Psyche
alle pijlers
Shit, ik heb een kind...
dinsdag 26 maart 2013 om 09:14
Lang lang lang getwijfeld of ik dit wel of niet wilde plaatsen, maar na weer een ochtend vreselijk wanhopig wakker worden heb ik besloten dat ik het kwijt wil. Ik heb een nieuwe nick aangemaakt, want ik heb geen zin in herkenning. Met mijn oude nick post ik teveel herkenbare dingen ben ik bang.
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Ik heb dus een kind. Een heerlijk kind van 10 maanden. Ik had me het moederschap zwaar voorgesteld, met weinig slaap, een huilende baby en geen tijd meer voor jezelf en je relatie. Nu heb ik een kind dat veel en lang slaapt, vrijwel nooit huilt en gezond en tevreden is. Ze is lief en sociaal, kan zich goed vermaken in haar eentje. Dus tot zover, ik bof ontzettend!
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
En wat is nu dus het probleem?
De laatste weken vind ik het een vreselijke opgave om voor mijn dochter te zorgen. Ik heb behoefte om alleen te zijn, te kunnen doen en laten wat ik wil, hele dagen weg of hele dagen in bed liggen. Ze voelt als een blok aan mijn been.
Als ik 's ochtends wakker word denk ik, nee niet weer een dag zorgen, zorgen, zorgen.
Ik begin de dag vaak huilend en laat dochter dan ook langer in bed liggen dan nodig. Ook 's middags laat ik haar vaak nog even liggen zodat ik gewoon nog even niet op hoef te staan, nog even niet die luier hoef te verschonen en een boterham hoef te maken. Ik voel me schuldig dat ik dit denk en doe. Ze is zo vreselijk lief en huilt niet eens, al laat ik haar nog een half uur in bed liggen terwijl ze al lang wakker is. Ze vermaakt zich door te spelen met haar knuffels en lijkt het dus niet eens zo erg te vinden..
En toch geniet ik ook heel erg van haar, als ze schaterlacht, of zich zo concentreert op haar speelgoed of weer nieuwe geluidjes maakt en nieuwe dingen kan. En vaak barst ik bijna uit elkaar van trots als ik naar haar kijk.
Ik werk 2 dagen, meer kan helaas niet icm chronische ziekte. Op die dagen voel ik me prima. Ik heb een goede dag vol energie en ga vrolijk weer naar huis, want ik heb mijn dochter dan ook gemist en ben blij haar weer te zien. Maar de dagen waarop ik thuis ben, die zijn bijna niet door te komen. Terwijl ik toch echt probeer die dagen te vullen met afspraken, wandelen, winkelen, huishouden etc. En soms heb ik helaas totaal geen energie om ook maar iets te ondernemen. Wat ik ook probeer met die dagen, iedere ochtend word ik wakker met het idee; shit.. ik heb een kind om voor te zorgen. Ik ben weer de hele dag bezig met luiers, speelgoed, flesjes, hapjes etc etc. Ik heb er geen last van in het weekend, als mijn man ook thuis is, dan geniet ik van de tijd die we met z'n 3en hebben. Jammer genoeg hebben we geen vrienden en familie in de buurt die af en toe kunnen oppassen, zodat ik een middagje weg kan ofzo. Iedereen werkt fulltime of woont te ver weg.
Ik verlang zo ontzettend terug naar de tijd dat ik geen kind had... Zonder die verantwoordelijkheid. Maar zou ik haar willen inruilen voor een leven zonder? Nee absoluut niet. Ik hou van haar meer dan van wie dan ook.
Wat is dit dan toch? Waarom gaan m'n gedachten zo met me aan de haal? Wie heeft hier iets zinnigs op te zeggen of wellicht ervaring of desnoods een schop onder m'n kont.
Dit is al besproken met huisarts en GGZ (behandeling inmiddels afgerond) maar daar wordt gezegd, hoort bij postnatale depressie. Hoe kan het dan dat ik me steeds beter en energieker lijk te voelen, behalve op de dagen dat ik alleen thuis ben met haar?
dinsdag 26 maart 2013 om 10:09
Wat naar voor je. En wat is je behandeling idioot verlopen zeg.
Na de geboorte van mijn dochter kreeg ik een angststoornis. Nou ja, eigenlijk had ik dat al wel een beetje en het werd vele malen erger.
Ik vond het zorgen niet zwaar, had ook een hele lieve rustige baby. Maar ik draaide zowat door in de angst dat haar iets zou overkomen. En over alles extreme zorgen maken.
GGZ heb ik nooit enig vertrouwen in gehad. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb Citalopram gevraagd. Dat slikte een vriendin met paniekstoornis na haar bevalling en dat beviel goed. Veel over gepraat en gelezen. De huisarts was wel huiverig en kende het middel niet goed. Ze wilde me paroxetine geven. Maar dat wilde ik pertinent niet vanwege de bijwerkingen.
Toch citalopram gekregen en eerstelijns in therapie gegaan.
Dat hielp geweldig.Geen enkele bijwerking.
Ik slik het nu al ruim 7 jaar en de huisarts is ook helemaal om. Ze zegt wel dat ik het waarschijnlijk mijn hele leven moet blijven slikken. Therapie is allang klaar. Maar gaat prima met de citalopram, ik merk er niets van behalve dat de angsten veel minder zijn, en als ze er zij veel beter hanteerbaar.
Kun je geen eerstelijns hulp zoeken?
Na de geboorte van mijn dochter kreeg ik een angststoornis. Nou ja, eigenlijk had ik dat al wel een beetje en het werd vele malen erger.
Ik vond het zorgen niet zwaar, had ook een hele lieve rustige baby. Maar ik draaide zowat door in de angst dat haar iets zou overkomen. En over alles extreme zorgen maken.
GGZ heb ik nooit enig vertrouwen in gehad. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb Citalopram gevraagd. Dat slikte een vriendin met paniekstoornis na haar bevalling en dat beviel goed. Veel over gepraat en gelezen. De huisarts was wel huiverig en kende het middel niet goed. Ze wilde me paroxetine geven. Maar dat wilde ik pertinent niet vanwege de bijwerkingen.
Toch citalopram gekregen en eerstelijns in therapie gegaan.
Dat hielp geweldig.Geen enkele bijwerking.
