Psyche
alle pijlers
Ei kwijt
zondag 17 februari 2013 om 10:32
Lang leven het viva forum! Loop al een tijd rond met iets dat me bezig houdt en waarbij ik steeds tegen een muur van onbegrip / onwetendheid aanloop. Alhoewel onbegrip misschien niet het goede woord is...Ik leg uit:
Ik heb geen moedergevoelens. Nooit gehad en nu op mijn 33e (nog steeds) geen rammelende eierstokken. Voor mij is het heel duidelijk dat ik nooit kinderen wil/zal krijgen. Mijn vriend denkt er gelukkig hetzelfde over.
Dat hele geen kinderen willen krijgen was nooit echt een issue, het was gewoon zo. Punt.
De laatste maanden ontwikkel ik een gevoel van irritatie als mensen weer een over kinderen beginnen, aankondigen dat ze voor de 2e keer zwanger zijn, uitgebreid over hun kroost praten etc. etc.
Feit is ook dat wanneer je wel kinderen wil krijgen je maar een willekeurig forum hoeft te openen en je uitgebreid je ei kwijt kan met medestanders. Terwijl dat in het tegenovergestelde geval echt hard zoeken is naar mensen die er hetzelfde overdenken als ik.
De maatschappij is anno 2013 nog steeds zo ingericht dat men verwacht dat je als vrouw moedergevoelens ontwikkeld en je gaat ontfermen over een gezin.
Iedereen moet het voor zichzelf weten, maar ik wil toch echt niet steeds uit hoeven leggen waarom ik geen kinderwens heb. Ik ga toch ook niet steeds aan iedere zwangere vragen waarom ze graag een kind wil? En of ze dat wel zeker weet en dat ze vast spijt gaat krijgen later. (Zoals die 'bekende' opmerking van moeders tegen niet moeders; "Ben je niet bang dat je wat gaat missen later?")
Stiekem ben ik daar wel heel erg benieuwd naar trouwens, wanneer besloot je kinderen te krijgen met je man/vriend? Waarom? Heb je die moedergevoelens altijd al gehad?
Zijn er meer mensen hier die tegen hetzelfde aanlopen? Ik wil graag jullie gedachten/ervaringen/ideeen weten...
Ik heb geen moedergevoelens. Nooit gehad en nu op mijn 33e (nog steeds) geen rammelende eierstokken. Voor mij is het heel duidelijk dat ik nooit kinderen wil/zal krijgen. Mijn vriend denkt er gelukkig hetzelfde over.
Dat hele geen kinderen willen krijgen was nooit echt een issue, het was gewoon zo. Punt.
De laatste maanden ontwikkel ik een gevoel van irritatie als mensen weer een over kinderen beginnen, aankondigen dat ze voor de 2e keer zwanger zijn, uitgebreid over hun kroost praten etc. etc.
Feit is ook dat wanneer je wel kinderen wil krijgen je maar een willekeurig forum hoeft te openen en je uitgebreid je ei kwijt kan met medestanders. Terwijl dat in het tegenovergestelde geval echt hard zoeken is naar mensen die er hetzelfde overdenken als ik.
De maatschappij is anno 2013 nog steeds zo ingericht dat men verwacht dat je als vrouw moedergevoelens ontwikkeld en je gaat ontfermen over een gezin.
Iedereen moet het voor zichzelf weten, maar ik wil toch echt niet steeds uit hoeven leggen waarom ik geen kinderwens heb. Ik ga toch ook niet steeds aan iedere zwangere vragen waarom ze graag een kind wil? En of ze dat wel zeker weet en dat ze vast spijt gaat krijgen later. (Zoals die 'bekende' opmerking van moeders tegen niet moeders; "Ben je niet bang dat je wat gaat missen later?")
Stiekem ben ik daar wel heel erg benieuwd naar trouwens, wanneer besloot je kinderen te krijgen met je man/vriend? Waarom? Heb je die moedergevoelens altijd al gehad?
Zijn er meer mensen hier die tegen hetzelfde aanlopen? Ik wil graag jullie gedachten/ervaringen/ideeen weten...
Coffee junk
zondag 17 februari 2013 om 13:05
quote:grees schreef op 17 februari 2013 @ 12:56:
[...]
De britse Caitlin Moran slaat in het boek 'Vrouw zijn hoe doe je dat' de spijker op z'n kop. Het topic waarom je niet aan kinderen moet beginnen is hilarisch evenals het topic waarom je wel aan kinderen zou moeten beginnen en een plastisch verslag van de bevalling. Sowieso een erg geestig boek.
