Psyche
alle pijlers
Hypochondrie
woensdag 3 juli 2013 om 13:41
Ik ben op zoek naar lotgenoten...
Om elkaar wat te steunen, verhalen te delen, angsten...
Ik ben een vrouw van 37 en heb 3 schatten van kinderen...
Elke dag is een strijd om door te komen.
Ik sta op met verschrikkelijke angsten en ga ook met die angsten slapen...
Angst om dood te gaan...De kids en mijn man achter te laten...
Elke week sta ik bij de huisarts met nog maar eens een vage klacht...
Ben binnenstebuiten gekeerd maar niks te vinden.
Ik hyperventileer continu, vind geen rust...
De dokter stelde nu toch voor om sipralexa te nemen maar daar mijn angsten zo ver gaan dat ik enkel paracetamol durf te gebruiken, weet ik echt niet wat ik moet doen...
Ik heb er al 1 van genomen (halfje van 10 mg) en voelde me echt belabberd...
Hartkloppingen, gejaagd gevoel.. Alsof ik 10 kopjes espresso had gedronken...
Is deze bijwerking reeel of zit het in mijn koppie...??
Ik zou het alvast heel leuk vinden om iemand te vinden die mij wat kan steunen...
Want ik voel me moederziel alleen in deze nachtmerrie...
Om elkaar wat te steunen, verhalen te delen, angsten...
Ik ben een vrouw van 37 en heb 3 schatten van kinderen...
Elke dag is een strijd om door te komen.
Ik sta op met verschrikkelijke angsten en ga ook met die angsten slapen...
Angst om dood te gaan...De kids en mijn man achter te laten...
Elke week sta ik bij de huisarts met nog maar eens een vage klacht...
Ben binnenstebuiten gekeerd maar niks te vinden.
Ik hyperventileer continu, vind geen rust...
De dokter stelde nu toch voor om sipralexa te nemen maar daar mijn angsten zo ver gaan dat ik enkel paracetamol durf te gebruiken, weet ik echt niet wat ik moet doen...
Ik heb er al 1 van genomen (halfje van 10 mg) en voelde me echt belabberd...
Hartkloppingen, gejaagd gevoel.. Alsof ik 10 kopjes espresso had gedronken...
Is deze bijwerking reeel of zit het in mijn koppie...??
Ik zou het alvast heel leuk vinden om iemand te vinden die mij wat kan steunen...
Want ik voel me moederziel alleen in deze nachtmerrie...
dinsdag 24 september 2013 om 09:17
Lieve Ctje,
Ik denk dat iedereen wel iemand rond zich nodig heeft...
Daardoor voel je je bevestigt...
Ik denk echt niet dat dat zo abnormaal is...
Maar ik zou nu echt bij mijn beslissing blijven.
Je hebt die genomen voor een reden.
Geniet van je 2de jeugd
Voor mijn huidige echtgenoot had ik ook een relatie van 4 jaar.
Tot mijn 23ste.
Ik heb het toen ook uitgemaakt.
En ben echt terug beginnen uitgaan, feesten, reizen...
Je bent dan "al" 23 en hoeft minder verantwoording af te leggen dan als je 17 bent bv.
Een paar maanden later heb ik dan mijn man leren kennen en een paar maanden later getrouwd
Je ziet hoe het kan draaien!
Voel je eerst goed voor jezelf. Snap je?
Geniet...
Zoek terug uit wie je bent en wat je wil en probeer daar naar te handelen en leven...
We staan er voor je meid!
Maartie ik zal straks even kijken.
Hoe gaat het trouwens met jou??
Lukt het allemaal een beetje?
Lotje, hoe was het om terug te zijn?
Al terug het werkritme gewoon??
Lika, hoe lukt het met de medicijntjes?
Ik ben nu sinds gisteren ook terug gestart!!!
En nu doe ik door!!
Echt, ik heb het nodig.
Maar heb nog even een boost nodig van jullie
Ik neem nu een kwartje (heel lichte dosis dus) om dan na een weekje te verhogen naar een halfje en dan zien we wel.
Lika, jij had dat ook he, een gejaagd gevoel?
Gaat dat snel voorbij?
Hoeveel dagen heb je daar last van gehad?
