Psyche
alle pijlers
mensen met borderline
zondag 24 maart 2013 om 11:36
Ik zag hier laatst een topic over exen van borderliners en ik wil graag een topic openen over de mensen die borderline hebben.
Ook al lijkt het voor de buitenwereld en de partners vaak niet zo maar wij doen echt ons best in het leven en hebben het zelf ook erg moeilijk met onszelf..
Persoonlijk vind ik het dan ook erg vervelend hoe mensen tegenover borderliners staan, terwijl we juist wel wat extra steun kunnen gebruiken.
Ik heb zelf 2 weken geleden de diagnose gekregen, was enorm zwaar om te verwerken terwijl ik het diep van binnen ook wel wist.
Ik heb een erg moeilijke jeugd gehad, mijn moeder heeft zelf ook borderline en ik heb sinds 2 maanden geen contact meer met haar om mn eigen leven weer op de rails te krijgen.
Ben pas begonnen bij de OPP groep van psyq en ik ga hierna waarschijnlijk de schema therapie doen.
Ik ben nu bijna 4 jaar getrouwd en heb een lief mannetje van net 3.
Omdat ik zo'n moeite heb om mensen te kunnen vertrouwen en er ergens vanuit ga dat ik verlaten zal worden door mijn man hebben we een erg moeizame relatie.. Ik zou dit zo graag anders willen maar ik weet niet hoe.. Mijn man weet op dit moment niet of hij nog verder wil gaan met ons huwelijk.
Ik voel me vaak erg eenzaam en onbegrepen dus vandaar dit topic.
Hebben jullie zelf ook borderline? Volgen jullie op dit moment een therapie? Hoe is jullie relatie/huwelijk op dit moment?
Wat voor invloed heeft borderline op jullie dagelijks leven?
X
Ook al lijkt het voor de buitenwereld en de partners vaak niet zo maar wij doen echt ons best in het leven en hebben het zelf ook erg moeilijk met onszelf..
Persoonlijk vind ik het dan ook erg vervelend hoe mensen tegenover borderliners staan, terwijl we juist wel wat extra steun kunnen gebruiken.
Ik heb zelf 2 weken geleden de diagnose gekregen, was enorm zwaar om te verwerken terwijl ik het diep van binnen ook wel wist.
Ik heb een erg moeilijke jeugd gehad, mijn moeder heeft zelf ook borderline en ik heb sinds 2 maanden geen contact meer met haar om mn eigen leven weer op de rails te krijgen.
Ben pas begonnen bij de OPP groep van psyq en ik ga hierna waarschijnlijk de schema therapie doen.
Ik ben nu bijna 4 jaar getrouwd en heb een lief mannetje van net 3.
Omdat ik zo'n moeite heb om mensen te kunnen vertrouwen en er ergens vanuit ga dat ik verlaten zal worden door mijn man hebben we een erg moeizame relatie.. Ik zou dit zo graag anders willen maar ik weet niet hoe.. Mijn man weet op dit moment niet of hij nog verder wil gaan met ons huwelijk.
Ik voel me vaak erg eenzaam en onbegrepen dus vandaar dit topic.
Hebben jullie zelf ook borderline? Volgen jullie op dit moment een therapie? Hoe is jullie relatie/huwelijk op dit moment?
Wat voor invloed heeft borderline op jullie dagelijks leven?
X
zondag 24 maart 2013 om 22:19
quote:yellowlove2punt0 schreef op 24 maart 2013 @ 22:13:
[...]
Dat staat er niet in haar tekst, ze heeft het over jarenlange therapie. En ik denk dat ze gelijk heeft. Het heeft gewoon tijd nodig. Het is niet na 2 sessies opeens opgelost.
En trouwens, aanvulling, ik denk dat het niet gaat voorkomen dat er soms nog moeilijke tijden zijn. Ook iemand met psychoses of een bipolaire stoornis heeft af en toe episodes en moeilijke tijden, ondanks therapie en ondanks medicatie.
Dat heeft niets met die specifieke therapie te maken. Het gaat mij om het gebruik van de woorden (niet) kunnen, daarmee onvermogen implicerend.
Emotionele reacties en gedachten zijn zeer moeilijk te veranderen, maar het is mogelijk. Maar daarna komen nog altijd acties, die kan je leren.