O ja, de bevalling, dat komt er ook nog bij...... laat ik daar maar niet over beginnen.
Respect voor de vrouwen die het doen hoor!
[...]
De britse Caitlin Moran slaat in het boek 'Vrouw zijn hoe doe je dat' de spijker op z'n kop. Het topic waarom je niet aan kinderen moet beginnen is hilarisch evenals het topic waarom je wel aan kinderen zou moeten beginnen en een plastisch verslag van de bevalling. Sowieso een erg geestig boek.
O ja, de bevalling, dat komt er ook nog bij...... laat ik daar maar niet over beginnen.
Respect voor de vrouwen die het doen hoor!
zondag 17 februari 2013 om 13:39
Oh Grees, ik begrijp je wel hoor.
Ik werk in de zorg, niks als vrouwen als collega dus. Er is altijd wel iemand zwanger of net bevallen.
En steevast gaat de vraag rond wie nu "de volgende" is. En steevast krijg ik te horen dat ik dat vast wel zal zijn. Omdat ik 27 ben, al jaren samen met mijn vent en geen kinderen heb.
Tja.
Bij elke keer dat je je niet lekker voelt de vraag krijgen of je zwanger bent. Steeds maar uit moeten leggen waarom je geen kinderen wilt. Het wordt op den duur gewoon wel eens irritant.
Op den duur wordt je er wel eens moe van.
Ik heb lang getwijfeld. Vroeger riep ik altijd dat ik kinderen wilde en het liefst jong en bla bla bla.
Nu zit ik in de fase die iemand anders ook beschreef; je kunt kinderen niet heel erg ver meer doorschuiven naar "later". Later is nu. En nu moet ik niet aan een kind denken.
Dus denk ik ernstig dat ik bij de bewust kinderlozen hoor.
En ook ik houd heus van mijn neefje en nichtjes, echt waar. En ik vond het ook echt leuk om mijn pasgeboren nichtjes in mijn armen te hebben. Maar uuuuren tutten? Er geen genoeg van kunnen krijgen? Neuh.
En als ze janken, geef dan vooral maar aan een ander want daar ben ik niet goed in.
Ik heb altijd gezegd dat ik kleine kinderen leuk vind vanaf een maand of acht tot ze een jaar of zes, zeven zijn. Voor die tijd kun je er niks mee en daarna zijn ze niet leuk meer
Ik moet er ook niet aan denken om hele dagen met van die hondsbrutale vlerken van acht- negenjarigen opgescheept te zitten
En ja, ik generaliseer, dat weet ik ook wel. Er zijn ook wel leuke kinderen van die leeftijd maar over het algemeen ben ik gewoon niet zo'n kindervriend, geloof ik.
Mijn eigen nichtjes met wie ik veel in leeftijd scheel worden nu ouder en ik krijg een steeds sterkere band met ze.
Ik ben gewoon veel beter met jong spul waar je een normaal gesprek mee kunt voeren
Maar vooral; ik zou mijn vrijheid niet op willen geven. Alles in het teken stellen van je kroost? Jouw leven volledig opgegeven voor de komende 20 jaar? Nee, dank u. Daar is mijn leven zoals het is me te dierbaar voor.
Ik werk in de zorg, niks als vrouwen als collega dus. Er is altijd wel iemand zwanger of net bevallen.
En steevast gaat de vraag rond wie nu "de volgende" is. En steevast krijg ik te horen dat ik dat vast wel zal zijn. Omdat ik 27 ben, al jaren samen met mijn vent en geen kinderen heb.
Tja.
Bij elke keer dat je je niet lekker voelt de vraag krijgen of je zwanger bent. Steeds maar uit moeten leggen waarom je geen kinderen wilt. Het wordt op den duur gewoon wel eens irritant.
Op den duur wordt je er wel eens moe van.
Ik heb lang getwijfeld. Vroeger riep ik altijd dat ik kinderen wilde en het liefst jong en bla bla bla.
Nu zit ik in de fase die iemand anders ook beschreef; je kunt kinderen niet heel erg ver meer doorschuiven naar "later". Later is nu. En nu moet ik niet aan een kind denken.
Dus denk ik ernstig dat ik bij de bewust kinderlozen hoor.
En ook ik houd heus van mijn neefje en nichtjes, echt waar. En ik vond het ook echt leuk om mijn pasgeboren nichtjes in mijn armen te hebben. Maar uuuuren tutten? Er geen genoeg van kunnen krijgen? Neuh.