Want dat vind ik de vervelendste bijwerking...
Ook mijn maag maakt wat kronkels maar dat vind ik niet zo erg...
Vorige week nog eens naar de dok geweest en tja... Er is werk aan he!
Ik moet voor mezelf zorgen...
Had dan ook vorige week voor de eerste keer in mijn leven een koortslip.
Echt wel een teken dat ik vermoeid ben en vol met stress zit...
Sinds gisteren ook pijn aan mijn kaak!
Heel vreemd.
Vooral als ik mijn kin naar voren trek (grappig zicht).
Dus ik hou me voor dat het spiergerelateerd is (trekt door tot naar mijn keel en oor) en geen een of ander eng iets...
Fijne dag allemaal!!
Heel veel liefs!
xxx
Ik denk dat iedereen wel iemand rond zich nodig heeft...
Daardoor voel je je bevestigt...
Ik denk echt niet dat dat zo abnormaal is...
Maar ik zou nu echt bij mijn beslissing blijven.
Je hebt die genomen voor een reden.
Geniet van je 2de jeugd
Voor mijn huidige echtgenoot had ik ook een relatie van 4 jaar.
Tot mijn 23ste.
Ik heb het toen ook uitgemaakt.
En ben echt terug beginnen uitgaan, feesten, reizen...
Je bent dan "al" 23 en hoeft minder verantwoording af te leggen dan als je 17 bent bv.
Een paar maanden later heb ik dan mijn man leren kennen en een paar maanden later getrouwd
Je ziet hoe het kan draaien!
Voel je eerst goed voor jezelf. Snap je?
Geniet...
Zoek terug uit wie je bent en wat je wil en probeer daar naar te handelen en leven...
We staan er voor je meid!
Maartie ik zal straks even kijken.
Hoe gaat het trouwens met jou??
Lukt het allemaal een beetje?
Lotje, hoe was het om terug te zijn?
Al terug het werkritme gewoon??
Lika, hoe lukt het met de medicijntjes?
Ik ben nu sinds gisteren ook terug gestart!!!
En nu doe ik door!!
Echt, ik heb het nodig.
Maar heb nog even een boost nodig van jullie
Ik neem nu een kwartje (heel lichte dosis dus) om dan na een weekje te verhogen naar een halfje en dan zien we wel.
Lika, jij had dat ook he, een gejaagd gevoel?
Gaat dat snel voorbij?
Hoeveel dagen heb je daar last van gehad?
Want dat vind ik de vervelendste bijwerking...
Ook mijn maag maakt wat kronkels maar dat vind ik niet zo erg...
Vorige week nog eens naar de dok geweest en tja... Er is werk aan he!
Ik moet voor mezelf zorgen...
Had dan ook vorige week voor de eerste keer in mijn leven een koortslip.
Echt wel een teken dat ik vermoeid ben en vol met stress zit...
Sinds gisteren ook pijn aan mijn kaak!
Heel vreemd.
Vooral als ik mijn kin naar voren trek (grappig zicht).
Dus ik hou me voor dat het spiergerelateerd is (trekt door tot naar mijn keel en oor) en geen een of ander eng iets...
Fijne dag allemaal!!
Heel veel liefs!
xxx
dinsdag 24 september 2013 om 19:54
hoi!
Ctje wat een moeilijke beslissing! Maar het klinkt alsof je die weloverwogen hebt genomen en er ook achter staat, ook al is het moeilijk. Besef je dat wanneer je de neiging hebt hem te whatsappen:-). en luister naar wat Manon vertelt!
oooo Manon ben zo trots op je!! Het gaat je zeker helpen! Ik ben er zo blij mee. Hoorde net in een documentaire iemand uitleggen hoe het voelt met medicatie; Namelijk dat de "problemen"er nog zijn, maar dat je er meer afstand van kan nemen en daardoor makkelijker kan relativeren en dat is precies hoe het voor mij voelt
Dat gejaagde hoort er inderdaad bij en is best eng he? maar het kan geen kwaad, ik had er bij elke ophoging een paar dagen last van. Maar je raakt er een beetje aan gewend, en steeds blijven denken dat het weer voorbij gaat en dat het erbij hoort. Ik heb door mijn medicijnen ook kramp in mijn kaken, dus het zou goed kunnen dat jij dat ook hebt! Is heel lastig, alsof ze helemaal strak staan ;-( maar dat wordt uiteindelijk ook minder ( duurt wel wat langer)
super joh! ik zal hier zijn om je te steunen!
