Psyche
alle pijlers
mensen met borderline
zondag 24 maart 2013 om 11:36
Ik zag hier laatst een topic over exen van borderliners en ik wil graag een topic openen over de mensen die borderline hebben.
Ook al lijkt het voor de buitenwereld en de partners vaak niet zo maar wij doen echt ons best in het leven en hebben het zelf ook erg moeilijk met onszelf..
Persoonlijk vind ik het dan ook erg vervelend hoe mensen tegenover borderliners staan, terwijl we juist wel wat extra steun kunnen gebruiken.
Ik heb zelf 2 weken geleden de diagnose gekregen, was enorm zwaar om te verwerken terwijl ik het diep van binnen ook wel wist.
Ik heb een erg moeilijke jeugd gehad, mijn moeder heeft zelf ook borderline en ik heb sinds 2 maanden geen contact meer met haar om mn eigen leven weer op de rails te krijgen.
Ben pas begonnen bij de OPP groep van psyq en ik ga hierna waarschijnlijk de schema therapie doen.
Ik ben nu bijna 4 jaar getrouwd en heb een lief mannetje van net 3.
Omdat ik zo'n moeite heb om mensen te kunnen vertrouwen en er ergens vanuit ga dat ik verlaten zal worden door mijn man hebben we een erg moeizame relatie.. Ik zou dit zo graag anders willen maar ik weet niet hoe.. Mijn man weet op dit moment niet of hij nog verder wil gaan met ons huwelijk.
Ik voel me vaak erg eenzaam en onbegrepen dus vandaar dit topic.
Hebben jullie zelf ook borderline? Volgen jullie op dit moment een therapie? Hoe is jullie relatie/huwelijk op dit moment?
Wat voor invloed heeft borderline op jullie dagelijks leven?
X
Ook al lijkt het voor de buitenwereld en de partners vaak niet zo maar wij doen echt ons best in het leven en hebben het zelf ook erg moeilijk met onszelf..
Persoonlijk vind ik het dan ook erg vervelend hoe mensen tegenover borderliners staan, terwijl we juist wel wat extra steun kunnen gebruiken.
Ik heb zelf 2 weken geleden de diagnose gekregen, was enorm zwaar om te verwerken terwijl ik het diep van binnen ook wel wist.
Ik heb een erg moeilijke jeugd gehad, mijn moeder heeft zelf ook borderline en ik heb sinds 2 maanden geen contact meer met haar om mn eigen leven weer op de rails te krijgen.
Ben pas begonnen bij de OPP groep van psyq en ik ga hierna waarschijnlijk de schema therapie doen.
Ik ben nu bijna 4 jaar getrouwd en heb een lief mannetje van net 3.
Omdat ik zo'n moeite heb om mensen te kunnen vertrouwen en er ergens vanuit ga dat ik verlaten zal worden door mijn man hebben we een erg moeizame relatie.. Ik zou dit zo graag anders willen maar ik weet niet hoe.. Mijn man weet op dit moment niet of hij nog verder wil gaan met ons huwelijk.
Ik voel me vaak erg eenzaam en onbegrepen dus vandaar dit topic.
Hebben jullie zelf ook borderline? Volgen jullie op dit moment een therapie? Hoe is jullie relatie/huwelijk op dit moment?
Wat voor invloed heeft borderline op jullie dagelijks leven?
X
zondag 24 maart 2013 om 15:37
Bloemetje1975, heb je het tegen mij?
Ik vind wel mooi wat je zegt. Iedereen is ergens wel kwetsbaar.
Dat ik zo "denk" ...? Wellicht vanwege wat ik ook heb meegemaakt met de hulpverlening.
In mijn studententijd zat ik behoorlijk met mezelf in de knoop. een psycholoog zei op den duur dat ik eens niet moest zeuren en eens achter de lopende baan zou moeten staan of zo. Nou, ik heb de eerste de beste tranquillizers ingenomen en had me ingeschreven bij een uitzendbureau. Ik zou en moest een sterk mens worden.
Als ik zie hoe de GGZ met mijn vriend omgaat. "Ach, natuurlijk ben je passief en heb je minder daadkracht. Je hebt ook psychoses gehad en dat is behoorlijk ernstig. Het zijn de negatieve symptomen van de schizofrenie."
Als ik een keer een huilbui heb of ik ben onredelijk mag ik dan zeggen: "Dit zijn de negatieve symptomen van de borderline. hier kan ik niks aan doen. Ik kan mijn tranen niet inhouden."???
Ik vind wel mooi wat je zegt. Iedereen is ergens wel kwetsbaar.
Dat ik zo "denk" ...? Wellicht vanwege wat ik ook heb meegemaakt met de hulpverlening.
In mijn studententijd zat ik behoorlijk met mezelf in de knoop. een psycholoog zei op den duur dat ik eens niet moest zeuren en eens achter de lopende baan zou moeten staan of zo. Nou, ik heb de eerste de beste tranquillizers ingenomen en had me ingeschreven bij een uitzendbureau. Ik zou en moest een sterk mens worden.
Als ik zie hoe de GGZ met mijn vriend omgaat. "Ach, natuurlijk ben je passief en heb je minder daadkracht. Je hebt ook psychoses gehad en dat is behoorlijk ernstig. Het zijn de negatieve symptomen van de schizofrenie."
