Psyche
alle pijlers
Leven met lelijkheid
zaterdag 13 juli 2013 om 17:39
Ik ook!
Helaas heb je ook mensen die achter iemands rug het uiterlijk tot op de grond afkraken. Ik heb zulke familieleden die dit zwaar schofterige gedrag vertonen en ze hebben niet eens in de gaten hoe onsympathiek (en onaantrekkelijk) ze zichzelf daarmee maken. Bovendien zijn ze zelf ook niet eens moeders mooiste (dat ben ik namelijk )
Helaas heb je ook mensen die achter iemands rug het uiterlijk tot op de grond afkraken. Ik heb zulke familieleden die dit zwaar schofterige gedrag vertonen en ze hebben niet eens in de gaten hoe onsympathiek (en onaantrekkelijk) ze zichzelf daarmee maken. Bovendien zijn ze zelf ook niet eens moeders mooiste (dat ben ik namelijk )
zaterdag 13 juli 2013 om 18:19
Zuz, ik herken het enorm. 'Ik ben lelijk' is in mijn ogen een feit en dat beïnvloedt mijn leven enorm. Ook al heb ik net als jij vrienden, werk etc. Een relatie is bijvorbeeld geen optie. Overigens heb ik een afwijking waardoor mijn gezicht er ook echt iets anders uitziet. Maar ik vind niet alleen mijn gezicht lelijk, het is het hele plaatje.
Een oplossing heb ik helaas niet voor je. Ik ben al jaren in therapie, niet alleen hiervoor, maar het komt wel veelvuldig ter sprake en er zit helaas geen verbetering in. Ik wilde vooral even zeggen dat ik je gelezen heb, het enorm herken en het heel erg rot voor je vindt. Knuffel!
Trouwens, wel alles op tafel gooien bij een psycholoog hoor! Die kijken daar echt niet raar van op en het kan ik moeilijke periodes echt helpen om soms wat te relativeren.
Een oplossing heb ik helaas niet voor je. Ik ben al jaren in therapie, niet alleen hiervoor, maar het komt wel veelvuldig ter sprake en er zit helaas geen verbetering in. Ik wilde vooral even zeggen dat ik je gelezen heb, het enorm herken en het heel erg rot voor je vindt. Knuffel!
Trouwens, wel alles op tafel gooien bij een psycholoog hoor! Die kijken daar echt niet raar van op en het kan ik moeilijke periodes echt helpen om soms wat te relativeren.
zaterdag 13 juli 2013 om 18:32
Ik denk dat je je moet laten restylen. Dus zoeken naar kleren die je goed staan, en een kapsel dat je goed staat. Misschien weet jij namelijk niet hoe je dat zelf moet aanpakken en je bent een beetje blind geworden voor je goede en slechte uiterlijke eigenschappen. Je ziet het namelijk zelf niet meer.
Ik weet dat de maatschappij voor mooie mensen beter is en vriendelijker.
Maar de meeste mensen zijn NIET mooi. Hooguit gewoon en je hebt er veel bij die lelijk zijn. Maar die zijn zo wijs zich daar niet al te veel aan te storen.
Er is namelijk zoveel meer dan uiterlijk.
Ik vraag me af, oordeel jij ook hard over iemand anders als die lelijk is? Dat die persoon zich niet meer kan vertonen omdat jij immers ook vindt dat jij jezelf niet meer kunt vertonen?
Je bent toch wel méér dan alleen uiterlijk?
Ik weet dat de maatschappij voor mooie mensen beter is en vriendelijker.
Maar de meeste mensen zijn NIET mooi. Hooguit gewoon en je hebt er veel bij die lelijk zijn. Maar die zijn zo wijs zich daar niet al te veel aan te storen.
Er is namelijk zoveel meer dan uiterlijk.
Ik vraag me af, oordeel jij ook hard over iemand anders als die lelijk is? Dat die persoon zich niet meer kan vertonen omdat jij immers ook vindt dat jij jezelf niet meer kunt vertonen?
Je bent toch wel méér dan alleen uiterlijk?
zaterdag 13 juli 2013 om 18:43
Gewoon even een restyling zal Zuz niet helpen, gok ik zo. Zo simpel is het niet, dit gaat veel en veel dieper.
