Psyche
alle pijlers
Hypochondrie
woensdag 3 juli 2013 om 13:41
Ik ben op zoek naar lotgenoten...
Om elkaar wat te steunen, verhalen te delen, angsten...
Ik ben een vrouw van 37 en heb 3 schatten van kinderen...
Elke dag is een strijd om door te komen.
Ik sta op met verschrikkelijke angsten en ga ook met die angsten slapen...
Angst om dood te gaan...De kids en mijn man achter te laten...
Elke week sta ik bij de huisarts met nog maar eens een vage klacht...
Ben binnenstebuiten gekeerd maar niks te vinden.
Ik hyperventileer continu, vind geen rust...
De dokter stelde nu toch voor om sipralexa te nemen maar daar mijn angsten zo ver gaan dat ik enkel paracetamol durf te gebruiken, weet ik echt niet wat ik moet doen...
Ik heb er al 1 van genomen (halfje van 10 mg) en voelde me echt belabberd...
Hartkloppingen, gejaagd gevoel.. Alsof ik 10 kopjes espresso had gedronken...
Is deze bijwerking reeel of zit het in mijn koppie...??
Ik zou het alvast heel leuk vinden om iemand te vinden die mij wat kan steunen...
Want ik voel me moederziel alleen in deze nachtmerrie...
Om elkaar wat te steunen, verhalen te delen, angsten...
Ik ben een vrouw van 37 en heb 3 schatten van kinderen...
Elke dag is een strijd om door te komen.
Ik sta op met verschrikkelijke angsten en ga ook met die angsten slapen...
Angst om dood te gaan...De kids en mijn man achter te laten...
Elke week sta ik bij de huisarts met nog maar eens een vage klacht...
Ben binnenstebuiten gekeerd maar niks te vinden.
Ik hyperventileer continu, vind geen rust...
De dokter stelde nu toch voor om sipralexa te nemen maar daar mijn angsten zo ver gaan dat ik enkel paracetamol durf te gebruiken, weet ik echt niet wat ik moet doen...
Ik heb er al 1 van genomen (halfje van 10 mg) en voelde me echt belabberd...
Hartkloppingen, gejaagd gevoel.. Alsof ik 10 kopjes espresso had gedronken...
Is deze bijwerking reeel of zit het in mijn koppie...??
Ik zou het alvast heel leuk vinden om iemand te vinden die mij wat kan steunen...
Want ik voel me moederziel alleen in deze nachtmerrie...
maandag 8 juli 2013 om 07:23
Wat leuk om hier je ei kwijt te kunnen. Ik ga proberen die pijntjes te negeren...
Heel zeker dat salmonella lang lang kan duren. Mijn dochtertje heeft er weken last van gehad!! Je anus doet waarschijnlijk pijn door irritatie! Probeer eens vaseline en een warm badje. En er niet teveel aan denken Kuch kuch
Leuk toch zo hè in elkaar zitten en al onze energie in zoiets negatiefs stoppen. Heb aan mijn man gevraagd of hij me eens goed door elkaar wilde schudden Misschien helpt dat wel! Maar hij vond dat toch geen goed idee
Verstand op 0, pilletje nemen en toch nog eens verder op zoek naar een psychologe...
Liefs!
Heel zeker dat salmonella lang lang kan duren. Mijn dochtertje heeft er weken last van gehad!! Je anus doet waarschijnlijk pijn door irritatie! Probeer eens vaseline en een warm badje. En er niet teveel aan denken Kuch kuch
Leuk toch zo hè in elkaar zitten en al onze energie in zoiets negatiefs stoppen. Heb aan mijn man gevraagd of hij me eens goed door elkaar wilde schudden Misschien helpt dat wel! Maar hij vond dat toch geen goed idee
Verstand op 0, pilletje nemen en toch nog eens verder op zoek naar een psychologe...
Liefs!
maandag 8 juli 2013 om 15:27
Geniet ervan Ctje!!!
Ik zit ook in het zonnetje.
Kids zijn ook al in vakantie en ik heb mezelf ook wat vrije dagen gegund!
Ik heb deze morgen een leuk gesprek gehad met mijn schoonmoeder (jaja!). Zij is heel lang verpleegkundige geweest op spoed en in het OK... En ik heb haar wat verteld over mijn angsten.
Ze stelde me onmiddellijk gerust dat borstk GEEN pijn doet!
Dus oef.
Ze zei direct: maar schat, dat is spanning he!
Dus ik ben nu al een ietsepietsie gerustgesteld... Hopelijk volgt de rest nu vanzelf...
Hoe reageren jullie naar jullie kids toe?
Zijn jullie ook ongerust of op een andere manier?
x
Ik zit ook in het zonnetje.
Kids zijn ook al in vakantie en ik heb mezelf ook wat vrije dagen gegund!