En als ze janken, geef dan vooral maar aan een ander want daar ben ik niet goed in.
Ik heb altijd gezegd dat ik kleine kinderen leuk vind vanaf een maand of acht tot ze een jaar of zes, zeven zijn. Voor die tijd kun je er niks mee en daarna zijn ze niet leuk meer
Ik moet er ook niet aan denken om hele dagen met van die hondsbrutale vlerken van acht- negenjarigen opgescheept te zitten
En ja, ik generaliseer, dat weet ik ook wel. Er zijn ook wel leuke kinderen van die leeftijd maar over het algemeen ben ik gewoon niet zo'n kindervriend, geloof ik.
Mijn eigen nichtjes met wie ik veel in leeftijd scheel worden nu ouder en ik krijg een steeds sterkere band met ze.
Ik ben gewoon veel beter met jong spul waar je een normaal gesprek mee kunt voeren
Maar vooral; ik zou mijn vrijheid niet op willen geven. Alles in het teken stellen van je kroost? Jouw leven volledig opgegeven voor de komende 20 jaar? Nee, dank u. Daar is mijn leven zoals het is me te dierbaar voor.
668, the neighbour of the Beast
zondag 17 februari 2013 om 13:44
quote:-kaetje- schreef op 17 februari 2013 @ 10:56:
Weten je collega's niet dat jij geen kinderen wilt? Ik zou dat er eens in knallen als je weer insinuerend opmerkingen krijgt.Of anders met een pruillip zeggen dat het maar niet lukt en je ZOO graag wilt. Dan ben je waarschijnlijk ook grotendeels van hun kinderpraat af.
Weten je collega's niet dat jij geen kinderen wilt? Ik zou dat er eens in knallen als je weer insinuerend opmerkingen krijgt.Of anders met een pruillip zeggen dat het maar niet lukt en je ZOO graag wilt. Dan ben je waarschijnlijk ook grotendeels van hun kinderpraat af.
zondag 17 februari 2013 om 14:07
Ik herken het....
Nooit moedergevoelens gehad, de drang om en kind op de wereld te zetten. altijd weer dat gezeur, het onbegrip. Ik zei op het laatst dat het niet lukte, dat kreeg mensen wel stil. Er werd ook gezegd (nooit in mijn gezicht) dat ik wel een hekel aan kinderen zou hebben. terwijl ik er zo gek op ben.
Ik werd gek van het feit dat ik me steeds moest verantwoorden. En dan de reakties. Wat in mijn man wel niet ontzegde. En wat we zouden missen blablabla. Vreselijk. Alsof wij allen niet voldeden. Er niet toe deden.
Toch ben ik op mijn 38ste voor het eerst moeder geworden. mijn man wilde toch wel graag en ik twijfelde heel erg. In een vlaag van emoties zeer snel zwanger geraakt. En nu ben ik erg blij met onze zoon. Maar als het niet was geluk, ook prima. We zijn heel goed in staat het leven een dusdanige invulling te geven dat het ook goed zou zijn.
Overigens heeft niemand gezeurd over een tweede. Die keuze hadden wij niet (vanwege medische redenen) en dat heb ik snel tegen veel mensen gezegd. Ik wilde geen herhaling van de eerste keer.
Nooit moedergevoelens gehad, de drang om en kind op de wereld te zetten. altijd weer dat gezeur, het onbegrip. Ik zei op het laatst dat het niet lukte, dat kreeg mensen wel stil. Er werd ook gezegd (nooit in mijn gezicht) dat ik wel een hekel aan kinderen zou hebben. terwijl ik er zo gek op ben.
Ik werd gek van het feit dat ik me steeds moest verantwoorden. En dan de reakties. Wat in mijn man wel niet ontzegde. En wat we zouden missen blablabla. Vreselijk. Alsof wij allen niet voldeden. Er niet toe deden.
Toch ben ik op mijn 38ste voor het eerst moeder geworden. mijn man wilde toch wel graag en ik twijfelde heel erg. In een vlaag van emoties zeer snel zwanger geraakt. En nu ben ik erg blij met onze zoon. Maar als het niet was geluk, ook prima. We zijn heel goed in staat het leven een dusdanige invulling te geven dat het ook goed zou zijn.