Ik kan rationeel best bedenken dat het inderdaad niet alleen om uiterlijk gaat en dat andere dingen belangrijker zijn en als ik Zuz zo lees, kan zij dat ook. Maar gevoelsmatig is het een heel ander verhaal.
Ik kan rationeel best bedenken dat het inderdaad niet alleen om uiterlijk gaat en dat andere dingen belangrijker zijn en als ik Zuz zo lees, kan zij dat ook. Maar gevoelsmatig is het een heel ander verhaal.
zaterdag 13 juli 2013 om 18:46
quote:newandimproved schreef op 13 juli 2013 @ 18:43:
Gewoon even een restyling zal Zuz niet helpen, gok ik zo. Zo simpel is het niet, dit gaat veel en veel dieper.
Ik kan rationeel best bedenken dat het inderdaad niet alleen om uiterlijk gaat en dat andere dingen belangrijker zijn en als ik Zuz zo lees, kan zij dat ook. Maar gevoelsmatig is het een heel ander verhaal.
Dat is waar.
Haar zelfbeeld is denk ik vergelijkbaar met iemand met anorexia. Die ziet zichzelf als dik.
En als zo'n zelfbeeld een dermate grote uitwerking heeft op je leven, dat je je gaat onttrekken, is er een zwaarder psychisch probleem aan de orde.
En ik denk dat ze ook hulp moet zoeken.
En restylen.
Gewoon even een restyling zal Zuz niet helpen, gok ik zo. Zo simpel is het niet, dit gaat veel en veel dieper.
Ik kan rationeel best bedenken dat het inderdaad niet alleen om uiterlijk gaat en dat andere dingen belangrijker zijn en als ik Zuz zo lees, kan zij dat ook. Maar gevoelsmatig is het een heel ander verhaal.
Dat is waar.
Haar zelfbeeld is denk ik vergelijkbaar met iemand met anorexia. Die ziet zichzelf als dik.
En als zo'n zelfbeeld een dermate grote uitwerking heeft op je leven, dat je je gaat onttrekken, is er een zwaarder psychisch probleem aan de orde.
En ik denk dat ze ook hulp moet zoeken.
En restylen.
zaterdag 13 juli 2013 om 18:48
http://inspiremagazineuk.wordpress.com/ ... lancaster/
Wat nou, relatie is geen optie?
Niemand deze documentaire gezien?
Zo'n bewondering voor deze knul! Die mooie vrouw van hem mag ook oprecht in haar handen klappen voor zo'n leuke man. Hij is - terecht; wat een lieverd is zij ! - blij met haar.
Hebben mensen zonder mooi gezicht meer tegen dan mensen die in een rolstoel zitten? Die doof zijn? Blind zijn?
Heel lelijk zijn zal ongetwijfeld ook een handicap zijn, maar je innerlijk is zo veel meer bepalend. Die bepaalt namelijk je uitstraling.
Zuz, zie je dat je aandacht net zo veel uitgaat ( misschien in eerste instantie juist wel dáár naar uit ) naar zijn haar en zijn tattoos op zijn goed gebouwde lichaam?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 13 juli 2013 om 18:58
Jono says he wants people to be more aware of what Treacher Collins is - and how to deal with it
Jono says he hit it off with his girlfriend Laura straight away
Like many 26-year-olds, Jono Lancaster has a job he loves, a beautiful girlfriend and takes pride in his appearance.
But unlike most young men, Jono has Treacher Collins syndrome, a genetic disorder that affected the way his facial bones developed while he was in his mother's womb.
The condition, which is thought to affect up to one in 10,000 babies in the UK, means he has no cheekbones - so his eyes droop downwards - and he has problems with his hearing, so has a bone-anchored hearing aid.
It has resulted in several operations, numerous hospital visits and his parents giving him up for adoption 36 hours after he was born.
But although Jono is now happy with how he looks, he says he struggled with depression during his teenage years.
"I was desperate to have friends, I'd do anything. I had no confidence. I'd buy lots of sweets and give them to the other kids so that they'd like me.
"I ended up doing stupid things so that people would talk about me for a different reason to the way I looked.
"I set a firework off in class, I got up to no good. It was quite often alcohol related, I got quite a bad reputation amongst other mums and teachers."
But he says deep down he was getting lonelier and lonelier.
"I used to hide how unhappy I was from my mum. She had already done so much for me.
"But I didn't like to go out unless I had to. I'd do things like cut my own hair so I didn't have to look at myself in a mirror."