Ik heb deze morgen een leuk gesprek gehad met mijn schoonmoeder (jaja!). Zij is heel lang verpleegkundige geweest op spoed en in het OK... En ik heb haar wat verteld over mijn angsten.
Ze stelde me onmiddellijk gerust dat borstk GEEN pijn doet!
Dus oef.
Ze zei direct: maar schat, dat is spanning he!
Dus ik ben nu al een ietsepietsie gerustgesteld... Hopelijk volgt de rest nu vanzelf...
Hoe reageren jullie naar jullie kids toe?
Zijn jullie ook ongerust of op een andere manier?
x
maandag 8 juli 2013 om 20:23
Hee Allemaal,
ctje ik zou inderdaad even met de huisarts bespreken of het nodig is om antibiotica te nemen. Zou ik ook weer niet te snel doen omdat het best een aanslag is op je weerstand.
manon, wat fijn dat je (even) gerustgesteld is. Wat een opluchting is dat dan he, Jammer alleen dat het nooit zo lang duurt..
Hier gisteravond een paniekaanval, weet niet eens waardoor precies. Wel dat het begon nadat ik medicatie v een schimmelinfectie (mond) had genomen. Slik dat al twee weken maar nu ineens de paniek omdat ik van tevoren twijfelde of ik er mee zou stoppen. Op de één of andere manier blijft die twijfel dan hangen en zorgt dat voor het gevoel " dit is niet goed" en dan springt mijn lijf in de alarmmodus. trillen, zweten, diarree, doodsbang. echt heel naar. hebben jullie die paniekaanvallen ook? Ik ben uiteindelijk even ondergedoken bij mijn buurvrouw totdat ik weer alleen durfde te zijn.
Heb ergens het idee dat mijn klachten wat verschillen van die van jullie.. hoewel ik de stress door medicatie heel erg herken bij jou manon.
Ik heb trouwens geen kinderen. Mijn broer wel, hij is net zo'n angsthaas als ik. Hij is heel erg beschermend naar zijn dochter, te beschermend. Daar maak ik me wel eens zorgen over. Ik denk namelijk dat de beschermde opvoeding door mijn ( angstige) moeder mede ( naast een genetische component) oorzaak is van mijn angsten. Hoe denken jullie over de oorzaak van jullie angsten?
Hoop op een rustige nacht voor jullie ( en mezelf )
liefs
ctje ik zou inderdaad even met de huisarts bespreken of het nodig is om antibiotica te nemen. Zou ik ook weer niet te snel doen omdat het best een aanslag is op je weerstand.
manon, wat fijn dat je (even) gerustgesteld is. Wat een opluchting is dat dan he, Jammer alleen dat het nooit zo lang duurt..
Hier gisteravond een paniekaanval, weet niet eens waardoor precies. Wel dat het begon nadat ik medicatie v een schimmelinfectie (mond) had genomen. Slik dat al twee weken maar nu ineens de paniek omdat ik van tevoren twijfelde of ik er mee zou stoppen. Op de één of andere manier blijft die twijfel dan hangen en zorgt dat voor het gevoel " dit is niet goed" en dan springt mijn lijf in de alarmmodus. trillen, zweten, diarree, doodsbang. echt heel naar. hebben jullie die paniekaanvallen ook? Ik ben uiteindelijk even ondergedoken bij mijn buurvrouw totdat ik weer alleen durfde te zijn.
Heb ergens het idee dat mijn klachten wat verschillen van die van jullie.. hoewel ik de stress door medicatie heel erg herken bij jou manon.
Ik heb trouwens geen kinderen. Mijn broer wel, hij is net zo'n angsthaas als ik. Hij is heel erg beschermend naar zijn dochter, te beschermend. Daar maak ik me wel eens zorgen over. Ik denk namelijk dat de beschermde opvoeding door mijn ( angstige) moeder mede ( naast een genetische component) oorzaak is van mijn angsten. Hoe denken jullie over de oorzaak van jullie angsten?
Hoop op een rustige nacht voor jullie ( en mezelf )
liefs
woensdag 10 juli 2013 om 09:47
Hoi allemaal,
wat een herkenning. Zelf heb ik sinds vorig jaar last van hypochondrie. tijdens mijn zwangerschap is er een omrustige moedervlek weggehaald en sindsdien ben ik obssesief bezig met mijn lichaam. Het probleem is dat er steeds nieuwe dingen zijn. Bultjes bij mijn nek, knobbels op mijn schildklier, angst voor borstkanker etc. Het heeft denk ik zeker te maken met mijn moeder die huidkanker, strottehoofdkanker en eierstokkanker heeft gehad. Aan de laatste is ze vorige maand overleden. Inmiddels loopt er een onderzoek om te kijken of er sprake is van een BRCA afwijking.