Hier gaat het wel aardig. Heb nu alleen veel last van mijn rug, onder mijn ribbenkast en mijn zij. ben wel bang dat er iets met mijn nieren is. maar mijn collega had ook zon rugpijn en die keek het ook even aan dus doe ik dat ook maar.
ga wel stiekem even googlen nu;-) ohja heb gekeken naar earlydoc, maar heb nog een completere: http://www.moetiknaardedokter.nl
liefs voor iedereen!!
Ctje wat een moeilijke beslissing! Maar het klinkt alsof je die weloverwogen hebt genomen en er ook achter staat, ook al is het moeilijk. Besef je dat wanneer je de neiging hebt hem te whatsappen:-). en luister naar wat Manon vertelt!
oooo Manon ben zo trots op je!! Het gaat je zeker helpen! Ik ben er zo blij mee. Hoorde net in een documentaire iemand uitleggen hoe het voelt met medicatie; Namelijk dat de "problemen"er nog zijn, maar dat je er meer afstand van kan nemen en daardoor makkelijker kan relativeren en dat is precies hoe het voor mij voelt
Dat gejaagde hoort er inderdaad bij en is best eng he? maar het kan geen kwaad, ik had er bij elke ophoging een paar dagen last van. Maar je raakt er een beetje aan gewend, en steeds blijven denken dat het weer voorbij gaat en dat het erbij hoort. Ik heb door mijn medicijnen ook kramp in mijn kaken, dus het zou goed kunnen dat jij dat ook hebt! Is heel lastig, alsof ze helemaal strak staan ;-( maar dat wordt uiteindelijk ook minder ( duurt wel wat langer)
super joh! ik zal hier zijn om je te steunen!
Hier gaat het wel aardig. Heb nu alleen veel last van mijn rug, onder mijn ribbenkast en mijn zij. ben wel bang dat er iets met mijn nieren is. maar mijn collega had ook zon rugpijn en die keek het ook even aan dus doe ik dat ook maar.
ga wel stiekem even googlen nu;-) ohja heb gekeken naar earlydoc, maar heb nog een completere: http://www.moetiknaardedokter.nl
liefs voor iedereen!!
woensdag 25 september 2013 om 13:23
Hoi meiden,
Heb het niet zo op die sites. Of je wel of niet de dokter moet bellen is iets wat je ook zelf moet aanvoelen. Wij als hypochonders zijn al zo onzeker en ik vraag me af of dit soort sites je niet nog onzekerder maken net als het checken van symptomen op onze "vriend"google?
Hier gaat het best redelijk. Soms last van zo een onbestemd gevoel , maar geen paniek gelukkig. Heb mijn afspraak met de psycholoog dan ook verzet.
Lika en Manon, wat geweldig goed dat jullie zijn begonnen met de medicijenen. Hou vol en hopenlijk kun je over een paar maanden zeggen dat je er minder last van hebt. Ik duim voor jullie.
Heb het niet zo op die sites. Of je wel of niet de dokter moet bellen is iets wat je ook zelf moet aanvoelen. Wij als hypochonders zijn al zo onzeker en ik vraag me af of dit soort sites je niet nog onzekerder maken net als het checken van symptomen op onze "vriend"google?
Hier gaat het best redelijk. Soms last van zo een onbestemd gevoel , maar geen paniek gelukkig. Heb mijn afspraak met de psycholoog dan ook verzet.
Lika en Manon, wat geweldig goed dat jullie zijn begonnen met de medicijenen. Hou vol en hopenlijk kun je over een paar maanden zeggen dat je er minder last van hebt. Ik duim voor jullie.
zaterdag 28 september 2013 om 18:34
Ctje! ja zo'n opgezwollen lymfeklier, dat betekent dat je lijf bezig is een vijand te verslaan, een virus of infectie. Niks aan de hand! IK had in de zomer extreem gezwollen klieren ( zelfs de ha vond het aan de grote kant) en dat bleek toen een infectie te zijn. Ik heb trouwens heel vaak wat gezwollen klieren, jij misschien ook wel maar kwam je er toen niet toevallig tegenaan tijdens t make-uppen;-)
Manon hoe gaat het met de pillen? ben heel benieuwd!!
