Psyche
alle pijlers
eenzaamheid
woensdag 13 november 2013 om 18:46
Ik voel me al jaren eenzaam. Ik vind dat ik voor veel dingen alleen sta. Ik mis mensen om me heen die echt om me geven. Ook voel ik me vaak buitengesloten en vind ik vaak geen aansluiting in groepen. Dit is iets wat al lange tijd speelt.
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?
donderdag 14 november 2013 om 17:35
Hulp zie ik niet meer zitten. Dat komt omdat ik heel veel jaren hulp achter de rug heb. Heb veel verschillende mensen hiervoor gezien. Toch heeft het blijkbaar niet geholpen. Daarom zie ik geen oplossing meer omdat (veel) hulp ook niet helpt. Ik vraag me alleen af of ik mensen moet laten weten dat ik met dit soort ideeen rondloop of dat ik beter niemand ermee lastig kan vallen.
donderdag 14 november 2013 om 17:45
quote:milkakoe30 schreef op 14 november 2013 @ 17:35:
Hulp zie ik niet meer zitten. Dat komt omdat ik heel veel jaren hulp achter de rug heb. Heb veel verschillende mensen hiervoor gezien. Toch heeft het blijkbaar niet geholpen. Daarom zie ik geen oplossing meer omdat (veel) hulp ook niet helpt. Ik vraag me alleen af of ik mensen moet laten weten dat ik met dit soort ideeen rondloop of dat ik beter niemand ermee lastig kan vallen.Tegen wie zou je dit willen zeggen en met welk doel? Wat verwacht je van die persoon als je geen hulp wil?
Hulp zie ik niet meer zitten. Dat komt omdat ik heel veel jaren hulp achter de rug heb. Heb veel verschillende mensen hiervoor gezien. Toch heeft het blijkbaar niet geholpen. Daarom zie ik geen oplossing meer omdat (veel) hulp ook niet helpt. Ik vraag me alleen af of ik mensen moet laten weten dat ik met dit soort ideeen rondloop of dat ik beter niemand ermee lastig kan vallen.Tegen wie zou je dit willen zeggen en met welk doel? Wat verwacht je van die persoon als je geen hulp wil?
donderdag 14 november 2013 om 17:59
Ipv praten met een psych zou ik liever mensen om me heen hebben waarvan ik het gevoel heb dat ze om me geven en dat ik er wel toe doe. Ik zou graag mensen om me heen hebben waar ik regelmatig contact mee heb, bv elkaar kunnen bellen om te kletsen, bij elkaar op bezoek gaan, een keertje iets leuks gaan doen een dagje weg of zo. Geen mensen om mijn hart bij te luchten of om over problemen te praten. Maar gewoon leuk contact met mensen en leuke dingen doen. Het idee te hebben dat je ergens bij hoort en mensen om je geven. Dat zou mij veel beter doen dan elke keer een gesprek met een psych.
donderdag 14 november 2013 om 18:16
Ik kan mij goed voorstellen dat je klaar bent met dat gepraat met de psych. Je wilt gewoon goede en diepere en warme contacten.
Je vind het leuk om kaarten te maken, schrijf je, is het een idee om zelf een klein groepje op te starten? Die 1 x per week bijv. met elkaar kaarten maakt. Ik kan mij voorstellen dat er veel meer mensen alleen zijn, en zoiets willen. Gewoon met gesloten beurzen. Zo doe je wat, je kletst wat.
En de site nieuwe mensen leren kennen, hoe sta je daar tegenover?
Of een oproepje hier op het vivaforum.
Je vind het leuk om kaarten te maken, schrijf je, is het een idee om zelf een klein groepje op te starten? Die 1 x per week bijv. met elkaar kaarten maakt. Ik kan mij voorstellen dat er veel meer mensen alleen zijn, en zoiets willen. Gewoon met gesloten beurzen. Zo doe je wat, je kletst wat.
En de site nieuwe mensen leren kennen, hoe sta je daar tegenover?