He says a pivotal moment came when his friend became the manager of a bar and offered him a job.
"It was something I really wanted to do - at 19 or 20 working in a bar is the norm - I thought why shouldn't I do it?
"I'd be dripping with sweat before every shift, I was so nervous and scared about people's reactions. Drunk people can be so horrible, so obvious.
"It wasn't easy, but at the same time I met so many nice people who were genuinely interested in me and my face."
It gave him enough confidence to start dating - "rather than spend evenings at clubs hiding in the toilets" - and even get a job in a gym.
"I'd done a diploma in sports science at college and a fitness instructors course but it is such an image-based industry - gyms are full of mirrors - I used to e-mail people asking for jobs rather than drop my CV off.
"Then one day I went in to a Fitness First gym and met my boss Shaun. We had a chat, I gave him a workout and we really hit it off."
Jono says being thrown in at the deep end boosted his confidence levels.
Which worked out better than he imagined, because it was at the gym that he met his long-term girlfriend, 20-year-old Laura Richardson.
"I was testing her resting heart rate and it was beating over a hundred beats a minute, so I thought she must have liked me!
"She says when she first met me, she noticed my face, but now she no longer sees it. It was the first time I was able to be completely myself with a girl.
"And look at us four years later, we have just bought a house together in Normanton in West Yorkshire. We are completely in love."
But last year Jono faced his toughest test yet. He decided to try and track down his biological parents.
"It was something I'd always wanted to do. As a teenager I'd been angry and upset and wanted to meet them for the wrong reason - to ask them why they'd abandoned me - but as I matured I realised they obviously felt they couldn't cope.
"I thought things might have changed. That they might want to know I was happy."
Jono says he was "heartbroken" when he was rejected all over again.
"It was awful. Awful. I cried and cried. But I have come to terms with it. It must have been one of the hardest decisions they ever had to make.
"I found out they've gone on to have two more children. I'm glad they have got a family. I'm happy, I hope they are happy too."
Jono, who now works as a team leader with adults with autism, says he is a firm believer that everything happens for a reason, but wants people to be more aware of what Treacher Collins is - and how to deal with it.
"What really frustrates me and upsets me is when a child in a supermarket stares and his or her mother tells them off.
"I wish they could come and talk to me so that I could tell them about it - so that is seems more normal."
He says he also wants to help families in similar situations to him.
"If someone had said 'this is me, my wife, my job' to me when I was younger it would have helped massively."
But Jono says he still has one big question he has to face.
Although Treacher Collins is a rare genetic condition that can affect anyone, the chances of him passing it on to his children are thought to be about 50%.
"I've met families with babies with various disabilities and seen how well they cope.
"I really want to do the school run, take my child to dance, gymnastics or football, but how can I knowingly put my child through operations, hospital appointments and bullying?
"I play around with it in my head - it drives me mad. We're still young, there is plenty of time, but it is something Laura and I are going to have to think about somewhere down the line."
But Jono says he would not change the fact he was born with Treacher Collins syndrome.
"Doctors always asked if I wanted corrective surgery... to get my cheek bones built up, my teeth straightened or my jaw broken and realigned, but despite how depressed I got I thought 'God made me like this'.
"I'm glad I didn't choose anything. I'm proud of who I am. And Treacher Collins made me who I am today."
Jono says he hit it off with his girlfriend Laura straight away
Like many 26-year-olds, Jono Lancaster has a job he loves, a beautiful girlfriend and takes pride in his appearance.
But unlike most young men, Jono has Treacher Collins syndrome, a genetic disorder that affected the way his facial bones developed while he was in his mother's womb.
The condition, which is thought to affect up to one in 10,000 babies in the UK, means he has no cheekbones - so his eyes droop downwards - and he has problems with his hearing, so has a bone-anchored hearing aid.
It has resulted in several operations, numerous hospital visits and his parents giving him up for adoption 36 hours after he was born.
But although Jono is now happy with how he looks, he says he struggled with depression during his teenage years.
"I was desperate to have friends, I'd do anything. I had no confidence. I'd buy lots of sweets and give them to the other kids so that they'd like me.
"I ended up doing stupid things so that people would talk about me for a different reason to the way I looked.
"I set a firework off in class, I got up to no good. It was quite often alcohol related, I got quite a bad reputation amongst other mums and teachers."
