Hypochondrie

Dat continu slikken kan zeker spanning zijn hoor! Je kunt de gekste dingen krijgen van spanning en stress!

Veel sterkte Manon met je medicatie!

X

He meiden,



Ik meld me ook weer. Heb alleen de laatst pagina terg gelezen.



Manon, dat slikken komt mij heel erg bekend voor. Ik word er ook altijd enorm beroerd van. Vooral als je er op gaat letten wordt het alleen maar erger. Makkelijker gezegd dan gedaan. Slik jij nu dagelijks een pammetje? Werkt dit goed voor jou?

Waarom werkt een AD niet?



Ctje,



Knap dat je wel gewoon naar school blijft gaan. Niks aantrekken van eventuele roddelaars, mensen moeten altijd wat te zeiken hebben. Is is het huis bijna klaar?

En durf je er niet goed over te praten met je ouders?

Mijn ervaring leert dat ouders vaak meer 'aan kunnen' dan wij op voorhand denken. Als ze je vervolgens steunen en helpen kan dat wel enorm opluchten...



Ik ben nu wakker.

Heb paniek en angst en heb moeite om er uit te komen vandaag.

Bah, was weer even geleden dat het zo heftig was.

Mijn darmonderzoek was overigens helemaal goed. 10 oktober hoor ik of het een allergie is.

Hoi meiden,



het is rustig hier. Hopenlijk betekent dat dat onze angsten onder controle zijn.



Hier helaas niet. Wordt steeds getriggerd door berichten in de krant over kanker. Nu weer dat symptomen die wijze op mond en hals kanker vaak wordt gemist. Nu heb ik steeds een beetje last van een pijnlijk plekje in mijn nek, daarnaast last van mijn stem, maar ben ook beetje verkouden.



Ook last van mijn rechteronderbuik en precies onder mijn rechterborst zit een soort klein zwellinkje. Het is niet hard, maar voelt een beetje als een kliertje of een vetbultje. Heb mijn man laten voelen, maar die vond een ha bezoek niet nodig. Zit er steeds aan te voelen wat natuurlijk niet helpt.



Wordt echt doodmoe van mezelf. Het ging net iets beter en nu is het weer raak. Ben niet in paniek, maar toch wel bang en onzeker.



Mijn moedervlekken zijn in ieder geval rustig. dat is dan weer iets.



Dikke knuffel

X

Trouwens, ook op school gaat het niet super. Helemaal gedemotiveerd en zo. Ik vind schoolwerk moeilijk om me nu toe te zetten. Lag vanmiddag even te slapen want was moe en dan gaat er steeds door me heen dat ik een slechte student ben, omdat ik ga liggen maffen terwijl ik huiswerk moet maken. Herkenbaar of ben ik gewoon raar?

Ik heb niet alle reacties gelezen. Het enige dat ik je wil meegeven, is dat je er vanaf kunt komen. Het is mij ook gelukt, al blijf je wel gevoelig en vatbaar voor angsten. Ik herken heel veel in je verhaal, al heb ik geen kinderen. Nu ik jouw verhaal lees kan ik oprecht zeggen dat ik geen hypochondrie meer heb. Ik heb geen medicatie gehad, alleen coaching. Daarnaast heb ik veel gemediteerd en echt moeten leren ontspannen. Ik hoop dat je hier iets hoop uit kan putten, je bent niet gedoemd om je voor altijd zo te voelen. Sterkte!

Heey meiden,



Tis stil in t forum! Met iedereen vrij goed hoop ik?? En druk ook denk ik haha hier wel redelijk goed hoor!! Nu ben ik weer obsessed met mijn benen, denk dat ik een beginnende spatader op mijn rechter scheenbeen heb ontdekt. Lichte paniek, niet zo erg want spataderen ga je niet dood aan. Toch vervelend.... zat er eerder nog niet. Misschien trekt het weg??? Drukke en lange dagen gehad voor de klas gister en vandaag...



hoe is het met iedereen??



xxx

Hoi C'tje en de anderen,



Het is hier super rustig. Voor mij betekent dat helaas niet dat het goed gaat. Ben vreselijk gespannen voor de uitslag van het DNA onderzoek op het bloed van mijn moeder as vrijdag. Ik las weer ergens dat er nog steeds onderzoeken lopen naar andere afwijkingen dan die nu bekend zijn. Hoop maar dat het bloed van mijn moeder bewaard wordt zodat er eventueel later nog op nog te ontdekken afwijkingen getest kan worden.