Overigens heeft niemand gezeurd over een tweede. Die keuze hadden wij niet (vanwege medische redenen) en dat heb ik snel tegen veel mensen gezegd. Ik wilde geen herhaling van de eerste keer.
zondag 17 februari 2013 om 14:22
zondag 17 februari 2013 om 14:23
quote:Iwannalive schreef op 17 februari 2013 @ 14:16:
TO
Heb je er vaker last van dat mensen/bekenden/familie/vrienden jouw mening niet serieus nemen/niet echt naar je luisteren?
Wat je collega's doen vind ik maar raar. Dat staat volgens mij los van het geen kinderen willen.Nee nooit last van. Ja en die collega's, sommige kennen mij beter en respecteren mijn standpunt. En die andere...tsja, ik hoef ook niet aan iedereen verantwoording af te leggen.
TO
Heb je er vaker last van dat mensen/bekenden/familie/vrienden jouw mening niet serieus nemen/niet echt naar je luisteren?
Wat je collega's doen vind ik maar raar. Dat staat volgens mij los van het geen kinderen willen.Nee nooit last van. Ja en die collega's, sommige kennen mij beter en respecteren mijn standpunt. En die andere...tsja, ik hoef ook niet aan iedereen verantwoording af te leggen.
Coffee junk
zondag 17 februari 2013 om 14:24
quote:xxxRosalitaxxx schreef op 17 februari 2013 @ 14:22:
Hier ook heel blij kindervrij. Ik zag een tijd geleden hier een motto bij iemand staan die ik er ook eens ingegooid heb toen mij werd gevraagd waarom ik geen kinderen heb. Ik vertelde dat ik geen kinderen heb omdat mijn poezen er allergisch voor zijn. Het gezicht dat diegene trok was onbetaalbaar. briljant!
Hier ook heel blij kindervrij. Ik zag een tijd geleden hier een motto bij iemand staan die ik er ook eens ingegooid heb toen mij werd gevraagd waarom ik geen kinderen heb. Ik vertelde dat ik geen kinderen heb omdat mijn poezen er allergisch voor zijn. Het gezicht dat diegene trok was onbetaalbaar. briljant!
zondag 17 februari 2013 om 14:48
Ik ben trouwens altijd eerlijk en open geweest over mijn twijfels wat betreft kinderen en geen kinderwens heb dus iedereen in mijn nabije omgeving weet dit, dus ik heb geen last van vervelende opmerkingen. EN als iemand (nieuwe collega's o.i.d) er naar vragen, dan zeg ik gewoon hoe het zit en daar stoor ik me dan ook totaal niet aan.
Moet zeggen dat ik een aantal jaren geleden, toen ik 30 werd en nog een relatie had, wel ineens van mijn ex wilde weten of hij ooit kids wilde. Hij is 9 jaar ouder en ik vond dat hij moest weten op zijn leeftijd.... Toen had ik even een tijdje last van verstandsverbijstering ofzo want ik ging er obsessief mee bezig, omdat hij het niet wist.. Ik was ook erg labiel in die periode. Nu ik terugkijk wilde ik gewoon door mijn onzekerheid bij hem de keuze leggen ofzo, i dunno??
Terwijl ik vanaf het begin van onze relatie al duidelijk had aangegeven geen kinderwens te hebben en betwijfelde of ik die ooit zou krijgen.. En dat vond hij prima.
Moet zeggen dat ik een aantal jaren geleden, toen ik 30 werd en nog een relatie had, wel ineens van mijn ex wilde weten of hij ooit kids wilde. Hij is 9 jaar ouder en ik vond dat hij moest weten op zijn leeftijd.... Toen had ik even een tijdje last van verstandsverbijstering ofzo want ik ging er obsessief mee bezig, omdat hij het niet wist.. Ik was ook erg labiel in die periode. Nu ik terugkijk wilde ik gewoon door mijn onzekerheid bij hem de keuze leggen ofzo, i dunno??
Terwijl ik vanaf het begin van onze relatie al duidelijk had aangegeven geen kinderwens te hebben en betwijfelde of ik die ooit zou krijgen.. En dat vond hij prima.
zondag 17 februari 2013 om 15:15
zondag 17 februari 2013 om 15:23
Tja als bewust kinderloze ben je "verplicht" om toch vooral snel te zeggen dat je geen kinderhater bent, dat je dol bent op je neefjes en nichtjes enz. als je zegt dat je geen kinderen wilt, want als je zegt dat je kinderen niet interessant vindt heb je pas echt een taboe-onderwerp te pakken!