But he says deep down he was getting lonelier and lonelier.
"I used to hide how unhappy I was from my mum. She had already done so much for me.
"But I didn't like to go out unless I had to. I'd do things like cut my own hair so I didn't have to look at myself in a mirror."
He says a pivotal moment came when his friend became the manager of a bar and offered him a job.
"It was something I really wanted to do - at 19 or 20 working in a bar is the norm - I thought why shouldn't I do it?
"I'd be dripping with sweat before every shift, I was so nervous and scared about people's reactions. Drunk people can be so horrible, so obvious.
"It wasn't easy, but at the same time I met so many nice people who were genuinely interested in me and my face."
It gave him enough confidence to start dating - "rather than spend evenings at clubs hiding in the toilets" - and even get a job in a gym.
"I'd done a diploma in sports science at college and a fitness instructors course but it is such an image-based industry - gyms are full of mirrors - I used to e-mail people asking for jobs rather than drop my CV off.
"Then one day I went in to a Fitness First gym and met my boss Shaun. We had a chat, I gave him a workout and we really hit it off."
Jono says being thrown in at the deep end boosted his confidence levels.
Which worked out better than he imagined, because it was at the gym that he met his long-term girlfriend, 20-year-old Laura Richardson.
"I was testing her resting heart rate and it was beating over a hundred beats a minute, so I thought she must have liked me!
"She says when she first met me, she noticed my face, but now she no longer sees it. It was the first time I was able to be completely myself with a girl.
"And look at us four years later, we have just bought a house together in Normanton in West Yorkshire. We are completely in love."
But last year Jono faced his toughest test yet. He decided to try and track down his biological parents.
"It was something I'd always wanted to do. As a teenager I'd been angry and upset and wanted to meet them for the wrong reason - to ask them why they'd abandoned me - but as I matured I realised they obviously felt they couldn't cope.
"I thought things might have changed. That they might want to know I was happy."
Jono says he was "heartbroken" when he was rejected all over again.
"It was awful. Awful. I cried and cried. But I have come to terms with it. It must have been one of the hardest decisions they ever had to make.
"I found out they've gone on to have two more children. I'm glad they have got a family. I'm happy, I hope they are happy too."
Jono, who now works as a team leader with adults with autism, says he is a firm believer that everything happens for a reason, but wants people to be more aware of what Treacher Collins is - and how to deal with it.
"What really frustrates me and upsets me is when a child in a supermarket stares and his or her mother tells them off.
"I wish they could come and talk to me so that I could tell them about it - so that is seems more normal."
He says he also wants to help families in similar situations to him.
"If someone had said 'this is me, my wife, my job' to me when I was younger it would have helped massively."
But Jono says he still has one big question he has to face.
Although Treacher Collins is a rare genetic condition that can affect anyone, the chances of him passing it on to his children are thought to be about 50%.
"I've met families with babies with various disabilities and seen how well they cope.
"I really want to do the school run, take my child to dance, gymnastics or football, but how can I knowingly put my child through operations, hospital appointments and bullying?
"I play around with it in my head - it drives me mad. We're still young, there is plenty of time, but it is something Laura and I are going to have to think about somewhere down the line."
But Jono says he would not change the fact he was born with Treacher Collins syndrome.
"Doctors always asked if I wanted corrective surgery... to get my cheek bones built up, my teeth straightened or my jaw broken and realigned, but despite how depressed I got I thought 'God made me like this'.
"I'm glad I didn't choose anything. I'm proud of who I am. And Treacher Collins made me who I am today."
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 13 juli 2013 om 19:18
http://www.eatthedamncake ... he-problem-with-ugliness/
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 13 juli 2013 om 19:37
Op zijn best een niet onknap grietje, toch? Wat zouden we van haar denken als ze je in de stad passeerde, als je tegenover haar in de metro zou zitten, als ze je je Happy Meal zou serveren?
Google maar eens op haar naam ( mila kunis ) hoe ze er ook uit kan zien. En kom me dan nog eens vertellen dat kapsel, kleding, goede make up niets voor je doen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 14 juli 2013 om 10:38
quote:iones schreef op 14 juli 2013 @ 10:18:
Jono heeft wel een geluk: als hij een vrouw was geweest, had ze nooit aan een man kunnen komen.