Ik word niet alleen gek van mezelf, maar ook mijn vriend is het zat. ieder plekje tien keer te bekijken. Gisteravond werd hij echt boos en ik begrijp het wel. Ik ben net als meer van jullie bang om mijn kindjes niet te zien opgroeien en bang om net als mijn moeder pijn te krijgen en te overlijden.
Hopenlijk kunnen we elkaar op dit forum steunen. ik heb op dit moment cognitieve gedragstherapie, maar het lijkt niet veel te helpen. Heeft iemand nog andere ideeen om er van a te komen. Zelf zat ik te denken aan haptonomie?
wat een herkenning. Zelf heb ik sinds vorig jaar last van hypochondrie. tijdens mijn zwangerschap is er een omrustige moedervlek weggehaald en sindsdien ben ik obssesief bezig met mijn lichaam. Het probleem is dat er steeds nieuwe dingen zijn. Bultjes bij mijn nek, knobbels op mijn schildklier, angst voor borstkanker etc. Het heeft denk ik zeker te maken met mijn moeder die huidkanker, strottehoofdkanker en eierstokkanker heeft gehad. Aan de laatste is ze vorige maand overleden. Inmiddels loopt er een onderzoek om te kijken of er sprake is van een BRCA afwijking.
Ik word niet alleen gek van mezelf, maar ook mijn vriend is het zat. ieder plekje tien keer te bekijken. Gisteravond werd hij echt boos en ik begrijp het wel. Ik ben net als meer van jullie bang om mijn kindjes niet te zien opgroeien en bang om net als mijn moeder pijn te krijgen en te overlijden.
Hopenlijk kunnen we elkaar op dit forum steunen. ik heb op dit moment cognitieve gedragstherapie, maar het lijkt niet veel te helpen. Heeft iemand nog andere ideeen om er van a te komen. Zelf zat ik te denken aan haptonomie?
woensdag 10 juli 2013 om 12:49
Welkom Lotje...
Hopelijk kun je hier wat je zorgen en zo kwijt zodat we elkaar kunnen steunen.
Ik heb ook al veel gezocht in de "alternatieve" richting maar ik moet toch eerlijk zeggen dat onze problematiek echt wel een groot probleem is...
Het is niet zomaar een kleine angst voor een spin of een vliegtuig te nemen... Het zit veel veel dieper...
Het kan dan ook maanden duren vooraleer een bepaalde therapie aanslaat.
Maar ik begrijp je: je wilt er zo snel snel mogelijk vanaf! Hier idem dito!
Mijn deelneming trouwens voor het verlies van je mama... Moet verschrikkelijk zijn...
Ctje hoe voel je je vandaag??? Nog zoveel krampen en zo?
Zou het ook het warme weer niet kunnen zijn... In combinatie met je salmonella... te koud drinken... En stress Klinkt je dat bekend in de oren?
Ivm die hypnotherapie he... Ik sta daar eerlijk gezegd erg weigerachtig tegenover... Je moet dan ook heel veel vertrouwen hebben in de persoon die het uitvoert he... En daar hypochonders ook erge controlefreaks zijn denk ik niet dat dat evident is!
Lika hoe gaat het met jou vandaag??
Om eerlijk te zijn was ik als kind al erg angstig... Vooral voor vreemde dingen Maar als kind had ik dan ook altijd vreemde dingen En dan door het overlijden van mijn papa toen ik tiener was heeft er niet echt goed aan gedaan...
Ik heb trouwens geen angstige moeder... Noch mijn oudere zus is angstig... Mijn moeder was wel overbeschermend... Mss dat het ook daardoor is... Geen idee!!
Toen ik gisteren relatief gerustgesteld was... Vandaag is dat alweer voorbij!
Zucht!
Nog steeds steken in mijn borsten en oksels, geen adem, alsof mijn keel dichtgeknepen wordt...
Ik ben ondertussen naar mijn osteopaat geweest en gisteren mijn relaxatie therapeute...
Er zijn nu al 5 mensen die mij zeggen: het zit allemaal in je koppie en je hebt geen borstk... Ik krijg dat dus niet uit mijn hoofd he!!!
Help help help!
Wat moet ik doen??
Tips als er iemand van jullie ook zo blijft doormalen?
xxx
Hopelijk kun je hier wat je zorgen en zo kwijt zodat we elkaar kunnen steunen.
Ik heb ook al veel gezocht in de "alternatieve" richting maar ik moet toch eerlijk zeggen dat onze problematiek echt wel een groot probleem is...
Het is niet zomaar een kleine angst voor een spin of een vliegtuig te nemen... Het zit veel veel dieper...
Het kan dan ook maanden duren vooraleer een bepaalde therapie aanslaat.
Maar ik begrijp je: je wilt er zo snel snel mogelijk vanaf! Hier idem dito!
Mijn deelneming trouwens voor het verlies van je mama... Moet verschrikkelijk zijn...
Ctje hoe voel je je vandaag??? Nog zoveel krampen en zo?