Als ik een keer een huilbui heb of ik ben onredelijk mag ik dan zeggen: "Dit zijn de negatieve symptomen van de borderline. hier kan ik niks aan doen. Ik kan mijn tranen niet inhouden."???
zondag 24 maart 2013 om 15:40
Het is toch te walgelijk voor woorden?
Waarom plaatsen we de mensen met hun stickervelletjes niet in een hokje?
Want blijkbaar is dat ook niet normaal.
Laten we het er dan op gooien dat deze mensen niet nuchter en volwassen na kunnen denken, niet sterk genoeg zijn om zich alles persoonlijk aan te trekken en niet capabel zijn een ziekte van de mens die erachter zit te kunnen scheiden.
Sorry maar kan hier zo boos om worden!
Waarom plaatsen we de mensen met hun stickervelletjes niet in een hokje?
Want blijkbaar is dat ook niet normaal.
Laten we het er dan op gooien dat deze mensen niet nuchter en volwassen na kunnen denken, niet sterk genoeg zijn om zich alles persoonlijk aan te trekken en niet capabel zijn een ziekte van de mens die erachter zit te kunnen scheiden.
Sorry maar kan hier zo boos om worden!
zondag 24 maart 2013 om 15:41
Mensen met sterke borderline trekken in relaties (relaties algemeen, dus ook vrienden, familie enz) kunnen aantrekken en afstoten, je op een voetstuk plaatsen en je er weer af flikkeren, het ene moment jubelend zijn en het andere moment dodelijk depressief, manipuleren en zuigen.. het is me een partij verwarrend en vermoeiend.
Dat dit lang niet voor iedereen opgaat maakt het natuurlijk veel genuanceerder. Dat iemand die dit gedrag wel vertoont er niet altijd wat aan kan doen, maakt het absoluut tragisch. Maar je kunt niet verwachten dat anderen daar niet gestoord van worden. Het is moeilijk om dat een ander op den duur niet kwalijk te gaan nemen of niet heel graag te willen dat die ander er wel wat aan kan doen.
In die zin vind ik mijn moeder met nps soms vreselijk vermoeiend. En twee mensen met extreme borderline die ik ken bijna altijd vermoeiend. Terwijl ik de mensen met borderline over het algemeen véél sympathiekere en leukere mensen vind .
Dat dit lang niet voor iedereen opgaat maakt het natuurlijk veel genuanceerder. Dat iemand die dit gedrag wel vertoont er niet altijd wat aan kan doen, maakt het absoluut tragisch. Maar je kunt niet verwachten dat anderen daar niet gestoord van worden. Het is moeilijk om dat een ander op den duur niet kwalijk te gaan nemen of niet heel graag te willen dat die ander er wel wat aan kan doen.
In die zin vind ik mijn moeder met nps soms vreselijk vermoeiend. En twee mensen met extreme borderline die ik ken bijna altijd vermoeiend. Terwijl ik de mensen met borderline over het algemeen véél sympathiekere en leukere mensen vind .
zondag 24 maart 2013 om 15:42
quote:yellowlove2punt0 schreef op 24 maart 2013 @ 15:36:
[...]
Waar ligt de grens, is dat niet de vraag? ik heb een goede vriend die schizofreen is. In zijn episodes heeft hij me bedreigd met een mes en een nazihoer genoemd. Dan kan ik boos zijn, en zeggen dat hij het niet op zijn ziekte moet gooien, maar dat gaat niet werken. Hij denkt namelijk op dat moment daadwerkelijk dat ik een nazihoer ben.
Natuurlijk ben ik wel gekwetst soms door de dingen die hij zegt, en hij vindt dat ook heel vervelend> Maar hij kan moeilijk oprecht spijt betuigen van dingen die hij niet eens meer weet, hij geeft wel aan dat het hem spijt dat ik daar mee geconfronteerd wordt. En ik vind het goed zo, ik weet dat hij het niet doet om me te kwetsen.Ja het gaat denk ik zeker om grenzen en die kunnen voor iedereen anders liggen.
[...]
Waar ligt de grens, is dat niet de vraag? ik heb een goede vriend die schizofreen is. In zijn episodes heeft hij me bedreigd met een mes en een nazihoer genoemd. Dan kan ik boos zijn, en zeggen dat hij het niet op zijn ziekte moet gooien, maar dat gaat niet werken. Hij denkt namelijk op dat moment daadwerkelijk dat ik een nazihoer ben.
Natuurlijk ben ik wel gekwetst soms door de dingen die hij zegt, en hij vindt dat ook heel vervelend> Maar hij kan moeilijk oprecht spijt betuigen van dingen die hij niet eens meer weet, hij geeft wel aan dat het hem spijt dat ik daar mee geconfronteerd wordt. En ik vind het goed zo, ik weet dat hij het niet doet om me te kwetsen.Ja het gaat denk ik zeker om grenzen en die kunnen voor iedereen anders liggen.
zondag 24 maart 2013 om 15:42
quote:yellowlove2punt0 schreef op 24 maart 2013 @ 15:10:
[...]