Of een oproepje hier op het vivaforum.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
donderdag 14 november 2013 om 18:30
quote:milkakoe30 schreef op 14 november 2013 @ 17:59:
Ipv praten met een psych zou ik liever mensen om me heen hebben waarvan ik het gevoel heb dat ze om me geven en dat ik er wel toe doe. Ik zou graag mensen om me heen hebben waar ik regelmatig contact mee heb, bv elkaar kunnen bellen om te kletsen, bij elkaar op bezoek gaan, een keertje iets leuks gaan doen een dagje weg of zo. Geen mensen om mijn hart bij te luchten of om over problemen te praten. Maar gewoon leuk contact met mensen en leuke dingen doen. Het idee te hebben dat je ergens bij hoort en mensen om je geven. Dat zou mij veel beter doen dan elke keer een gesprek met een psych.
Natuurlijk wil je dat, dat is heel menselijk en ik hoop dat je dit snel vindt. De vraag is alleen of je het kan vinden als je onzekerheid en passiviteit (je reageert niet op tips in dit topic) je nog zo in de weg staan. Daarom refereert iedereen hier denk ik naar hulp. Om prettige contacten om je heen te verzamelen moet je een bepaalde mate van initiatief en zelfvertrouwen hebben vrees ik.
Mensen op de hoogte stellen van je suicidale plannen (of interpreteer ik wat je schrijft verkeerd?) lijkt me ook niet direct een goede stap op weg naar dit doel. Je zegt immers dat je behoefte hebt aan luchtig, positief contact. Bovendien zou je bedrogen uit kunnen komen als je op deze manier bevestiging en verbinding hoopt te krijgen. Maar als je denkt dat het je zou helpen om hier met iemand over te praten, omdat je je zorgen maakt, kan je het wel doen natuurlijk. Je zou ook eens kunnen kijken op de site 113online.nl als je over zelfmoordneigingen zou willen praten.
Sorry als ik je posts verkeerd heb geinterpreteert, dan kan je dit gewoon negeren.
Ipv praten met een psych zou ik liever mensen om me heen hebben waarvan ik het gevoel heb dat ze om me geven en dat ik er wel toe doe. Ik zou graag mensen om me heen hebben waar ik regelmatig contact mee heb, bv elkaar kunnen bellen om te kletsen, bij elkaar op bezoek gaan, een keertje iets leuks gaan doen een dagje weg of zo. Geen mensen om mijn hart bij te luchten of om over problemen te praten. Maar gewoon leuk contact met mensen en leuke dingen doen. Het idee te hebben dat je ergens bij hoort en mensen om je geven. Dat zou mij veel beter doen dan elke keer een gesprek met een psych.
Natuurlijk wil je dat, dat is heel menselijk en ik hoop dat je dit snel vindt. De vraag is alleen of je het kan vinden als je onzekerheid en passiviteit (je reageert niet op tips in dit topic) je nog zo in de weg staan. Daarom refereert iedereen hier denk ik naar hulp. Om prettige contacten om je heen te verzamelen moet je een bepaalde mate van initiatief en zelfvertrouwen hebben vrees ik.
Mensen op de hoogte stellen van je suicidale plannen (of interpreteer ik wat je schrijft verkeerd?) lijkt me ook niet direct een goede stap op weg naar dit doel. Je zegt immers dat je behoefte hebt aan luchtig, positief contact. Bovendien zou je bedrogen uit kunnen komen als je op deze manier bevestiging en verbinding hoopt te krijgen. Maar als je denkt dat het je zou helpen om hier met iemand over te praten, omdat je je zorgen maakt, kan je het wel doen natuurlijk. Je zou ook eens kunnen kijken op de site 113online.nl als je over zelfmoordneigingen zou willen praten.
Sorry als ik je posts verkeerd heb geinterpreteert, dan kan je dit gewoon negeren.
vrijdag 15 november 2013 om 16:15
vrijdag 15 november 2013 om 17:18
Vorig jaar ben ik zelf een ander groepje gestart. Ik merk dat ik daar ook buiten de boot val. Ik heb vaak geen aansluiting. Ik heb dit al heel vaak meegemaakt. Ik probeer elke keer dingen maar uiteindelijk lukt het niet omdat ik vaak buiten de boot val. Het is elke keer een teleurstelling.