Zou het ook het warme weer niet kunnen zijn... In combinatie met je salmonella... te koud drinken... En stress Klinkt je dat bekend in de oren?
Ivm die hypnotherapie he... Ik sta daar eerlijk gezegd erg weigerachtig tegenover... Je moet dan ook heel veel vertrouwen hebben in de persoon die het uitvoert he... En daar hypochonders ook erge controlefreaks zijn denk ik niet dat dat evident is!
Lika hoe gaat het met jou vandaag??
Om eerlijk te zijn was ik als kind al erg angstig... Vooral voor vreemde dingen Maar als kind had ik dan ook altijd vreemde dingen En dan door het overlijden van mijn papa toen ik tiener was heeft er niet echt goed aan gedaan...
Ik heb trouwens geen angstige moeder... Noch mijn oudere zus is angstig... Mijn moeder was wel overbeschermend... Mss dat het ook daardoor is... Geen idee!!
Toen ik gisteren relatief gerustgesteld was... Vandaag is dat alweer voorbij!
Zucht!
Nog steeds steken in mijn borsten en oksels, geen adem, alsof mijn keel dichtgeknepen wordt...
Ik ben ondertussen naar mijn osteopaat geweest en gisteren mijn relaxatie therapeute...
Er zijn nu al 5 mensen die mij zeggen: het zit allemaal in je koppie en je hebt geen borstk... Ik krijg dat dus niet uit mijn hoofd he!!!
Help help help!
Wat moet ik doen??
Tips als er iemand van jullie ook zo blijft doormalen?
xxx
donderdag 11 juli 2013 om 18:20
Hoi Allemaal!
Lotje, wat naar dat jij ook zoveel last van angsten hebt. Bij jou is er echt een duidelijke oorzaak lijkt het, wat vreselijk naar van je moeder joh. Kan me voorstellen dat je daar angstig van bent geworden. Hoe lang ben je nu bezig met cgt? Zit je ook te denken aan medicatie? Snap dat je vriend moe wordt van het geven van geruststelling maar snap ook dat jij moeilijk zonder kan! Ik woon alleen en dat is soms heel moeilijk, niemand bij me die me kan helpen relativeren, of die mee kan kijken.
Manon, wat klote dat je weer zo bang bent! Echt zo moeilijk he als dat malen maar door gaat en je geen rust kunt vinden. Ik vind dat echt vreselijk, wil dan zo graag dat iemand me even geruststelt, of het even overneemt. Lukt het jou wel om de dagelijkse dingen te doen? Bij mij verdwijnt het dan wel even op de achtergrond maar blijf ik n naar gevoel houden. Gespannen en angstig, soort voorgevoel alsof er ieder moment iets vreselijks kan gebeuren en ik dat moet voorkomen.
Ben er soms zo klaar mee!!
Ctje, fijn dat je buik nu redelijk okee is,lijkt me echt vervelend om te hebben zeg. Het duurt ook erg lang, wat een energie kost dat dan he, hoop echt voor je dat het snel over is. Wanneer krijg je uitslag van de huisarts? Ik zou idd ook vooral zorgen hebben over buitenshuis krampen krijgen. maar vind je zorgen wel reëel en je bent ook echt "ziek" nu.
Bij mij gaat het wel goed. kwaaltjes van de afgelopen tijd zijn over. Maak me nog wel zorgen over een tand, heeft erg teruggetrokken tandvlees ( echt extreem) en is de laatste tijd erger geworden, beetje ontstoken ook. Was bij de tandarts en die deed heel laconiek. Ik blijf me dan toch zorgen maken.
Ik denk de laatste tijd wel dat ik steeds iets "zoek" om mee bezig te zijn/ angstig over te worden. Klinkt heel gek en ik vind het ook vreselijk om bang te zijn.. maar ergens lijkt het ook alsof ik perse zoek naar iets waar ik geen controle over heb en dit dan wel probeer te krijgen, dmv voortdurend piekeren, klinkt dit een beetje logisch?
Ik had het er vanochtend met mn therapeute over dat ik van die vage angsten heb terwijl ik gevoelens over "echte "dingen wegduw ( bijv verbroken relatie)Zij denkt dat die twee dingen met elkaar te maken hebben.
Los daar van ga ik een afspraak maken bij mn huisarts om weer met antidepressiva te starten. 7 jaar geslikt, 1 jaar gestopt en echt teveel angsten nu. Het heeft me eerder wel geholpen, hoop nu ook!
Ik heb vanaf vandaag vakantie, heerlijk vrij gevoel maar ook erg veel ruimte om te piekeren en weinig afleiding. ctje ik herken het zo wat je zegt! Dat je niet blij durft te zijn! Ik weet niet of het bij jou ook zo voelt maar ik heb dan het idee dat ik niet goed oplet en dat ik daardoor juist ziek zal worden.