Denk dat het anders is, erger erger. Iedereens eigen leed is even erg. Je kunt leed niet echt vergelijken, als het kut voelt is het kut ofzo, anders kunnen we alles kapot relativeren met mensen in oorlogsgebieden, da's pas leed. (is soms wel goed hoor, relativeren, maar het helpt je niet altijd verder in je eigen sores).
Denk dat wel meespeelt wat hierboven al gezegd werd, bij schizofrenie wordt er vaker gedacht dat iemand er echt niets aan kan doen, maar bij borderline is het een soort van eigen schuld van de persoon met de stoornis. Denk dat dat niet zo is overigens, maar heb het over de indruk die ik soms krijg.
Daar zit wel wat in denk ik ja.
Terwijl het in werkelijkheid veel genuanceerder ligt. Iemand met schizofrenie kan bijv. beter functioneren als hij/zij meer inzicht krijgt in zijn/haar ziektebeeld.
En er daardoor beter op kan anticiperen.
Voor borderline geldt dit trouwens ook wel, maar ook aan borderline zitten er dingen die moeilijk te 'overwinnen' zijn, hoezeer je je best ook doet.
[...]
Denk dat het anders is, erger erger. Iedereens eigen leed is even erg. Je kunt leed niet echt vergelijken, als het kut voelt is het kut ofzo, anders kunnen we alles kapot relativeren met mensen in oorlogsgebieden, da's pas leed. (is soms wel goed hoor, relativeren, maar het helpt je niet altijd verder in je eigen sores).
Denk dat wel meespeelt wat hierboven al gezegd werd, bij schizofrenie wordt er vaker gedacht dat iemand er echt niets aan kan doen, maar bij borderline is het een soort van eigen schuld van de persoon met de stoornis. Denk dat dat niet zo is overigens, maar heb het over de indruk die ik soms krijg.
Daar zit wel wat in denk ik ja.
Terwijl het in werkelijkheid veel genuanceerder ligt. Iemand met schizofrenie kan bijv. beter functioneren als hij/zij meer inzicht krijgt in zijn/haar ziektebeeld.
En er daardoor beter op kan anticiperen.
Voor borderline geldt dit trouwens ook wel, maar ook aan borderline zitten er dingen die moeilijk te 'overwinnen' zijn, hoezeer je je best ook doet.
zondag 24 maart 2013 om 15:43
@bloemetje, denkdat je voor jezelf ook een evenwicht moet zoeken. Ik hou hartstikke veel van die vriend van mij , maar soms als het raak is bel ik toch iemand anders of die wil komen (doen we als vrienden allemaal onderling). Soms trek je het gewoon niet om uitgescholden te worden de hele tijd, of om uren te luisteren naar verhalen over de geheime dienst die achter ons aanzit etc. Dat heeft niets te maken met dat ik de ziekte niet scheid van hem als mens, maar met mij (en ook mijn andere vrienden). Het is gewoon zwaar soms.
Ben het overigens met je eens hoor, dat er iets minder veroordeeld zou mogen worden en er wat meer begrip zou mogen zijn. Maar ik geloof oprecht dat sommige ziektes op meer begrip kunnen rekenen dan andere. En nee, dat is niet eerlijk, maar dat is wat het nu is. En als je daar verdrietig om bent is dat natuurlijk een teken van je borderline
Ben het overigens met je eens hoor, dat er iets minder veroordeeld zou mogen worden en er wat meer begrip zou mogen zijn. Maar ik geloof oprecht dat sommige ziektes op meer begrip kunnen rekenen dan andere. En nee, dat is niet eerlijk, maar dat is wat het nu is. En als je daar verdrietig om bent is dat natuurlijk een teken van je borderline
zondag 24 maart 2013 om 15:52
quote:gypsygirl-1 schreef op 24 maart 2013 @ 15:48:
Maar hoeveel begrip is er eigenlijk andersom voor de mensen die het gedrag van iemand met een stoornis helemaal zat zijn?
Mag dat of moet degene zonder stoornis eigenlijk altijd maar relativeren en eeuwig begrip voor de 'ziekte' van de ander hebben?Zal het niet een groot pluspunt zijn als diegene inzicht toont en bereid is therapie te volgen/ medicatie te nemen etc.
Maar hoeveel begrip is er eigenlijk andersom voor de mensen die het gedrag van iemand met een stoornis helemaal zat zijn?
Mag dat of moet degene zonder stoornis eigenlijk altijd maar relativeren en eeuwig begrip voor de 'ziekte' van de ander hebben?Zal het niet een groot pluspunt zijn als diegene inzicht toont en bereid is therapie te volgen/ medicatie te nemen etc.
zondag 24 maart 2013 om 15:54
Verdrietig en triest hoor.
Ik kan er wel in komen dat als er een diagnose is en mensen doen er niets aan dat je dan de mensen alleen maar helpt door je handen ervan af te trekken en jezelf beschermt.
Maar ik vind het zo kort door de bocht en stigmatiserend hoe mensen kunnen reageren!
Wat ik al zei, iedereen is zo kwetsbaar.
Je hebt geluk als je zonder al teveel kleerscheuren het leven doorkomt. Besef dat in plaats van te gillen vanaf de kade.
