Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
zondag 27 januari 2013 om 13:11
Fruitschaaltje, dat weet ik ook niet. Er is wel een groot verschil met hoe de kinderen (de oudste twee) er nu over denken en toen. Ze vinden het nu wel 'ok' zo, tenminste dat zegt middelste, wel rustiger dan het was. Oudste zegt heel nuchter; papa was er toch al nooit. Dat vind ik alleen maar triest om te horen.
Jongste mist papa wel vaak (en mij als ze daar is), dan facetimed ze met haar vader en is ze weer blij Lang leve de moderne communicatiemiddelen...
En ach, hij woont hier wel heel dichtbij, op fietsafstand omdat dat zo fijn was voor de oudste twee; zodat ze altijd bij hem langs konden als ze daar tussendoor behoefte aan hadden...
Maar in de praktijk komt dat er niet van omdat hij er nooit is... (of haar op bezoek heeft of zo). Ze zouden een huissleutel van hem krijgen... al een half jaar geleden denk ik
Jongste mist papa wel vaak (en mij als ze daar is), dan facetimed ze met haar vader en is ze weer blij Lang leve de moderne communicatiemiddelen...
En ach, hij woont hier wel heel dichtbij, op fietsafstand omdat dat zo fijn was voor de oudste twee; zodat ze altijd bij hem langs konden als ze daar tussendoor behoefte aan hadden...
Maar in de praktijk komt dat er niet van omdat hij er nooit is... (of haar op bezoek heeft of zo). Ze zouden een huissleutel van hem krijgen... al een half jaar geleden denk ik
zondag 27 januari 2013 om 13:14
@HOva: dat ouderschapsplan: prima dat het daarin is opgenomen. Maar je legt nu (in daden) de basis voor een patroon, waarvan hij later zegt: dat heb je toen goedgevonden, ook al stond het anders op papier, en hij raakt eraan gewend, en jij neemt genoegen met de werkelijkheid en daar gaat iemand op rekenen, wordt een gewoonte.
Het is veel moeilijker om eenmaal gegeven "rechten" weer in te perken dan vanaf het begin meteen aan te houden. Dat is toch precies wat in jullie relatie verkeerd ging? Eerst patronen laten ontstaan en pas later, als je het nodig vindt, vragen om alsnog die betrokkenheid enz? Patronen en gewoontes terugdraaien is veel moeilijker dan vanaf het begin goed doen. Dat is jullie patroon nu juist, en wat je nu weet is dat je niet eerst iets moet toestaan en later terugdraaien, als het niet meer uitkomt zoals jullie (dan inmiddels) gewend zijn.
Alles waar je nu "genoegen" mee neemt, ook al op papier niet, wordt de basis voor gewoontes vanaf nu, denk daar svp aan! Alleen in het NU kan je spijkers met koppen slaan, Hova. Blijf dus juist nu op je quivive!
Het is veel moeilijker om eenmaal gegeven "rechten" weer in te perken dan vanaf het begin meteen aan te houden. Dat is toch precies wat in jullie relatie verkeerd ging? Eerst patronen laten ontstaan en pas later, als je het nodig vindt, vragen om alsnog die betrokkenheid enz? Patronen en gewoontes terugdraaien is veel moeilijker dan vanaf het begin goed doen. Dat is jullie patroon nu juist, en wat je nu weet is dat je niet eerst iets moet toestaan en later terugdraaien, als het niet meer uitkomt zoals jullie (dan inmiddels) gewend zijn.
Alles waar je nu "genoegen" mee neemt, ook al op papier niet, wordt de basis voor gewoontes vanaf nu, denk daar svp aan! Alleen in het NU kan je spijkers met koppen slaan, Hova. Blijf dus juist nu op je quivive!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 27 januari 2013 om 13:19
Tuurlijk is dat moeilijk, dat loslaten. Heb ik ook een tijd over gedaan, want ja, wat tref je aan daarbinnen in je, he?
