aan "nodig zijn", dan is dat een grote valkuil. Het is namelijk goed dat anderen je niet nodig hebben, zelfstandig zijn, eigen behoeften gaan invullen. Liefde/ waardering voelen moet daar niet van afhangen. Dan denk je in het "verdienmodel", zoals ik het noem: liefde moeten verdienen met je goede zorgen voor de behoeften van anderen aan jouw zorg, aandacht enz. En dan val je in een gat, als iemand jouw zorgzaamheid niet meer nodig heeft (ex).



In hoeverre is jouw eigenwaarde (en eigenliefde) en betekenis aan het leven ontlenen bij jou gekoppeld aan "nodig zijn voor anderen"? Wees daar heel eerlijk in naar jezelf.



Niet nodig voelen is de valkuil voor eenzaamheid, als er niks meer te zorgen valt. Wie ben je zonder de mensen voor wie jij zorgt en zo betekenis aan je leven geeft?



Eenzaamheid betekent dat je voor jezelf zal moeten gaan zorgen. En dat dat geen slechte ontwikkeling is, maar een goede! Dat dat dus de bedoeling is: je je kinderen leert voor zichzelf te kunnen zorgen in de breedste zin des woords. Maar ook jezelf leert voor jezelf te zorgen!



Het is niet: "bij gebrek aan (in die weekenden) zorgen voor iemand" moet ik dan maar aan mezelf aandacht gaan besteden. Het was altijd al de bedoeling goed voor jezelf te zorgen. Je eigen behoeften in de gaten te houden,wat jij nodig had, leuk vond, energie van opdoet.



Zorgen voor anderen kan een valkuil worden als je daardoor "vergeet" wat jij nodig had van ex en anderen, en van jezelf. Nu word je gedwongen daaraan toe te komen en dat pak je ook op. Maar zorgen voor anderen kan een (levenslange) afleiding zijn om echt aan je wezenlijke zelf toe te komen. Het zijn deze mensen die vaak pas gestopt worden door burnout of andere "crisis" in eigen leven, en dan pas "moeten" stilstaan en hun eigen "noden" onder ogen zien.



Nadeel is dat je je dan ertoe gedwongen voelt, dat het geen eigen keuze was. Maar dat komt ook doordat je het liet liggen (en ik ook) toen het nog vrijwillig en wel eigen keuze was geweest om aan jezelf te gaan denken..



Uiteindelijk kan je het misschien zien als een kans, een eyeopener om aandacht aan jezelf te schenken, oude en nieuwe wonden eens goed onder de loep te nemen en te verzorgen, die je allang niet meer opmerkte, en veel meer te gaan doen en te ontdekken wat je kennelijk werkelijk nodig hebt, diep van binnen, en aan voorbijgegaan bent..