The Hills bij jou is bij mij voor de zoveelste keer friends:-)
is inderdaad fijn om even niet te denken en te lachen.
ik kijk weer ff verder..
sterkte allemaal!
liefs
Lotje, wat naar dat jij ook zoveel last van angsten hebt. Bij jou is er echt een duidelijke oorzaak lijkt het, wat vreselijk naar van je moeder joh. Kan me voorstellen dat je daar angstig van bent geworden. Hoe lang ben je nu bezig met cgt? Zit je ook te denken aan medicatie? Snap dat je vriend moe wordt van het geven van geruststelling maar snap ook dat jij moeilijk zonder kan! Ik woon alleen en dat is soms heel moeilijk, niemand bij me die me kan helpen relativeren, of die mee kan kijken.
Manon, wat klote dat je weer zo bang bent! Echt zo moeilijk he als dat malen maar door gaat en je geen rust kunt vinden. Ik vind dat echt vreselijk, wil dan zo graag dat iemand me even geruststelt, of het even overneemt. Lukt het jou wel om de dagelijkse dingen te doen? Bij mij verdwijnt het dan wel even op de achtergrond maar blijf ik n naar gevoel houden. Gespannen en angstig, soort voorgevoel alsof er ieder moment iets vreselijks kan gebeuren en ik dat moet voorkomen.
Ben er soms zo klaar mee!!
Ctje, fijn dat je buik nu redelijk okee is,lijkt me echt vervelend om te hebben zeg. Het duurt ook erg lang, wat een energie kost dat dan he, hoop echt voor je dat het snel over is. Wanneer krijg je uitslag van de huisarts? Ik zou idd ook vooral zorgen hebben over buitenshuis krampen krijgen. maar vind je zorgen wel reëel en je bent ook echt "ziek" nu.
Bij mij gaat het wel goed. kwaaltjes van de afgelopen tijd zijn over. Maak me nog wel zorgen over een tand, heeft erg teruggetrokken tandvlees ( echt extreem) en is de laatste tijd erger geworden, beetje ontstoken ook. Was bij de tandarts en die deed heel laconiek. Ik blijf me dan toch zorgen maken.
Ik denk de laatste tijd wel dat ik steeds iets "zoek" om mee bezig te zijn/ angstig over te worden. Klinkt heel gek en ik vind het ook vreselijk om bang te zijn.. maar ergens lijkt het ook alsof ik perse zoek naar iets waar ik geen controle over heb en dit dan wel probeer te krijgen, dmv voortdurend piekeren, klinkt dit een beetje logisch?
Ik had het er vanochtend met mn therapeute over dat ik van die vage angsten heb terwijl ik gevoelens over "echte "dingen wegduw ( bijv verbroken relatie)Zij denkt dat die twee dingen met elkaar te maken hebben.
Los daar van ga ik een afspraak maken bij mn huisarts om weer met antidepressiva te starten. 7 jaar geslikt, 1 jaar gestopt en echt teveel angsten nu. Het heeft me eerder wel geholpen, hoop nu ook!
Ik heb vanaf vandaag vakantie, heerlijk vrij gevoel maar ook erg veel ruimte om te piekeren en weinig afleiding. ctje ik herken het zo wat je zegt! Dat je niet blij durft te zijn! Ik weet niet of het bij jou ook zo voelt maar ik heb dan het idee dat ik niet goed oplet en dat ik daardoor juist ziek zal worden.
The Hills bij jou is bij mij voor de zoveelste keer friends:-)
is inderdaad fijn om even niet te denken en te lachen.
ik kijk weer ff verder..
sterkte allemaal!
liefs
vrijdag 12 juli 2013 om 11:27
Hoi allemaal,
bedankt voor jullie lieve reacties.
De CGT heb ik sinds februari. Het helpt wel een beetje, de meest intense paniek en huilbuien zijn voorbij. begin van dit jaar was ik echt een wrak. Iemand merkte op dat het soms op de achtergrond verdwijnt, maar dat je toch zo een naar gevoel houdt. Dat is zo herkenbaar en vooral ook heel vermoeiend.
Veel van jullie zijn, zo begrijp ik, net als ik bang voor kanker. Steeds als ik het weer een beetje onder controle krijg dan staat de krant weer vol met mensen die jong zijn en kanker krijgen. ik weet dat je er geen controle op hebt, maar daar zit nu precies mijn probleem. ik wil het allerliefste zeker weten dat ik dat niet zal krijgen. Die zekerheid kun je gewoon niet krijgen en dat zal ik moeten accepteren.
Een van de meest lastige dingen is dat ik mijn kinderen niet wil belasten. Echter zodra ik weer heb iets heb gezien of gevoeld dan heb ik neiging te willen blijven kijken en voelen, ondanks dat ik weet dat het daar alleen maar erger van wordt. Mijn oudste is bijna 4 en die ziet mij dat doen. Ik doe dan ook echt mijn best om het dan los te laten, maar ja..... Ergens speelt er de angst dat als ik het los laat en mijn angst laat varen dat ik dan juist ziek word omdat je het dan niet verwacht.
ik wil liever niet aan de medicatie. dat is voor mijn gevoel een uiterste redmiddel. het is in ieder geval heel fijn hier mensen te treffen die het begrijpen.
bedankt voor jullie lieve reacties.