Ik slik het nu al ruim 7 jaar en de huisarts is ook helemaal om. Ze zegt wel dat ik het waarschijnlijk mijn hele leven moet blijven slikken. Therapie is allang klaar. Maar gaat prima met de citalopram, ik merk er niets van behalve dat de angsten veel minder zijn, en als ze er zij veel beter hanteerbaar.
Kun je geen eerstelijns hulp zoeken?
dinsdag 26 maart 2013 om 10:10
Wat vervelend voor je Hanoja!
Toch zou ik er niet in blijven hangen als ik jou was, dat lost niets op.
Is een andere huisarts misschien een optie? En je stelt je echt niet aan hoor, al ga je 10 keer terug naar de huisarts, als je maar geholpen wordt!
En zoals hierboven al gezegd werd, deel je gevoelens met je man.. dan raak je het in ieder geval een beetje kwijt.
Zet 'm op!
Toch zou ik er niet in blijven hangen als ik jou was, dat lost niets op.
Is een andere huisarts misschien een optie? En je stelt je echt niet aan hoor, al ga je 10 keer terug naar de huisarts, als je maar geholpen wordt!
En zoals hierboven al gezegd werd, deel je gevoelens met je man.. dan raak je het in ieder geval een beetje kwijt.
Zet 'm op!
dinsdag 26 maart 2013 om 10:13
Laylalala:
Mijn werk zal altijd een probleem zijn. Eigenlijk zou ik helemaal niet kunnen werken volgens de artsen. Ik heb ook een tijd thuis gezeten, maar daar word ik erg ongelukkig van. Ik miste het bezig zijn en de contacten.
Soms heb ik lichamelijk inderdaad heel veel moeite om de dag door te komen op mijn werk. Dankzij mijn zeer begripvolle leidinggevende kan ik dan extra pauzes nemen of wat eerder weg gaan. De dagen dat ik heb gewerkt ben ik 's avonds vaak ziek, maar dat heb ik er voor over.
Halve dagen werken heb ik ook aan gedacht, maar dat wordt heel erg moeilijk met opvang, hier in de buurt. 4 hele dagen creche vind ik bijna onbetaalbaar en een opvang voor halve dagen heb ik tot nu toe nog niet kunnen vinden.
Mijn werk zal altijd een probleem zijn. Eigenlijk zou ik helemaal niet kunnen werken volgens de artsen. Ik heb ook een tijd thuis gezeten, maar daar word ik erg ongelukkig van. Ik miste het bezig zijn en de contacten.
Soms heb ik lichamelijk inderdaad heel veel moeite om de dag door te komen op mijn werk. Dankzij mijn zeer begripvolle leidinggevende kan ik dan extra pauzes nemen of wat eerder weg gaan. De dagen dat ik heb gewerkt ben ik 's avonds vaak ziek, maar dat heb ik er voor over.
Halve dagen werken heb ik ook aan gedacht, maar dat wordt heel erg moeilijk met opvang, hier in de buurt. 4 hele dagen creche vind ik bijna onbetaalbaar en een opvang voor halve dagen heb ik tot nu toe nog niet kunnen vinden.
dinsdag 26 maart 2013 om 10:19
quote:mars.74 schreef op 26 maart 2013 @ 10:09:
Wat naar voor je. En wat is je behandeling idioot verlopen zeg.
Na de geboorte van mijn dochter kreeg ik een angststoornis. Nou ja, eigenlijk had ik dat al wel een beetje en het werd vele malen erger.
Ik vond het zorgen niet zwaar, had ook een hele lieve rustige baby. Maar ik draaide zowat door in de angst dat haar iets zou overkomen. En over alles extreme zorgen maken.
GGZ heb ik nooit enig vertrouwen in gehad. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb Citalopram gevraagd. Dat slikte een vriendin met paniekstoornis na haar bevalling en dat beviel goed. Veel over gepraat en gelezen. De huisarts was wel huiverig en kende het middel niet goed. Ze wilde me paroxetine geven. Maar dat wilde ik pertinent niet vanwege de bijwerkingen.
Toch citalopram gekregen en eerstelijns in therapie gegaan.
Dat hielp geweldig.Geen enkele bijwerking.
Ik slik het nu al ruim 7 jaar en de huisarts is ook helemaal om. Ze zegt wel dat ik het waarschijnlijk mijn hele leven moet blijven slikken. Therapie is allang klaar. Maar gaat prima met de citalopram, ik merk er niets van behalve dat de angsten veel minder zijn, en als ze er zij veel beter hanteerbaar.
Kun je geen eerstelijns hulp zoeken?
Wat fijn dat het nu zo goed met je gaat! Dat klinkt allemaal erg positief. Ik heb ook altijd last van angsten gehad, maar nooit in zulke mate dat het niet leefbaar was. Dat de GGZ in eerste instantie een angststoornis vaststelde vind ik dan ook niet zo gek.. Maar na herhaaldelijk aangegeven te hebben dat ik toch veel meer voelde dan alleen angst, vind ik het jammer dat het allemaal zo gelopen is.
Ik zal me toch eens meer gaan verdiepen in de verschillende medicijnen. Heb je voor eerstelijns hulp ook een verwijzing nodig? Mijn huisarts heeft al meerdere malen aangegeven dat ze denkt dat GGZ voor mij de beste plek is namelijk.
Wat naar voor je. En wat is je behandeling idioot verlopen zeg.
Na de geboorte van mijn dochter kreeg ik een angststoornis. Nou ja, eigenlijk had ik dat al wel een beetje en het werd vele malen erger.
Ik vond het zorgen niet zwaar, had ook een hele lieve rustige baby. Maar ik draaide zowat door in de angst dat haar iets zou overkomen. En over alles extreme zorgen maken.
GGZ heb ik nooit enig vertrouwen in gehad. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb Citalopram gevraagd. Dat slikte een vriendin met paniekstoornis na haar bevalling en dat beviel goed. Veel over gepraat en gelezen. De huisarts was wel huiverig en kende het middel niet goed. Ze wilde me paroxetine geven. Maar dat wilde ik pertinent niet vanwege de bijwerkingen.
Toch citalopram gekregen en eerstelijns in therapie gegaan.
Dat hielp geweldig.Geen enkele bijwerking.
Ik slik het nu al ruim 7 jaar en de huisarts is ook helemaal om. Ze zegt wel dat ik het waarschijnlijk mijn hele leven moet blijven slikken. Therapie is allang klaar. Maar gaat prima met de citalopram, ik merk er niets van behalve dat de angsten veel minder zijn, en als ze er zij veel beter hanteerbaar.