Omdat dit al jaren speelt heb ik niet het idee dat er iets gaat veranderen. Het gaat steeds hetzelfde. Ik merk dat ik er ontzettend moe van ben van het elke keer weer proberen zonder resultaat. Ik word meestal niet geaccepteerd. Daarom zie ik het eigenlijk echt niet meer zitten. Ik zou graag ook geaccepteerd worden en lieve mensen om me heen hebben die om me geven, maar dat zit er denk ik niet in. Mijn enige vraag is eigenlijk of ik mensen moet aangeven wat er bij me speelt en hoe rot ik me voel of moet ik mensen maar niet lastig vallen hiermee?
Omdat dit al jaren speelt heb ik niet het idee dat er iets gaat veranderen. Het gaat steeds hetzelfde. Ik merk dat ik er ontzettend moe van ben van het elke keer weer proberen zonder resultaat. Ik word meestal niet geaccepteerd. Daarom zie ik het eigenlijk echt niet meer zitten. Ik zou graag ook geaccepteerd worden en lieve mensen om me heen hebben die om me geven, maar dat zit er denk ik niet in. Mijn enige vraag is eigenlijk of ik mensen moet aangeven wat er bij me speelt en hoe rot ik me voel of moet ik mensen maar niet lastig vallen hiermee?
vrijdag 15 november 2013 om 21:51
Fijn om weer iets van je te horen.
Dit lijkt mij erg heftig, wat je meemaakt. En wat balen, dat je na je initiatieven tegen steeds hetzelfde aanloopt, en dat het groepje wat je zelf gestart hebt het ook niet is voor jou.
Ik kan mij dan ook heel goed voorstellen dat je er klaar mee bent en er zo moe van wordt! En natuurlijk wil jij ook geaccepteerd worden en lieve mensen om je heen hebben. Dat is een basisbehoefte en heel normaal dat je daar zo naar verlangt.
Op je vraag of je het aan anderen moet vertellen: ja, doe dat maar. Ik denk namelijk dat als jij dit vertelt, dan zou het zomaar kunnen dat je merkt dat anderen wel om je geven en je willen helpen.
En je kunt dan ook vragen hoe je over komt op anderen. Hier ligt mogelijk wel een sleutel.
En doordat jij mensen vertelt hoe jij je werkelijk voelt, toon je je kwetsbaarheid en je gevoel. Ik kan mij niet voorstellen dat mensen hier raar op zouden reageren.
Natuurlijk zijn er ook mensen die niet met andermans moeilijkheden om kunnen gaan, maar die heb je overal.
Ik heb geleerd dat alles wat ik bij een ander zie of voel of ervaar, dat dat eigenlijk iets van mijzelf is. Een voorbeeldje: Ik heb regelmatig moeite om 'diep' contact met anderen te hebben. Het contact blijft vaak aan de oppervlakte. Dit kan ik soms erg missen. Inmiddels weet ik dat het iets van mijzelf is. Dat ik mij op de vlakte houd bij mensen, dat ik mij zelf niet laat zien. En doordat ik mij op de vlakte houd, zal ik niet gauw diepgaande contacten met anderen hebben. Ik zal dit onbewust ook uitstralen. Vaak is het zo dat wat we anderen kwalijk nemen, of bij hun missen, dat we dat in ons zelf moeten zoeken. Pas als ik mijzelf kwetsbaar durf op te stellen, zal een ander ook opener naar mij toe worden.
En ik denk dat het bij jou ook zo werkt. En dat je het eerst in jezelf moet zoeken. Je kunt jezelf vragen stellen en proberen te beantwoorden: Wat vindt je van jezelf? Hoe denk je over jezelf? Ben je een beetje lief voor jezelf? Op welke manier kan je verbinding met jezelf krijgen? Dit laatste is de sleutel.
Maar goed, je zit misschien niet te wachten op mijn verhaal.
Ik ga nog even verder dan je vraag, en heb even voor je gegooglet (hoe schrijf ik dat?). Misschien heb je daar wat aan.
http://www.psychologiemagazine.nl/web/A ... nderen.htm
En waar je volgens mij veel aan kunt hebben, is dit boek: Het gaat over verbindend communiceren en je eigen behoeftes hierin te ontdekken. Is erg interessant!