De CGT heb ik sinds februari. Het helpt wel een beetje, de meest intense paniek en huilbuien zijn voorbij. begin van dit jaar was ik echt een wrak. Iemand merkte op dat het soms op de achtergrond verdwijnt, maar dat je toch zo een naar gevoel houdt. Dat is zo herkenbaar en vooral ook heel vermoeiend.
Veel van jullie zijn, zo begrijp ik, net als ik bang voor kanker. Steeds als ik het weer een beetje onder controle krijg dan staat de krant weer vol met mensen die jong zijn en kanker krijgen. ik weet dat je er geen controle op hebt, maar daar zit nu precies mijn probleem. ik wil het allerliefste zeker weten dat ik dat niet zal krijgen. Die zekerheid kun je gewoon niet krijgen en dat zal ik moeten accepteren.
Een van de meest lastige dingen is dat ik mijn kinderen niet wil belasten. Echter zodra ik weer heb iets heb gezien of gevoeld dan heb ik neiging te willen blijven kijken en voelen, ondanks dat ik weet dat het daar alleen maar erger van wordt. Mijn oudste is bijna 4 en die ziet mij dat doen. Ik doe dan ook echt mijn best om het dan los te laten, maar ja..... Ergens speelt er de angst dat als ik het los laat en mijn angst laat varen dat ik dan juist ziek word omdat je het dan niet verwacht.
ik wil liever niet aan de medicatie. dat is voor mijn gevoel een uiterste redmiddel. het is in ieder geval heel fijn hier mensen te treffen die het begrijpen.
vrijdag 12 juli 2013 om 13:53
ct'je
Vorm zegt niets. Uit je eerdere post blijkt dat je ontlasting is nagekeken. Daar kwam deze bacterie uit. ik heb altijd begrepen dat je van de salmonella bacterie flink (lang) last kan hebben. misschien helpt het om jezelf een termijn te stellen. Heb ik over een week nog dezelfde klachten dan maak ik een afspraak met de huisarts.
Vorm zegt niets. Uit je eerdere post blijkt dat je ontlasting is nagekeken. Daar kwam deze bacterie uit. ik heb altijd begrepen dat je van de salmonella bacterie flink (lang) last kan hebben. misschien helpt het om jezelf een termijn te stellen. Heb ik over een week nog dezelfde klachten dan maak ik een afspraak met de huisarts.
vrijdag 12 juli 2013 om 18:52
Ctje! Wat klote die paniek! Hoe ziet dat er precies uit bij jou? Word je ook onrustig, zweten hartkloppingen etc? en hoe word je weer rustig?
Ik kan niet echt iets zeggen over die ontlasting, maar kan me voorstellen dat het gewoon bij die infectie hoort! lijkt me het meest logische.maar snap helemaal dat het in je hoofd dan een eigen leven gaat leiden.
Ik heb vrienden en familie (wel een eind weg) Maar de moeilijkste momenten zijn voor mij de avonden en nachten, omdat er dan niemand in de buurt is. Ik heb gelukkig een buurvrouw waar ik heen kan als het niet gaat. Ik heb voor volgende week een afspraak gemaakt met de h.a. voor medicatie. Zou eerst naar de psychiater maar die is heel lang op vakantie dus dan maar zo.
Ik heb veel en lang therapie gehad. Niet voor deze angsten maar voor een eetstoornis en persoonlijkheidsstoornis. Heb daar nu voor deze angsten niet zo veel aan.
Ik hoop dat je zaterdag toch naar die vriendin gaat! Vooral omdat ze van je angsten af weet. dan kun je tegen r zeggen waar je bang voor bent en kunnen jullie daar een oplossing voor bedenken ( bv onderweg ergens naar de wc oid)
Lotje wat je zegt over het niet los durven laten van je angst omdat je dan denkt juist ziek te worden dat herken ik zo!! Iki heb het idee dat ik constant alert moet zijn op symptomen / gevaar om op die manier erge dingen te voorkomen. zo vermoeiend!
Ik heb vandaag niet zoveel angst. Was wel heel wankel en suf en ging me wel wat zorgen maken daar over. Ik kan dan bijvoorbeeld gaan denken dat ik misschien teveel hooikoorts medicatie heb geslikt per ongeluk ( terwijl ik weet dat dat niet zo is) heel irritant.
Maar goed, verder wel okee, zelfs met t weekend voor de deur ( voor mij bron v stress omdat ik dan niet makkelijk de h.a. zou kunnen bellen)
wat zijn we toch raar he
liefs!