Ex wordt daar nu pas mee geconfronteerd, die eenzaamheid, en dat wat je jaren ontloopt (je binnenste) en het goede daarvan is dat je er ook achter komt wie en wat belangrijk is in je leven. En daar alsnog iets mee kan doen, je leven niet voorbij is, de kans om het bij te stellen, je leven en je richting, en tot je essentie kan komen, voordat je leven ten einde is en je daarachter zou komen..
Je kan en mag dingen uitproberen die je nog nooit gedaan hebt, jezelf onderzoeken, kijken wat je wel en niet wil ontwikkelen in jezelf, enz. Je bent vrij daarin, je doet ermee wat jij zelf wil..
Ex wordt daar nu pas mee geconfronteerd, die eenzaamheid, en dat wat je jaren ontloopt (je binnenste) en het goede daarvan is dat je er ook achter komt wie en wat belangrijk is in je leven. En daar alsnog iets mee kan doen, je leven niet voorbij is, de kans om het bij te stellen, je leven en je richting, en tot je essentie kan komen, voordat je leven ten einde is en je daarachter zou komen..
Je kan en mag dingen uitproberen die je nog nooit gedaan hebt, jezelf onderzoeken, kijken wat je wel en niet wil ontwikkelen in jezelf, enz. Je bent vrij daarin, je doet ermee wat jij zelf wil..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 27 januari 2013 om 13:34
Ook al is het voor mij ondertussen allang geleden,ik moet toch even kwijt,dat ik hier graag lees.Jullie geven zo goede adviezen en steun aan elkaar,petje af,hoor.Ondanks de nare ervaringen en herinneringen hebben we veel aan elkaar,heerlijk toch.Zoveel verschillende mensen en toch,over veel dingen denken en voelen we het zelfde.
zondag 27 januari 2013 om 13:44
quote:fruitschaaltje schreef op 27 januari 2013 @ 13:34:
,ik moet toch even kwijt,dat ik hier graag lees.Jullie geven zo goede adviezen en steun aan elkaar,petje af,hoor.Ondanks de nare ervaringen en herinneringen hebben we veel aan elkaar,heerlijk toch.Zoveel verschillende mensen en toch,over veel dingen denken en voelen we het zelfde.Hier hetzelfde, sommige schrijfsels laten me dan toch weer eens even nadenken..
,ik moet toch even kwijt,dat ik hier graag lees.Jullie geven zo goede adviezen en steun aan elkaar,petje af,hoor.Ondanks de nare ervaringen en herinneringen hebben we veel aan elkaar,heerlijk toch.Zoveel verschillende mensen en toch,over veel dingen denken en voelen we het zelfde.Hier hetzelfde, sommige schrijfsels laten me dan toch weer eens even nadenken..
zondag 27 januari 2013 om 14:28
zondag 27 januari 2013 om 15:27
quote:hova schreef op 27 januari 2013 @ 12:17:
Radiance; dat zal het idd zijn; ze zien nu eindelijk in dat wij gelijk hadden haha!
Gijs; leuk toch Floriade, wilde je daar niet met haar heen dan, haha!!
Tascha, echt overal zijn deze verhalen hetzelfde... Hoe triest...
Och tuurlijk zou ik meegegaan zijn maar HIJ vind het echt oprecht leuk.
Als ik eerlijk ben heeft ze aan hem een betere partner, hij heeft meer tijd en geld, zaken die voor mijn ex erg belangrijk zijn.
Hij is met pensioen en een succesvol zakenman geweest.
Als ik met ex een kast nodig hadden keek zij (of wij) bij de IKEA online zaterdagmorgen reed ik met een bus van het werk richting de winkel om die kast op te halen en tegen de tijd dat de koffie was doorgelopen stond die kast voor de helft.
Ex vind het veel leuker om eerste te meten, 10 winkels af te lopen en dan thuis met een kop koffie een beslissing te nemen.
Haar nieuwe partner heeft daar alle tijd voor.
Daarom zeg ik, het is goed zo, ik mijn vrijheid zij haar partner met voldoende tijd & geld.
Voor alle duidelijkheid, het heeft me ongeveer een jaar gekost om het zo te zien.