Truffel doet nu net alsof borderline een gradatie van onvermogen, dus de totale afwezigheid van verandermogelijkheden heeft vergelijkbaar met autisme.
Iedereen die beweert dat hij of zij niet anders kan reageren vertelt zichzelf en zijn omgeving een leugen. Een gedeeltelijke leugen misschien, maar een leugen.
Laat ik het zo zeggen: als borderliners na die jarenlange therapie baat kunnen hebben gehad, en hebben kunnen veranderen, nee zelfs kunnen 'genezen' (een bewering die ik met grote mate van scepsis bekijk), waar is Truffel dan nog met haar gereutel van niet-kunnen?
[...]
Dat staat er niet in haar tekst, ze heeft het over jarenlange therapie. En ik denk dat ze gelijk heeft. Het heeft gewoon tijd nodig. Het is niet na 2 sessies opeens opgelost.
En trouwens, aanvulling, ik denk dat het niet gaat voorkomen dat er soms nog moeilijke tijden zijn. Ook iemand met psychoses of een bipolaire stoornis heeft af en toe episodes en moeilijke tijden, ondanks therapie en ondanks medicatie.
Dat heeft niets met die specifieke therapie te maken. Het gaat mij om het gebruik van de woorden (niet) kunnen, daarmee onvermogen implicerend.
Emotionele reacties en gedachten zijn zeer moeilijk te veranderen, maar het is mogelijk. Maar daarna komen nog altijd acties, die kan je leren.
Truffel doet nu net alsof borderline een gradatie van onvermogen, dus de totale afwezigheid van verandermogelijkheden heeft vergelijkbaar met autisme.
Iedereen die beweert dat hij of zij niet anders kan reageren vertelt zichzelf en zijn omgeving een leugen. Een gedeeltelijke leugen misschien, maar een leugen.
Laat ik het zo zeggen: als borderliners na die jarenlange therapie baat kunnen hebben gehad, en hebben kunnen veranderen, nee zelfs kunnen 'genezen' (een bewering die ik met grote mate van scepsis bekijk), waar is Truffel dan nog met haar gereutel van niet-kunnen?
zondag 24 maart 2013 om 22:22
zondag 24 maart 2013 om 22:23
quote:Truffelmaffia schreef op 24 maart 2013 @ 22:22:
[...]
Wat dacht je van: Anders leren reageren op bepaalde situaties. Leren omgaan met de symptomen van borderline. Dáár is de therapie voor.Kortom: aan jezelf en de wereld laten zien dat je anders kán reageren, waarmee je je eigen bewering praktisch in de prullenbak kunt gooien.
[...]
Wat dacht je van: Anders leren reageren op bepaalde situaties. Leren omgaan met de symptomen van borderline. Dáár is de therapie voor.Kortom: aan jezelf en de wereld laten zien dat je anders kán reageren, waarmee je je eigen bewering praktisch in de prullenbak kunt gooien.
zondag 24 maart 2013 om 22:23
Ze heeft het over het geval van TO, die net een diagnose heeft en nog geen therapie gehad. Daar ging de discussie over waar ik op reageerde en waar Truffel weer op reageerde. En ik ben het met haar eens, nee dan kun je niet verwachten dat het vlekkeloos verloopt. Op dit moment kan het niet, later kan het wel.
zondag 24 maart 2013 om 22:24
quote:yellowlove2punt0 schreef op 24 maart 2013 @ 22:23:
Ze heeft het over het geval van TO, die net een diagnose heeft en nog geen therapie gehad. Daar ging de discussie over waar ik op reageerde en waar Truffel weer op reageerde. En ik ben het met haar eens, nee dan kun je niet verwachten dat het vlekkeloos verloopt. Op dit moment kan het niet, later kan het wel.Truffel kan prima voor zichzelf opkomen, en ik ben volgens mij heel duidelijk geweest in wat ik bedoel.
Ze heeft het over het geval van TO, die net een diagnose heeft en nog geen therapie gehad. Daar ging de discussie over waar ik op reageerde en waar Truffel weer op reageerde. En ik ben het met haar eens, nee dan kun je niet verwachten dat het vlekkeloos verloopt. Op dit moment kan het niet, later kan het wel.Truffel kan prima voor zichzelf opkomen, en ik ben volgens mij heel duidelijk geweest in wat ik bedoel.
zondag 24 maart 2013 om 22:27
zondag 24 maart 2013 om 22:33
quote:Syndicate schreef op 24 maart 2013 @ 22:19:
[...]
