Leven met lelijkheid

quote:pyramids schreef op 13 juli 2013 @ 10:39:

[...]



Niet altijd. Mijn nichtje had een vreselijke neus en ze is echt zo veel knapper geworden nadat ze deze heeft laten corrigeren. Alle aandacht ging naar haar neus. Dat vond ze zelf, maar dat was ook vaak inderdaad het geval. Dus soms is het heel fijn dat plastische chirurgie bestaat.

Dat zegt iets over jou en haar omringende mensen.

Mensen moeten zich daarvan vrijvechten.

Het is niet zwart/wit.

Schoonheid en uiterlijke charme is tijdelijk en niet eeuwig -> iets met botox e.d.

Uiteindelijk belanden we allemaal tussen 6 plankjes onder de zoden.

Over 100 jaar is ieder1 hier van dit forum een hoopje stof.

Efexor bij de huisarts vragen en naar een psych.



Succes!

Zuz,je hebt het over slome ogen.



Bedoel je dat je diepe oogleden hebt,zgn slaapkamerogen?

Dat vind ik nu toevallig altijd supersexy staan.

Ik vind resultaat van chirurgie meestal een achteruitgang omdat dat waarin je verschilt van de massa vermindert. En er zijn al zoveel anderen.

quote:Primabella schreef op 13 juli 2013 @ 09:23:

Ik heb trouwens nog nooit in mijn hele leven over iemand gedacht (laat staan gezegd): 'zo he, wat heeft die slome ogen.'

Maar je weet ook wel dat er mensen zijn die denken en soms zelfs ook zeggen tegen iemand anders: "Jij bent lelijk."



Mijn moeder heeft het vroeger ook vaak te horen gekregen. Als ze bijvoorbeeld in de stad liep, dan kwam het regelmatig voor dat iemand zei: "Wow, die vrouw is lelijk." En dat kwam dan vooral door haar sluikhaar en spleetogen versus haar verder vrij westerse uiterlijk. Die combinatie vonden mensen altijd heel vreemd om te zien. Gek genoeg hoort ze het nu al zeker 10 a 15 jaar niet meer. Maar vroeger, toen ik jonger was, kreeg mijn moeder regelmatig te horen dat ze lelijk was. En dat deed veel met haar. Ze begon zich te verschuilen achter haar haren, begon grote wijde kleding te dragen, liep hele dagen in joggingspakken. Vreselijk zag ze eruit. Ze verzorgde zichzelf - buiten dagelijks douchen om - niet meer.

quote:Groll schreef op 13 juli 2013 @ 10:45:

Ik vind resultaat van chirurgie meestal een achteruitgang omdat dat waarin je verschilt van de massa vermindert. En er zijn al zoveel anderen.Dat komt omdat ze het vaak niet bij 1 operatie laten. Dát is verkeerd. Daardoor lijken ze vaak op opblaaspoppen e.d. Ze weten van geen ophouden. Maar een neus corrigeren kan geen kwaad.

quote:Groll schreef op 13 juli 2013 @ 10:43:

[...]



Dat zegt iets over jou en haar omringende mensen.

Mensen moeten zich daarvan vrijvechten.Niet over mij, want ik stoorde me totaal niet aan haar neus. Sterker nog, ik vond het haar echt staan. Maar ik vind dat iemand vrij is om zijn neus te laten corrigeren. Ik zal nooit tegen iemand zeggen dat diegene iets aan zijn uiterlijk zou moeten doen. Ik vind het namelijk niet belangrijk dat iemand een minder mooie neus heeft ofzo. Ik vind verzorging heel veel belangrijker.

Eigenlijk vind ik het jammer dat mensen elkaar zó beoordelen op iets waar je in feite niet veel aan kan veranderen. Je kunt sporten, je haar leuk doen, mooie kleding aantrekken, maar die basis daar kun je niks aan veranderen. En ik vind het helemaal rot voor jou dat het je leven zo beïnvloedt. Terwijl je overkomt als een leuke, intelligente meid.



Om de andere kant te laten zien; mensen vinden mij vaak erg mooi. Op straat word ik bekeken en nagekeken. Vrijwel dagelijk krijg ik complimenten van wildvreemden. Nu ik ouder ben zie ik het zelf soms ook, maar ook ik heb mezelf járen afschuwelijk gevonden. Ik snapte niet waarom mensen altijd keken. Mijn punt: het zit allemaal tussen je oren.