Kun je geen eerstelijns hulp zoeken?
Wat fijn dat het nu zo goed met je gaat! Dat klinkt allemaal erg positief. Ik heb ook altijd last van angsten gehad, maar nooit in zulke mate dat het niet leefbaar was. Dat de GGZ in eerste instantie een angststoornis vaststelde vind ik dan ook niet zo gek.. Maar na herhaaldelijk aangegeven te hebben dat ik toch veel meer voelde dan alleen angst, vind ik het jammer dat het allemaal zo gelopen is.
Ik zal me toch eens meer gaan verdiepen in de verschillende medicijnen. Heb je voor eerstelijns hulp ook een verwijzing nodig? Mijn huisarts heeft al meerdere malen aangegeven dat ze denkt dat GGZ voor mij de beste plek is namelijk.
dinsdag 26 maart 2013 om 10:22
quote:rbcrsd schreef op 26 maart 2013 @ 10:15:
Een tipje voor je hanoja, weleens aan gastouderopvang gedacht? Dan zit je kind in een kinderopvang maar dan bij gastouders. Daar kun je misschien wel bij terecht?Tijdens mijn zwangerschap hebben we gezocht naar een gastouder, omdat een KDV niet mijn eerste keus was. Maar hier in de buurt (grote stad) waren er lange wachtlijsten of het klikte niet of het was niet in de buurt, dan moesten we erg ver omrijden. Dat leek niet erg praktisch. (als ik dit zo lees ben ik wel erg kritisch, ik vind blijkbaar niet snel iets goed genoeg )
Een tipje voor je hanoja, weleens aan gastouderopvang gedacht? Dan zit je kind in een kinderopvang maar dan bij gastouders. Daar kun je misschien wel bij terecht?Tijdens mijn zwangerschap hebben we gezocht naar een gastouder, omdat een KDV niet mijn eerste keus was. Maar hier in de buurt (grote stad) waren er lange wachtlijsten of het klikte niet of het was niet in de buurt, dan moesten we erg ver omrijden. Dat leek niet erg praktisch. (als ik dit zo lees ben ik wel erg kritisch, ik vind blijkbaar niet snel iets goed genoeg )
dinsdag 26 maart 2013 om 10:23
quote:hanoja schreef op 26 maart 2013 @ 09:14:
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
Waarom heb je dit stukje geschreven? Want dit is totaal niet waar natuurlijk! Lees je tekst nog eens.
Je hebt wel nare gevoelens richting haar en verzorgen is een zware opgave voor je!
Het gaat niet de goede kant op en er zijn nog volop slechte dagen.
Kortom, het gaat niet goed, dus praat het ook niet goed.
Zoek hulp en bespreek het ook met je man en naaste familieleden.
Dit moet voor je dochter, want ja het is zielig als je d'r steeds maar laat liggen en binnenkort kan dat ook niet meer als ze gaan lopen en klimmen.
En zie de verzorging niet als een taak. ja het is vervelend om elke keer op te moeten staan voor een flesje een luier een speeltje, noem het maar op, maar accepteer het.
Ga lekker vroeg naar bed zodat je urenlang in bed hebt gelegen in de ochtend...ineens ben je dan wel uitgerust s'ochtends.
Volg geen series, sla alle nieuwe films over, speel geen games, ga niet alles op forums en facebook lezen, laat dat soort dingen allemaal los en rust gewoon uit en kijk eens hoe anders je dan in het leven gaat staan.
Dat soort dingen kunnen later weer als het allemaal weer goed gaat.
Eerst maar even wat achtergrondinformatie:
Helaas kreeg ik wel 3 maanden na de bevalling een postnatale depressie met verschrikkelijke angstklachten. Ik heb mijn dochter wel altijd kunnen verzorgen en ook nooit nare gevoelens richting haar gehad. Het gaat gelukkig nu weer de goede kant op met mij, ook al heb ik nog wel m'n slechte dagen.
Waarom heb je dit stukje geschreven? Want dit is totaal niet waar natuurlijk! Lees je tekst nog eens.
Je hebt wel nare gevoelens richting haar en verzorgen is een zware opgave voor je!
Het gaat niet de goede kant op en er zijn nog volop slechte dagen.
Kortom, het gaat niet goed, dus praat het ook niet goed.
Zoek hulp en bespreek het ook met je man en naaste familieleden.
Dit moet voor je dochter, want ja het is zielig als je d'r steeds maar laat liggen en binnenkort kan dat ook niet meer als ze gaan lopen en klimmen.
En zie de verzorging niet als een taak. ja het is vervelend om elke keer op te moeten staan voor een flesje een luier een speeltje, noem het maar op, maar accepteer het.
Ga lekker vroeg naar bed zodat je urenlang in bed hebt gelegen in de ochtend...ineens ben je dan wel uitgerust s'ochtends.
Volg geen series, sla alle nieuwe films over, speel geen games, ga niet alles op forums en facebook lezen, laat dat soort dingen allemaal los en rust gewoon uit en kijk eens hoe anders je dan in het leven gaat staan.
Dat soort dingen kunnen later weer als het allemaal weer goed gaat.
dinsdag 26 maart 2013 om 10:28
Misschien een tip: ik zou een goede psychotherapeut zoeken(niet via de GGZ). En proberen om via de assistente van de huisarts een verwijsbrief los te peuteren.
Ik vind het ontzettend triest dat je je niet gehoord voelt door je huisarts. Misschien kan je anders je partner meenemen naar de huisarts? Op het moment dat jij je misschien niet goed kan verwoorden kan hij het overnemen?
Ik heb, toen mijn dochter anderhalf was depressieve klachten/angstklachten gehad. Afschuwelijk. Mogelijk een verwaarloosde PND. Ik heb bij de huisarts aangegeven niet naar de GGZ te willen, maar naar een praktijk bij mij in de buurt. Ik trof een zeer goede psychotherapeut, waar ik elke twee weken heen ging. Het heeft me heel goed geholpen.
De huisarts had aanvankelijk rustgevers voorgeschreven(zo weinig mogelijk gebruikt, want je kan er afhankelijk van worden). Later een AD voorgeschreven, maar ik ben van de eerste pil zo ziek geweest, dat ik er niet weer 1 durfde in te nemen. Ik heb het zonder verdere medicatie kunnen redden(ik weet dat dit niet voor iedereen is weggelegd). Het was een loodzware tijd, maar het is goed gekomen.