Hier een wat mindere dag, voelde me erg wazig vandaag en veel hartkloppingen. Moest werken dus gewoon maar door gegaan. Nu gaat t wel maar dat wazige is niet fijn.
liefs!
Manon hoe gaat het met de pillen? ben heel benieuwd!!
Hier een wat mindere dag, voelde me erg wazig vandaag en veel hartkloppingen. Moest werken dus gewoon maar door gegaan. Nu gaat t wel maar dat wazige is niet fijn.
liefs!
zaterdag 28 september 2013 om 18:50
Ik heb dit hele topic in een adem gelezen. Wat een herkenning! Ik zit hier met tranen in mijn ogen, ik herken in al jullie verhalen zoveel van mijzelf.
Ik heb zelf nu ruim 15 jaar last van hypochondrie/paniekklachten, niet continu en niet altijd even heftig, maar de laatste tijd speelt het wel weer op. Ik sta aan het begin van een behandeling, heb een eerste intake-gesprek gehad en heb over 2 weken weer een gesprek om te horen welke behandeling ze voor mij geschikt achten. Er werd al gesproken over cognitieve gedragstherapie en ik denk daar zelf ook wel aan, maar ik zal het binnenkort wel horen.
Ik zie er een beetje tegenop, maar zou ook zo graag van deze klachten af zijn, dus ik ga er vol voor.
Ik wens jullie allemaal een goed weekend en vooral een zorgen-vrij weekend!
Liefs,
Masja
Ik heb zelf nu ruim 15 jaar last van hypochondrie/paniekklachten, niet continu en niet altijd even heftig, maar de laatste tijd speelt het wel weer op. Ik sta aan het begin van een behandeling, heb een eerste intake-gesprek gehad en heb over 2 weken weer een gesprek om te horen welke behandeling ze voor mij geschikt achten. Er werd al gesproken over cognitieve gedragstherapie en ik denk daar zelf ook wel aan, maar ik zal het binnenkort wel horen.
Ik zie er een beetje tegenop, maar zou ook zo graag van deze klachten af zijn, dus ik ga er vol voor.
Ik wens jullie allemaal een goed weekend en vooral een zorgen-vrij weekend!
Liefs,
Masja
zondag 29 september 2013 om 08:47
Ctje een pijnlijke klier kan nooit kwaad!! Is zoals lika zegt... Een virusje of zo.
Probeer te relaxen meid!
Je kunt trouwens ook gezwollen klieren hebben van stress of oververmoeidheid... Knuffels!!
Hier niet zo goed. Ben vrijdag van een kwartje naar een halfje gegaan en jeetjes!!
Hoofdpijn
Gejaagd gevoel
Slapeloosheid
Vooral dat gejaagd gevoel vind ik zo zo eng! Als ik een inspanning doe raast mijn hart door mijn lijf.. Is dat allemaal wel normaal???
Straks krijg ik er een infarct van of zo...
Was deze ochtend echt aan het denken om ermee te stoppen...(
Probeer te relaxen meid!
Je kunt trouwens ook gezwollen klieren hebben van stress of oververmoeidheid... Knuffels!!
Hier niet zo goed. Ben vrijdag van een kwartje naar een halfje gegaan en jeetjes!!
Hoofdpijn
Gejaagd gevoel
Slapeloosheid
Vooral dat gejaagd gevoel vind ik zo zo eng! Als ik een inspanning doe raast mijn hart door mijn lijf.. Is dat allemaal wel normaal???
Straks krijg ik er een infarct van of zo...
Was deze ochtend echt aan het denken om ermee te stoppen...
(
zondag 29 september 2013 om 11:43
Hallo iedereen,
ik zit hier al een tijdje mee te lezen en ik herken (bijna) alles mbt angsten! Heb al sinds 2002 een angststoornis die af en toe (meestal na een ingrijpende gebeurtenis oid) de kop op steekt. Dan slaap en eet ik haast niet meer en maak me voortdurend zorgen over ziektes enz.