Radiance; dat zal het idd zijn; ze zien nu eindelijk in dat wij gelijk hadden haha!
Gijs; leuk toch Floriade, wilde je daar niet met haar heen dan, haha!!
Tascha, echt overal zijn deze verhalen hetzelfde... Hoe triest...
Och tuurlijk zou ik meegegaan zijn maar HIJ vind het echt oprecht leuk.
Als ik eerlijk ben heeft ze aan hem een betere partner, hij heeft meer tijd en geld, zaken die voor mijn ex erg belangrijk zijn.
Hij is met pensioen en een succesvol zakenman geweest.
Als ik met ex een kast nodig hadden keek zij (of wij) bij de IKEA online zaterdagmorgen reed ik met een bus van het werk richting de winkel om die kast op te halen en tegen de tijd dat de koffie was doorgelopen stond die kast voor de helft.
Ex vind het veel leuker om eerste te meten, 10 winkels af te lopen en dan thuis met een kop koffie een beslissing te nemen.
Haar nieuwe partner heeft daar alle tijd voor.
Daarom zeg ik, het is goed zo, ik mijn vrijheid zij haar partner met voldoende tijd & geld.
Voor alle duidelijkheid, het heeft me ongeveer een jaar gekost om het zo te zien.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
vrijdag 8 februari 2013 om 16:53
Hey Gianna, gaat best wel redelijk nu eigenlijk. Heb ex al anderhalve maand niet gezien en dat is heerlijk eigenlijk, het geeft heel veel rust en afstand. Ben bijna niet meer met hem (en haar) bezig; echt fijn!
Ook heb ik iemand ontmoet waar ik het heel goed mee kan vinden en af en toe wat leuks mee ga doen en goed mee kan praten, ook leuk!
Streven is voor de zomervakantie de scheiding helemaal rond te hebben, moet gaan lukken.
Zit een stuk beter in mijn vel nu...
Ook heb ik iemand ontmoet waar ik het heel goed mee kan vinden en af en toe wat leuks mee ga doen en goed mee kan praten, ook leuk!
Streven is voor de zomervakantie de scheiding helemaal rond te hebben, moet gaan lukken.
Zit een stuk beter in mijn vel nu...
zaterdag 9 februari 2013 om 00:45
Wat een hoopvol bericht Hova, moest laatst nog aan je denken want zag het topic niet meer. Klinkt goed dit, vooral het feit dat je nu door die afstand zoveel beter in je vel zit. Doet wonderen he?
Blij dat je dat toch doorgezet hebt. Enne..het begin van een nieuwe liefde? Ik moet zeggen, het helpt echt een heel eind om zo door het ergste heen te komen. Niet dat je iemand daarvoor misbruikt, maar het is erg mooi meegenomen. Beetje hulp om het verwerken wat makkelijker te maken in de vorm van nieuwe liefde is niks mis mee. Benieuwd hoe het verder loopt!
En ook benieuwd wat jouw ex ervan zal vinden ,ghehehe.
Ik kan het niet hardmaken, maar mijn gevoel zegt dat ex het er stiekem beetje moeilijk mee had. Vanaf dat moment ging hij flauw doen over bepaalde zaken, heel frappant. Maar anderzijds was het wel het moment dat ons contact echt nergens meer over ging (geen berichten meer sturen, ook geen interesse meer tonen), was heel duidelijk. Alsof hij dacht; ze is nu weer happy dus ik kan het echt loslaten..
Tja, erachter komen hoe exen erover denken zullen we toch nooit doen, want we weten al dat ze niet eerlijk zijn.
Graag meer van dit soort opbeurende berichten Hova!
Blij dat je dat toch doorgezet hebt. Enne..het begin van een nieuwe liefde? Ik moet zeggen, het helpt echt een heel eind om zo door het ergste heen te komen. Niet dat je iemand daarvoor misbruikt, maar het is erg mooi meegenomen. Beetje hulp om het verwerken wat makkelijker te maken in de vorm van nieuwe liefde is niks mis mee. Benieuwd hoe het verder loopt!