Dit lijkt mij erg heftig, wat je meemaakt. En wat balen, dat je na je initiatieven tegen steeds hetzelfde aanloopt, en dat het groepje wat je zelf gestart hebt het ook niet is voor jou.
Ik kan mij dan ook heel goed voorstellen dat je er klaar mee bent en er zo moe van wordt! En natuurlijk wil jij ook geaccepteerd worden en lieve mensen om je heen hebben. Dat is een basisbehoefte en heel normaal dat je daar zo naar verlangt.
Op je vraag of je het aan anderen moet vertellen: ja, doe dat maar. Ik denk namelijk dat als jij dit vertelt, dan zou het zomaar kunnen dat je merkt dat anderen wel om je geven en je willen helpen.
En je kunt dan ook vragen hoe je over komt op anderen. Hier ligt mogelijk wel een sleutel.
En doordat jij mensen vertelt hoe jij je werkelijk voelt, toon je je kwetsbaarheid en je gevoel. Ik kan mij niet voorstellen dat mensen hier raar op zouden reageren.
Natuurlijk zijn er ook mensen die niet met andermans moeilijkheden om kunnen gaan, maar die heb je overal.
Ik heb geleerd dat alles wat ik bij een ander zie of voel of ervaar, dat dat eigenlijk iets van mijzelf is. Een voorbeeldje: Ik heb regelmatig moeite om 'diep' contact met anderen te hebben. Het contact blijft vaak aan de oppervlakte. Dit kan ik soms erg missen. Inmiddels weet ik dat het iets van mijzelf is. Dat ik mij op de vlakte houd bij mensen, dat ik mij zelf niet laat zien. En doordat ik mij op de vlakte houd, zal ik niet gauw diepgaande contacten met anderen hebben. Ik zal dit onbewust ook uitstralen. Vaak is het zo dat wat we anderen kwalijk nemen, of bij hun missen, dat we dat in ons zelf moeten zoeken. Pas als ik mijzelf kwetsbaar durf op te stellen, zal een ander ook opener naar mij toe worden.
En ik denk dat het bij jou ook zo werkt. En dat je het eerst in jezelf moet zoeken. Je kunt jezelf vragen stellen en proberen te beantwoorden: Wat vindt je van jezelf? Hoe denk je over jezelf? Ben je een beetje lief voor jezelf? Op welke manier kan je verbinding met jezelf krijgen? Dit laatste is de sleutel.
Maar goed, je zit misschien niet te wachten op mijn verhaal.
Ik ga nog even verder dan je vraag, en heb even voor je gegooglet (hoe schrijf ik dat?). Misschien heb je daar wat aan.
http://www.psychologiemagazine.nl/web/A ... nderen.htm
En waar je volgens mij veel aan kunt hebben, is dit boek: Het gaat over verbindend communiceren en je eigen behoeftes hierin te ontdekken. Is erg interessant!
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
vrijdag 15 november 2013 om 23:40
Ik denk dat je het te veel buiten jezelf zoekt. Vind jij jezelf wel leuk? Het lijkt erop alsof jij al in je jeugd bent gaan geloven wat anderen tegen je zeiden.
Begin bij jezelf, begin jezelf leuk te vinden en dan komt de rest vanzelf en wat anderen vinden/denken zal dan sowieso minder bepalend worden.
Begin bij jezelf, begin jezelf leuk te vinden en dan komt de rest vanzelf en wat anderen vinden/denken zal dan sowieso minder bepalend worden.