Na het zoveelste huisartsenbezoek ivm maagklachten en een spastische darm (altijd diarree) ben ik aan de antidepressiva gegaan (Paroxetine). Ben met 10mg begonnen en zit nu op 20mg; slik het nu 2 maanden.
Nou, ik moet zeggen, er is een wereld voor me opengegaan! Ik ben veel minder angstig en mijn buikklachten zijn voor 90% afgenomen! Het opbouwen en verhogen van de medicatie is lastig vind ik, veel bijwerkingen in het begin maar de enige bijwerking die ik nu nog heb is dat ik soms best moe ben maar verder ben ik supertevreden! Ik vind het jammer dat ik hier niet eerder mee begonnen ben! Wat een rust in mijn hoofd zonder al dat gepieker.
Overigens heb ik ook nog gesprekken met de psycholoog.
Ik wil jullie graag een hart onder de riem steken en ik hoop dat jullie wat hebben aan mijn positieve ervaring met ad!!
ik zit hier al een tijdje mee te lezen en ik herken (bijna) alles mbt angsten! Heb al sinds 2002 een angststoornis die af en toe (meestal na een ingrijpende gebeurtenis oid) de kop op steekt. Dan slaap en eet ik haast niet meer en maak me voortdurend zorgen over ziektes enz.
Na het zoveelste huisartsenbezoek ivm maagklachten en een spastische darm (altijd diarree) ben ik aan de antidepressiva gegaan (Paroxetine). Ben met 10mg begonnen en zit nu op 20mg; slik het nu 2 maanden.
Nou, ik moet zeggen, er is een wereld voor me opengegaan! Ik ben veel minder angstig en mijn buikklachten zijn voor 90% afgenomen! Het opbouwen en verhogen van de medicatie is lastig vind ik, veel bijwerkingen in het begin maar de enige bijwerking die ik nu nog heb is dat ik soms best moe ben maar verder ben ik supertevreden! Ik vind het jammer dat ik hier niet eerder mee begonnen ben! Wat een rust in mijn hoofd zonder al dat gepieker.
Overigens heb ik ook nog gesprekken met de psycholoog.
Ik wil jullie graag een hart onder de riem steken en ik hoop dat jullie wat hebben aan mijn positieve ervaring met ad!!
zondag 29 september 2013 om 13:55
Ctje, ik herken zoooo de worstelingen, de dilemma's die je hebt, ook mbt ad! Ik zag eerlijk gezegd geen andere uitweg meer dan ad. Het leven ging zo moeizaam, hele dagen en nachten piekeren, malen; ik was hele dagen bezig met ziektes, ook altijd denken dat ik k..... had, vreselijk!
Ik zou toch mijn eigen weg volgen; het is uiteindelijk niet jouw probleem dat je ouders ad associëren met alcoholisme.
Ik ken zoveel mensen die het gebruiken! Deze mensen zijn verder echt "normaal" hoor, met gewoon een baan en een gezin, net als ik overigens.
Ik zie de ad als kans om me beter te voelen en in mijn geval is dat tot nu toe goed uitgepakt.
Veel succes hoor met beslissingen nemen!
Ik zou toch mijn eigen weg volgen; het is uiteindelijk niet jouw probleem dat je ouders ad associëren met alcoholisme.
Ik ken zoveel mensen die het gebruiken! Deze mensen zijn verder echt "normaal" hoor, met gewoon een baan en een gezin, net als ik overigens.
Ik zie de ad als kans om me beter te voelen en in mijn geval is dat tot nu toe goed uitgepakt.
Veel succes hoor met beslissingen nemen!
zondag 29 september 2013 om 21:25
Wat goed van je dat je "het" gaat aansnijden, dapper hoor! Zie het maar als een stukje assertief zijn, opkomen voor jezelf..
Ik merkte na een week al verschil: minder huilerig en minder gevoelig. Eer dat de spanning in mijn buik weg was, was ik wel een paar weken verder.
