Mijn lieve mam

Vanmorgen tijdens het drinken van mijn eerste kopje koffie van de dag bedacht ik me hoe fijn het zou zijn geweest dit moment met mijn mam te delen. Vandaag zou ze 60 jaar geworden zijn, mooi moment voor een feestje. Maar niet anders als alle andere dagen. Mijn moeder bezat het vermogen van elke nieuwe dag een feestje te maken.

Iets simpels als het drinken van een kopje koffie, wist zij te maken tot een uitzonderlijke gebeurtenis. Precies het goede kopje, met vrolijke kleuren en de juiste afmetingen, het kopje moet 'lekker' drinken. In de loop der jaren heb ik geleerd wat zij hieronder verstaat en heb enkele van deze 'lekkere' kopjes aangeschaft, zodat ze ook bij mij een 'lekker' kopje koffie kan krijgen. Voor mijn eigen plezier weliswaar, al heb ik haar dat nooit verteld.

De koffie moet voor de helft bestaan uit snelfiltermaling van DE, de andere helft is decafé, van hetzelfde merk. De koffiemelk van friesche vlag, moet in een pakje zitten. Al zag ik dat ze in de laatste jaren van haar leven zo nu en dan een uitstapje maakte naar de flessenvariant. Uiteraard wel van friesche vlag. De suiker heeft het minder zwaar, het merk is niet belangrijk, als het maar rietsuiker is. Anderhalf schepje in het kopje met een flinke scheut melk, voordat de koffie erin gaat. Absoluut niet erna. Belangrijk detail; Het water moet blijven koken tijdens het opschenken. Het water moet rustig en gecontroleerd in het filtertje worden geschonken, als dit te snel gebeurt, wordt de koffie te slap en dat is vies. Wanneer het kopje koffie dan toch eindelijk klaar is, moet het koekje worden uitgezocht. Het koekje moet klein zijn, maar niet te klein. Het liefst met chocolade, tenzij het nog ochtend is natuurlijk. De suiker en melk moet op tafel naast het kopje staan, voor als er onverhoopt toch iets mis is gegaan in de mengverhouding.

Dan kan het grote genieten beginnen. Met mini slokjes, afgewisseld met mini hapjes van het overheerlijke koekje. Een feestje om naar te kijken. Het leven proeven is wat ze deed. De laatste maanden van haar leven waren niet de makkelijkste. Elke dag moest ze weer afscheid nemen van iets wat ze niet meer kon, lopen, aankleden, douchen, denken en zo ook het zetten van haar zo geliefde kopje koffie. Met groot plezier deed ik dit voor haar toen zij dit niet meer kon, precies zoals ze het lekker vond. De kopjes werden kleiner, omdat ze niet genoeg kracht meer had het kopje te tillen. De koffie werd kouder, haar lippen konden niet meer tegen de warmte van de koffie. Het kopje moest soms wel vijf keer opgewarmd worden, omdat ze het weer vergat. Het koekje vond ik soms verkruimeld in haar hand en bed, omdat haar geheugen haar weer eens in de steek gelaten had.

Maar ondanks alles wat ze verloren had, verloor ze nooit het kunstje die haar zo eigen was. Te zien in alles wat ze deed, in iets kleins als het drinken van een kopje koffie. Het kunstje het leven te nemen zoals het komt en het te leven met alles wat je in je hebt.





Gewoon trots op mn mam en wat verdrietig omdat ze er niet meer is, wilde dit fijn even met jullie delen.