Bij vrouwen weegt uiterlijk wél zwaarder en dat is een feit.Feiten staan beschreven. Doe eens een linkje.
Jono heeft wel een geluk: als hij een vrouw was geweest, had ze nooit aan een man kunnen komen.
Bij vrouwen weegt uiterlijk wél zwaarder en dat is een feit.Feiten staan beschreven. Doe eens een linkje.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 14 juli 2013 om 19:28
quote:blijfgewoonbianca schreef op 13 juli 2013 @ 18:58:
Like many 26-year-olds, Jono Lancaster has a job he loves, a beautiful girlfriend and takes pride in his appearance. But unlike most young men, Jono has Treacher Collins syndrome, a genetic disorder that affected the way his facial bones developed while he was in his mother's womb.
[...]
But Jono says he still has one big question he has to face.
Although Treacher Collins is a rare genetic condition that can affect anyone, the chances of him passing it on to his children are thought to be about 50%.
"I've met families with babies with various disabilities and seen how well they cope.
"I really want to do the school run, take my child to dance, gymnastics or football, but how can I knowingly put my child through operations, hospital appointments and bullying?
"I play around with it in my head - it drives me mad. We're still young, there is plenty of time, but it is something Laura and I are going to have to think about somewhere down the line."
But Jono says he would not change the fact he was born with Treacher Collins syndrome.
"Doctors always asked if I wanted corrective surgery... to get my cheek bones built up, my teeth straightened or my jaw broken and realigned, but despite how depressed I got I thought 'God made me like this'.
"I'm glad I didn't choose anything. I'm proud of who I am. And Treacher Collins made me who I am today."
Een paar losse gedachten bij dit stuk (sorry, TO, als het te ver off topic gaat):
- je kan met Treacher Collins wél gezonde kinderen krijgen als je wilt, en bereid bent de MMM in te stappen. PGD plus ICSI schenkt je, normaal gesproken, een TC-vrij kind. Het is altijd zo jammer en zonde als ik TC-koppels hoor zuchten over het feit dat ze geen kinderen kunnen krijgen al willen ze wel heel graag...
- de mensen die iemand met TC kennen zeggen bijna allemaal dat ze eerst wel even naar het gezicht staren, maar het de tweede keer nauwelijks meer zien. Dan is 'dat rare gezicht' gewoon 'Henk' of 'Ingrid' geworden. Wat dat betreft ben ik het helemaal eens met de vriendin van die Jono.
- degene die ik persoonlijk ken met TC heeft zeker carrière kunnen maken (en doet daarbij heel veel publieke optredens) en een vrouw + kind. Hij heeft nooit een complete metamorfose overwogen, maar heeft wel een of twee kleine ingrepen ondergaan die hem net wat meer zelfvertrouwen hebben gegeven - categorie flaporen rechtzetten. Dat heeft mij altijd een zinnige balans geleken.
Like many 26-year-olds, Jono Lancaster has a job he loves, a beautiful girlfriend and takes pride in his appearance. But unlike most young men, Jono has Treacher Collins syndrome, a genetic disorder that affected the way his facial bones developed while he was in his mother's womb.
[...]
But Jono says he still has one big question he has to face.
Although Treacher Collins is a rare genetic condition that can affect anyone, the chances of him passing it on to his children are thought to be about 50%.
"I've met families with babies with various disabilities and seen how well they cope.
"I really want to do the school run, take my child to dance, gymnastics or football, but how can I knowingly put my child through operations, hospital appointments and bullying?
"I play around with it in my head - it drives me mad. We're still young, there is plenty of time, but it is something Laura and I are going to have to think about somewhere down the line."
But Jono says he would not change the fact he was born with Treacher Collins syndrome.
"Doctors always asked if I wanted corrective surgery... to get my cheek bones built up, my teeth straightened or my jaw broken and realigned, but despite how depressed I got I thought 'God made me like this'.
"I'm glad I didn't choose anything. I'm proud of who I am. And Treacher Collins made me who I am today."
Een paar losse gedachten bij dit stuk (sorry, TO, als het te ver off topic gaat):
- je kan met Treacher Collins wél gezonde kinderen krijgen als je wilt, en bereid bent de MMM in te stappen. PGD plus ICSI schenkt je, normaal gesproken, een TC-vrij kind. Het is altijd zo jammer en zonde als ik TC-koppels hoor zuchten over het feit dat ze geen kinderen kunnen krijgen al willen ze wel heel graag...