Ik kan er wel in komen dat als er een diagnose is en mensen doen er niets aan dat je dan de mensen alleen maar helpt door je handen ervan af te trekken en jezelf beschermt.
Maar ik vind het zo kort door de bocht en stigmatiserend hoe mensen kunnen reageren!
Wat ik al zei, iedereen is zo kwetsbaar.
Je hebt geluk als je zonder al teveel kleerscheuren het leven doorkomt. Besef dat in plaats van te gillen vanaf de kade.
zondag 24 maart 2013 om 15:55
Veroordelen en misverstanden heb je ook op dit forum. Ik ben vrij nieuw hier, maar ik vind sommige reacties, op verschillende soorten onderwerpen, erg veroordelend en kort door de bocht. Het plakken van een etiketje zorgt blijkbaar voor overzicht. Het is véééél makkelijker om te denken dat alle borderliners aanstellers zijn dan het te nuanceren.
Ik hoorde laatst iemand zeggen: voor een Marokkaan is Najib Amhali gewoon een aardige kerel. HUH? Dit was een hoog opgeleid iemand die zelf dacht dat ie een heel ruimdenkende mening over Amhali had. Blijkbaar is het makkelijker om mensen weg te zetten als iets wat je kunt begrijpen.
Ik hoorde laatst iemand zeggen: voor een Marokkaan is Najib Amhali gewoon een aardige kerel. HUH? Dit was een hoog opgeleid iemand die zelf dacht dat ie een heel ruimdenkende mening over Amhali had. Blijkbaar is het makkelijker om mensen weg te zetten als iets wat je kunt begrijpen.
zondag 24 maart 2013 om 15:57
quote:campari schreef op 24 maart 2013 @ 15:52:
[...]
Zal het niet een groot pluspunt zijn als diegene inzicht toont en bereid is therapie te volgen/ medicatie te nemen etc.Absoluut,als ik zie dat iemand therapie heeft en ook echt zijn stinkende best doet dan heb ik meer begrip dan wanneer iemand zich alleen maar achter zijn stoornis verschuilt.
[...]
Zal het niet een groot pluspunt zijn als diegene inzicht toont en bereid is therapie te volgen/ medicatie te nemen etc.Absoluut,als ik zie dat iemand therapie heeft en ook echt zijn stinkende best doet dan heb ik meer begrip dan wanneer iemand zich alleen maar achter zijn stoornis verschuilt.
zondag 24 maart 2013 om 15:58
quote:campari schreef op 24 maart 2013 @ 15:52:
[...]
Zal het niet een groot pluspunt zijn als diegene inzicht toont en bereid is therapie te volgen/ medicatie te nemen etc.Ik denk dat mensen daarvan soms een beetje teveel verwachten. Je kunt therapie hebben en medicatie nemen, dan ben je niet opeens doorsnee ofzo. Het is neit zo dat als iemand dan nog problemen heeft, diegene zijn best maar niet doet. En dat is nou precies wat soms wel beweerd wordt.
[...]
Zal het niet een groot pluspunt zijn als diegene inzicht toont en bereid is therapie te volgen/ medicatie te nemen etc.Ik denk dat mensen daarvan soms een beetje teveel verwachten. Je kunt therapie hebben en medicatie nemen, dan ben je niet opeens doorsnee ofzo. Het is neit zo dat als iemand dan nog problemen heeft, diegene zijn best maar niet doet. En dat is nou precies wat soms wel beweerd wordt.
zondag 24 maart 2013 om 16:00
quote:quimn schreef op 24 maart 2013 @ 15:55:
Veroordelen en misverstanden heb je ook op dit forum. Ik ben vrij nieuw hier, maar ik vind sommige reacties, op verschillende soorten onderwerpen, erg veroordelend en kort door de bocht. Het plakken van een etiketje zorgt blijkbaar voor overzicht. Het is véééél makkelijker om te denken dat alle borderliners aanstellers zijn dan het te nuanceren.
Ik hoorde laatst iemand zeggen: voor een Marokkaan is Najib Amhali gewoon een aardige kerel. HUH? Dit was een hoog opgeleid iemand die zelf dacht dat ie een heel ruimdenkende mening over Amhali had. Blijkbaar is het makkelijker om mensen weg te zetten als iets wat je kunt begrijpen.
Nee hoor maar het is eveneens belachelijk om te verwachten dat iemand scheldpartijen etcetc maar accepteert omdat de ander toevallig een stoornis heeft.
Er zijn grenzen aan wat acceptabel is wel of geen stoornis.
Veroordelen en misverstanden heb je ook op dit forum. Ik ben vrij nieuw hier, maar ik vind sommige reacties, op verschillende soorten onderwerpen, erg veroordelend en kort door de bocht. Het plakken van een etiketje zorgt blijkbaar voor overzicht. Het is véééél makkelijker om te denken dat alle borderliners aanstellers zijn dan het te nuanceren.
Ik hoorde laatst iemand zeggen: voor een Marokkaan is Najib Amhali gewoon een aardige kerel. HUH? Dit was een hoog opgeleid iemand die zelf dacht dat ie een heel ruimdenkende mening over Amhali had. Blijkbaar is het makkelijker om mensen weg te zetten als iets wat je kunt begrijpen.