Ik wens je veel kracht toe....
Ik vind het ontzettend triest dat je je niet gehoord voelt door je huisarts. Misschien kan je anders je partner meenemen naar de huisarts? Op het moment dat jij je misschien niet goed kan verwoorden kan hij het overnemen?
Ik heb, toen mijn dochter anderhalf was depressieve klachten/angstklachten gehad. Afschuwelijk. Mogelijk een verwaarloosde PND. Ik heb bij de huisarts aangegeven niet naar de GGZ te willen, maar naar een praktijk bij mij in de buurt. Ik trof een zeer goede psychotherapeut, waar ik elke twee weken heen ging. Het heeft me heel goed geholpen.
De huisarts had aanvankelijk rustgevers voorgeschreven(zo weinig mogelijk gebruikt, want je kan er afhankelijk van worden). Later een AD voorgeschreven, maar ik ben van de eerste pil zo ziek geweest, dat ik er niet weer 1 durfde in te nemen. Ik heb het zonder verdere medicatie kunnen redden(ik weet dat dit niet voor iedereen is weggelegd). Het was een loodzware tijd, maar het is goed gekomen.
Ik wens je veel kracht toe....
dinsdag 26 maart 2013 om 10:31
Ik herken dit. Ik had ook nooit zin om op te staan. Lag in bed van 11 tot 11 en zag als een blok tegen de dag op. Ik heb mijn eerste jaar als moeder niet gewerkt, maar wat had ik daar een spijt van. De hele dag met de baby bezig zijn. Het ging eigenlijk pas beter toen ik na dat jaar weer 3 dagen ging werken. En toen mijn zoon 3 jaar werd heb ik hem op de 2 dagen dat ik thuis was naar de peuterspeelzaal gedaan. Kon ik heerlijk 2 ochtenden iets voor mezelf doen of gewoon niets. Toen hij 4 werd en naar de basisschool ging liet ik hem ook weleens op mijn vrije dagen overblijven zodat ik een dagje iets voor mezelf kon doen. Het klinkt zo naar als ik dit zelf lees maar ik had dat gewoon nodig.
dinsdag 26 maart 2013 om 10:37
quote:Troeta schreef op 26 maart 2013 @ 10:23:
[...]
Waarom heb je dit stukje geschreven? Want dit is totaal niet waar natuurlijk! Lees je tekst nog eens.
Je hebt wel nare gevoelens richting haar en verzorgen is een zware opgave voor je!
Het gaat niet de goede kant op en er zijn nog volop slechte dagen.
Kortom, het gaat niet goed, dus praat het ook niet goed.
Zoek hulp en bespreek het ook met je man en naaste familieleden.
Dit moet voor je dochter, want ja het is zielig als je d'r steeds maar laat liggen en binnenkort kan dat ook niet meer als ze gaan lopen en klimmen.
En zie de verzorging niet als een taak. ja het is vervelend om elke keer op te moeten staan voor een flesje een luier een speeltje, noem het maar op, maar accepteer het.
Ga lekker vroeg naar bed zodat je urenlang in bed hebt gelegen in de ochtend...ineens ben je dan wel uitgerust s'ochtends.
Volg geen series, sla alle nieuwe films over, speel geen games, ga niet alles op forums en facebook lezen, laat dat soort dingen allemaal los en rust gewoon uit en kijk eens hoe anders je dan in het leven gaat staan.
Dat soort dingen kunnen later weer als het allemaal weer goed gaat.
Dit heb ik geschreven omdat ik mij zo heel veel beter voel dan een aantal maanden geleden. Ik kwam toen het huis niet uit, zat de hele dag ineengedoken, rillend van angst op de bank. Sliep niet, had nergens zin in etc. Nu ga ik iedere dag naar buiten, slaap ik weer redelijk goed, spreek ik weer dingen af en voel ik mij, als ik aan het werk ben, zo goed als normaal. Ik ben grotendeels vrolijk, zolang ik maar niet de hele dag alleen hoef te zijn met dochter. Wat dat betreft voelt het voor mij alsof het de goede kant op gaat.
Die 3 dagen thuis, ja die zijn een opgave.. Maar mijn gevoelens richting mijn dochter zijn niet slecht, ik hou van haar, vind haar geweldig en wil het allerbeste voor haar. Ik vind het zorgen zwaar ja, maar niet omdat zij vervelend of lastig is, maar omdat ik het blijkbaar niet kan.
[...]
Waarom heb je dit stukje geschreven? Want dit is totaal niet waar natuurlijk! Lees je tekst nog eens.
Je hebt wel nare gevoelens richting haar en verzorgen is een zware opgave voor je!
Het gaat niet de goede kant op en er zijn nog volop slechte dagen.
Kortom, het gaat niet goed, dus praat het ook niet goed.
Zoek hulp en bespreek het ook met je man en naaste familieleden.
Dit moet voor je dochter, want ja het is zielig als je d'r steeds maar laat liggen en binnenkort kan dat ook niet meer als ze gaan lopen en klimmen.
En zie de verzorging niet als een taak. ja het is vervelend om elke keer op te moeten staan voor een flesje een luier een speeltje, noem het maar op, maar accepteer het.
Ga lekker vroeg naar bed zodat je urenlang in bed hebt gelegen in de ochtend...ineens ben je dan wel uitgerust s'ochtends.
Volg geen series, sla alle nieuwe films over, speel geen games, ga niet alles op forums en facebook lezen, laat dat soort dingen allemaal los en rust gewoon uit en kijk eens hoe anders je dan in het leven gaat staan.
Dat soort dingen kunnen later weer als het allemaal weer goed gaat.
Dit heb ik geschreven omdat ik mij zo heel veel beter voel dan een aantal maanden geleden. Ik kwam toen het huis niet uit, zat de hele dag ineengedoken, rillend van angst op de bank. Sliep niet, had nergens zin in etc. Nu ga ik iedere dag naar buiten, slaap ik weer redelijk goed, spreek ik weer dingen af en voel ik mij, als ik aan het werk ben, zo goed als normaal. Ik ben grotendeels vrolijk, zolang ik maar niet de hele dag alleen hoef te zijn met dochter. Wat dat betreft voelt het voor mij alsof het de goede kant op gaat.