Dit alles heeft mijn controledwang weer flink aangewakkerd. Mijn borsten doen pijn van het voelen. Moet ook nog ongesteld worden dus eigenlijk kun je dan niet goed voelen.



C'tje, al zou je spatader krijgen dan is dat niets ernstigs, Wij hypochonders willen vaak dat er nooit iets aan de hand is. Helaas gaat dat ook bij ons niet op en hebben wij ook gewone dingen.



Hoop snel ook de anderen weer te lezen.

Hoi Lot,



Meid wat spannend zeg!!!! Je wordt getest op borsten en eierstokken? Jeetje, snap echt dat je het zo spannend vindt! Denk aan mijn woorden he meid, ook al heb je dat gen --> betekent niet dat je het krijgt --> betekent dat je onder controle staat --> betekent dat je borsten/eierstokken preventief kan laten weghalen. You can do it!!! Nog maar 2 dagen!



hier niet zo goed helaas.... blauwe plekken op benen...... ik heb er een op mijn rechter bovenbeen en 2 op mijn onderbeen, bij die spatader is ook nog een blauwe plek. Ik heb echt grote paniek, want ik herinner me niets van stoten en ben er nu natuurlijk heel alert op. Allerlei alarmbellen gaan af: zie je, je hebt leukemie. Toen probeerde ik te relativeren: als ik dat echt had, had ik ook andere klachten. Toen heb ik met mijn stomme kop gegoogled en las ik dat iemand als eerste symptoom die plekken kreeg..... ik ben ZOOO dom. Ik ben echt geneigd de HA te bellen. Deze zomer was bloed nog goed (licht ijzertekort alleen), maarja dan zegt mijn hypochondrie: ja dus? kanker moet toch een keer ontstaan? kan iedere seconde gebeuren hoor..



grrrr... ongelooflijk, de obsessie. Ik voel me zo alleen in deze stomme psychische machtstrijd

Het zijn overigens hele kleine ronde blauwe plekken, ook zoiets raars... normaal zijn ze bij mij meer paarsig van kleur. Alarm, alarm..... ik ga even proberen mijn gedachten eraf te halen. Deze denkpatronen zijn echt vreselijk moeilijk. En wedden, stel de dokter controleert mijn bloed en alles blijkt goed: oh ach, spontane blauwe plek, heeft iedereen wel eens toch?! Dan lukt relativeren ineens wel.... sorry ik voel me een beetje boos

Hoi meiden,



vanmorgen gelukkig goed nieuws. Mijn moeder had geen BRCA 1 of 2 gen en dus kan ik het ook niet hebben. wel heb ik een licht verhoogde kans op eierstokkanker, niet 1,5 maar ongeveer 6%. 94% kans dus dat ik het niet krijg.



iedereen die heeft meegeleefd, heel veel dank daarvoor.



C'tje, soms stoot je zonder dat je het door hebt. Gebeurd mij heel vaak of zo licht dat het niet als stoten voelt, maar dan krijg je toch een blauwe plek.

hallo allemaal.



hier een ervaringsdeskundige. Mijn angst was een aantal jaren geleden zo hevig dat een opname dreigde.

Ik kwam onder behandeling bij een psychiater en nsm xanax (ook wel alprazolam genoemd) 3 maal per dag tot max 3 tabletten per keer. Volgens de psych. ter ondersteuning en om in een later stadium af te bouwen. Na 8 maanden had ik ondanks mijn grote motivatie nog onvoldoende bereikt en ben ik een ad gaan gebruikrn. Stukje bij beetje werd mijn leven weer vanzelfsprekenf en hoefde ik niet meer zo vreselijk te strijden tegen mijzelf. Jullue weten allemaal vast wat ik bedoel. Ik hoop dat jullie hieraan kunnwn zien dat er licht aan het einde van de tunnel is.... het kan makkelijker worden met veel hulp. Heel veel liefde en kracht voor jullie allemaal gewenst!!!

Lot wat een goed nieuws!



Ctje, je hoeft je echt geen zorgen te maken. Ik weet heel vaak niet waar mijn blauwe plekken door komen. probeer het nog even vol te houden en pas de dokter te bellen als deze weg zijn en er weer nieuwe zijn en je dan nog zo in paniek bent. Ik denk trouwens dat iedereen altijd wel ergens een blauwe plek heeft.