Nee hoor maar het is eveneens belachelijk om te verwachten dat iemand scheldpartijen etcetc maar accepteert omdat de ander toevallig een stoornis heeft.
Er zijn grenzen aan wat acceptabel is wel of geen stoornis.
zondag 24 maart 2013 om 16:04
quote:yellowlove2punt0 schreef op 24 maart 2013 @ 15:58:
[...]
Ik denk dat mensen daarvan soms een beetje teveel verwachten. Je kunt therapie hebben en medicatie nemen, dan ben je niet opeens doorsnee ofzo. Het is neit zo dat als iemand dan nog problemen heeft, diegene zijn best maar niet doet. En dat is nou precies wat soms wel beweerd wordt.
Klopt maar dat werkt andersom precies hetzelfde je kan en mag niet van anderen verwachten dat ze alles maar eeuwig accepteren omdat jij toevallig borderline of weet ik het wat voor stoornis hebt.
Er zijn grenzen en als iemand daar té vaak wel of geen stoornis overheen gaat dan kun je verwachten dat de ander er een keer klaar mee is en dus afhaakt.
[...]
Ik denk dat mensen daarvan soms een beetje teveel verwachten. Je kunt therapie hebben en medicatie nemen, dan ben je niet opeens doorsnee ofzo. Het is neit zo dat als iemand dan nog problemen heeft, diegene zijn best maar niet doet. En dat is nou precies wat soms wel beweerd wordt.
Klopt maar dat werkt andersom precies hetzelfde je kan en mag niet van anderen verwachten dat ze alles maar eeuwig accepteren omdat jij toevallig borderline of weet ik het wat voor stoornis hebt.
Er zijn grenzen en als iemand daar té vaak wel of geen stoornis overheen gaat dan kun je verwachten dat de ander er een keer klaar mee is en dus afhaakt.
zondag 24 maart 2013 om 16:09
Nee, dat is de andere kant. Het is soms heel moeilijk om met zulk gedrag om te gaan. En je eigen grens is daarbij heel belangrijk. Wat yellowlove2punt0 al zegt: het is heeeel verdrietig om uitgescholden te worden voor nazi-hoer en het is heel vermoeiend om met een achterdochtig iemand te maken te hebben.
Maar ik vond het ook heel vermoeiend om voor mijn doodzieke man te zorgen toen hij een opvlamming van zijn Crohn had en kort na mijn bevalling geopereerd werd. Dat hij de puf niet had om onze verse dochter vast te houden, dat hij alleen maar sjagrijnig (!) en moe was van de pijn en het ziek-voelen, dat ik een week na de bevalling er helemaal alleen voor stond. Heel verdrietig en heel vermoeiend. Ik ben toen mijn grenzen ook ver voorbij gaan, in heel veel opzichten. Maar je gaat er toch niet over zeuren, want ja... hij kan er ook niks aan doen. Maar mensen met een psychische stoornis ook niet.
Of je nu een psychische of lichamelijke ziekte hebt... voor allebei vind ik: laat je helpen, doe dat voor jezelf én voor je omgeving. Zodra mijn man nu buikklachten krijgt, zitten we bij de huisarts. HIj heeft niet alleen de verantwoordelijkheid voor zichzelf, maar ook voor zijn gezin.
Maar ik vond het ook heel vermoeiend om voor mijn doodzieke man te zorgen toen hij een opvlamming van zijn Crohn had en kort na mijn bevalling geopereerd werd. Dat hij de puf niet had om onze verse dochter vast te houden, dat hij alleen maar sjagrijnig (!) en moe was van de pijn en het ziek-voelen, dat ik een week na de bevalling er helemaal alleen voor stond. Heel verdrietig en heel vermoeiend. Ik ben toen mijn grenzen ook ver voorbij gaan, in heel veel opzichten. Maar je gaat er toch niet over zeuren, want ja... hij kan er ook niks aan doen. Maar mensen met een psychische stoornis ook niet.
Of je nu een psychische of lichamelijke ziekte hebt... voor allebei vind ik: laat je helpen, doe dat voor jezelf én voor je omgeving. Zodra mijn man nu buikklachten krijgt, zitten we bij de huisarts. HIj heeft niet alleen de verantwoordelijkheid voor zichzelf, maar ook voor zijn gezin.
zondag 24 maart 2013 om 16:14
quote:gypsygirl-1 schreef op 24 maart 2013 @ 16:04:
[...]
Klopt maar dat werkt andersom precies hetzelfde je kan en mag niet van anderen verwachten dat ze alles maar eeuwig accepteren omdat jij toevallig borderline of weet ik het wat voor stoornis hebt.