Die 3 dagen thuis, ja die zijn een opgave.. Maar mijn gevoelens richting mijn dochter zijn niet slecht, ik hou van haar, vind haar geweldig en wil het allerbeste voor haar. Ik vind het zorgen zwaar ja, maar niet omdat zij vervelend of lastig is, maar omdat ik het blijkbaar niet kan.
dinsdag 26 maart 2013 om 10:43
Ik lees niet iets heel raars hoor. Je hebt gewoon tijd voor jezelf nodig. Even ruimte om ook nog Hanoja te zijn en niet alleen maar 'moeder van'. Ik vind dat heel normaal. Het lijkt me zaak om daar aan toe te geven door een oppas te zoeken, je man vaker te laten bijspringen etc zodat jij ook weer aan jezelf toekomt.
Overigens zie ik ook het probleem niet van iets langer in bedje laten liggen. Als niet huilt en ze speelt lekker, dan is dat toch prima. Je klinkt als een liefdevolle moeder, dat is het belangrijkste
Je huisarts en GGZ klinken trouwens erg raar en naar. Wat vervelend dat je je zo onbegrepen voelt
Overigens zie ik ook het probleem niet van iets langer in bedje laten liggen. Als niet huilt en ze speelt lekker, dan is dat toch prima. Je klinkt als een liefdevolle moeder, dat is het belangrijkste
Je huisarts en GGZ klinken trouwens erg raar en naar. Wat vervelend dat je je zo onbegrepen voelt
Hallo?!
dinsdag 26 maart 2013 om 10:44
Geef bij de huisarts stellig en duidelijk aan wat jij wil. Laat je er niet vanaf brengen. Geef argumenten waarom je het op die manier wil aanpakken. En waarom je bij de GGZ niet op de juiste plek bent.
Zou een beroerde huisarts zijn als hij/zij niet openstaat voor je argumenten. En anders een andere huisarts zoeken die wel openstaat voor je eigen inbreng?
Zou een beroerde huisarts zijn als hij/zij niet openstaat voor je argumenten. En anders een andere huisarts zoeken die wel openstaat voor je eigen inbreng?
dinsdag 26 maart 2013 om 10:53
Hanoja, je ziet dat er wisselende reacties komen. Sommige mensen herkennen het en zeggen dat het beter wordt. Dat is ook zo, bij mensen die goed in hun vel zitten, wordt dit vanzelf beter.
Maar jij zit niet goed in je vel. Je lijkt nog behoorlijk last van je PPD te hebben en dat gaat niet vanzelf weg als het zonnetje gaat schijnen en je dochter wat ouder wordt.
Je hebt ontzettende pech gehad met je huisarts en een niet kundige GGZ-er. Ik denk dat het heel belangrijk voor je is, dat je een goede behandelaar gaat krijgen en eventueel aan medicijnen gaat. Dat is lastig, want je bent nu niet mondig genoeg om bij de huisarts dit voor elkaar te krijgen. Ik hoop dan ook dat er hier mensen komen die je de juiste wegen in zorgland gaan vertellen, want daar kan ik je helaas niet mee helpen.
Ben je wel eerlijk tegen je man? Weet hij precies hoe jij je voelt en hoe zwaar het je valt? Zou een volgende stap kunnen zijn om tegen je familie eerlijk te zijn. Begin bij degene die het dichtst bij je staat. Het kan al veel helpen als je naasten weten hoe jij je voelt; ze kunnen je dan wat meer steunen en je kunt in elk geval je verhaal al delen. En als je man en andere naasten op de hoogte zijn, kunnen zij ook voor je opkomen bij de huisarts of een hulpverlener. Kleine stapjes zijn minder eng, maar kunnen je wel gaan helpen.
Heel veel sterkte gewenst.
Maar jij zit niet goed in je vel. Je lijkt nog behoorlijk last van je PPD te hebben en dat gaat niet vanzelf weg als het zonnetje gaat schijnen en je dochter wat ouder wordt.
Je hebt ontzettende pech gehad met je huisarts en een niet kundige GGZ-er. Ik denk dat het heel belangrijk voor je is, dat je een goede behandelaar gaat krijgen en eventueel aan medicijnen gaat. Dat is lastig, want je bent nu niet mondig genoeg om bij de huisarts dit voor elkaar te krijgen. Ik hoop dan ook dat er hier mensen komen die je de juiste wegen in zorgland gaan vertellen, want daar kan ik je helaas niet mee helpen.
Ben je wel eerlijk tegen je man? Weet hij precies hoe jij je voelt en hoe zwaar het je valt? Zou een volgende stap kunnen zijn om tegen je familie eerlijk te zijn. Begin bij degene die het dichtst bij je staat. Het kan al veel helpen als je naasten weten hoe jij je voelt; ze kunnen je dan wat meer steunen en je kunt in elk geval je verhaal al delen. En als je man en andere naasten op de hoogte zijn, kunnen zij ook voor je opkomen bij de huisarts of een hulpverlener. Kleine stapjes zijn minder eng, maar kunnen je wel gaan helpen.
Heel veel sterkte gewenst.
dinsdag 26 maart 2013 om 11:02
quote:MarijeMarije schreef op 26 maart 2013 @ 10:53:
Hanoja, je ziet dat er wisselende reacties komen. Sommige mensen herkennen het en zeggen dat het beter wordt. Dat is ook zo, bij mensen die goed in hun vel zitten, wordt dit vanzelf beter.
Maar jij zit niet goed in je vel. Je lijkt nog behoorlijk last van je PPD te hebben en dat gaat niet vanzelf weg als het zonnetje gaat schijnen en je dochter wat ouder wordt.
Je hebt ontzettende pech gehad met je huisarts en een niet kundige GGZ-er. Ik denk dat het heel belangrijk voor je is, dat je een goede behandelaar gaat krijgen en eventueel aan medicijnen gaat. Dat is lastig, want je bent nu niet mondig genoeg om bij de huisarts dit voor elkaar te krijgen. Ik hoop dan ook dat er hier mensen komen die je de juiste wegen in zorgland gaan vertellen, want daar kan ik je helaas niet mee helpen.