Ik kan niet echt iets zeggen over die ontlasting, maar kan me voorstellen dat het gewoon bij die infectie hoort! lijkt me het meest logische.maar snap helemaal dat het in je hoofd dan een eigen leven gaat leiden.
Ik heb vrienden en familie (wel een eind weg) Maar de moeilijkste momenten zijn voor mij de avonden en nachten, omdat er dan niemand in de buurt is. Ik heb gelukkig een buurvrouw waar ik heen kan als het niet gaat. Ik heb voor volgende week een afspraak gemaakt met de h.a. voor medicatie. Zou eerst naar de psychiater maar die is heel lang op vakantie dus dan maar zo.
Ik heb veel en lang therapie gehad. Niet voor deze angsten maar voor een eetstoornis en persoonlijkheidsstoornis. Heb daar nu voor deze angsten niet zo veel aan.
Ik hoop dat je zaterdag toch naar die vriendin gaat! Vooral omdat ze van je angsten af weet. dan kun je tegen r zeggen waar je bang voor bent en kunnen jullie daar een oplossing voor bedenken ( bv onderweg ergens naar de wc oid)
Lotje wat je zegt over het niet los durven laten van je angst omdat je dan denkt juist ziek te worden dat herken ik zo!! Iki heb het idee dat ik constant alert moet zijn op symptomen / gevaar om op die manier erge dingen te voorkomen. zo vermoeiend!
Ik heb vandaag niet zoveel angst. Was wel heel wankel en suf en ging me wel wat zorgen maken daar over. Ik kan dan bijvoorbeeld gaan denken dat ik misschien teveel hooikoorts medicatie heb geslikt per ongeluk ( terwijl ik weet dat dat niet zo is) heel irritant.
Maar goed, verder wel okee, zelfs met t weekend voor de deur ( voor mij bron v stress omdat ik dan niet makkelijk de h.a. zou kunnen bellen)
wat zijn we toch raar he
liefs!
zondag 14 juli 2013 om 16:17
hallo Manon, hallo allemaal,
Ik heb ook sinds het overlijden van mijn schoonmoeder in november last van angsten om iets ernstig lichamelijk te hebben.
Mijn man is enig kind en heeft eigenlijk enkel zijn vader nog. Waardoor bij mij de overlevingsdrang en het verantwoordelijkheidsgevoel erg groot is geworden. Al ben ik slechts 27 jaar, toch heb ik regelmatig last van lichamelijke klachten, die erger worden naarmate ik mij er meer en meer in opjaag.
Vele malen bij de dokter, heeft die me toch eens doorverwezen naar een therapeute. Ik raad ook jullie aan te zoeken naar iemand tot je iemand vindt waar je uzelf goed bij voelt. Dit is voor mij het begin geweest om er langzaam maar zeker uit te klimmen. Ik heb er soms nog wel eens last van. Maar ik kan me er nu zelf al wat beter over zetten. Zonder medicatie of dergelijke. En verder proberen te genieten van die mooie dingen rondom je heen. En ik weet maar al te goed hoe lastig het is om de buitenwereld daar zo min mogelijk te laten van merken. Maar weet da je het niet alleen moet dragen en het ook goed kan doen dat je het met enkele mensen deelt, mensen die je vertrouwt uiteraard.
Veel succes naar de zoektocht om eruit te geraken. Het kan soms even duren, maar je komt er wel!
lieve groeten
Ik heb ook sinds het overlijden van mijn schoonmoeder in november last van angsten om iets ernstig lichamelijk te hebben.
Mijn man is enig kind en heeft eigenlijk enkel zijn vader nog. Waardoor bij mij de overlevingsdrang en het verantwoordelijkheidsgevoel erg groot is geworden. Al ben ik slechts 27 jaar, toch heb ik regelmatig last van lichamelijke klachten, die erger worden naarmate ik mij er meer en meer in opjaag.
Vele malen bij de dokter, heeft die me toch eens doorverwezen naar een therapeute. Ik raad ook jullie aan te zoeken naar iemand tot je iemand vindt waar je uzelf goed bij voelt. Dit is voor mij het begin geweest om er langzaam maar zeker uit te klimmen. Ik heb er soms nog wel eens last van. Maar ik kan me er nu zelf al wat beter over zetten. Zonder medicatie of dergelijke. En verder proberen te genieten van die mooie dingen rondom je heen. En ik weet maar al te goed hoe lastig het is om de buitenwereld daar zo min mogelijk te laten van merken. Maar weet da je het niet alleen moet dragen en het ook goed kan doen dat je het met enkele mensen deelt, mensen die je vertrouwt uiteraard.
Veel succes naar de zoektocht om eruit te geraken. Het kan soms even duren, maar je komt er wel!
lieve groeten
zondag 14 juli 2013 om 22:55
Hey Manon & C hoe gaat ie bij jullie?