Er zijn grenzen en als iemand daar té vaak wel of geen stoornis overheen gaat dan kun je verwachten dat de ander er een keer klaar mee is en dus afhaakt.Ik denk niet dat het erom gaat dat mensen verwachten dat anderen het moeten begrijpen. En het gaat er ook niet om of het acceptabel gedrag is of niet, het gedrag is er nu eenmaal, mensen doen dat niet altijd expres. En dan is het uiteindelijk je eigen keuze of je dat wel of niet wilt als omstander. Maar boos zijn omdat iemand ziek is heeft gewoon niet zoveel nut, als in; diegene gaat niet opeens beter zijn daardoor. Ik snap best dat mensen het soms niet trekken, dat mag ook, ik trek mijn schizofrene vriend ook niet altijd. Maar het is niet zo dat ik hem verantwoordelijk houd voor de dingen die gebeuren. Natuurlijk heeft hij ook eigen verantwoording, maar als hij een aanval heeft dan is dat weg. Kan ik hoog springen, laag springen, maar nee. dat gaat niet werken.
[...]
Klopt maar dat werkt andersom precies hetzelfde je kan en mag niet van anderen verwachten dat ze alles maar eeuwig accepteren omdat jij toevallig borderline of weet ik het wat voor stoornis hebt.
Er zijn grenzen en als iemand daar té vaak wel of geen stoornis overheen gaat dan kun je verwachten dat de ander er een keer klaar mee is en dus afhaakt.Ik denk niet dat het erom gaat dat mensen verwachten dat anderen het moeten begrijpen. En het gaat er ook niet om of het acceptabel gedrag is of niet, het gedrag is er nu eenmaal, mensen doen dat niet altijd expres. En dan is het uiteindelijk je eigen keuze of je dat wel of niet wilt als omstander. Maar boos zijn omdat iemand ziek is heeft gewoon niet zoveel nut, als in; diegene gaat niet opeens beter zijn daardoor. Ik snap best dat mensen het soms niet trekken, dat mag ook, ik trek mijn schizofrene vriend ook niet altijd. Maar het is niet zo dat ik hem verantwoordelijk houd voor de dingen die gebeuren. Natuurlijk heeft hij ook eigen verantwoording, maar als hij een aanval heeft dan is dat weg. Kan ik hoog springen, laag springen, maar nee. dat gaat niet werken.
zondag 24 maart 2013 om 16:40
quote:gypsygirl-1 schreef op 24 maart 2013 @ 15:48:
Maar hoeveel begrip is er eigenlijk andersom voor de mensen die het gedrag van iemand met een stoornis helemaal zat zijn?
Mag dat of moet degene zonder stoornis eigenlijk altijd maar relativeren en eeuwig begrip voor de 'ziekte' van de ander hebben?Ik denk ook te weinig begrip, natuurlijk mag je het soms helemaal zat zijn! Het is ook ongelooflijk zwaar.
Maar hoeveel begrip is er eigenlijk andersom voor de mensen die het gedrag van iemand met een stoornis helemaal zat zijn?
Mag dat of moet degene zonder stoornis eigenlijk altijd maar relativeren en eeuwig begrip voor de 'ziekte' van de ander hebben?Ik denk ook te weinig begrip, natuurlijk mag je het soms helemaal zat zijn! Het is ook ongelooflijk zwaar.
zondag 24 maart 2013 om 16:48
quote:yellowlove2punt0 schreef op 24 maart 2013 @ 15:43:
@bloemetje, denkdat je voor jezelf ook een evenwicht moet zoeken. Ik hou hartstikke veel van die vriend van mij , maar soms als het raak is bel ik toch iemand anders of die wil komen (doen we als vrienden allemaal onderling). Soms trek je het gewoon niet om uitgescholden te worden de hele tijd, of om uren te luisteren naar verhalen over de geheime dienst die achter ons aanzit etc. Dat heeft niets te maken met dat ik de ziekte niet scheid van hem als mens, maar met mij (en ook mijn andere vrienden). Het is gewoon zwaar soms.
Ben het overigens met je eens hoor, dat er iets minder veroordeeld zou mogen worden en er wat meer begrip zou mogen zijn. Maar ik geloof oprecht dat sommige ziektes op meer begrip kunnen rekenen dan andere. En nee, dat is niet eerlijk, maar dat is wat het nu is. En als je daar verdrietig om bent is dat natuurlijk een teken van je borderline
Ik vind het zo goed van jou en je vrienden dat jullie er zo voor elkaar kunnen zijn en dat je kunt bellen dat het je teveel is, dat moet je ook, je moet voor jezelf zorgen in deze situatie.
Ik zeg ook niet dat ik het niet begrijp dat het zwaar is, ik val over het onbegrip. Ik kon het ook niet meer opbrengen met mijn ex. Maar naast de BPS werd hij ook verslaafd, Daar kun je niet mee leven en moest ik daarnaast mijn dochter beschermen.
Ik heb zelf dus geen BPS
@bloemetje, denkdat je voor jezelf ook een evenwicht moet zoeken. Ik hou hartstikke veel van die vriend van mij , maar soms als het raak is bel ik toch iemand anders of die wil komen (doen we als vrienden allemaal onderling). Soms trek je het gewoon niet om uitgescholden te worden de hele tijd, of om uren te luisteren naar verhalen over de geheime dienst die achter ons aanzit etc. Dat heeft niets te maken met dat ik de ziekte niet scheid van hem als mens, maar met mij (en ook mijn andere vrienden). Het is gewoon zwaar soms.