Ben je wel eerlijk tegen je man? Weet hij precies hoe jij je voelt en hoe zwaar het je valt? Zou een volgende stap kunnen zijn om tegen je familie eerlijk te zijn. Begin bij degene die het dichtst bij je staat. Het kan al veel helpen als je naasten weten hoe jij je voelt; ze kunnen je dan wat meer steunen en je kunt in elk geval je verhaal al delen. En als je man en andere naasten op de hoogte zijn, kunnen zij ook voor je opkomen bij de huisarts of een hulpverlener. Kleine stapjes zijn minder eng, maar kunnen je wel gaan helpen.
Heel veel sterkte gewenst.
Jouw stukje raakt de gevoelige snaar... Het lukt mij inderdaad niet om nu de juiste hulp te krijgen (vragen). Ik laat me wegsturen bij ha omdat ik denk, zij zal het wel weten. Terwijl ik dondersgoed weet dat dat niet de hulp is, die mij zal gaan helpen.
Ik praat er met mij man veel over, maar soms wil ik niet meer zeuren en klagen. Dan wil ik hem ook wat rust gunnen, door maar te doen alsof alles oké is. Soms is ook alles oké, voor eventjes. En door normaal te doen lijkt ook alles weer normaal te zijn.
Ik heb het gevoel dat ik mijn omgeving nu al 7 maanden tot last ben en dat ben ik zat.
Min man weet wel hoe zwaar ik het heb, alleen thuis. Maar hij weet ook niet goed wat hij er mee moet... Behalve dan af en toe een extra dag vrij nemen.
Hanoja, je ziet dat er wisselende reacties komen. Sommige mensen herkennen het en zeggen dat het beter wordt. Dat is ook zo, bij mensen die goed in hun vel zitten, wordt dit vanzelf beter.
Maar jij zit niet goed in je vel. Je lijkt nog behoorlijk last van je PPD te hebben en dat gaat niet vanzelf weg als het zonnetje gaat schijnen en je dochter wat ouder wordt.
Je hebt ontzettende pech gehad met je huisarts en een niet kundige GGZ-er. Ik denk dat het heel belangrijk voor je is, dat je een goede behandelaar gaat krijgen en eventueel aan medicijnen gaat. Dat is lastig, want je bent nu niet mondig genoeg om bij de huisarts dit voor elkaar te krijgen. Ik hoop dan ook dat er hier mensen komen die je de juiste wegen in zorgland gaan vertellen, want daar kan ik je helaas niet mee helpen.
Ben je wel eerlijk tegen je man? Weet hij precies hoe jij je voelt en hoe zwaar het je valt? Zou een volgende stap kunnen zijn om tegen je familie eerlijk te zijn. Begin bij degene die het dichtst bij je staat. Het kan al veel helpen als je naasten weten hoe jij je voelt; ze kunnen je dan wat meer steunen en je kunt in elk geval je verhaal al delen. En als je man en andere naasten op de hoogte zijn, kunnen zij ook voor je opkomen bij de huisarts of een hulpverlener. Kleine stapjes zijn minder eng, maar kunnen je wel gaan helpen.
Heel veel sterkte gewenst.
Jouw stukje raakt de gevoelige snaar... Het lukt mij inderdaad niet om nu de juiste hulp te krijgen (vragen). Ik laat me wegsturen bij ha omdat ik denk, zij zal het wel weten. Terwijl ik dondersgoed weet dat dat niet de hulp is, die mij zal gaan helpen.
Ik praat er met mij man veel over, maar soms wil ik niet meer zeuren en klagen. Dan wil ik hem ook wat rust gunnen, door maar te doen alsof alles oké is. Soms is ook alles oké, voor eventjes. En door normaal te doen lijkt ook alles weer normaal te zijn.
Ik heb het gevoel dat ik mijn omgeving nu al 7 maanden tot last ben en dat ben ik zat.
Min man weet wel hoe zwaar ik het heb, alleen thuis. Maar hij weet ook niet goed wat hij er mee moet... Behalve dan af en toe een extra dag vrij nemen.
dinsdag 26 maart 2013 om 11:05
Het allerliefst zou ik nu zeggen; het is klaar, ik ben er klaar mee, ik ben het zat. Ik wil rust, gewoon even rust. Een paar dagen voor mezelf, uitzoeken hoe ik de juiste hulp krijg en bijkomen. Even niet zorgen voor dochter, voor het huis, voor de boodschappen..
Maar op het moment dat ik dat denk, bedenk ik me al dat ik dochter niet wil missen. En al helemaal niet zit te wachten op zogenaamde meelevende familieleden....
Maar op het moment dat ik dat denk, bedenk ik me al dat ik dochter niet wil missen. En al helemaal niet zit te wachten op zogenaamde meelevende familieleden....
dinsdag 26 maart 2013 om 11:09
Wat MarijeMarije zegt.
En jezelf groot willen houden gaat je niet helpen. Sterk zijn is juist aangeven dat je hulp nodig hebt.
Je geeft aan angst te hebben voor medicijnen. Mijn ervaring is dat AD juist ervoor zorgden dat ik de dingen weer een beetje aankon. De bijwerkingen vond ik in het niet vallen bij de positieve effecten. Na anderhalf jaar ben ik het gaan afbouwen en ik ben enorm blij ben dat ik hulp heb durven vragen.
En jezelf groot willen houden gaat je niet helpen. Sterk zijn is juist aangeven dat je hulp nodig hebt.
Je geeft aan angst te hebben voor medicijnen. Mijn ervaring is dat AD juist ervoor zorgden dat ik de dingen weer een beetje aankon. De bijwerkingen vond ik in het niet vallen bij de positieve effecten. Na anderhalf jaar ben ik het gaan afbouwen en ik ben enorm blij ben dat ik hulp heb durven vragen.
dinsdag 26 maart 2013 om 11:37
Zogenaamd meelevende familieleden zijn inderdaad niet fijn. Maar zijn er niet mensen (vrienden, familie) die het begrijpen en je tot steun zouden kunnen zijn? Ik heb zelf op een heel andere manier hulp nodig gehad voor een langere periode en heb toen mijn hele familie en vriendenkring een mail gestuurd. Ik was geroerd door de mensen die hulp aanboden waar ik het niet van had verwacht (en helaas ook mensen die het lieten afweten). Zo'n mail is voor jou waarschijnlijk een te grote stap (en dat snap ik ook), maar als je hulp vraagt zijn er opeens veel meer lieve mensen dan je denkt.