Toen ik van 10 naar 20mg ging, voelde ik me een week minder goed maar toen ik er aan gewend was, voelde ik me veel beter: spanningsbuikpijn is weg, piekeren doe ik haast niet meer (soms heb ik nog een piekergedachte over een ziekte maar ik kan die gedachte zo van me afzetten) en ik geniet veel meer van mijn leven.
Ik ben mijn huisarts echt dankbaar dat hij deze medicatie voorgesteld heeft.
Hoop echt voor je dat je er uit komt! Ik gun je ook een rustiger leven zonder die storende gedachtes!
Ik merkte na een week al verschil: minder huilerig en minder gevoelig. Eer dat de spanning in mijn buik weg was, was ik wel een paar weken verder.
Toen ik van 10 naar 20mg ging, voelde ik me een week minder goed maar toen ik er aan gewend was, voelde ik me veel beter: spanningsbuikpijn is weg, piekeren doe ik haast niet meer (soms heb ik nog een piekergedachte over een ziekte maar ik kan die gedachte zo van me afzetten) en ik geniet veel meer van mijn leven.
Ik ben mijn huisarts echt dankbaar dat hij deze medicatie voorgesteld heeft.
Hoop echt voor je dat je er uit komt! Ik gun je ook een rustiger leven zonder die storende gedachtes!
maandag 30 september 2013 om 17:13
Dag meiden,
Emma super dat het jou zo helpt zeg!!!
Welk medicijn neem je juist?
Ctje, zou je je niet opgelucht voelen moest je het vertellen aan je ouders?
Begin met: ik zit al een paar weken/maanden met iets maar durf het eigenlijk niet te vertellen...
Mss reageren je ouders beter dan je denkt!!!
Mijn mama wuift dat ook wat weg maar ze weet wel dat ik er mee zit en steunt me wel!
Ik hoop het zo voor jou xxxx
Lika en Lotje hoe gaat het met jullie??
Hier blahblahblah....
Dag 10 medicatie en het gaat echt slecht!!!
Heb me nog nooit zo slecht gevoeld!
Dus...*shame* ik ben gestopt(((
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen???
Heb het gevoel dat niemand me steunt (behalve jullie dan!!!).
Maar dat is nog anders
Mijn arts lacht mijn bijwerkingen weg en zegt dat het allemaal in mijn hoofd zit!
Neen!
Ik voel ze echt!
En ze zijn er ook echt!
Ik moet nog functioneren.
3 kids grootbrengen.
Werken.
Ik kan het met niet veroorloven om in de zetel te liggen een ganse dag!!!
Ik wil gewoon mijn hoofd eens stilzetten!
Kennen jullie dat gevoel?
Me eens blij en zonder meer gelukkig en zorgeloos voelen.
Is dat nu echt teveel gevraagd???
Psychologe is ook op reis dus duurt het keilang voor ik erbij kan...
En dan dacht ik: ga ik mss niet beter naar een psychiater??
Mss kan ik wel sintjanskruid nemen of zo!
Of op mijn hoofd staan ))
Ik heb nu sinds vorige week ook vaak dorst!
Genoeg weer om me zorgen te maken.
Straks heb ik weer iets heel ergs(((
Kun je dat hebben van de stress??
Ik zou zo graag hebben dat iemand me zegt:
Doe nu dit en dat en dan gebeurt er dit en dat!
Maar neen...
Ik moet het precies allemaal alleen doen en dat is zo verdomde moeilijk!
Sorry voor het ego berichtje meiden!
xxxx
Emma super dat het jou zo helpt zeg!!!
Welk medicijn neem je juist?
Ctje, zou je je niet opgelucht voelen moest je het vertellen aan je ouders?
Begin met: ik zit al een paar weken/maanden met iets maar durf het eigenlijk niet te vertellen...
Mss reageren je ouders beter dan je denkt!!!
Mijn mama wuift dat ook wat weg maar ze weet wel dat ik er mee zit en steunt me wel!
Ik hoop het zo voor jou xxxx
Lika en Lotje hoe gaat het met jullie??
Hier blahblahblah....
Dag 10 medicatie en het gaat echt slecht!!!
Heb me nog nooit zo slecht gevoeld!
Dus...*shame* ik ben gestopt
(((Ik weet echt niet meer wat ik moet doen???