Bij mij gaat het redelijk goed, medicatie helpt enorm tegen paniek. ben nog wel angstig af en toe en ga de medicatie weer ophogen. Ik ben heel benieuwd hoe het met Manon is en of zij doorgegaan is met haar pillen, dus Manon, als je dit leest.. laat even wat van je horen!



veel liefs!

Hallo allemaal.

Ik was op zoek naar een forum ofzo over hypochondrie maar ik kon dat niet vinden. Iemand wees me op dit topic dus ik hoop dat ik hier mag mee kletsen..

Ik zal me even voorstellen... Ik ben dus gina, overigens hou ik mijn echte naam voor mezelf ivm herkenbaarheid...

Ik ben 28 jaar en woon samen met mijn super lieve vriend. Heb helaas al wel het een en ander meegemaakt, maar het lijkt erop dat mijn leven eindelijk in een rustiger vaarwater is gekomen.

Al jaren, eigenlijk al zo ongeveer zo lang als ik me kan herinneren heb ik met vlagen last van ziekte vrees of hypochondrie. Als ik het me goed herinner begon het ergens rond mijn 12/13e met de bewustwording en angst dat ik mensen kwijt kon raken. Ik was ineens bang dat bv mijn ouders of mijn zusje dood zouden gaan. Langzaamaan veranderde de angst, en kwam ineens de angst om zelf dood te gaan. Eerst was het gewoon echt de angst voor de dood, en het niet weten wat er dan gebeurt... Maar nu is het echt angst om ziek te worden, te overlijden en mensen achter te laten. Het is niet meer zo zeer dat ik bang ben voor de dood, al is het geen lekker idee natuurlijk, maar ik ben zo bang om ernstig ziek te worden omdat ik het idee niet kan verdragen dat ik mensen zou moeten achterlaten die van me houden...

Een jaar of 4 geleden had ik regelmatig een pijnlijke plek onder mijn oksel, en het leek wat dik. Ook had ik giga last van nachtzweten. Stom als ik was ging ik googlen en kwam natuurlijk de meest erge dingen tegen. Lymfklierkanker was hetgeen waar ik ineens echt doodsbang voor was. Ook bij mijn vagina kreeg ik een bobbel en de angst werd steeds erger. 'Zie je wel, die klieren zetten niet voor niks op..' Uiteindelijk ben ik een aantal keren naar de huisarts geweest en ze hebben ook een echo gemaakt van de bobbel bij mijn vagina, maar er was niks aan de hand.

Ik maak mezelf gek, nog steeds.. Inmiddels zijn er weer andere kwaaltjes en gedachten, maar ik ben er nog niet aan toe om daarover te vertellen. Ik durf niet eens naar de huisarts omdat ik bang ben dat ik slecht nieuws krijg... En dat terwijl ik ergens heel goed weet dat het allemaal in mijn hoofd zit.

Ik heb hier nog nooit met iemand over gepraat, niemand weet dit zelfs mijn vriend niet. Vroeger ben ik wel in therapie geweest voor de scheiding van mijn ouders en werd er al wel vastgesteld dat ik ziektevrees had. Maar er is nooit echt iets aan gedaan, en heb zelf ook niks ondernomen richting therapie ofzo. Ik neem wel dagelijks bachbloesem, en ik merk wel dat dat de scherpe randjes er een beetje af haalt maar momenteel zit ik gewoon weer even in een hele diepe dip en helpt de bachbloesem ook niet echt...

Ik wilde gewoon even mijn verhaal doen, even mijn hart luchten. Dank jullie wel voor het lezen in ieder geval!

http://hypochondrie.forum2go.nl

Hoi meiden, lang geleden,





Jeetje lot, wat geweldig!!! Wat heerlijk voor je meid, ben echt zo blij voor je!!! Je bent zeker heel opgelucht nu! Hoe gaan de angsten, beter?



Ginaa, meid hoe herkenbaar! Ik heb erg veel steun aan dit forum, dus ik hoop jij ook. schrijf hier lekker van je af en we zullen je zo goed mogelijk proberen te helpen!



Lika, wat ben ik blij voor je dat je medicatie zo goed helpt zeg!!! Ook minder angsten? Ik heb nog steeds de stap niet gemaakt om t aan mijn ouders te vertellen, voelt echt als een enorme drempel.