- de mensen die iemand met TC kennen zeggen bijna allemaal dat ze eerst wel even naar het gezicht staren, maar het de tweede keer nauwelijks meer zien. Dan is 'dat rare gezicht' gewoon 'Henk' of 'Ingrid' geworden. Wat dat betreft ben ik het helemaal eens met de vriendin van die Jono.
- degene die ik persoonlijk ken met TC heeft zeker carrière kunnen maken (en doet daarbij heel veel publieke optredens) en een vrouw + kind. Hij heeft nooit een complete metamorfose overwogen, maar heeft wel een of twee kleine ingrepen ondergaan die hem net wat meer zelfvertrouwen hebben gegeven - categorie flaporen rechtzetten. Dat heeft mij altijd een zinnige balans geleken.
zondag 14 juli 2013 om 22:53
Ik weet niet of je ooit hebt gehoord van body dysmorphic disorder?
http://nl.wikipedia.org/w ... s_van_de_lichaamsbeleving
Lees dat even door misschien herken je jezelf erin
http://nl.wikipedia.org/w ... s_van_de_lichaamsbeleving
Lees dat even door misschien herken je jezelf erin
maandag 15 juli 2013 om 05:36
Ik heb net de reacties van dit topic gelezen, en het raakt me. Ik ben als kind vaak uitgescholden over mijn uiterlijk en dat heeft nog steeds zijn weerslag op mij. Ergens weet ik wel dat ik niet echt lelijk ben, maar er hoeft maAr iets te gebeuren en ik voel me een gedrocht en superonzeker. Ik koet toch echt even kwijt wat er gisteravond gebeurde. Ik zat met mijn minnaar Tour du Jour op tv te kijken toen ik achter de presentator een bloedmooie vrouw zag zitten en dacht al meteen oh die wordt straks het middelpunt van de uitzending en ja hoor, bij de mailtjes die binnenkwamen stond al een reactie van dat de presentator zich maar eens moest omdraaien, want daar zat toch een prachtige vrouw. Daar moest ik nog wel om lachen, maar het startsein was gegeven. Elke keer werd ze weer in de picture gezet en op een gegeven moment was ze zelfs bitterballen aan het uitdelen. Toen op een gegeven moment Dries Roelvink opkwam en pontificaal bij haar kwam zingen, vond ik het echt strontvervelend geworden. En voelde ik mijn eigen lelijkheid en minderwaardigheid groter worden. Waarom is iemand die mooi is, zo bevoorrecht. Zijn die andere vrouwen in het publiek niet leuk genoeg? Je ziet het met beroemdheden, ze hebben allemaal mooie vrouwen. Ik kan nog wel doorgaan met zoveel voorbeelden, maar ik hou het bij deze, want dat lijkt me voor nu keer dan genoeg. Uiterlijk doet er wel degelijk toe, en dat doet pijn. En dat heeft niets met jaloezie te maken, want ik zou niet eens zo in het middelpunt willen staan tijdens zo,n programma.
maandag 15 juli 2013 om 11:13
Wat vreselijk voor je zeg, dat je je zo voelt! Ik heb een keer een tv programma gezien van een vrouw en die beschreef hetzelfde als jij. Ze haatte haar eigen uiterlijk en ze stond om 4 uur snachts op om zichzelf op te maklen. Het is een psychologische aandoening, maar ik weet niet hoe het heet. Ik wil alleen tegen je zeggen: het kan niet zo erg zijn dat je je hele leven daarvoor aan de kant zet en je jezelf zo beperkt daarin. Ik denk idd echt dat je al je moed bij elkaar moet rapen en het met je ouders of een goede vriendin/vriend moet bespreken. Dat zal echt opluchten!!! Ik heb nog nooit iemand gezien die echt afzichtelijk lelijk is, ik geloof daarom ook echt niet dat jij dat bent.
maandag 15 juli 2013 om 15:30
quote:zuz schreef op 13 juli 2013 @ 03:48:
nu heb ik voor mijzelf bedacht dat ik wel moet gaan naar feestjes of colleges en dat ik moet presenteren en praten in groepen, want zo 'overwin' ik weer een stomme gedachte, heb ik het uiteindelijk gezellig of leer ik iets en worden zulke dingen uiteindelijk makkelijk(er). Ik moet zeggen: het gaat ook met minder moeite dan vroeger. Terwijl ik mijzelf eerst helemaal wegcijferde, doe ik het allemaal gewoon.