Dat heeft niets met die specifieke therapie te maken. Het gaat mij om het gebruik van de woorden (niet) kunnen, daarmee onvermogen implicerend.
Dat heeft ALLES met therapie te maken. Als je goed gelezen had, had je gelezen dat ik het had over net gediagnosticeerde borderline (of zelfs nog niet gediagnosticeerde borderline, maar wel zo goed als duidelijk). Waarbij iemand dus nog geen enkele vorm van therapie heeft gehad.
Emotionele reacties en gedachten zijn zeer moeilijk te veranderen, maar het is mogelijk. Maar daarna komen nog altijd acties, die kan je leren.
Juist. MET therapie.
Truffel doet nu net alsof borderline een gradatie van onvermogen, dus de totale afwezigheid van verandermogelijkheden heeft vergelijkbaar met autisme.
Nee, zo heb ik het niet doen voorkomen.
Iedereen die beweert dat hij of zij niet anders kan reageren vertelt zichzelf en zijn omgeving een leugen. Een gedeeltelijke leugen misschien, maar een leugen.
Door gebrek aan therapie nog(!) niet anders kán reageren. Dat is een heel verschil.
Laat ik het zo zeggen: als borderliners na die jarenlange therapie baat kunnen hebben gehad, en hebben kunnen veranderen, nee zelfs kunnen 'genezen' (een bewering die ik met grote mate van scepsis bekijk), waar is Truffel dan nog met haar gereutel van niet-kunnen?
Van borderline kun je niet genezen. Je kan hoogstens zo goed als mogelijk is (is per persoon anders) leren omgaan met borderline.
[...]
Dat heeft niets met die specifieke therapie te maken. Het gaat mij om het gebruik van de woorden (niet) kunnen, daarmee onvermogen implicerend.
Dat heeft ALLES met therapie te maken. Als je goed gelezen had, had je gelezen dat ik het had over net gediagnosticeerde borderline (of zelfs nog niet gediagnosticeerde borderline, maar wel zo goed als duidelijk). Waarbij iemand dus nog geen enkele vorm van therapie heeft gehad.
Emotionele reacties en gedachten zijn zeer moeilijk te veranderen, maar het is mogelijk. Maar daarna komen nog altijd acties, die kan je leren.
Juist. MET therapie.
Truffel doet nu net alsof borderline een gradatie van onvermogen, dus de totale afwezigheid van verandermogelijkheden heeft vergelijkbaar met autisme.
Nee, zo heb ik het niet doen voorkomen.
Iedereen die beweert dat hij of zij niet anders kan reageren vertelt zichzelf en zijn omgeving een leugen. Een gedeeltelijke leugen misschien, maar een leugen.
Door gebrek aan therapie nog(!) niet anders kán reageren. Dat is een heel verschil.
Laat ik het zo zeggen: als borderliners na die jarenlange therapie baat kunnen hebben gehad, en hebben kunnen veranderen, nee zelfs kunnen 'genezen' (een bewering die ik met grote mate van scepsis bekijk), waar is Truffel dan nog met haar gereutel van niet-kunnen?
Van borderline kun je niet genezen. Je kan hoogstens zo goed als mogelijk is (is per persoon anders) leren omgaan met borderline.
zondag 24 maart 2013 om 22:38
Even heeeel erg pragmatisch hoor. Maar stel dat het nou inderdaad zo zou zijn dat een borderliner niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor het gedrag en dat het dus lullig is om je dan van de borderliner af te keren (want kan er immers niks aan doen), dan kun je je net zo goed door de rest van de wereld met afwijkingen slecht laten behandelen. Want wat kan een psychopaat, pedofiel en weet ik veel wie meer er dan aan doen?
Feit is gewoon dat er een menselijke emmer is en dat die volloopt. Met bepaald gedrag kom je gewoon niet weg (gelukkig maar), hoe oneerlijk of jammer of lastig of pijnlijk dat ook is.
Als iemand een totale hell van een borderliner is, zit er maar 1 ding op en dat is jezelf beschermen daartegen. Niks niet oneerlijk aan.