Ik merkte het laatst nog toen ik in een gesprek de bekende "ik vind ze wel leuk"-riedel liet zitten en gewoon aangaf dat ik ze vaker niet leuk dan wel leuk vind (door de moderne grensloze manier van opvoeden die ik maar niets vind) en meestal gewoon oninteressant.
De dame/moeder in kwestie verschoot van kleur en gaf later zelfs aan dat ze geshockeerd was door mijn opmerking, want "kinderen zijn toch leuk". Blijkbaar is het onbegrijpelijk voor veel mensen dat je die interesse dus gewoon mist.
Gelukkig heb ik een bewust kinderloze vriendin en het is heerlijk om bij haar gewoon helemaal mezelf te kunnen zijn wat betreft mijn desintresse voor kinderen.
Ik merkte het laatst nog toen ik in een gesprek de bekende "ik vind ze wel leuk"-riedel liet zitten en gewoon aangaf dat ik ze vaker niet leuk dan wel leuk vind (door de moderne grensloze manier van opvoeden die ik maar niets vind) en meestal gewoon oninteressant.
De dame/moeder in kwestie verschoot van kleur en gaf later zelfs aan dat ze geshockeerd was door mijn opmerking, want "kinderen zijn toch leuk". Blijkbaar is het onbegrijpelijk voor veel mensen dat je die interesse dus gewoon mist.
Gelukkig heb ik een bewust kinderloze vriendin en het is heerlijk om bij haar gewoon helemaal mezelf te kunnen zijn wat betreft mijn desintresse voor kinderen.
zondag 17 februari 2013 om 16:48
quote:
Miekeboe, ik bedoel dit niet als aanval hoor. Ik ben blij dat er toch mensen zijn die wel aan kinderen durven te beginnen. Maar ik ben wel heen benieuwd/nieuwsgierig waarom je, naast dat gevoel, kinderen wil. Hoe zie jij het voor je? Heerlijk knuffelen met z'on prachtig klein babietje, dat zo lekker ruikt?
En denk je dan ook aan de mogelijkheid dat je eerste 2 jaar (oke, ik weet dat ik wat overdrijf) geen nacht meer door zal slapen? En dat kinderen al je aandacht, energie en tijd op slurpen en er niks meer voor jezelf overblijft?
Oke, ja, ik weet dat ik het allemaal wat overdrijf, maar toch zie ik dit wel om mij heen. Goede vriendin heeft net nummer 2 gekregen, en ze heeft makkelijk kinderen, werkt niet, man verdient goed, goede relatie, papa doet ook veel met de kinderen, alles in orde. Maar toch vind ze het heel zwaar en gaat er binnenkort even "tussenuit".
Ik hoor ook moeders die het heerlijk vinden dat ze weer aan het werk kunnen. Of zo blij zijn dat de scholen weer beginnen en de vakantie voorbij is, want de kinderen zijn niet te genieten. Daarmee geeft je toch aan dat niet (allemaal even) leuk is?Ik studeer Pedagogiek, ben de hele dag bezig met 'speciale' kinderen... Ik heb dus aan de ene kant wel het beeld van een lief babytje om mee te knuffelen, maar aan de andere kant ben ik me ook bewust van de huilbabys etc. Ook voor verder in de toekomst, ik weet dat je eigenlijk je hele leven aan de kant moet zetten om voor je kind(eren) te zorgen. Ik denk dat dit een biologisch proces is en dat het minder moeilijk is dan het lijkt... je doet het automatisch voor je kind denk ik
Miekeboe, ik bedoel dit niet als aanval hoor. Ik ben blij dat er toch mensen zijn die wel aan kinderen durven te beginnen. Maar ik ben wel heen benieuwd/nieuwsgierig waarom je, naast dat gevoel, kinderen wil. Hoe zie jij het voor je? Heerlijk knuffelen met z'on prachtig klein babietje, dat zo lekker ruikt?
En denk je dan ook aan de mogelijkheid dat je eerste 2 jaar (oke, ik weet dat ik wat overdrijf) geen nacht meer door zal slapen? En dat kinderen al je aandacht, energie en tijd op slurpen en er niks meer voor jezelf overblijft?
Oke, ja, ik weet dat ik het allemaal wat overdrijf, maar toch zie ik dit wel om mij heen. Goede vriendin heeft net nummer 2 gekregen, en ze heeft makkelijk kinderen, werkt niet, man verdient goed, goede relatie, papa doet ook veel met de kinderen, alles in orde. Maar toch vind ze het heel zwaar en gaat er binnenkort even "tussenuit".