Manon, jeetje wat vervelend die angsten meid. AD gaat t dus niet worden voor je? Ook vervelend dat je zoveel hinder ondervindt met slapen, ik heb daar zelf geen last van! Ik heb nog steeds niets verteld hier.... angsten gaan op en aan. Vorige week vrijdag stootte ik me op stage aan een tafel en toen dacht ik: heuj, al die vervelende kindertafeltjes staan hier schuin en nu ik eraan denk: ik knal er zeer regelmatig tegenop. Dat verklaart waarschijnlijk de blauwe plekken... die avond dan ook lekker kunnen relativeren en zelfs liggen rollebollen met een knappe vent... oei slecht. Maar was fijn om even alles zo opzij te gooien.



Zondag t/m dinsdag in Spanje Madrid geweest en was toch weer erg met de angsten bezig. Benen controleren enzo... toen heb ik tegen mezelf gezegd: als jij niet normaal kunt doen dan doe je maar je ogen dicht als je gaat plassen of broeken past. Dat hielp me wel. Uiteindelijk ook geen nieuwe plekken meer gekregen. Lekker veel geshopt, heerlijk.



Vandaag ging ook weer redelijk goed, alleen net weer mijn nek zitten palperen en dan twijfel ik toch of mijn klieren niet weer (of nog steeds) gezwollen zijn... ik word zo moe van mezelf he. Niet naar de ha geweest nog en ook nog niet om te praten over dit probleem... ik zit te denken dat ik mss eerst toch in therapie wil gaan, omdat ik denk dat de angst bij mij niet onoverkomelijk is. Ik wil ook graag weten waarom ik ben zoals ik ben.



Heb van mezelf ontdekt dat ik ook een grote angst heb voor er niet ' bij horen'. Mijn redenatie: als je kanker hebt, ga je dood. Mensen doen afstand van je en willen niet meer met je omgaan omdat ze anders je verlies moeten verwerken. Omdat je ziek wordt kun je niet meer meedoen met sociale dingen en val je buiten de boot. Ik heb het ook met uiterlijk... als ik een dikke puist heb (of meerdere!) dan denk ik: je bent lelijk, je moet je nu mooi maken met make up en nu hoor je er niet meer bij. Ik ben dan ook vandaag begonnen met detoxen omdat ik gelezen had dat het goed was voor acne. Want ja, ik heb nog altijd wel last van milde acne.... ik ben echt obsessief bezig met mijn gezondheid. Ik probeer nu suikers en koolhydraten te mijden, veel water te drinken, weinig gifstoffen binnen te krijgen, veel groente en fruit eten en dat alles zonder af te vallen. Een hoop ballen om hoog te houden en een hoop eisen om te stellen aan jezelf... ik merk dat ik zo vreselijk streng ben voor mezelf.



Als ik naar mezelf in de spiegel kijk, dan zie ik een mooi meisje maar ze is niet thuis. Ze durft niet te leven, van alles blokkeert haar. Ik wil zo graag nu leven, zonder angsten. Ik ben nu nog jong en gezond (ja toch?!?!) en het is now or never. Ik wil me bezighouden met dingen waarmee ik me hoor bezig te houden. Ik weet dat ik zeer binnenkort echt knopen moet doorhakken om verder te gaan met mijn leven. Naar de dokter en samen kijken naar wat nu voor mij de beste oplossing is.



Manon, geen contact meer met mijn ex trouwens. Ik mis hem ook niet, ja best lullig.... ik moet zeggen dat het wonder boven wonder op sociaal gebied erg goed gaat. Veel leuke mensen om me heen, maar omdat ik dus ook de angst heb om er niet bij te horen ben ik continu op whatsapp en mensen aan het spekken en aan het regelen voor leuke dingen, omdat ik erbij wil horen.





moeilijkkkkkkk, maar verder hier alles goed! vriendinnetje komt zo gezellig even langs, dus dat vind ik wel heel gezellig. Ik probeer echt minder te voelen en te kijken naar mijn lichaam. Ik merk dat ik relaxter word als ik minder dingen 'ontdek'.

Dank jullie wel voor jullie warme welkom! Het is fijn om lotgenoten te vinden waar ik mee kan praten..

Ik kan niet alles terug gaan lezen, dat is nogal veel dus ik zal proberen met de nieuwe berichtjes een beetje bij te lezen zodat ik weet wat iedereen bezig houd maar dat zal wel even wat tijd nodig hebben denk ik..

Ik heb niemand waarmee ik hierover kan praten. Niemand weet dit van me. Daarom ben ik extra blij dat ik jullie gevonden heb, ik heb nog nooit hierover kunnen praten met anderen..