Feit is gewoon dat er een menselijke emmer is en dat die volloopt. Met bepaald gedrag kom je gewoon niet weg (gelukkig maar), hoe oneerlijk of jammer of lastig of pijnlijk dat ook is.
Als iemand een totale hell van een borderliner is, zit er maar 1 ding op en dat is jezelf beschermen daartegen. Niks niet oneerlijk aan.
zondag 24 maart 2013 om 22:40
quote:am_mie schreef op 24 maart 2013 @ 15:36:
Mopsie.. Hoe durf jij te zeggen dat mijn man geen steun van mij krijgt?
Omdat je zelf aangeeft dat jouw man het moet hebben van de steun van familie en therapeut.
Waarom denk je dat ondanks hij het ook moeilijk heeft nog steeds bij mij is? Omdat ik zo'n rotwijf ben?
Nee, dat ben je niet. Maar blijkbaar heb je het wel met je gedrag zó bont gemaakt, dat hij nu twijfelt of hij nog door wil met je.
En denk je dat ik nu een excuus heb om me te misdragen? Sorry hoor maar het feit dat ik nu na zoveel jaar eindelijk een diagnose heb betekent voor mij dat ik eindelijk gericht hulp kan zoeken om aan mezelf te werken?
Wat is de reden geweest om nu pas te onderzoeken waar het gedrag vandaan kwam? Heb je nooit eerder de noodzaak gevoeld?
En mag ik dan niet op dit forum vragen hebben naar mensen die dit pad al bewandeld hebben?
Natuurlijk wel.
Je kunt wel weer zien dat dit lekker anoniem je gal op internet spuwen is...
Zielig hoor..
Mag je vinden.
Mopsie.. Hoe durf jij te zeggen dat mijn man geen steun van mij krijgt?
Omdat je zelf aangeeft dat jouw man het moet hebben van de steun van familie en therapeut.
Waarom denk je dat ondanks hij het ook moeilijk heeft nog steeds bij mij is? Omdat ik zo'n rotwijf ben?
Nee, dat ben je niet. Maar blijkbaar heb je het wel met je gedrag zó bont gemaakt, dat hij nu twijfelt of hij nog door wil met je.
En denk je dat ik nu een excuus heb om me te misdragen? Sorry hoor maar het feit dat ik nu na zoveel jaar eindelijk een diagnose heb betekent voor mij dat ik eindelijk gericht hulp kan zoeken om aan mezelf te werken?
Wat is de reden geweest om nu pas te onderzoeken waar het gedrag vandaan kwam? Heb je nooit eerder de noodzaak gevoeld?
En mag ik dan niet op dit forum vragen hebben naar mensen die dit pad al bewandeld hebben?
Natuurlijk wel.
Je kunt wel weer zien dat dit lekker anoniem je gal op internet spuwen is...
Zielig hoor..
Mag je vinden.
zondag 24 maart 2013 om 22:42
quote:Truffelmaffia schreef op 24 maart 2013 @ 22:33:
[...]
Ah, nuance, je kunt het dus wel. Dat scheelt. Nu dan, ik kan me zelfs in veel van je beweringen vinden. Echter, je schrijft toch echt dit:
Iemand kan wel zeggen dat borderline geen excuus is voor rotgedrag, maar iemand met een stoornis kán simpelweg niet anders.
"Iemand met een stoornis".
Als je reëel geïnteresseerd bent in de reden waarom je zo vaak negatieve reacties ontlokt hier en ongetwijfeld ook op andere plaatsen, ligt hier een aanwijzing.
Dat nuanceer je later, maar je veronderstelt dat mensen weten dat je dat bedoelt. Heel verwonderlijk zijn de reacties in het algemeen dus niet waarin mensen aangeven het zat te zijn dat borderliners zo bezig zijn met borderline zijn, niet met borderline hebben.
quote:
rbcrsd schreef op 23 maart 2013 @ 17:45:
Syndicate, waar baseer je het op dat borderline een schadelijk verschijnsel is? Dat zou ik graag willen weten?? Het heeft heel vaak te maken met trauma's uit de (jonge) jeugd. Misbruik enzo, dus ik vind het echt onzin dat jij zegt dat het een schadelijk verschijnsel is!!!
Kan jij de notie dat het schadelijk is weerleggen voor me, in plaats van uitleggen waar het vandaan komt?