Heb het gevoel dat niemand me steunt (behalve jullie dan!!!).
Maar dat is nog anders
Mijn arts lacht mijn bijwerkingen weg en zegt dat het allemaal in mijn hoofd zit!
Neen!
Ik voel ze echt!
En ze zijn er ook echt!
Ik moet nog functioneren.
3 kids grootbrengen.
Werken.
Ik kan het met niet veroorloven om in de zetel te liggen een ganse dag!!!
Ik wil gewoon mijn hoofd eens stilzetten!
Kennen jullie dat gevoel?
Me eens blij en zonder meer gelukkig en zorgeloos voelen.
Is dat nu echt teveel gevraagd???
Psychologe is ook op reis dus duurt het keilang voor ik erbij kan...
En dan dacht ik: ga ik mss niet beter naar een psychiater??
Mss kan ik wel sintjanskruid nemen of zo!
Of op mijn hoofd staan ))
Ik heb nu sinds vorige week ook vaak dorst!
Genoeg weer om me zorgen te maken.
Straks heb ik weer iets heel ergs
(((Kun je dat hebben van de stress??
Ik zou zo graag hebben dat iemand me zegt:
Doe nu dit en dat en dan gebeurt er dit en dat!
Maar neen...
Ik moet het precies allemaal alleen doen en dat is zo verdomde moeilijk!
Sorry voor het ego berichtje meiden!
xxxx
maandag 30 september 2013 om 17:19
quote:moringa schreef op 03 juli 2013 @ 19:15:
[...]
Nou Manondp, lees dit bericht nou nog eens door want hier staat het allemaal in. Je vraagt teveel van jezelf en je loopt op je tenen. Je hebt stress en die stress moet eruit. Heb net gereageerd op een topic over slaapproblemen. Bij de een wordt die stress slapeloosheid en de ander krijgt last van hypochondrie.
Medicijnen kunnen helpen om de scherpe randjes er vanaf te halen -dat is soms hartstikke nodig- maar klinken in dit geval niet als de definitieve/enige oplossing. Kortom: neem daarnaast tijd om je af te vragen hoe je aan die hypochondrie komt.Mooie post.
[...]
Nou Manondp, lees dit bericht nou nog eens door want hier staat het allemaal in. Je vraagt teveel van jezelf en je loopt op je tenen. Je hebt stress en die stress moet eruit. Heb net gereageerd op een topic over slaapproblemen. Bij de een wordt die stress slapeloosheid en de ander krijgt last van hypochondrie.
Medicijnen kunnen helpen om de scherpe randjes er vanaf te halen -dat is soms hartstikke nodig- maar klinken in dit geval niet als de definitieve/enige oplossing. Kortom: neem daarnaast tijd om je af te vragen hoe je aan die hypochondrie komt.Mooie post.
dinsdag 1 oktober 2013 om 15:39
Hoi meiden,
hier ging het relatief goed. Tot vandaag de brief van het ziekenhuis in de bus viel dat er een afspraak is gepland voor 18 oktober. dat betekent dat de uitslag binnen is van het genonderzoek van het bloed van mijn moeder. Tot heden kon ik het redelijk van me af zetten met de gedachte de uitslag duurt nog even. Nu is het enerzijds dichtbij en anderszijds weer heel lang wachten. Ik heb dan de neiging om alles op stop te zetten tot ik weet wat de uitslag is. Dat gaat natuurlijk niet met twee kinderen die allebei voor die datum jarig zijn.
In de brief stond dat ik een afspraak heb met mijn behandeld arts. ik heb echter niet echt een behandeld arts maar een klinisch genetisch onderzoeker dus ik kreeg direct het idee dat het mis was en dat ik nu naar een dokter moest. Heb gebeld en toen bleek de afspraak met dezelfde mevrouw te zijn. Stelt me toch weer een beetje gerust. Ook probeer ik me overeind te houden met de gedachte dat als mijn moeder de genafwijking had dat niet betekent dat ik deze ook heb en mijn meiden ook. Vooral voor hen hoop en bid ik dat mijn moeder gewone domme pech had en dat er geen genafwijking was.