En dat je je man niet meer tot last wilt zijn snap ik wel. Bedenk dat hij voor je gekozen heeft zoals je bent. Waarschijnlijk wil hij ook alleen maar dat het beter met je gaat.
Ik zit even te denken hoe je meer informatie kunt krijgen over de wegen in zorgland. Kun je via de angels je topic titel laten aanpassen en er "PPD" bij laten zetten. Dan komen de ervaringsdeskundigen waarschijnlijk ook even langs.
En probeer met je man om tafel te gaan zitten. Niet om te klagen (hoewel dat natuurlijk ook mag), maar bespreek met hem hoe je zorg kunt krijgen. Leg hem uit dat je zelf het gevoel hebt therapie en misschien medicijnen nodig te hebben en dat je zijn hulp wilt om dat te kunnen krijgen. Zeg maar eerlijk dat je nu niet mondig genoeg bent. Misschien vindt je man het wel fijn dat hij zoiets praktisch kan doen.
En dat je je man niet meer tot last wilt zijn snap ik wel. Bedenk dat hij voor je gekozen heeft zoals je bent. Waarschijnlijk wil hij ook alleen maar dat het beter met je gaat.
Ik zit even te denken hoe je meer informatie kunt krijgen over de wegen in zorgland. Kun je via de angels je topic titel laten aanpassen en er "PPD" bij laten zetten. Dan komen de ervaringsdeskundigen waarschijnlijk ook even langs.
En probeer met je man om tafel te gaan zitten. Niet om te klagen (hoewel dat natuurlijk ook mag), maar bespreek met hem hoe je zorg kunt krijgen. Leg hem uit dat je zelf het gevoel hebt therapie en misschien medicijnen nodig te hebben en dat je zijn hulp wilt om dat te kunnen krijgen. Zeg maar eerlijk dat je nu niet mondig genoeg bent. Misschien vindt je man het wel fijn dat hij zoiets praktisch kan doen.
dinsdag 26 maart 2013 om 11:37
Misschien moet je je man eens meenemen naar de HA nadat je open en eerlijk verteld hebt hoe de zaken ervoor staan tegen hem. Dan kan hij je verhaal ondersteunen en kunnen jullie samen een front vormen bij het krijgen van een doorverwijzing.
Ook als je weer naar een GGZ gaat mag je man mee. Dan kunnen jullie samen uitleggen wat er aan de hand is en komt er een goed beeld te staan van wat alle klachten zijn en word je minder snel afgescheept.
Ook als dit dreigt te gebeuren na bijvoorbeeld het 10e gesprek kan je man weer mee om eens poolshoogte te nemen over het waarom en hoe en zijn visie op dit alles.
Maar dan moet je wel eerlijk blijven naar je man toe.
Sterkte, tegenwerking van de mensen die je zouden moeten helpen is nooit fijn.
Ook als je weer naar een GGZ gaat mag je man mee. Dan kunnen jullie samen uitleggen wat er aan de hand is en komt er een goed beeld te staan van wat alle klachten zijn en word je minder snel afgescheept.
Ook als dit dreigt te gebeuren na bijvoorbeeld het 10e gesprek kan je man weer mee om eens poolshoogte te nemen over het waarom en hoe en zijn visie op dit alles.
Maar dan moet je wel eerlijk blijven naar je man toe.
Sterkte, tegenwerking van de mensen die je zouden moeten helpen is nooit fijn.
dinsdag 26 maart 2013 om 11:41
Het is helemaal niet raar! Echt niet!
Een kind van 10mnd doet nou eenmaal ook nog niet heel veel, het weer zit gewoon ontzettend tegen. Ben ook herstellende van een PPD maar klim zo onderhand de muren op omdat het zooooooo saai en eentonig kan zijn. En dat betekend helemaal niet dat ik niet om Sokje geef, of dat ik sokje niet leuk vind, het is gewoon een combinatie van omstandigheden.
Ik vind het bijvoorbeeld fijn als Sokje even een dagje weg is, maar kan me dan zo rusteloos voelen dat Sokje net zo goed thuis had kunnen zijn, want dan had mijn dag vast veel leuker geweest. Ik kan mij dan nergens toe zetten en voel mij ook nog schuldig dat ik die tijd voor mijzelf wil.
Een kind van 10mnd doet nou eenmaal ook nog niet heel veel, het weer zit gewoon ontzettend tegen. Ben ook herstellende van een PPD maar klim zo onderhand de muren op omdat het zooooooo saai en eentonig kan zijn. En dat betekend helemaal niet dat ik niet om Sokje geef, of dat ik sokje niet leuk vind, het is gewoon een combinatie van omstandigheden.
Ik vind het bijvoorbeeld fijn als Sokje even een dagje weg is, maar kan me dan zo rusteloos voelen dat Sokje net zo goed thuis had kunnen zijn, want dan had mijn dag vast veel leuker geweest. Ik kan mij dan nergens toe zetten en voel mij ook nog schuldig dat ik die tijd voor mijzelf wil.
dinsdag 26 maart 2013 om 12:37
Volgens mij hoort dit bij een ppd. Ik herken het ten minste absoluut. Behalve dat ik daarnaast ook nog eens moeilijk kon genieten van dochter. Het was bijna allemaal zwaar en shit. Sterker nog, als ik mijn dochter had weggebracht naar bijvoorbeeld kinderdagverblijf, ging ik met lood in mijn schoenen aan het eind van de dag haar ophalen. Zo zwaar zag ik er tegenop. Het voelde als een opluchting om "van haar af te zijn" met bijbehorende schuldgevoelens, met een donkere last die boven me zweefde, omdat ik wist dat ik haar aan het eind van de dag dus weer terug kreeg.
En ja, ik hield vreselijk veel van haar, maar Brrr, wat vond ik het enorm zwaar.
Pas na medicatie ging het wat beter, dus ik heb zo de eerste twee jaar van dochters leven rondgelopen en de dagen uitgezeten.
En ja, ik hield vreselijk veel van haar, maar Brrr, wat vond ik het enorm zwaar.
Pas na medicatie ging het wat beter, dus ik heb zo de eerste twee jaar van dochters leven rondgelopen en de dagen uitgezeten.
dinsdag 26 maart 2013 om 12:44
Vervelend die ervaringen met GGZ en je huisarts. De 1e keer 1,5jr geleden nam mijn huisarts mij ook niet serieus.Die zei joh het is even wennen.. 9 maanden op.... en 9 maanden af... Daardoor heb ik 1,5 jr doorgelopen met een PPD/PND.
