Psyche
alle pijlers
Blij zijn dat je leeft??
woensdag 30 januari 2013 om 01:09
Net in een interessant topic een post gelezen geplaatst door een moeilijke rose naam. Die post had van mij kunnen zijn! Ik ben niet ongelukkig, heb geen moeilijke jeugd gehad. Ik heb een leuk leven. Maar heb me altijd afgevraagd waarom ik leef. Waarom leven we?
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
woensdag 30 januari 2013 om 20:52
Wat ik echt niet snap is hoe je kunt denken "ach als ik morgen onder de bus ga, dan doet me dat niks" of iets in die strekking. Ik bedoel, natuurlijk heb je er zelf op dat moment als je dood bent geen weet meer van, maar om vooraf dit te denken, dat vind ik moeilijk te begrijpen.
Je verheugt je toch op bepaalde dingen in de toekomst, je hebt toch dromen, verwachtingen, hoop, etc. Ik moet er niet aandenken dat ik "morgen" zou moeten missen. Verder vind ik het ook vreselijk om anderen verdrietig te moeten maken maar dat is een heel ander onderwerp.
Alleen dit jaar al, houdt zoveel nieuws en uitdagends in zich. Een kind dat graduate, een verhuizing naar een nieuw deeltje vd wereld, nieuwe uitdagingen qua gezondheid, mijn man, gezin, nou ja zoveel dus!
Hebben jullie dat dan niet?
Je verheugt je toch op bepaalde dingen in de toekomst, je hebt toch dromen, verwachtingen, hoop, etc. Ik moet er niet aandenken dat ik "morgen" zou moeten missen. Verder vind ik het ook vreselijk om anderen verdrietig te moeten maken maar dat is een heel ander onderwerp.
Alleen dit jaar al, houdt zoveel nieuws en uitdagends in zich. Een kind dat graduate, een verhuizing naar een nieuw deeltje vd wereld, nieuwe uitdagingen qua gezondheid, mijn man, gezin, nou ja zoveel dus!
Hebben jullie dat dan niet?
Optimist tot in de kist!
woensdag 30 januari 2013 om 21:03
woensdag 30 januari 2013 om 21:08
Ik denk dat ik het ook niet zo goed begrijp Valentinamaria.
In de periode waarin ik me druk maakte over de zin van het leven en deze ook niet zag was ik toch echt geen gelukkig mens. Ik was depressief en wat ik zeer miste in
mijn gevoel was
hoop. Ik geloof dat het voor TO heel anders ligt, maar hoe, daar ben ik ook nog niet precies achter.
In de periode waarin ik me druk maakte over de zin van het leven en deze ook niet zag was ik toch echt geen gelukkig mens. Ik was depressief en wat ik zeer miste in
mijn gevoel was
hoop. Ik geloof dat het voor TO heel anders ligt, maar hoe, daar ben ik ook nog niet precies achter.
odi et amo
woensdag 30 januari 2013 om 21:09
woensdag 30 januari 2013 om 21:10
Ik wil ook graag honderd worden, mijn moeder werd maar 53 en mijn vader 59. Brrr.
Mag ik heel eerlijk zeggen dat ik er best moeite mee heb, er zijn zoveel mensen die vechten om hun leven te mogen behouden! Die door allerlei ellende van chemokuren etc hun leven proberen te verlengen omdat het leven zoveel waard is.
Mijn moeder zou bij mijn bevallingen zijn, die had zij zelf nooit meegemaakt (ik ben geadopteerd), zij zou kraamhulp zijn, mijn vader zou gaan voetballen met zijn kleinzoon, hij heeft hem nooit gezien, ging dood een paar dagen na de geboorte.
Zoveel mensen die zoo graag willen leven omdat er zoveel te beleven is.
Ik wil het graag begrijpen, maar het lukt me niet.
Mag ik heel eerlijk zeggen dat ik er best moeite mee heb, er zijn zoveel mensen die vechten om hun leven te mogen behouden! Die door allerlei ellende van chemokuren etc hun leven proberen te verlengen omdat het leven zoveel waard is.