Raar hoe het leven loopt. Mijn moeder wilde graag mee als de oudste voor het eerst naar school ging. Gisteren was het zover en dat was toch een emotioneel moment. Zo sta je als "jonge" moeder midden in het leven, maar ben je anderzijds zo bezig met ziekte en dood. Wat had ik haar graag willen bellen om te laten weten hoe stoer mijn meisje was en dat ze niet heeft gehuild bij het afscheid.
Ik ga proberen de dagen zo goed mogelijk in te vullen en te genieten van de verjaardagen inclusief de bijbehorende stress voor de voorbereidingen en de traktaties.
Lieve Manon, kun je met je man over je probleem praten? Ik niet altijd. Als ik elke keer dat ik bang ben dit zou bespreken zou mijn man denk ik gillend weglopen. Ik probeer het wel te doen, want ik merk ook dat opkroppen en er niet over praten je echt niet helpt. Dat gevoel dat je gewoon eens even niet wilt doorgaan, maar even wilt stoppen dat ken ik heel erg goed. Soms blijven de dingen maar doorgaan en komt er geen eind aan. Ik denk dat dit wel iets is waar je thuis over moet praten om te voorkomen dat je jezelf teveel voorbij loopt.
C'tje je gezonde gewoonten heb ik helaas niet. Heb een heel weekend superslecht gegeten. raar eigenlijk voor iemand die bang is om kanker te krijgen.
Nou meiden, ik moet echt aan de slag want anders krijg ik problemen. Nog een fijne dag en tot snel
hier ging het relatief goed. Tot vandaag de brief van het ziekenhuis in de bus viel dat er een afspraak is gepland voor 18 oktober. dat betekent dat de uitslag binnen is van het genonderzoek van het bloed van mijn moeder. Tot heden kon ik het redelijk van me af zetten met de gedachte de uitslag duurt nog even. Nu is het enerzijds dichtbij en anderszijds weer heel lang wachten. Ik heb dan de neiging om alles op stop te zetten tot ik weet wat de uitslag is. Dat gaat natuurlijk niet met twee kinderen die allebei voor die datum jarig zijn.
In de brief stond dat ik een afspraak heb met mijn behandeld arts. ik heb echter niet echt een behandeld arts maar een klinisch genetisch onderzoeker dus ik kreeg direct het idee dat het mis was en dat ik nu naar een dokter moest. Heb gebeld en toen bleek de afspraak met dezelfde mevrouw te zijn. Stelt me toch weer een beetje gerust. Ook probeer ik me overeind te houden met de gedachte dat als mijn moeder de genafwijking had dat niet betekent dat ik deze ook heb en mijn meiden ook. Vooral voor hen hoop en bid ik dat mijn moeder gewone domme pech had en dat er geen genafwijking was.
Raar hoe het leven loopt. Mijn moeder wilde graag mee als de oudste voor het eerst naar school ging. Gisteren was het zover en dat was toch een emotioneel moment. Zo sta je als "jonge" moeder midden in het leven, maar ben je anderzijds zo bezig met ziekte en dood. Wat had ik haar graag willen bellen om te laten weten hoe stoer mijn meisje was en dat ze niet heeft gehuild bij het afscheid.
Ik ga proberen de dagen zo goed mogelijk in te vullen en te genieten van de verjaardagen inclusief de bijbehorende stress voor de voorbereidingen en de traktaties.
Lieve Manon, kun je met je man over je probleem praten? Ik niet altijd. Als ik elke keer dat ik bang ben dit zou bespreken zou mijn man denk ik gillend weglopen. Ik probeer het wel te doen, want ik merk ook dat opkroppen en er niet over praten je echt niet helpt. Dat gevoel dat je gewoon eens even niet wilt doorgaan, maar even wilt stoppen dat ken ik heel erg goed. Soms blijven de dingen maar doorgaan en komt er geen eind aan. Ik denk dat dit wel iets is waar je thuis over moet praten om te voorkomen dat je jezelf teveel voorbij loopt.
C'tje je gezonde gewoonten heb ik helaas niet. Heb een heel weekend superslecht gegeten. raar eigenlijk voor iemand die bang is om kanker te krijgen.
Nou meiden, ik moet echt aan de slag want anders krijg ik problemen. Nog een fijne dag en tot snel