Ben het overigens met je eens hoor, dat er iets minder veroordeeld zou mogen worden en er wat meer begrip zou mogen zijn. Maar ik geloof oprecht dat sommige ziektes op meer begrip kunnen rekenen dan andere. En nee, dat is niet eerlijk, maar dat is wat het nu is. En als je daar verdrietig om bent is dat natuurlijk een teken van je borderline
Ik vind het zo goed van jou en je vrienden dat jullie er zo voor elkaar kunnen zijn en dat je kunt bellen dat het je teveel is, dat moet je ook, je moet voor jezelf zorgen in deze situatie.
Ik zeg ook niet dat ik het niet begrijp dat het zwaar is, ik val over het onbegrip. Ik kon het ook niet meer opbrengen met mijn ex. Maar naast de BPS werd hij ook verslaafd, Daar kun je niet mee leven en moest ik daarnaast mijn dochter beschermen.
Ik heb zelf dus geen BPS
zondag 24 maart 2013 om 16:49
quote:Mopsie41 schreef op 24 maart 2013 @ 13:30:
Want ja, borderline he....ze kunnen er niks aan doen.
Dat iemand borderline heeft, daar kan iemand weinig aan doen. Daar zit de borderliner zelf ook allesbehalve op te wachten.
Je kunt natuurlijk wel werken aan je zwakke kanten en dat zou ik ook iedereen met een stoornis aanraden. Al was het maar om het jezelf makkelijker te maken in het leven.
Want ja, borderline he....ze kunnen er niks aan doen.
Dat iemand borderline heeft, daar kan iemand weinig aan doen. Daar zit de borderliner zelf ook allesbehalve op te wachten.
Je kunt natuurlijk wel werken aan je zwakke kanten en dat zou ik ook iedereen met een stoornis aanraden. Al was het maar om het jezelf makkelijker te maken in het leven.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
zondag 24 maart 2013 om 16:53
quote:yellowlove2punt0 schreef op 24 maart 2013 @ 16:14:
[...]
Ik denk niet dat het erom gaat dat mensen verwachten dat anderen het moeten begrijpen. En het gaat er ook niet om of het acceptabel gedrag is of niet, het gedrag is er nu eenmaal, mensen doen dat niet altijd expres. En dan is het uiteindelijk je eigen keuze of je dat wel of niet wilt als omstander. Maar boos zijn omdat iemand ziek is heeft gewoon niet zoveel nut, als in; diegene gaat niet opeens beter zijn daardoor. Ik snap best dat mensen het soms niet trekken, dat mag ook, ik trek mijn schizofrene vriend ook niet altijd. Maar het is niet zo dat ik hem verantwoordelijk houd voor de dingen die gebeuren. Natuurlijk heeft hij ook eigen verantwoording, maar als hij een aanval heeft dan is dat weg. Kan ik hoog springen, laag springen, maar nee. dat gaat niet werken.Dat begrijp ik maar toch zou ik er ook begrip voor hebben als je op een gegeven moment zou zeggen 'en nu is de grens bereikt,dit accepteer ik niet langer of hij nu wel of niet 'ziek' is'.
[...]
Ik denk niet dat het erom gaat dat mensen verwachten dat anderen het moeten begrijpen. En het gaat er ook niet om of het acceptabel gedrag is of niet, het gedrag is er nu eenmaal, mensen doen dat niet altijd expres. En dan is het uiteindelijk je eigen keuze of je dat wel of niet wilt als omstander. Maar boos zijn omdat iemand ziek is heeft gewoon niet zoveel nut, als in; diegene gaat niet opeens beter zijn daardoor. Ik snap best dat mensen het soms niet trekken, dat mag ook, ik trek mijn schizofrene vriend ook niet altijd. Maar het is niet zo dat ik hem verantwoordelijk houd voor de dingen die gebeuren. Natuurlijk heeft hij ook eigen verantwoording, maar als hij een aanval heeft dan is dat weg. Kan ik hoog springen, laag springen, maar nee. dat gaat niet werken.Dat begrijp ik maar toch zou ik er ook begrip voor hebben als je op een gegeven moment zou zeggen 'en nu is de grens bereikt,dit accepteer ik niet langer of hij nu wel of niet 'ziek' is'.
zondag 24 maart 2013 om 16:53
quote:loreley12 schreef op 24 maart 2013 @ 15:37:
Bloemetje1975, heb je het tegen mij?
Ik vind wel mooi wat je zegt. Iedereen is ergens wel kwetsbaar.
Dat ik zo "denk" ...? Wellicht vanwege wat ik ook heb meegemaakt met de hulpverlening.
In mijn studententijd zat ik behoorlijk met mezelf in de knoop. een psycholoog zei op den duur dat ik eens niet moest zeuren en eens achter de lopende baan zou moeten staan of zo. Nou, ik heb de eerste de beste tranquillizers ingenomen en had me ingeschreven bij een uitzendbureau. Ik zou en moest een sterk mens worden.
Als ik zie hoe de GGZ met mijn vriend omgaat. "Ach, natuurlijk ben je passief en heb je minder daadkracht. Je hebt ook psychoses gehad en dat is behoorlijk ernstig. Het zijn de negatieve symptomen van de schizofrenie."