En ook benieuwd wat jouw ex ervan zal vinden ,ghehehe.
Ik kan het niet hardmaken, maar mijn gevoel zegt dat ex het er stiekem beetje moeilijk mee had. Vanaf dat moment ging hij flauw doen over bepaalde zaken, heel frappant. Maar anderzijds was het wel het moment dat ons contact echt nergens meer over ging (geen berichten meer sturen, ook geen interesse meer tonen), was heel duidelijk. Alsof hij dacht; ze is nu weer happy dus ik kan het echt loslaten..
Tja, erachter komen hoe exen erover denken zullen we toch nooit doen, want we weten al dat ze niet eerlijk zijn.
Graag meer van dit soort opbeurende berichten Hova!
zaterdag 9 februari 2013 om 09:04
Julus, afstand doet idd wonderen... Ik vind het heerlijk!
Het begin van een nieuwe liefde? Zou kunnen... Hij is wel erg lief en leuk en ik merk dat ik veel aan hem denk...
Maar ik merk ook dat ik daar nog wat terughoudend in ben. Ik geniet voorlopig gewoon van zijn gezelschap
Ex weet dit nog niet, want ik spreek hem nooit meer, behalve praktisch app, sms en mailcontact over de kids. Gaat hem ook niks aan, vind ik.
Maar hij zal daar vast wel weer moeite mee hebben, dat heeft hij elke keer gehad als ik meer afstand van hem nam... Zijn probleem...ik hoop alleen niet dat zijn evt gevoelens daarover invloed gaan hebben op de definitieve afhandeling...
Hoe dan ook; deze kant op voelt goed...
Ik slaap weer lekker, en wat ik vooral fijn vind: ik word vrolijk wakker, met zin in de dag! En dat was zolang geleden....
Het begin van een nieuwe liefde? Zou kunnen... Hij is wel erg lief en leuk en ik merk dat ik veel aan hem denk...
Maar ik merk ook dat ik daar nog wat terughoudend in ben. Ik geniet voorlopig gewoon van zijn gezelschap
Ex weet dit nog niet, want ik spreek hem nooit meer, behalve praktisch app, sms en mailcontact over de kids. Gaat hem ook niks aan, vind ik.
Maar hij zal daar vast wel weer moeite mee hebben, dat heeft hij elke keer gehad als ik meer afstand van hem nam... Zijn probleem...ik hoop alleen niet dat zijn evt gevoelens daarover invloed gaan hebben op de definitieve afhandeling...
Hoe dan ook; deze kant op voelt goed...
Ik slaap weer lekker, en wat ik vooral fijn vind: ik word vrolijk wakker, met zin in de dag! En dat was zolang geleden....
zaterdag 9 februari 2013 om 10:24
@Hova, dat is wel heel fijn! Je ziet nu ook dat er meer is in het leven en dat er ook vooruitzichten en hoop zijn dat het weleens goede wendingen zouden kunnen zijn, die je nu meemaakt. Dat geeft de mens moed! Geniet er maar van, wat er ook uitkomt, alleen al die aandacht en delen is gewoon weer erg fijn!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 9 februari 2013 om 12:42
@Hova, wat goed om te lezen zeg!
Wat fijn dat je weer lekkerder in je vel zit.
Denk dat wanneer je ex het weet, dat hij er wel moeite mee heeft, zij probleem inderdaad.
Dat afstand nemen van hem zo'n effect op je heeft.
Ik lees in je berichten dat je steeds sterker word. Top meid.
Scheiding voor de zomer rond hebben is een mooi streefpunt. Komen jullie er een beetje uit qua regelingen enzo?
Fijn weekend en genieten van de mooie zonnestralen
Wat fijn dat je weer lekkerder in je vel zit.
Denk dat wanneer je ex het weet, dat hij er wel moeite mee heeft, zij probleem inderdaad.
Dat afstand nemen van hem zo'n effect op je heeft.
Ik lees in je berichten dat je steeds sterker word. Top meid.
Scheiding voor de zomer rond hebben is een mooi streefpunt. Komen jullie er een beetje uit qua regelingen enzo?