Afgelopen januari ging t niet meer , angstgevoelens gingen de overhand krijgen. Ik weet t nog heel goed , partner zei toen hij terug kwam s morgens van de honden uitlaten , er ligt ijs op de vijver , ik kan er gewoon over heen lopen (hij is 130kg dus dat tijs t hield gaf wel aan hoe dik en goed t zou moeten zijn)
Ik zei nog joh leuk ga ik met dochter t ijs op straks. En toen gingen we beide dik ingepakt , dochter aan de hand mee ri het ijs. Ik ging even op t ijs staan , pakte dochter en in eens.. ik kreeg het zo benauwd.. Heb dochter opgepakt en ben rennend en huilend naar huis gegaan. Zo bang dat zij door t ijs zou zakken.. Tja en toen wist iik ook vrij snel dat die gedachten neit oke waren ... partner met 130kg houd t ijs en dan zou dochter van 11kg t ijs niet houden ?
Dag later naar huisarts gegaan , dag er na kon ik gelijk bij de GGZ crisisdienst terecht en die hebben mij tot op de dag van v andaag erg goed geholpen (ondanks dat er er afspraken waren verzet ivm ziekte van hun kant)
Ik ben gelijk gestart met Lexapro 10mg 1xdd1. Het medicijn werkt perfect , alleen ik sliep niet meer.. Ik heb altijd erg goeed geslapen als een blok 33jr lang sliep ik s nachts uitstekend. En sinds ik startte met Lexapro niet meer. Ook kwam ik 8kg aan in 6 weken. (erg lullig als je net 15kg kwijt was geraakt )
Kortom nu dit medicijn aan t afbouwen en ja ik merk dat zeker.. op zich gaat t goed maar merk wel dat mijn lontje weer korter is geworden. Snel geirriteerd op dochter , de zooi die ze maakt met haar speelgoed ik word er gek van .. T liefst pak ik t gelijk weer op en doe t in de speelgoeddozen. Partner zegt elke ochtend tegen mij .. laat speelgoed liggen stap er over heen ik ruim t op als ik thuis ben (de schat !)
Zo ook met aantal huishoudelijke klussen , tijdelijk mijn moeder elke week 1x om de hh klussen te doen. Wel verplicht ik mijzelf om elke dag te stofzuigen en te dweilen wanneer dochter op bed ligt. Idem dito om elke dag op FB te kijken om wat *fun* te hebben en ikcheck elke dag t vivaforum en bekijk o.a de gierige acties (dan kani k ff lachen en vol verbazing kijken wanneer ik iets gierigs lees.. jaja viva forum heeft ook een helende functie haha)
Zo zijn er een aantal dingen die ik op een briefje heb geschreven waar toe ik mij dagelijks verplicht.. Die moeten gewoon !!
Opstaan met dochter , ontbijten , hond uitlaten met dochter of wanneer ze op bed ligt , naar buiten ELKE DAG weer of geen weer !!! , eten klaar maken , stofzuigen en dweilen, FB en viva . En dochter voorlezen ,met duplo spelen o.d.
Deze dingen moet ik elke dag !!! Puur om wat structuur er in te houden en van alles een beetje te doen..
Afgelopen januari ging t niet meer , angstgevoelens gingen de overhand krijgen. Ik weet t nog heel goed , partner zei toen hij terug kwam s morgens van de honden uitlaten , er ligt ijs op de vijver , ik kan er gewoon over heen lopen (hij is 130kg dus dat tijs t hield gaf wel aan hoe dik en goed t zou moeten zijn)
Ik zei nog joh leuk ga ik met dochter t ijs op straks. En toen gingen we beide dik ingepakt , dochter aan de hand mee ri het ijs. Ik ging even op t ijs staan , pakte dochter en in eens.. ik kreeg het zo benauwd.. Heb dochter opgepakt en ben rennend en huilend naar huis gegaan. Zo bang dat zij door t ijs zou zakken.. Tja en toen wist iik ook vrij snel dat die gedachten neit oke waren ... partner met 130kg houd t ijs en dan zou dochter van 11kg t ijs niet houden ?
Dag later naar huisarts gegaan , dag er na kon ik gelijk bij de GGZ crisisdienst terecht en die hebben mij tot op de dag van v andaag erg goed geholpen (ondanks dat er er afspraken waren verzet ivm ziekte van hun kant)
Ik ben gelijk gestart met Lexapro 10mg 1xdd1. Het medicijn werkt perfect , alleen ik sliep niet meer.. Ik heb altijd erg goeed geslapen als een blok 33jr lang sliep ik s nachts uitstekend. En sinds ik startte met Lexapro niet meer. Ook kwam ik 8kg aan in 6 weken. (erg lullig als je net 15kg kwijt was geraakt )
Kortom nu dit medicijn aan t afbouwen en ja ik merk dat zeker.. op zich gaat t goed maar merk wel dat mijn lontje weer korter is geworden. Snel geirriteerd op dochter , de zooi die ze maakt met haar speelgoed ik word er gek van .. T liefst pak ik t gelijk weer op en doe t in de speelgoeddozen. Partner zegt elke ochtend tegen mij .. laat speelgoed liggen stap er over heen ik ruim t op als ik thuis ben (de schat !)
Zo ook met aantal huishoudelijke klussen , tijdelijk mijn moeder elke week 1x om de hh klussen te doen. Wel verplicht ik mijzelf om elke dag te stofzuigen en te dweilen wanneer dochter op bed ligt. Idem dito om elke dag op FB te kijken om wat *fun* te hebben en ikcheck elke dag t vivaforum en bekijk o.a de gierige acties (dan kani k ff lachen en vol verbazing kijken wanneer ik iets gierigs lees.. jaja viva forum heeft ook een helende functie haha)
Zo zijn er een aantal dingen die ik op een briefje heb geschreven waar toe ik mij dagelijks verplicht.. Die moeten gewoon !!
Opstaan met dochter , ontbijten , hond uitlaten met dochter of wanneer ze op bed ligt , naar buiten ELKE DAG weer of geen weer !!! , eten klaar maken , stofzuigen en dweilen, FB en viva . En dochter voorlezen ,met duplo spelen o.d.
Deze dingen moet ik elke dag !!! Puur om wat structuur er in te houden en van alles een beetje te doen..