zaterdag 16 november 2013 om 00:07
Hoi koe, hier schaap. Ik herken je verhaal dat je helemaal alleen bent. Vaak dat ik zo moest huilen om dat eenzame gevoel. Het heeft me in de weg gestaan bij werk, vriendschap, liefde. Gestaan want ik ben naar de huisarts gegaan en heb mijn verhaal bij haar gedaan. Ze heeft me verwezen naar een soort coach. Door oefeningen te doen kreeg ik meer inzicht in mijzelf. Mijn zelfvertrouwen, invullen voor anderen, etc. Nu gaat het beter, maar af en toe nog steeds zo'n dagje dat ik denk: wat doe ik hier? Sterkte
zaterdag 16 november 2013 om 09:20
Ik ben al vaker naar huisarts geweest hiervoor. Dan word ik elke keer doorverwezen. Daarom heb ik al diverse mensen hiervoor gezien. Zonder resultaat. Eerlijk gezegd zie ik hier geen heil meer in. Daarom weet ik niet meer wat ik nog kan doen en ben ik op het punt beland dat ik het niet meer zie zitten.
zaterdag 16 november 2013 om 09:34
Je zou geaccepteerd willen worden en mensen om je heen willen hebben die om je geven, schrijf je.
Kun je misschien wat preciezer omschrijven, wat concreter, wat je wilt van/met mensen?
Wil je dat ze bij je thuis komen koffie drinken of wil je met meiden naar de kroeg of een relatie? Of wat?
Het is mij niet helemaal duidelijk wat je graag zou willen.
Kun je misschien wat preciezer omschrijven, wat concreter, wat je wilt van/met mensen?
Wil je dat ze bij je thuis komen koffie drinken of wil je met meiden naar de kroeg of een relatie? Of wat?
Het is mij niet helemaal duidelijk wat je graag zou willen.
zaterdag 16 november 2013 om 09:49
Als antwoord op je vraag: ik zou niet te snel aan iemand vertellen dat je het niet meer ziet zitten, voordat je echt een band met iemand hebt. Anders is de kans groot dat je mensen afschrikt en word je weer teleurgesteld.
Je zegt dat je moeite hebt aansluiting te vinden in groepen. Dat is vervelend voor je. Maar het neemt niet weg dat jij een waardevol persoon bent die er wel degelijk toe doet en dat jij er mag zijn zoals je bent. Sommige mensen maken makkelijk contact en hebben veel kennissen. Jij bent niet zo, maar dat maakt jou geen minder leuk persoon. Niet iedereen hoeft jou leuk te vinden, maar als je gewoon jezelf bent zijn er in zo'n groep, waar jij je dus buiten voelt vallen, vast wel één of twee mensen die jou beter zouden willen leren kennen.
Durf jezelf te zijn. Jij bent echt de moeite waard. En misschien moet je het idee los laten dat je aansluiting moet vinden bij een groep en kijken of je aansluiting vindt bij sommige mensen. Misschien bouw jij nooit een groot netwerk op, maar kun je een paar contacten opbouwen die des te waardevoller zijn.
Je zegt dat je moeite hebt aansluiting te vinden in groepen. Dat is vervelend voor je. Maar het neemt niet weg dat jij een waardevol persoon bent die er wel degelijk toe doet en dat jij er mag zijn zoals je bent. Sommige mensen maken makkelijk contact en hebben veel kennissen. Jij bent niet zo, maar dat maakt jou geen minder leuk persoon. Niet iedereen hoeft jou leuk te vinden, maar als je gewoon jezelf bent zijn er in zo'n groep, waar jij je dus buiten voelt vallen, vast wel één of twee mensen die jou beter zouden willen leren kennen.
Durf jezelf te zijn. Jij bent echt de moeite waard. En misschien moet je het idee los laten dat je aansluiting moet vinden bij een groep en kijken of je aansluiting vindt bij sommige mensen. Misschien bouw jij nooit een groot netwerk op, maar kun je een paar contacten opbouwen die des te waardevoller zijn.
zaterdag 16 november 2013 om 09:50
yasuko bv mensen die koffie komen drinken en andersom ook. Mensen om dagje mee weg te gaan of samen een hobbie te hebben. Mensen die het leuk vinden met me om te gaan. Die aan me denken als er iets te doen is. zoiets.Mensen om elkaar af en toe te bellen. Het idee van een vriendin/vriendschap.
Het idee wat ik nu heb is dat iedereen een eigen leven heeft en dat ik daar niet in pas.
Het idee wat ik nu heb is dat iedereen een eigen leven heeft en dat ik daar niet in pas.
zaterdag 16 november 2013 om 10:04
Oke, heel begrijpelijk.