(dikgedrukt reactie van mij)
Niet dat dit nu iets is waar jij je voor dient te verantwoorden. Het is echter wel dat oeverloze lichtgeraakte geneuzel, in combinatie met de trend om vooral te stellen dat borderline eigenlijk een soort monumentaal pand is, iets wat niet aan de moderne eisen voldoet maar je vooral geen kritiek op mag hebben.
Ja, en als jij dan roept wat ik gehighlight heb, dan denk ik: als het goed is zou je voldoende therapie moeten hebben gehad om te weten dat denkwijzen je gedachten en gevoelens beïnvloeden.
[...]
Ah, nuance, je kunt het dus wel. Dat scheelt. Nu dan, ik kan me zelfs in veel van je beweringen vinden. Echter, je schrijft toch echt dit:
Iemand kan wel zeggen dat borderline geen excuus is voor rotgedrag, maar iemand met een stoornis kán simpelweg niet anders.
"Iemand met een stoornis".
Als je reëel geïnteresseerd bent in de reden waarom je zo vaak negatieve reacties ontlokt hier en ongetwijfeld ook op andere plaatsen, ligt hier een aanwijzing.
Dat nuanceer je later, maar je veronderstelt dat mensen weten dat je dat bedoelt. Heel verwonderlijk zijn de reacties in het algemeen dus niet waarin mensen aangeven het zat te zijn dat borderliners zo bezig zijn met borderline zijn, niet met borderline hebben.
quote:
rbcrsd schreef op 23 maart 2013 @ 17:45:
Syndicate, waar baseer je het op dat borderline een schadelijk verschijnsel is? Dat zou ik graag willen weten?? Het heeft heel vaak te maken met trauma's uit de (jonge) jeugd. Misbruik enzo, dus ik vind het echt onzin dat jij zegt dat het een schadelijk verschijnsel is!!!
Kan jij de notie dat het schadelijk is weerleggen voor me, in plaats van uitleggen waar het vandaan komt?
(dikgedrukt reactie van mij)
Niet dat dit nu iets is waar jij je voor dient te verantwoorden. Het is echter wel dat oeverloze lichtgeraakte geneuzel, in combinatie met de trend om vooral te stellen dat borderline eigenlijk een soort monumentaal pand is, iets wat niet aan de moderne eisen voldoet maar je vooral geen kritiek op mag hebben.
Ja, en als jij dan roept wat ik gehighlight heb, dan denk ik: als het goed is zou je voldoende therapie moeten hebben gehad om te weten dat denkwijzen je gedachten en gevoelens beïnvloeden.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 25-03-2013 15:35
Reden: provocerende opmerking jegens andere forumgebruiker
Reden: provocerende opmerking jegens andere forumgebruiker
% gewijzigd
zondag 24 maart 2013 om 23:05
Ik dacht dat ik duidelijk was geweest. Niet dus (mijn schuld), waarvoor sorry.
Ik bedoelde dus iemand met een stoornis, die nog geen gerichte therapie daarvoor heeft gehad.
Van zo iemand kun je nog niet verwachten dat hij/zij zich niet naar de stoornis gedraagt. Waarmee ik niet bedoel dat de ander er geen consequentie aan mag verbinden. Dat mag iedereen voor zichzelf bepalen.
Ik bedoelde dus iemand met een stoornis, die nog geen gerichte therapie daarvoor heeft gehad.
Van zo iemand kun je nog niet verwachten dat hij/zij zich niet naar de stoornis gedraagt. Waarmee ik niet bedoel dat de ander er geen consequentie aan mag verbinden. Dat mag iedereen voor zichzelf bepalen.
zondag 24 maart 2013 om 23:07
quote:salandermillenium schreef op 24 maart 2013 @ 19:36:
Hebben jullie dat ook, op het moment dat je spanning oploopt, het lijkt of je alle therapie en goede raad vergeet en je weer helemaal in je borderline gedrag zit?
Soms wel, ja.
Dan heeft de emotie toch sterker de overhand dan de ratio.
Toch is deze wel degelijk nog aanwezig tijdens zo'n bui.
Mijn gedachten geven me dan nog steeds aan: Dát ga jij níet zeggen.
En dat zijn niet eens vreselijke gedachten maar kunnen wel woorden zijn waar ik van kan bedenken: wellicht olie op het vuur of dat het uit gaat lopen op ruzie wat daarvóór 'slechts' een verschil van mening was.