Mijn moeder zou bij mijn bevallingen zijn, die had zij zelf nooit meegemaakt (ik ben geadopteerd), zij zou kraamhulp zijn, mijn vader zou gaan voetballen met zijn kleinzoon, hij heeft hem nooit gezien, ging dood een paar dagen na de geboorte.
Zoveel mensen die zoo graag willen leven omdat er zoveel te beleven is.
Ik wil het graag begrijpen, maar het lukt me niet.
Optimist tot in de kist!
woensdag 30 januari 2013 om 21:10
woensdag 30 januari 2013 om 21:12
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 20:52:
Wat ik echt niet snap is hoe je kunt denken "ach als ik morgen onder de bus ga, dan doet me dat niks" of iets in die strekking. Ik bedoel, natuurlijk heb je er zelf op dat moment als je dood bent geen weet meer van, maar om vooraf dit te denken, dat vind ik moeilijk te begrijpen.
Je verheugt je toch op bepaalde dingen in de toekomst, je hebt toch dromen, verwachtingen, hoop, etc. Ik moet er niet aandenken dat ik "morgen" zou moeten missen. Verder vind ik het ook vreselijk om anderen verdrietig te moeten maken maar dat is een heel ander onderwerp.
Alleen dit jaar al, houdt zoveel nieuws en uitdagends in zich. Een kind dat graduate, een verhuizing naar een nieuw deeltje vd wereld, nieuwe uitdagingen qua gezondheid, mijn man, gezin, nou ja zoveel dus!
Hebben jullie dat dan niet?Luxe probleem olifantje. Denken dat morgen je niks kan schelen kan alleen als je in die positie bent. Mensen die weten wat het is om te leven met de angst dat het morgen misschien voorbij is hebben echt een andere instelling.
Wat ik echt niet snap is hoe je kunt denken "ach als ik morgen onder de bus ga, dan doet me dat niks" of iets in die strekking. Ik bedoel, natuurlijk heb je er zelf op dat moment als je dood bent geen weet meer van, maar om vooraf dit te denken, dat vind ik moeilijk te begrijpen.
Je verheugt je toch op bepaalde dingen in de toekomst, je hebt toch dromen, verwachtingen, hoop, etc. Ik moet er niet aandenken dat ik "morgen" zou moeten missen. Verder vind ik het ook vreselijk om anderen verdrietig te moeten maken maar dat is een heel ander onderwerp.
Alleen dit jaar al, houdt zoveel nieuws en uitdagends in zich. Een kind dat graduate, een verhuizing naar een nieuw deeltje vd wereld, nieuwe uitdagingen qua gezondheid, mijn man, gezin, nou ja zoveel dus!
Hebben jullie dat dan niet?Luxe probleem olifantje. Denken dat morgen je niks kan schelen kan alleen als je in die positie bent. Mensen die weten wat het is om te leven met de angst dat het morgen misschien voorbij is hebben echt een andere instelling.
woensdag 30 januari 2013 om 21:13
Ik heb geen angst voor de dood, nooit gehad ook. En in stressvolle periodes vind ik lekker rustig in mijn graf liggen een troostrijke gedachte dus dat is me niet vreemd .
Maar ik hou enorm van het leven. Geen goede reden voor, het is gewoon zo. Net zoiets vanzelfsprekends als van mijn kind houden. Dat was vroeger als kind al zo toen het ronduit klote was, die momenten waarop ik uit elkaar kon barsten van vreugde, het leven dat voor mij in de kern zo vreselijk, hartverscheurend mooi is.
Voor mij zit mijn zin van het leven ergens daarin, het leven dat mij aanraakt, zo'n moment dat mijn hart op- en openbloeit, dat alles oplicht. Dat sluit de dood niet uit, het omvat juist alles wat er is voor mijn gevoel.