Plus, je uiterlijk kun je nog wat opfleuren, een rotkarakter niet.

TO, ik herken veel in je verhaal. Ik had dezelfde denkwijze als jij vanaf mijn pubertijd. Ik was er ook van overtuigd dat ik de lelijkste van de wereld was en heb het me hierdoor zelf niet makkelijk gemaakt door veel leuke dingen te ontzeggen zoals schoolreisjes, feestjes. Dingen die je hoort te doen op die leeftijd, gezellig met andere leeftijdsgenoten.



Niemand heeft ooit tegen mij gezegd dat ik lelijk was maarmalsmze zeiden dat ik er juist leuk uitzag dan wist ik zeker dat ze dat uit medelijden zeiden.



Met de jaren ben ik er beter mee omgegaan en nu 20 jaar later heb ik nergens meer last van. Tuurlijk vind ik mijzelf nog steeds niet mooi maar besef nu ook wel dat ik niet lelijk ben.

Als ik nu soms kijk naar foto's van die tijd dan denk ik waar heb ik me druk over gemaakt.

Zelfs ik heb een (knappe) man gevonden. Wist ook zeker dat ik nooit iemand zou vinden.

Ik ken heel veel ECHT lelijke mensen die gewoon een man en kind hebben. Kijk maar naar Barbie van Oh OH Cherso, die ziet er gewoon niet uit... en toch zijn er zat mannen die haar willen. Het is gewoon attitude.

hoe lelijk ben je als je bij de PC alleen je ogen wilt laten liften en je kuiltjes wilt laten weghalen?

Zuz, ik ben ouder en wijzer geworden en kreeg al vrij jong kinderen. De focus lag vanaf dat moment niet meer op mij. Pas toen zag ik ook dat er niet zoveel te klagen viel. Mijn neus was in mijn ogen niet perfect, maar ik kreeg vaak complimenten over mijn ogen. Het verhaal zal bij jou ongetwijfeld anders zijn en hoe je er verder uitziet weet ik niet, maar het gaat er wel om waar de focus in je leven ligt. Bij jou ligt deze bij je uiterlijk, bij mij is dit verschoven naar mijn kinderen en naar mijzelf als persoon. Als het jou in je eentje niet lukt, zou je inderdaad hulp kunnen zoeken. Ik hoop echt dat je hier uitkomt!

Lieve zuz, ik wil eerst even onderstrepen dat het boek 'Leven in je leven' supergoed is. Als je dat boek serieus aanpakt heb je misschien niet eens meer een psycholoog nodig. I.p.v. gesprekken met psycholoog zou ik eerst cognitieve gedragstherapie doen. Dàt werd al genoemd door iemand.



Je ervaringen herken ik uit mijn pubertijd, maar ik ben zo oud, haha, dat plastische chirurgie geen optie was. Dat ik mezelf lelijk vond had alles te maken met een totaal gebrek aan zelfvertrouwen door de thuissituatie. En als je vader roept dat je een grote neus hebt en een dikke kont, na ja, we weten allemaal wel hoe dat er in hakt. Ik vond mezelf zo lelijk dat ik mezelf het liefst verstopte, maar dat kon natuurlijk niet. Het gekke is dat ik in die tijd vrij gemakkelijk vriendjes kreeg, toen nog zonder sex, maar dat vertelde me totaal niet 'je bent niet lelijk'.