Ik heb een vaste relatie, nog niet zo heel lang hoor, 8 maand nu. Maar wel heel serieus. We wonen samen en willen een kindje samen en houden heel erg veel van elkaar. Toch weet ook hij dit niet. Afgelopen week heb ik er veel over nagedacht dat ik het hem moet vertellen. Maar hoe? Ik bedoel... Dit is niet een onderwerp wat je zo even ter sprake brengt bij de koffie 'zeg schat luister eens..' Hoe vertel ik dit, hoe leg ik het uit? Zal hij er begrip voor kunnen hebben? Of zal ie denken dat ik gek ben?



Ik heb ook besloten dat ik vandaag de huisarts ga bellen om een afspraak te maken voor volgende week. Twee redenen.. Ik wil dat ik nagekeken word ivm de laatste kwaaltjes en mijn angst voor wat ik mogelijk heb. En ik wil hulp... Ik wil leren om te gaan met mijn angst, controle te krijgen over mijn gedachten, maar ik kan het niet alleen. Ik worstel nu al zo lang, en het lukt mijzelf niet... Het is tijd, tijd om iemand te zoeken die me hiermee kan helpen voordat het nog erger en erger word. Van de week, 's avonds in bed kreeg ik zowat een paniekaanval volgens mij.. Ik heb nog nooit een echt paniekaanval gehad gelukkig maar dit leek er wel op. Ik kon niet slapen, maar mijn lieverd was heel moe van een dag hard werken en was eigenlijk gelijk in slaap. En dan komen ze he.. De monsters onder mijn bed.. De gedachten kwamen te voorschijn en ik begon te malen. Voor ik het wist brak het zweet me uit, werd ik misselijk en wilde het wel uitschreeuwen. Ik kon mezelf weer een beetje in de hand krijgen gelukkig, maar heb nog een hele tijd wakker gelegen. Hoelang gaat het duren voordat ik mezelf niet meer terug in de hand krijg? Hoelang moet ik dit zo door laten gaan? Totdat ik echt een paniekaanval krijg en erin blijf? Mijn vriend de stuipen op het lijf jaag omdat hij niet eens weet wat er met me aan de hand is?? Die arme jongen zou niet weten wat ie meemaakt... Nog een reden om het hem te gaan vertellen.

Ik neem 4 keer per dag bachbloesem, die ik zelf heb samengesteld. Haalt enigszins de scherpe randjes eraf. Vorige week vroeg hij waar het voor was.. Maar dat was 's avonds, voor we naar bed gingen. Niet het moment om zo'n zwaar onderwerp aan te snijden dus. Heb mn schouders opgehaald en luchtig geantwoord dat het helpt wat te ontspannen... En das niet gelogen.. Ja. Het word tijd. Ik moet het hem vertellen..

Hoe zouden jullie dat aanpakken? Hoe vertel je iemand zoiets?



Zijn jullie in therapie hiervoor? Of krijgen jullie medicijnen?

Ctje, ik begrijp dat jij het aan je ouders wilt vertellen? Gaat dat om de hypo wat je wilt vertellen? Woon je nog thuis?



Ik ben een struisvogel.. Wat jij zegt ctje, dat je niet meer naar je benen mag kijken van jezelf, ik doe dat steeds.. Als ik iets denk te zien dan durf/mag ik er niet meer naar kijken van mezelf. Douchen is een hel. Zonder kleding valt alles op en zie je alles.. Als ik me niet hoef te scheren sta ik recht, met mijn hoofd recht en kijk alleen vooruit. Snel zepen, afspoelen en snel de kleren weer aan.

Ik durf ook niet zo goed naar de dokter. Bang dat hij mijn angst bevestigd. Verteld dat er echt iets is met me, dat ik echt ziek ben.

Ik ben een struisvogel.. Steek mijn kop ik het zand, ik wil het niet weten. Ik stop het weg, en zet mijn masker op..

Gina,



Ik heb het nooit expliciet aan mijn ex verteld, maar ik heb vorig jaar een periode gehad waar ik extreem bang was voor een hersentumor. Ik was zo bang, dat ik die angst richting hem regelmatig heb uitgesproken. Toen kwam hij er wel achter dat ik extreem bang was. Toen heb ik op zomervakantie een keer gezegd dat ik altijd extreem bang ben om kanker te krijgen en dood te gaan en dat dat me echt bezighield. Hij reageerde toen van: nou, als je dat echt meent gaat het niet goed met je en moet je even naar een psychiater ofzo. Ach, de relatie ging toen ook al niet lekker dus eigenlijk boeit het me niet. En laat ik maar gewoon eerlijk zijn: misschien zou ik inderdaad naar een psychiater moeten, gek komt in vele gradaties maar nee, even serieus. niet alle mannen zullen op die manier reageren... integendeel. Ik zou je vriend niet met ieder wissewasje lastig vallen, want dat wekt irritatie op maar erover vertellen is wel goed.