Hartstikke goed van je!
Dit klinkt wel alsof je de goede richting op gaat om jezelf meer te accepteren.
quote:Maar toch kan ik super goed met mensen omgaan, ben ik erg sociaal, ben ik een makkelijke prater, heb ik veel vriendinnen en ben ik vanaf de basisschool tot nu toe, altijd populair geweest.
Gelukkig bestaan er mensen die niet (alleen maar) oordelen op uiterlijk.
Veel van je vriendinnen en andere mensen die jou mogen, zullen niet eens een mening over je uiterlijk hebben.
Ze gaan met je om, omdat ze persoonlijkheid leuk vinden.
Er zullen ook best mensen bestaan die wel een oordeel over je uiterlijk hebben.
Meestal niet zo'n goed doordacht oordeel, naar mijn idee.
Dit zijn vaak niet de meest verstandige mensen (maar daar kunnen zij ook niets aan doen).
quote:Rare combinatie: van binnen een bang persoon, maar van buiten wel normaal.
Ach wat heet normaal
?
"Normaal" willen zijn, speelt denk ik bij jou en veel andere mensen die iets van zichzelf moeilijk kunnen accepteren wel een rol (bij mijzelf ook, hoor...).
Terwijl dat niet echt zinvol is; niemand is helemaal normaal/perfect; niemand heeft alle goede eigenschappen die een mens kan hebben.
Iedereen heeft wel iets dat "afwijkt" van de massa.
En de kunst is om daarmee te leren leven.
Om te relativeren.
Wat daarbij kan helpen, is bedenken wat je allemaal wél hebt.
Ik las hierboven dat je goed met mensen kunt omgaan, sociaal bent etc...
Dat zijn mooie eigenschappen om te hebben (lijkt me tenminste... ikzelf ben op dat gebied niet bepaald sterk; en dat zit mij soms weer dwars; maar ook ik ga daar niet zielig om zijn ).
Kijk eens naar mensen die je kent en naar hun "minder goede" kanten; veel van die kanten heb jij vast juist weer niet.
Iets anders wat kan helpen, is zelfspot.
Probeer met wat humor naar jezelf te kijken.
Ken je cabaratier Jan-Jaap van der Wal (uit het programma "Dit was het nieuws)? Dat vind ik wel een mooi voorbeeld van iemand die een "afwijkend" uiterlijk heeft (hazenlip), maar die uitstraalt daar geen probleem van te maken. Hij heeft een hele droogkomische humor.
quote:Misschien compleet gek, want je bent zoals je bent, maar misschien is dat dé oplossing voor mij. Want leven met het feit dat ik lelijk ben, en het gevoel erbij, vind ik (en dat weet ik wel na jaren), erg vervelend en ik heb het idee dat ik erg veel dingen ga missen door mijn uiterlijk. Ik heb maniertjes aangeleerd waardoor ik minder snel 'doordraai', maar het feit dat ik lelijk ben, blijft.
Compleet gek vind ik het niet.
Maar ook niet de juiste oplossing.
In jezelf laten snijden, terwijl je een gezond lichaam hebt? (tenminste; ik denk dat je dat hebt; maar dat weet ik natuurlijk niet zeker. Maar als het zo is, is dat iets om heel blij mee te zijn! Denk daar maar eens over na...).
Hopelijk leer je voordat je dit echt gaat doen, een andere manier om om te gaan met je uiterlijk.
Dat je mischien dingen gaar missen, wordt niet veroorzaakt door je uiterlijk zelf. Maar door hoe jij erover denkt.
En dat denken, daaraan kun je wat veranderen.
quote:Maar ik heb het nooit durven vertellen, (ook niet aan psychologen) omdat het zo vreselijk onzinnig klinkt.
Het klinkt niet onzinnig.
Het klinkt wel als iets wat jou in veel dingen belemmert. En dat is zo jammer voor jou...
