Psyche
alle pijlers
Gek van mezelf
woensdag 6 november 2013 om 18:09
Daar gaan we weer. En het ging zo goed!
Mijn vriend ken ik al heel lang. We hebben ook al eens eerder een relatie gehad, maar door mijn zenuwen,- en misselijkheidsprobleem is dit stuk gelopen (hij wist hier niks van mijn zenuwen etc.)
Het is meer dan drie maanden uit geweest, ook geen contact gehad, tot eind augustus. We kwamen elkaar tegen op een feest en we hadden het heel gezellig.
Om onverklaarbare redenen werd ik tijdens onze vorige relatie ontzettend misselijk bij mijn vriend thuis. Hierdoor moest ik ook echt overgeven en daardoor kwam ik in een cirkel terecht dat ik niet maar naar hem toe durfde, bang om misselijk te worden.
Ik heb eind augustus toch besloten om er weer voor te gaan en het ging goed. Wel heel erg zenuwachtig als ik daar heenging, maar ik werd niet misselijk. Ik voelde me helemaal geweldig!
Maar nu begint het weer. Of het nou door hormonen komt, door mijn winterdepressie of omdat ik gewoon niet goed snik ben.
Ik voel me constant zenuwachtig. Begin aan alles te twijfelen en mijn gedachten en gevoelens gaan alle kanten op.
Ik vind mijn vriend geweldig, hij is super lief en hij weet nu ook van mijn "probleem" en reageert daar heel goed op. Maar zelfs aan hem begin ik te twijfelen, maar volgens mij komt dat gewoon puur door de angst om weer misselijk te worden.
Zelfs als ik naast hem zit denk ik het ene moment "oh, wil ik dit wel, ik voel me er helemaal niet lekker bij" en een minuut later denk ik met een verliefd gevoel "hij is zo lief!"
Ik word gek! Ik wil niet weer constant lopen te zenuwen en misselijk zijn. Gadverdamme.
Sorry, ik moest het even van me afschrijven. Ik word er gewoon heel erg verdrietig van en ben zo bang dat het door mij weer stuk loopt.
Mijn vriend ken ik al heel lang. We hebben ook al eens eerder een relatie gehad, maar door mijn zenuwen,- en misselijkheidsprobleem is dit stuk gelopen (hij wist hier niks van mijn zenuwen etc.)
Het is meer dan drie maanden uit geweest, ook geen contact gehad, tot eind augustus. We kwamen elkaar tegen op een feest en we hadden het heel gezellig.
Om onverklaarbare redenen werd ik tijdens onze vorige relatie ontzettend misselijk bij mijn vriend thuis. Hierdoor moest ik ook echt overgeven en daardoor kwam ik in een cirkel terecht dat ik niet maar naar hem toe durfde, bang om misselijk te worden.
Ik heb eind augustus toch besloten om er weer voor te gaan en het ging goed. Wel heel erg zenuwachtig als ik daar heenging, maar ik werd niet misselijk. Ik voelde me helemaal geweldig!
Maar nu begint het weer. Of het nou door hormonen komt, door mijn winterdepressie of omdat ik gewoon niet goed snik ben.
Ik voel me constant zenuwachtig. Begin aan alles te twijfelen en mijn gedachten en gevoelens gaan alle kanten op.
Ik vind mijn vriend geweldig, hij is super lief en hij weet nu ook van mijn "probleem" en reageert daar heel goed op. Maar zelfs aan hem begin ik te twijfelen, maar volgens mij komt dat gewoon puur door de angst om weer misselijk te worden.
Zelfs als ik naast hem zit denk ik het ene moment "oh, wil ik dit wel, ik voel me er helemaal niet lekker bij" en een minuut later denk ik met een verliefd gevoel "hij is zo lief!"
Ik word gek! Ik wil niet weer constant lopen te zenuwen en misselijk zijn. Gadverdamme.
Sorry, ik moest het even van me afschrijven. Ik word er gewoon heel erg verdrietig van en ben zo bang dat het door mij weer stuk loopt.
vrijdag 8 november 2013 om 10:55
quote:jovo schreef op 08 november 2013 @ 10:20:
Thula, ik ben niet overal misselijk. Bijna nergens. Alleen bij hem thuis als ik daar zou moeten eten of slapen.
ja precies. En als je dit blijft ontwijken is de volgende misselijk-stap niet zo groot hoor. Been there, done that.