Ik herken ook van jou dat je tijdens gesprekken met mensen aan je minpunten denkt. Jezelf veel te bewust zijn van je uiterlijk. De man met ik getrouwd geweest ben zei nooit iets positiefs over mijn uiterlijk. Daar werd het dus niet beter van. Ik had vaak banen waarin ik ook telefoniste was en ik verbaasde me er over dat ik nooit iets negatiefs over m'n stem te horen kreeg, integendeel, wel eens een compliment. Ik vertel je dit allemaal opdat je weet dat je echt niet de enige bent. Tot mijn 43e heb ik dit gebrek aan zelfvertrouwen, gevoel van onzekerheid met me meegedragen. Toen kreeg ik na herhaalde depressies cognitieve gedragstherapie en iemand gaf me de tip over dat boek 'Leven in je leven'. Op den duur ging ik héel anders tegen mezelf aankijken en daardoor ook tegen andere mensen, die ik altijd beter vond dan mezelf. Door dat groeiende zelfvertrouwen kreeg ik ook lichamelijk een andere houding. Ik begon te denken 'ik mag er zijn zoals ik ben'. Het werd gemakkelijker om gesprekjes aan te knopen met vreemden waar dan soms vriendschap uit ontstond. Ik straal zelfvertrouwen uit wat ik ook echt hèb. Want 'doen alsof' daar wist ik ook àlles van. Dat is wat zo vermoeiend is. Ik ben extravert, maar dat kwam er niet uit door mijn gebrek aan zelfvertrouwen. Ik begon te merken dat er wel naar me gekeken wordt door mannen en heel af en toe wordt me ook verteld dat ik sexy ben. Dat vind ik wel meevallen, maar ik besef dat degene die dat zegt dat wèl zo ervaart. Nu is het dus zo dat ik mezelf lelijk vond toen ik nog strak in m'n vel zat en nu dat niet meer zo is proberen mannen mijn aandacht te vangen. Daar moet ik wel eens om lachen. Sinds 8 jaar ben ik, en dus mijn leven, drastisch veranderd en ik ben dankbaar dat het me gegeven werd om te kunnen veranderen.



Ik kan me wel voorstellen dat je iets aan je oogleden wilt laten doen, als het om plastische chirurgie gaat, maar meid, je bent uniek en ik zou het zo jammer vinden als je verder iets laat veranderen. Als mensen iets veranderen aan grote flaporen of een bult op hun neus kan ik het ook begrijpen, maar verder dan dat gaat het niet wat mij betreft. Het zit van binnen bij jou en er hoeft geen scalpel aan te pas te komen om dat veranderen.



Volgens mij heb je fijne ouders en daardoor heb je een heel stuk zelfvertrouwen wèl. Dan ben je al ver. Nu het stukje zelfvertrouwen over je uiterlijk nog. Jij hebt een verkeerd beeld van je buitenkant en na zoveel jaren is dat een hardnekkig stukje geworden. Je bent al zo sterk, jij komt er wel, als je de juiste stappen gaat nemen. Ik vind het geweldig dat de meeste mensen hier positief naar jou toe reageren. En een reactie van een nurse-practitioner van een plastisch chirurg: wat wil je nog meer, haha. Veel succes meid!

quote:ebgl schreef op 13 juli 2013 @ 05:41:

als je maar begrijpt wat ik typDat is sowieso onzin, en je schrijft zo slecht dat zelfs dat niet altijd het geval is.

Kate Moss heeft ook een breed hoofd.

Babyzwaluwtje, barbie van oh oh cherso is niet lelijk. Ze maakt zichzelf lelijk door al die make up en teveel onder de zonnebank gaan etc etc. Maar echt lelijk van zichzelf vind ik haar niet.



To, vervelend dat je je zo voelt misschien geen gek idee om eens met iemand te praten om iets meer zelfvertrouwen te krijgen.

quote:flower263 schreef op 13 juli 2013 @ 12:51:

barbie van oh oh cherso is niet lelijk. Ze maakt zichzelf lelijk door al die make up en teveel onder de zonnebank gaan etc etc. Maar echt lelijk van zichzelf vind ik haar niet.Ik ook niet. Ik had ook vriendinnen die zich helemaal dichtplamuurden, zagen er daardoor echt niet uit, maar zonder make-up bleken ze hartstikke leuk te zijn. Onzekerheid was het denk ik gewoon.

Lieve TO,



Wat naar dat je je zo voelt! Ik lees veel reacties van mensen met tips over hoe je 'mooier' kunt worden en dan die foto's erbij... Volgens mij gaat het daar helemaal niet om. Ik denk niet dat je dit op kunt lossen met een beetje make-up, maar dat het probleem dieper zit.