En dat wil ik niet. Daarom zal het eerder zo zijn dat ik in een hoekje ga zitten mokken, er even geen gesprek mogelijk is dan dat ik als een razende Roelie tekeer ga.
Hebben jullie dat ook, op het moment dat je spanning oploopt, het lijkt of je alle therapie en goede raad vergeet en je weer helemaal in je borderline gedrag zit?
Soms wel, ja.
Dan heeft de emotie toch sterker de overhand dan de ratio.
Toch is deze wel degelijk nog aanwezig tijdens zo'n bui.
Mijn gedachten geven me dan nog steeds aan: Dát ga jij níet zeggen.
En dat zijn niet eens vreselijke gedachten maar kunnen wel woorden zijn waar ik van kan bedenken: wellicht olie op het vuur of dat het uit gaat lopen op ruzie wat daarvóór 'slechts' een verschil van mening was.
En dat wil ik niet. Daarom zal het eerder zo zijn dat ik in een hoekje ga zitten mokken, er even geen gesprek mogelijk is dan dat ik als een razende Roelie tekeer ga.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
zondag 24 maart 2013 om 23:11
quote:schouderklopje schreef op 24 maart 2013 @ 20:23:
[...]
Elk issue tussen man en mij werd uitgelegd als mijn bron van stress of mijn bron als oorzaak. Er was gewoon geen andere insteek meer mogelijk van die hulpverlener. Vreselijk ontmoedigend en frustrerend.
Herkenbaar. Daarom vertel ik het in mijn dagelijkse leven niet meer.
Op die manier word je anders telkens weer de mond gesnoerd.
Je kunt niks meer zeggen wat wijst op irritatie of oneens zijn o.i.d. want dan ben je weer borderline-achtig bezig.
Borderline hebben, betekent in mijn ogen ook niet dat wat de borderliner voelt niet valide is. Dat is het wel. Alleen wordt het nogal eens te héftig gevoeld en geuit. Ik kwam tot de conclusie dat ik, wat dit aangaat, eerlijker behandeld werd als mensen het niet wisten.
[...]
Elk issue tussen man en mij werd uitgelegd als mijn bron van stress of mijn bron als oorzaak. Er was gewoon geen andere insteek meer mogelijk van die hulpverlener. Vreselijk ontmoedigend en frustrerend.
Herkenbaar. Daarom vertel ik het in mijn dagelijkse leven niet meer.
Op die manier word je anders telkens weer de mond gesnoerd.
Je kunt niks meer zeggen wat wijst op irritatie of oneens zijn o.i.d. want dan ben je weer borderline-achtig bezig.
Borderline hebben, betekent in mijn ogen ook niet dat wat de borderliner voelt niet valide is. Dat is het wel. Alleen wordt het nogal eens te héftig gevoeld en geuit. Ik kwam tot de conclusie dat ik, wat dit aangaat, eerlijker behandeld werd als mensen het niet wisten.
Het is mij: shaHla (Iranian version)
(Iranian version)
zondag 24 maart 2013 om 23:22
quote:rbcrsd schreef op 24 maart 2013 @ 22:56:
Het zit je nog al hoog syndicate! Om het zelfs hier te quote! Maar goed ik weet wel beter. Gelukkig heb ik een goede achterban die mij niet schadelijk vinden!Ik heb ook nergens gezegd dat borderliners schadelijk zijn. Evengoed illustreert het de schijnbare gedachtengang "ik ben borderline" bij jou.
Anders kun je je het namelijk niet persoonlijk aantrekken dat jouw ziekte als schadelijk wordt bestempeld, zoals elke ziekte schadelijk is.
Maar goed, je komt nog maar net uit een psychose, dus ik zal het je niet erg moeilijk maken.
Het zit je nog al hoog syndicate! Om het zelfs hier te quote! Maar goed ik weet wel beter. Gelukkig heb ik een goede achterban die mij niet schadelijk vinden!Ik heb ook nergens gezegd dat borderliners schadelijk zijn. Evengoed illustreert het de schijnbare gedachtengang "ik ben borderline" bij jou.
Anders kun je je het namelijk niet persoonlijk aantrekken dat jouw ziekte als schadelijk wordt bestempeld, zoals elke ziekte schadelijk is.