Als je het wel vertelt aan iemand die je vertrouwt, kunnen ze je helpen...
nu heb ik voor mijzelf bedacht dat ik wel moet gaan naar feestjes of colleges en dat ik moet presenteren en praten in groepen, want zo 'overwin' ik weer een stomme gedachte, heb ik het uiteindelijk gezellig of leer ik iets en worden zulke dingen uiteindelijk makkelijk(er). Ik moet zeggen: het gaat ook met minder moeite dan vroeger. Terwijl ik mijzelf eerst helemaal wegcijferde, doe ik het allemaal gewoon.
Hartstikke goed van je!
Dit klinkt wel alsof je de goede richting op gaat om jezelf meer te accepteren.
quote:Maar toch kan ik super goed met mensen omgaan, ben ik erg sociaal, ben ik een makkelijke prater, heb ik veel vriendinnen en ben ik vanaf de basisschool tot nu toe, altijd populair geweest.
Gelukkig bestaan er mensen die niet (alleen maar) oordelen op uiterlijk.
Veel van je vriendinnen en andere mensen die jou mogen, zullen niet eens een mening over je uiterlijk hebben.
Ze gaan met je om, omdat ze persoonlijkheid leuk vinden.
Er zullen ook best mensen bestaan die wel een oordeel over je uiterlijk hebben.
Meestal niet zo'n goed doordacht oordeel, naar mijn idee.
Dit zijn vaak niet de meest verstandige mensen (maar daar kunnen zij ook niets aan doen).
quote:Rare combinatie: van binnen een bang persoon, maar van buiten wel normaal.
Ach wat heet normaal
?"Normaal" willen zijn, speelt denk ik bij jou en veel andere mensen die iets van zichzelf moeilijk kunnen accepteren wel een rol (bij mijzelf ook, hoor...).
Terwijl dat niet echt zinvol is; niemand is helemaal normaal/perfect; niemand heeft alle goede eigenschappen die een mens kan hebben.
Iedereen heeft wel iets dat "afwijkt" van de massa.
En de kunst is om daarmee te leren leven.
Om te relativeren.
Wat daarbij kan helpen, is bedenken wat je allemaal wél hebt.
Ik las hierboven dat je goed met mensen kunt omgaan, sociaal bent etc...
Dat zijn mooie eigenschappen om te hebben (lijkt me tenminste... ikzelf ben op dat gebied niet bepaald sterk; en dat zit mij soms weer dwars; maar ook ik ga daar niet zielig om zijn
).Kijk eens naar mensen die je kent en naar hun "minder goede" kanten; veel van die kanten heb jij vast juist weer niet.
Iets anders wat kan helpen, is zelfspot.
Probeer met wat humor naar jezelf te kijken.
Ken je cabaratier Jan-Jaap van der Wal (uit het programma "Dit was het nieuws)? Dat vind ik wel een mooi voorbeeld van iemand die een "afwijkend" uiterlijk heeft (hazenlip), maar die uitstraalt daar geen probleem van te maken. Hij heeft een hele droogkomische humor.
quote:Misschien compleet gek, want je bent zoals je bent, maar misschien is dat dé oplossing voor mij. Want leven met het feit dat ik lelijk ben, en het gevoel erbij, vind ik (en dat weet ik wel na jaren), erg vervelend en ik heb het idee dat ik erg veel dingen ga missen door mijn uiterlijk. Ik heb maniertjes aangeleerd waardoor ik minder snel 'doordraai', maar het feit dat ik lelijk ben, blijft.
Compleet gek vind ik het niet.
Maar ook niet de juiste oplossing.
In jezelf laten snijden, terwijl je een gezond lichaam hebt? (tenminste; ik denk dat je dat hebt; maar dat weet ik natuurlijk niet zeker. Maar als het zo is, is dat iets om heel blij mee te zijn! Denk daar maar eens over na...).
Hopelijk leer je voordat je dit echt gaat doen, een andere manier om om te gaan met je uiterlijk.
Dat je mischien dingen gaar missen, wordt niet veroorzaakt door je uiterlijk zelf. Maar door hoe jij erover denkt.
En dat denken, daaraan kun je wat veranderen.
quote:Maar ik heb het nooit durven vertellen, (ook niet aan psychologen) omdat het zo vreselijk onzinnig klinkt.
Het klinkt niet onzinnig.
Het klinkt wel als iets wat jou in veel dingen belemmert. En dat is zo jammer voor jou...
Als je het wel vertelt aan iemand die je vertrouwt, kunnen ze je helpen...
maandag 15 juli 2013 om 15:35