Fijn weekend en genieten van de mooie zonnestralen
zondag 10 februari 2013 om 23:41
Hova, heb je van je weekend (en prille liefde??) genoten?
Hoop dat je iig tot rust gekomen bent, voornamelijk in je koppie.
Afstand doet wonderen omdat je je dan niet meer bezig hoeft te houden met wat hij (niet) zei, en (niet) deed, gewoon helemaal niet met hem. En wat je erbij voelde. Totdat je haast vergeten bent dat hij nog bestaat, als het niet zien maar lang genoeg duurt. Ik ervaar dat ook, het is dan gewoon iemand die je ooit gekend hebt, het komt zo af en toe nog voorbij in je gedachten. Hopelijk komt die tijd sneller dan dat je nu denkt, maar dat het gebeurt is zeker.
Onverschilligheid tav hem, dat is het allermooiste. Je niet meer laten raken door hem en zijn acties, het boeit je straks niet meer. Dat punt komt vanzelf.
Hoop dat je iig tot rust gekomen bent, voornamelijk in je koppie.
Afstand doet wonderen omdat je je dan niet meer bezig hoeft te houden met wat hij (niet) zei, en (niet) deed, gewoon helemaal niet met hem. En wat je erbij voelde. Totdat je haast vergeten bent dat hij nog bestaat, als het niet zien maar lang genoeg duurt. Ik ervaar dat ook, het is dan gewoon iemand die je ooit gekend hebt, het komt zo af en toe nog voorbij in je gedachten. Hopelijk komt die tijd sneller dan dat je nu denkt, maar dat het gebeurt is zeker.
Onverschilligheid tav hem, dat is het allermooiste. Je niet meer laten raken door hem en zijn acties, het boeit je straks niet meer. Dat punt komt vanzelf.
dinsdag 12 februari 2013 om 01:59
Wat fijn dat je zo positief klinkt, Hova! Wat een verschil die afstand van je ex kan maken, het straalt gewoon van je berichtje af. Leuk ook dat je het gezellig hebt met een leuke en lieve man!
Julus, Hova heeft wel kinderen met deze man dus zo veel afstand nemen dat ze hem vergeet zit er niet in (en zou geen goed teken zijn). Misschien verandert dat als de kinderen lang en breed volwassen zijn, maar voorlopig hebben ze hun beide ouders nog hard nodig. Ik zou onverschilligheid niet als een eindpunt willen zien, maar als een tussenstation naar een punt waarop je je ex oprecht het beste gunt zonder nog emotioneel betrokken te zijn. Zoals je een vage kennis het beste gunt. Maar misschien bedoel je dat ook wel
Julus, Hova heeft wel kinderen met deze man dus zo veel afstand nemen dat ze hem vergeet zit er niet in (en zou geen goed teken zijn). Misschien verandert dat als de kinderen lang en breed volwassen zijn, maar voorlopig hebben ze hun beide ouders nog hard nodig. Ik zou onverschilligheid niet als een eindpunt willen zien, maar als een tussenstation naar een punt waarop je je ex oprecht het beste gunt zonder nog emotioneel betrokken te zijn. Zoals je een vage kennis het beste gunt. Maar misschien bedoel je dat ook wel
Ga in therapie!
dinsdag 12 februari 2013 om 06:31
Dubio, het is ook absoluut niet de bedoeling ex te vergeten, dat zou ik ook nooit kunnen, hij is ontzettend belangrijk voor me geweest en is dat nog als vader van mijn kids. Ook nu hebben we regelmatig contact, alleen via mail of SMs/app.
Ik hoop op een punt te komen dat hij weer gewoon hier een bak koffie kan blijven drinken of af en toe hapje mee eten, maar dan zonder dat het me nog pijn of verdriet doet. Voor nu is de afstand even belangrijk voor me.