Maar goed, je komt nog maar net uit een psychose, dus ik zal het je niet erg moeilijk maken.
donderdag 25 april 2013 om 23:29
Ik kom ook even dit topic binnenwandelen. Heb niet alles gelezen, dus excuus als ik iets dubbel zeg of wat dan ook. Zelf heb ik ook borerline. Althans ik had het. Nu voldoe ik niet meer aan alle kenmerken. Daarvoor heb ik wel meer dan 10 jaar therapie gehad. Eerst verschillende individuele therapieën, maar hier had ik niet voldoende aan. Mijn vorige behandeling was een vijf daagse dagbehandeling gericht op persoonlijkheidsstoornissen. Ook heb ik daar aan mijn post traumatische stress stoornis kunnen werken. Ik heb iets langer dan twee jaar in die groep gezeten, waaronder een jaar klinisch. Daarna een uitgebreid nazorgtraject met onder andere EMDR, groepspsychotherapie en individuele gesprekken. Heb er ontzettend veel geleerd. In die therapie stond eigen verantwoordelijkheid juist hoog in het vaandel. Ik heb ze ontzettend op de proef gesteld daar met mijn gedrag en woede uitbarstingen etc. Maar de behandeling heeft echt zijn vruchten afgeworpen.
Ik zal iemand blijven met een heftig temperament en emoties die snel alle kanten uitschieten. Ook loopt de spanning snel op en vloeit moeilijk weer weg. Het verschil is dat ik er een stuk beter mee om kan gaan en bijna geen destructieve handelingen meer verricht. Ik zit een stuk beter in mijn vel. Nog steeds is het beeld dat ik van mezelf, anderen en de wereld heb nog wel instabiel, maar het gaat al zoveel beter met me. Mijn therapeuten zijn ook allemaal ontzettend trots op me. Ze zeiden dat ik van heel ver moest komen, maar dat ik een hele succesvolle behandeling heb gehad. En hier ben ik het volledig mee eens! Ik leef, in plaats van dat ik overleef. Ik ben ontzettend dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen wat therapie betreft. Nog steeds heb ik een beetje nazorg vanuit de dagbehandeling (deze heb ik in 2008 afgerond), maar ook daar is het eind in zicht.
Ik was nog wel doorverwezen met mijn vriend voor partner relatie therapie. op zich gaat het in onze relatie heel goed, maar ik heb moeite met intimiteit/seksualiteit. We hebben een aantal heel goede gesprekken gehad. Nu heb ik een tijdje individueel van haar, om aan een eetstoornis te werken. Ik hoop dat mijn lichaamsbeeld wat reëler gaat worden en dat ik wat minder obsessief bezig ga zijn met mijn uiterlijk, eten en wegen. Ik ben al zover gekomen en dit ga ik ook overwinnen!
Ik zal iemand blijven met een heftig temperament en emoties die snel alle kanten uitschieten. Ook loopt de spanning snel op en vloeit moeilijk weer weg. Het verschil is dat ik er een stuk beter mee om kan gaan en bijna geen destructieve handelingen meer verricht. Ik zit een stuk beter in mijn vel. Nog steeds is het beeld dat ik van mezelf, anderen en de wereld heb nog wel instabiel, maar het gaat al zoveel beter met me. Mijn therapeuten zijn ook allemaal ontzettend trots op me. Ze zeiden dat ik van heel ver moest komen, maar dat ik een hele succesvolle behandeling heb gehad. En hier ben ik het volledig mee eens! Ik leef, in plaats van dat ik overleef. Ik ben ontzettend dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen wat therapie betreft. Nog steeds heb ik een beetje nazorg vanuit de dagbehandeling (deze heb ik in 2008 afgerond), maar ook daar is het eind in zicht.
Ik was nog wel doorverwezen met mijn vriend voor partner relatie therapie. op zich gaat het in onze relatie heel goed, maar ik heb moeite met intimiteit/seksualiteit. We hebben een aantal heel goede gesprekken gehad. Nu heb ik een tijdje individueel van haar, om aan een eetstoornis te werken. Ik hoop dat mijn lichaamsbeeld wat reëler gaat worden en dat ik wat minder obsessief bezig ga zijn met mijn uiterlijk, eten en wegen. Ik ben al zover gekomen en dit ga ik ook overwinnen!