Je accepteert jezelf niet, komt het op mij over vanuit je openingspost (ook al zeg je dat dit wel zo is). De manier waarop je jezelf probeert te accepteren lijkt deze: 'ik ben nu eenmaal lelijk, niks aan toe doen, maar ik accepteer mezelf als lelijk persoon en ik accepteer dat andere mensen mij lelijk vinden want dat is nou eenmaal zo'. Dit is geen werkelijke zelfacceptatie. Natuurlijk hebben sommige mensen hun uiterlijk meer mee dan andere, ik weet niet of dit voor jou geldt, ik ken je niet. Maar jij vindt jezelf zó lelijk, dat ik niet geloof dat daar iets van waar is. Ik denk dat jij een heel mooi mens bent. Dan kan het nog zijn dat je niet blij bent met je uiterlijk, waar je ook echt niet alleen in staat, dat zijn veel meer mensen. Maar het beïnvloedt je hele leven en belemmert je in alles. Ik adviseer je om nogmaals professionele hulp te zoeken. Je hoeft niet bang te zijn dat een psycholoog je stom vindt, of verknipt, of belachelijk: omdat je dit van jezelf denkt betekent dat nog niet dat andere mensen ook zo over jou denken! Maar wees wel eerlijk tegen hem of haar, want anders kan hij of zij je niet helpen en dat is zonde. Je hebt namelijk nog een heel leven met hopelijk veel liefde en leuke dingen te gaan.

Je bent nu 19 jaar. Ik heb de reacties niet gelezen, maar ik herken veel van wat je schrijft.



Ik vond mezelf op de middelbare school ook heel lelijk. En dit werd versterkt doordat mensen dit uit zichzelf tegen mij zeiden! Dat is een mooie aanslag op je zelfvertrouwen kan ik je zeggen. Dan sta je voor het mededelingenbord naar je cijfer te zoeken voor een toets en dan staat er een jongen naast je die naar je kijkt en zegt: jeming, JIJ bent lelijk zeg! Nou, dan ga je huilend in een hoekje zitten!



Een andere keer werd ik na een wedstrijd ingehaald door een man met een kind achterop de fiets. Ik in mijn trainingspak en nog een rood hoofd van de wedstrijd. Hij kijkt me in het voorbijgaan aan, haalt me in, draait zich om op zijn fiets en roept: jeetje, wat een lelijkerd ben jij! Ik viel bijna van mijn fiets, letterlijk tot stilstand geslagen door die woorden!



Toch, als ik nu foto's van mezelf zie, denk ik (nu 31) zo lelijk was ik helemaal niet. Een beetje naïef uitziend, maar wel vrolijk en vol levenslust. En foto's van nu, mijn trouwerij bijvoorbeeld, denk ik, jeetje, wat een mooie meid ben ik eigenlijk!

Google eens naar "celebs without makeup"



Op televisie wordt er een bepaald ideaal beeld gecreëerd, maar niemand is perfect, zelfs van de celebs waarvan je zou denken dat ze super mooi zijn!! Iedereen heeft wel wat.

Pfff wat naar Louba. Wat heb je toch ongelofelijke botte mensen op de wereld

TO, ben je toevallig in een gezin/familie opgegroeid die nare grapjes maakten/maken over het uiterlijk van anderen?

Deze vraag omdat ik er wel wat van herken, door (vroeger) veel bezig te zijn met mijn uiterlijk en dan vooral met de minpuntjes.

Nu ik wat ouder ben ben ik er gelukkig niet meer zo mee bezig en dat is echt een stuk vrijheid wat ook voor jou wel te behalen lijkt, denk ik



p.s. kuiltjes in je wangen vind ik juist uber charmant, niets aan laten doen wat zoiets geeft je persoonlijke charme en bij slome ogen kan ik me weinig bij voorstellen, behalve dan ooghoeken die aan beide zijde erg treurig hangen maar daar kun je vast nog wel iets leuks van maken met make-up.

quote:flower263 schreef op 13 juli 2013 @ 15:47:

Pfff wat naar Louba. Wat heb je toch ongelofelijke botte mensen op de wereld





Laf ook, want ik weet bijna wel zeker dat ze dergelijke kritiek niet durven te geven aan mensen die een wat brutalere uitstraling hebben waardoor de bekritiseerder kans heeft op nog harder kritiek op zijn of haar uiterlijk.

Don't judge unless you're perfect, zoiets

Nou idd, poeh als iemand zo'n opmerking naar mij zou maken of naar iemand anders en ik hoor dat überhaupt , nou dan heb je echt een verkeerde aan mij. Belachelijk zeg.