Als ik een keer een huilbui heb of ik ben onredelijk mag ik dan zeggen: "Dit zijn de negatieve symptomen van de borderline. hier kan ik niks aan doen. Ik kan mijn tranen niet inhouden."???
Nee hoor, in het algemeen!
Je wordt soms onredelijk van mensen met en stoornis als Borderline of schizofrenie. Het frustreert soms enorm, omdat je op een andere golflengte zit. Soms wordt je er zelf helemaal gek van. Dat weet ik.
Bloemetje1975, heb je het tegen mij?
Ik vind wel mooi wat je zegt. Iedereen is ergens wel kwetsbaar.
Dat ik zo "denk" ...? Wellicht vanwege wat ik ook heb meegemaakt met de hulpverlening.
In mijn studententijd zat ik behoorlijk met mezelf in de knoop. een psycholoog zei op den duur dat ik eens niet moest zeuren en eens achter de lopende baan zou moeten staan of zo. Nou, ik heb de eerste de beste tranquillizers ingenomen en had me ingeschreven bij een uitzendbureau. Ik zou en moest een sterk mens worden.
Als ik zie hoe de GGZ met mijn vriend omgaat. "Ach, natuurlijk ben je passief en heb je minder daadkracht. Je hebt ook psychoses gehad en dat is behoorlijk ernstig. Het zijn de negatieve symptomen van de schizofrenie."
Als ik een keer een huilbui heb of ik ben onredelijk mag ik dan zeggen: "Dit zijn de negatieve symptomen van de borderline. hier kan ik niks aan doen. Ik kan mijn tranen niet inhouden."???
Nee hoor, in het algemeen!
Je wordt soms onredelijk van mensen met en stoornis als Borderline of schizofrenie. Het frustreert soms enorm, omdat je op een andere golflengte zit. Soms wordt je er zelf helemaal gek van. Dat weet ik.
zondag 24 maart 2013 om 16:55
quote:gypsygirl-1 schreef op 24 maart 2013 @ 16:53:
[...]
Dat begrijp ik maar toch zou ik er ook begrip voor hebben als je op een gegeven moment zou zeggen 'en nu is de grens bereikt,dit accepteer ik niet langer of hij nu wel of niet 'ziek' is'.Als iemand anders dat wil, dan kan dat. Ik heb vrienden die het niet meer trokken idd. Ik kan het gewoon soms een avondje niet aan, maar in zijn geheel lukt het wel. En ik hou van hem zoals hij is, vroeger was het idd vaker 'luchtig leuk' dan nu, maar hij is nog steeds een vriend. Mijn grens is nog niet in zicht iig. En dat was wel zo geweest als het iemand was die niet ziek was, dan zou ik me niet laten uitschelden. Maar nu, nu heb ik het er maar mee te doen, net als hij ook maar probeert verder te gaan.
[...]
Dat begrijp ik maar toch zou ik er ook begrip voor hebben als je op een gegeven moment zou zeggen 'en nu is de grens bereikt,dit accepteer ik niet langer of hij nu wel of niet 'ziek' is'.Als iemand anders dat wil, dan kan dat. Ik heb vrienden die het niet meer trokken idd. Ik kan het gewoon soms een avondje niet aan, maar in zijn geheel lukt het wel. En ik hou van hem zoals hij is, vroeger was het idd vaker 'luchtig leuk' dan nu, maar hij is nog steeds een vriend. Mijn grens is nog niet in zicht iig. En dat was wel zo geweest als het iemand was die niet ziek was, dan zou ik me niet laten uitschelden. Maar nu, nu heb ik het er maar mee te doen, net als hij ook maar probeert verder te gaan.
zondag 24 maart 2013 om 17:03
quote:am_mie schreef op 24 maart 2013 @ 15:36:
En mag ik dan niet op dit forum vragen hebben naar mensen die dit pad al bewandeld hebben?
Natuurlijk mag dat. Daar is een forum voor. Het is dan echter ook zo dat anderen 'anoniem hun gal mogen komen spuwen' over wat ze van jou vinden. Een kritische noot is ook niet erg. Soms gaat het echter te ver. Zo kan ik er persoonlijk nog niet over uit dat er mensen zijn die écht vinden dat iemand met borderliner geen kinderen zou moeten hebben. Daar schrik ik van.
Dan ben ik geneigd te denken dat die mensen borderliners als te erg zien om een kind te mógen hebben. Of borderliners onmensen zijn, of zo. Onwaardig een kind te hebben.
En mag ik dan niet op dit forum vragen hebben naar mensen die dit pad al bewandeld hebben?
Natuurlijk mag dat. Daar is een forum voor. Het is dan echter ook zo dat anderen 'anoniem hun gal mogen komen spuwen' over wat ze van jou vinden. Een kritische noot is ook niet erg. Soms gaat het echter te ver. Zo kan ik er persoonlijk nog niet over uit dat er mensen zijn die écht vinden dat iemand met borderliner geen kinderen zou moeten hebben. Daar schrik ik van.
Dan ben ik geneigd te denken dat die mensen borderliners als te erg zien om een kind te mógen hebben. Of borderliners onmensen zijn, of zo. Onwaardig een kind te hebben.
Het is mij: shaHla (Iranian version)
(Iranian version)