Maar ik hou enorm van het leven. Geen goede reden voor, het is gewoon zo. Net zoiets vanzelfsprekends als van mijn kind houden. Dat was vroeger als kind al zo toen het ronduit klote was, die momenten waarop ik uit elkaar kon barsten van vreugde, het leven dat voor mij in de kern zo vreselijk, hartverscheurend mooi is.
Voor mij zit mijn zin van het leven ergens daarin, het leven dat mij aanraakt, zo'n moment dat mijn hart op- en openbloeit, dat alles oplicht. Dat sluit de dood niet uit, het omvat juist alles wat er is voor mijn gevoel.
woensdag 30 januari 2013 om 21:15
ik ben het eens met jou Ollifantje. De mensen met een klinische depressie uitgezonderd, ik beschouw dat als een serieuze ziekte waarbij je de wereld niet kan waarnemen op een positieve manier.
Maar weinig mensen hebben zo'n heftige depressie. Velen schurken er een beetje tegenaan, het is meer verveling, het grote "ach wat heeft het allemaal voor zin" "Bleh laat mij maar in bed vandaag". Ik ken het wel hoor, toen ik jonger was, en dommer, en nog geen moer had meegemaakt.
Daarom zeg ik: luxeprobleem.
Maar weinig mensen hebben zo'n heftige depressie. Velen schurken er een beetje tegenaan, het is meer verveling, het grote "ach wat heeft het allemaal voor zin" "Bleh laat mij maar in bed vandaag". Ik ken het wel hoor, toen ik jonger was, en dommer, en nog geen moer had meegemaakt.
Daarom zeg ik: luxeprobleem.
woensdag 30 januari 2013 om 21:16
Als je gaat denken over de zin vh leven dan wordt het al heel gauw ingewikkeld. Ik weet niet wat de zin is van mijn leven, ik weet wel dat ik zin heb in het leven. En dat door er midden in te staan ik misschien toch wat zinvols maak van mijn periode op de aarde, al is het maar door simpele dingen als iemand helpen.
Optimist tot in de kist!
woensdag 30 januari 2013 om 21:17
quote:Mag ik heel eerlijk zeggen dat ik er best moeite mee heb, er zijn zoveel mensen die vechten om hun leven te mogen behouden! Die door allerlei ellende van chemokuren etc hun leven proberen te verlengen omdat het leven zoveel waard is.
Dat mag. Ik heb de ellende van chemo gezien bij m'n moeder. En dat is onmenselijk.
Ik zeg ook niet dat ik niet blij ben MET m'n leven. Maar blij zijn DAT ik leef ben ik niet. Ik zie dat gewoon als een feit. Ik leef. Dat is het.
Dat mag. Ik heb de ellende van chemo gezien bij m'n moeder. En dat is onmenselijk.
Ik zeg ook niet dat ik niet blij ben MET m'n leven. Maar blij zijn DAT ik leef ben ik niet. Ik zie dat gewoon als een feit. Ik leef. Dat is het.
woensdag 30 januari 2013 om 21:18
woensdag 30 januari 2013 om 21:19
quote:sabbaticalmeds schreef op 30 januari 2013 @ 21:09:
er is geen reden dat je leeft.
en dat je zegt dat het je niet scheelt wanneer je onder een auto komt is heel makkelijk zeggen vanuit je veilige huisje, met je vrienden, familie, gezonde lijf en al je zegeningen die jij niet wilt tellen omdat je het gewoon goed hebt.De instelling dat het je niet kan schelen kan ook los staan van je veilige huisje, familie, vrienden e.d.
er is geen reden dat je leeft.
en dat je zegt dat het je niet scheelt wanneer je onder een auto komt is heel makkelijk zeggen vanuit je veilige huisje, met je vrienden, familie, gezonde lijf en al je zegeningen die jij niet wilt tellen omdat je het gewoon goed hebt.De instelling dat het je niet kan schelen kan ook los staan van je veilige huisje, familie, vrienden e.d.