Manon, ik heb ook heel erg last van mijn buik gehad de hele vakantie en toen moest ik weer aan de bak op schiool en had ik geen tijd meer om erover te denken en PLOEP! Al mijn klachten als sneeuw voor de zon verdwenen... het is wat mij betreft onvoorstelbaar hoe mijn psyche mij keer op keer laat denken en voelen dat er iets mis is. Pas als ik mijn gedachten er echt van af kan krijgen, dan verdwijnt de klacht. Bijzonder he? Manon, wellicht bij jou hetzelfde liedje?



Redelijk kalme week gehad eigenlijk! Lekker. Jammer dat ik net weer in de douche een blauwe plek vond - die ik kon relativeren want ik stootte mijn knie gister! Alleen toen wilde ik mijn staart strakker toen en voelde ik een soort bultje op mijn achterhoofd. Toevallig weet ik dat daar lymfeklieren zitten. Het resultaat? Ik zit continu obsessief te duwen en te voelen en te googlen (heb ik al weer weggedaan nu, godzijdank). Ik voel me best angstig. Ik weet niet OF het een lymfeklier is. Het doet totaal geen pijn. Ik weet niet, misschien zit het er al kei lang. Iemand die mij kan helpen relativeren? Dit is al de derde keer in 2 weken dat ik mijn telefoon wil grijpen en de huisarts wil bellen. En dat allemaal omdat ik die stomme knot strakker wilde doen



Ook zijn de puistjes in mijn gezicht weerecht een obsessie (geen angst). De hele tijd erop gefocust en ook met eten dat ik geen suiker van mezelf mag eten enzo, omdat dat zogenaamd zou moeten zorgen dat het erger wordt. Ik zit ook steeds te obsessen over mijn borsten. Ik wil ze misschien laten vergroten zit ik nu te denken...



soms... ik zou mijn energie eens moeten steken in nuttige zaken. Ik zou briljante dingen kunnen doen als ik half mijn energie stak in dingen die ertoe deden.

Hier nog een hypochonder. Lees regelmatig mee hier, letterlijk elke kwaal die langskomt heb ik ook (gehad) . Tis niet leuk, zelfs heel zwaar. Therapie zou goed zijn voor mij maar die drempel is net even te hoog. Ctje, las jouw berichtje net en wilde even reageren. Ik heb ook zo'n bultje gehad op mijn achterhoofd, ermee naar huisarts geweest en het was inderdaad een lymfkliertje. Gewoon opgezet, niks ernstigs. Is ook later weer weggegaan. Mijn dochter heeft het daarna ook wel eens gehad.

Hoi Calimero,



Welkom dan maar! hmm ja, het is ook geen enorme bult hoor. Je moet echt goed zoeken om t te kunnen vinden zegmaar.... Heb even gegoogled (foei) waar de lymfeklieren zitten op het achterhoofd en ik denk wel dat het een kliertje is. Hopelijk is het dan alleen even een opgezette klier... in de gaten houden. Wat een obsessie met leukemie en hodgkin zeg, niet te zuinig.



Zit er heel erg over na te denken om morgen een afspraak te maken met de ha voor mijn problemen. Gewoon om te praten wat de mogelijkheden zijn. Misschien is de drempel daarna voor mij lager om het aan mijn ouders te vertellen. Stom toch, dat ik het niet over behandelingsmogelijkheden durf te hebben terwijl ze weten dat ik enorm bang ben. Natuurlijk vraag ik de ha dan direct om dat bultje...... de angst is eigenlijk heel stom want hoeveel mensen van mijn leeftijd 1. hebben dit soort dingen zo nu en dan ook? (ik denk veel) 2. wie van mijn leeftijd krijgt überhaupt kanker? maar weinig gelukkig (klopt af), al is iedereen die kanker krijgt er een te veel natuurlijk... ik merk gewoon aan mezelf dat ik bij dingen stil sta waar ik eerder niet bij stilstond. Ik denk dat ik - toen ik 17 was - zo'n bultje op mijn hoofd eerder als vanzelfsprekend had ervaren. Heb zoiets wel eens vaker gehad namelijk. Stom stom...



Zijn hier nog mensen gestart met medicatie of aan medicatie en hoe gaat dat?