Ik hoor ook moeders die het heerlijk vinden dat ze weer aan het werk kunnen. Of zo blij zijn dat de scholen weer beginnen en de vakantie voorbij is, want de kinderen zijn niet te genieten. Daarmee geeft je toch aan dat niet (allemaal even) leuk is?Ik studeer Pedagogiek, ben de hele dag bezig met 'speciale' kinderen... Ik heb dus aan de ene kant wel het beeld van een lief babytje om mee te knuffelen, maar aan de andere kant ben ik me ook bewust van de huilbabys etc. Ook voor verder in de toekomst, ik weet dat je eigenlijk je hele leven aan de kant moet zetten om voor je kind(eren) te zorgen. Ik denk dat dit een biologisch proces is en dat het minder moeilijk is dan het lijkt... je doet het automatisch voor je kind denk ik
zondag 17 februari 2013 om 17:51
zondag 17 februari 2013 om 17:53
zondag 17 februari 2013 om 19:25
Hier is er ook nooit een kinderwens geweest. Was stewardess en 'having a ball' zo te zeggen. Tot dat ik de vader van mijn dochter tegen kwam.
Het werd na een jaar samen wel heel duidelijk dat hij graag kinderen wilde. Ik heb toen een hele bewuste keuze gemaakt. Of ik laat deze man gaan (ik was toen 29) of ik moet er open voor staan. Drie jaar later hebben een dochter gekregen. Nooit spijt van gehad (ander topic.. ) maar één was voor mij (niet zo zeer voor hem) voldoende.
Het werd na een jaar samen wel heel duidelijk dat hij graag kinderen wilde. Ik heb toen een hele bewuste keuze gemaakt. Of ik laat deze man gaan (ik was toen 29) of ik moet er open voor staan. Drie jaar later hebben een dochter gekregen. Nooit spijt van gehad (ander topic.. ) maar één was voor mij (niet zo zeer voor hem) voldoende.
maandag 25 februari 2013 om 09:44
Wat ik vreemd vind is dat er een aantal bewust kinderlozen schrijven; 'ik heb een vriend die het ook niet wil '.
Ik ben zelf nog twijfelaar maar heb ook lang gedacht dat ik ze níet wilde. Ook veel moeite gehad met het tegenkomen van de juiste man die bij mij past. En állemaal, zonder uitzondering,
waren ze bijzonder teleurgesteld als ik kenbaar maakte dat ik niet zo op kinderen zit te wachten.
Ik heb het idee dat echt elke man kinderen wil, ik ben er nog nooit 1 tegengekomen die het niet wil, en toch ruime ervaring met mannen hier.
Mijn huidige vriend, we zijn nog in de verliefde fase, wil het natuurlijk ook heel graag en keek verbaasd en teleurgesteld toen ik aangaf nog te twijfelen, want als vrouw schijn je gewoon kinderen te willen, hij vindt het raar dat ik dat niet heb.
Evenals al mijn exen, zelfde reactie ervaren.
Moeilijke kwestie wel, gezien wij het nu erg leuk hebben samen en we begin 30 zijn.. moeten er ineens wel knopen worden doorgehakt.
Hier in dit topic lees ik het ook meerder malen; bewust kinderloos en mijn vriend ook > voor mij is dat een spelt in de hooiberg, hebben jullie speciale datingsites ofzo ?
Ik ben zelf nog twijfelaar maar heb ook lang gedacht dat ik ze níet wilde. Ook veel moeite gehad met het tegenkomen van de juiste man die bij mij past. En állemaal, zonder uitzondering,
waren ze bijzonder teleurgesteld als ik kenbaar maakte dat ik niet zo op kinderen zit te wachten.
Ik heb het idee dat echt elke man kinderen wil, ik ben er nog nooit 1 tegengekomen die het niet wil, en toch ruime ervaring met mannen hier.
Mijn huidige vriend, we zijn nog in de verliefde fase, wil het natuurlijk ook heel graag en keek verbaasd en teleurgesteld toen ik aangaf nog te twijfelen, want als vrouw schijn je gewoon kinderen te willen, hij vindt het raar dat ik dat niet heb.
Evenals al mijn exen, zelfde reactie ervaren.
Moeilijke kwestie wel, gezien wij het nu erg leuk hebben samen en we begin 30 zijn.. moeten er ineens wel knopen worden doorgehakt.
Hier in dit topic lees ik het ook meerder malen; bewust kinderloos en mijn vriend ook > voor mij is dat een spelt in de hooiberg, hebben jullie speciale datingsites ofzo ?