Hier niet zo. Vandaag een vriendin gezien die vertelde dat ze een anafylactische shock had gehad.( erge allergische reactie) doodeng! ze weet niet waardoor. Ik heb al een angst voor bepaalde voedingsmiddelen omdat ik me in mn hoofd heb gehaald dat ik er misschien niet tegen kan. Dit verhaal maakte me heel angstig. ik probeer te bedenken dat er geen reden is dat ik dat ook zou kunnen krijgen, vooral niet zomaar, maar het blijft in mn hoofd rondspoken;-(
Ik begin nu echt uit te kijken naar de medicijnen.. maar weet ook dat het nog weken gaat duren voordat ze gaan werken, nog ff volhouden dus;-)
Hoop dat het bij jullie beter gaat!
Hier niet zo. Vandaag een vriendin gezien die vertelde dat ze een anafylactische shock had gehad.( erge allergische reactie) doodeng! ze weet niet waardoor. Ik heb al een angst voor bepaalde voedingsmiddelen omdat ik me in mn hoofd heb gehaald dat ik er misschien niet tegen kan. Dit verhaal maakte me heel angstig. ik probeer te bedenken dat er geen reden is dat ik dat ook zou kunnen krijgen, vooral niet zomaar, maar het blijft in mn hoofd rondspoken;-(
Ik begin nu echt uit te kijken naar de medicijnen.. maar weet ook dat het nog weken gaat duren voordat ze gaan werken, nog ff volhouden dus;-)
Hoop dat het bij jullie beter gaat!
maandag 15 juli 2013 om 15:07
Dag meiden,
Sorry voor het late antwoord maar we zijn op reis sinds vrijdag en het internet wilde niet echt mee.
Ctje zo te horen klink je een stuk opgewekter! Ben blij voor je.
Lika ik denk wij heel erg op elkaar lijken!! Ik heb net dezelfde angsten idd ook voor allergische reacties! Ik durf zelfs mijn haar niet te kleuren of pindakaas te eten! Terwijl ik niet weet of ik allergisch ben of niet... Vreselijk vreselijk.
Welkom Liesbeth. Schrijf maar van je af!
Hier zou ik in het paradijs moeten zijn maar mentaal gaat het echt niet goed
De pijn in mijn borsten is weg ( ben ongesteld) maar nu prikt mijn linkertepel een paar keer per dag. Genoeg dus om weer de cyberchonder uit te hangen en de ene pagina na de andere over borstk tegen te komen. Ik word gek denk ik!
Ik heb mijn borsten eind juni helemaal laten controleren door de arts ( geen mammo omdat dat ook zo schadelijk is). Laat dat elke 3 maand doen omdat ik dat toch niet objectief kan. Alles was ok zei de dok toen maar nu maak ik me weer verschrikkelijk veel zorgen.
Zit het in mijn koppie?
Ik heb ook veel pijn in mijn rug, ribben, nek en schouders aan de linkerkant... Kan dat zenuwpijn zijn die trekt naar mijn tepel of zo?
Oh jee ik ben al heel blij dat ik het hier kwijt kan want ik wil er helemaal mijn man hier op reis mee lastigvallen...
Bedankt voor het luisterend oor!!
Zoen uit het zonnige Spanje!
Ho
Sorry voor het late antwoord maar we zijn op reis sinds vrijdag en het internet wilde niet echt mee.
Ctje zo te horen klink je een stuk opgewekter! Ben blij voor je.
Lika ik denk wij heel erg op elkaar lijken!! Ik heb net dezelfde angsten idd ook voor allergische reacties! Ik durf zelfs mijn haar niet te kleuren of pindakaas te eten! Terwijl ik niet weet of ik allergisch ben of niet... Vreselijk vreselijk.
Welkom Liesbeth. Schrijf maar van je af!
Hier zou ik in het paradijs moeten zijn maar mentaal gaat het echt niet goed
De pijn in mijn borsten is weg ( ben ongesteld) maar nu prikt mijn linkertepel een paar keer per dag. Genoeg dus om weer de cyberchonder uit te hangen en de ene pagina na de andere over borstk tegen te komen. Ik word gek denk ik! Ik heb mijn borsten eind juni helemaal laten controleren door de arts ( geen mammo omdat dat ook zo schadelijk is). Laat dat elke 3 maand doen omdat ik dat toch niet objectief kan. Alles was ok zei de dok toen maar nu maak ik me weer verschrikkelijk veel zorgen.
Zit het in mijn koppie?
Ik heb ook veel pijn in mijn rug, ribben, nek en schouders aan de linkerkant... Kan dat zenuwpijn zijn die trekt naar mijn tepel of zo?
Oh jee ik ben al heel blij dat ik het hier kwijt kan want ik wil er helemaal mijn man hier op reis mee lastigvallen...
Bedankt voor het luisterend oor!!
Zoen uit het zonnige Spanje!
Ho