Julus, het weekend (de zondag) was heerlijk, fijne dag gehad met leuke en lieve man. Kriebelt wel erg, maar durf nog niet goed. Geeft niet, begrijpt hij. We zien wel waar het wel of niet naar toe gaat. Maar ik geniet er wel van, geeft een heerlijk gevoel, soms weer gewoon even onbezorgd te zijn.
Dettol, ja we komen er wel uit samen qua regelingen. Alles staat op papier, ex doet nergens moeilijk over, is redelijk gul.
We moeten alleen nog alle verzekeringen, pensioen enzo goed uitzoeken.
Ik heb ex nu wel verteld dat ik met iemand omga. Dit omdat de twee oudsten het weten en ik niet wil dat zij zich voelen alsof ze een geheim tegenover papa zouden moeten bewaren. Hij heeft prompt de hele zondag sms'jes zitten sturen, stuk voor stuk met dingen die wel hadden kunnen wachten of fotootjes van de kids....
Normaal mailen we of sms'en we alleen 's avonds over dingen die die dag zijn gebeurd qua kids.
Maar goed, doet er niet zoveel toe.
Zie nog steeds wel heel erg tegen de definitieve scheiding op (tegenover elkaar zitten en dat papiertje tekenen), maar het wordt hoog tijd voor die zure appel...
Ik hoop op een punt te komen dat hij weer gewoon hier een bak koffie kan blijven drinken of af en toe hapje mee eten, maar dan zonder dat het me nog pijn of verdriet doet. Voor nu is de afstand even belangrijk voor me.
Julus, het weekend (de zondag) was heerlijk, fijne dag gehad met leuke en lieve man. Kriebelt wel erg, maar durf nog niet goed. Geeft niet, begrijpt hij. We zien wel waar het wel of niet naar toe gaat. Maar ik geniet er wel van, geeft een heerlijk gevoel, soms weer gewoon even onbezorgd te zijn.
Dettol, ja we komen er wel uit samen qua regelingen. Alles staat op papier, ex doet nergens moeilijk over, is redelijk gul.
We moeten alleen nog alle verzekeringen, pensioen enzo goed uitzoeken.
Ik heb ex nu wel verteld dat ik met iemand omga. Dit omdat de twee oudsten het weten en ik niet wil dat zij zich voelen alsof ze een geheim tegenover papa zouden moeten bewaren. Hij heeft prompt de hele zondag sms'jes zitten sturen, stuk voor stuk met dingen die wel hadden kunnen wachten of fotootjes van de kids....
Normaal mailen we of sms'en we alleen 's avonds over dingen die die dag zijn gebeurd qua kids.
Maar goed, doet er niet zoveel toe.
Zie nog steeds wel heel erg tegen de definitieve scheiding op (tegenover elkaar zitten en dat papiertje tekenen), maar het wordt hoog tijd voor die zure appel...
dinsdag 12 februari 2013 om 07:49
quote:hova schreef op 08 februari 2013 @ 16:53:
Hey Gianna, gaat best wel redelijk nu eigenlijk. Heb ex al anderhalve maand niet gezien en dat is heerlijk eigenlijk, het geeft heel veel rust en afstand. Ben bijna niet meer met hem (en haar) bezig; echt fijn!
Ook heb ik iemand ontmoet waar ik het heel goed mee kan vinden en af en toe wat leuks mee ga doen en goed mee kan praten, ook leuk!
Streven is voor de zomervakantie de scheiding helemaal rond te hebben, moet gaan lukken.
Zit een stuk beter in mijn vel nu...Wat fijn Hova,je hebt het verdiend.!
Hey Gianna, gaat best wel redelijk nu eigenlijk. Heb ex al anderhalve maand niet gezien en dat is heerlijk eigenlijk, het geeft heel veel rust en afstand. Ben bijna niet meer met hem (en haar) bezig; echt fijn!
Ook heb ik iemand ontmoet waar ik het heel goed mee kan vinden en af en toe wat leuks mee ga doen en goed mee kan praten, ook leuk!
Streven is voor de zomervakantie de scheiding helemaal rond te hebben, moet gaan lukken.
Zit een stuk beter in mijn vel nu...Wat fijn Hova,je hebt het verdiend.!