Wat je zou moeten doen is er doorheen! gewoon gaan en ervaren dat er niets gebeurt. Als je blijft ontwijken wordt het alleen maar erger.
Thula, ik ben niet overal misselijk. Bijna nergens. Alleen bij hem thuis als ik daar zou moeten eten of slapen.
ja precies. En als je dit blijft ontwijken is de volgende misselijk-stap niet zo groot hoor. Been there, done that.
Wat je zou moeten doen is er doorheen! gewoon gaan en ervaren dat er niets gebeurt. Als je blijft ontwijken wordt het alleen maar erger.
vrijdag 8 november 2013 om 11:14
Ik snap wel dat het hele lastig is om echte stappen te gaan nemen.
Met je zelf bezig moeten gaan en geconfronteerd worden met je angstverschijnselen: bah, eng!
Maarja... het alternatief is dat het zo blijft als het is, of zelfs nog erger wordt....
Dus hierbij een welgemeend schopje in de goede richting *schop*.
Hier nog een linkje waar je misschien wat aan hebt: http://www.adfstichting.n ... issen/Paniekstoornis.aspx
Met je zelf bezig moeten gaan en geconfronteerd worden met je angstverschijnselen: bah, eng!
Maarja... het alternatief is dat het zo blijft als het is, of zelfs nog erger wordt....
Dus hierbij een welgemeend schopje in de goede richting *schop*.
Hier nog een linkje waar je misschien wat aan hebt: http://www.adfstichting.n ... issen/Paniekstoornis.aspx
vrijdag 8 november 2013 om 11:53
Hij heeft hele aardige ouders. Ik ken ze zelfs al mijn hele leven omdat zijn moeder een vriendin is van mijn moeder.
En gewoon gaan en doen en zien dat er niks gebeurt. Dat heb ik de vorige keer ook steeds gedaan, maar steeds moest ik weer overgeven. Op een gegeven moment heb ik het dus maar opgegeven.
En gewoon gaan en doen en zien dat er niks gebeurt. Dat heb ik de vorige keer ook steeds gedaan, maar steeds moest ik weer overgeven. Op een gegeven moment heb ik het dus maar opgegeven.
vrijdag 8 november 2013 om 15:12
zaterdag 9 november 2013 om 16:14
In onze vorige relatie had ik het alleen bij hem thuis ja. Daar heb ik nu geen last meer van, maar als hij vraagt of ik blijf eten of blijf slapen dan word ik wel ineens weer super misselijk.
Ik durf eigenlijk al niet meer naar boven te gaan bij hem, omdat ik de vorige keer zo misselijk werd dat ik moest overgeven.
Ik durf eigenlijk al niet meer naar boven te gaan bij hem, omdat ik de vorige keer zo misselijk werd dat ik moest overgeven.
zondag 10 november 2013 om 18:46
Misschien is dit al gezegd door iemand, maar ik denk dat jij een angst-stoornis hebt die zich op dit moment uit in aanvallen van misselijkheid.
Dit gaat niet 'zomaar' over. Je zult hier echt hulp voor moeten zoeken en/of medicatie voor krijgen.
Ik denk, wanneer je dit negeert dat je in de loop van de tijd meer(dere) klachten zult gaan krijgen.
Je bent nu bezig met zgn. 'vluchtgedrag'. Dat werkt voor een tijdje maar je zult zien dat wanneer je het ene probleem hebt vermeden, dat er andere problemen/vluchtgedragingen zullen opduiken.
Dit kun je niet alleen. Ga hulp zoeken, en neem iemand in vertrouwen.
Veel succes.
Dit gaat niet 'zomaar' over. Je zult hier echt hulp voor moeten zoeken en/of medicatie voor krijgen.
Ik denk, wanneer je dit negeert dat je in de loop van de tijd meer(dere) klachten zult gaan krijgen.
Je bent nu bezig met zgn. 'vluchtgedrag'. Dat werkt voor een tijdje maar je zult zien dat wanneer je het ene probleem hebt vermeden, dat er andere problemen/vluchtgedragingen zullen opduiken.
Dit kun je niet alleen. Ga hulp zoeken, en neem iemand in vertrouwen.
Veel succes.