Je zou kunnen beginnen met jezelf te trainen heel oppervlakkige en vluchtige contacten aan te gaan.
Als je bijv. straks naar de supermarkt gaat en je staat voor het koffievak en er komt iemand naast je staan die ook aan het zoeken is daar, even een opmerking plaatsen zoals "lastig een pak koffie te kiezen als je er zelf niet van houdt" of "waar is de thee hier gebleven", of, nou ja, gewoon wat gelul.
Sta je met je fiets voor het stoplicht, kun je misschien zeggen "heeft u op het knopje gedrukt", "duurt dat lang zeg".
Je weet vast wel betere voorbeelden. Probeer overal een contactmomentje te maken, dat bedoel ik.
Zie je er leuk uit? Ik vind het ook heel belangrijk dat je je daar zo zeker mogelijk over voelt. Op tijd naar de kapper, goed verzorgd. Het maakt zeker wat uit voor je zelfvertrouwen.
Dit alles als aanloop naar de vraag: Misschien zin om een keer koffie te komen drinken?
Je zou kunnen beginnen met jezelf te trainen heel oppervlakkige en vluchtige contacten aan te gaan.
Als je bijv. straks naar de supermarkt gaat en je staat voor het koffievak en er komt iemand naast je staan die ook aan het zoeken is daar, even een opmerking plaatsen zoals "lastig een pak koffie te kiezen als je er zelf niet van houdt" of "waar is de thee hier gebleven", of, nou ja, gewoon wat gelul.
Sta je met je fiets voor het stoplicht, kun je misschien zeggen "heeft u op het knopje gedrukt", "duurt dat lang zeg".
Je weet vast wel betere voorbeelden. Probeer overal een contactmomentje te maken, dat bedoel ik.
Zie je er leuk uit? Ik vind het ook heel belangrijk dat je je daar zo zeker mogelijk over voelt. Op tijd naar de kapper, goed verzorgd. Het maakt zeker wat uit voor je zelfvertrouwen.
Dit alles als aanloop naar de vraag: Misschien zin om een keer koffie te komen drinken?
zaterdag 16 november 2013 om 10:05
Iedereen heeft een eigen leven. Ook jij. Het gevoel dat je er toe doet moet je uit jezelf halen. Niemand kan jou overtuigen dat je er toe doet, als jij er zelf niet in gelooft. Ik heb nuttige reacties gelezen in dit topic. Als je om jezelf geeft, doe er iets mee. Het leven is niet makkelijk, het is niet achterover hangen en je laten overstelpen met liefde (helaas). Jij maakt je leven zo leuk en liefdevol als je wil (heel cliche: geven en nemen). Hard werken op sommige dagen, maar hier kan je op veel manieren hulp (lees niet alleen psycholoog) bij krijgen. En echt: het leven is ok en daar buiten mensen die om jou geven en zelfs van je houden.
zaterdag 16 november 2013 om 10:08
Hou je van dieren? Misschien kun je eens kijken naar vrijwilligerswerk in een asiel ofzo, in het weekend. In dat soort situaties bouw je misschien makkelijker contact op omdat je niet met grote groepen te maken hebt, je samen bezig bent voor een goed doel en er veel mensen komen die interesse in dieren hebben.
zaterdag 16 november 2013 om 10:13
Ga alsjeblieft hulp zoeken! Of klop aan bij familie en lucht je hart! Meestal weten zij niet eens hoe jij je voelt en dingen beleefd.
Ik heb het helaas meegemaakt met mijn om die op 4 november jl. zelf uit leven is gestapt om deze reden. Mijn moeder (zijn zus) en hun ouders leven ook niet meer, hij had geen kinderen en vrouw. Maar hij had wel ons en ik vind het heel verschrikkelijk dat hij zich zo gevoeld heeft want hij had het zo leuk kunnen hebben.
Ik heb het helaas meegemaakt met mijn om die op 4 november jl. zelf uit leven is gestapt om deze reden. Mijn moeder (zijn zus) en hun ouders leven ook niet meer, hij had geen kinderen en vrouw. Maar hij had wel ons en ik vind het heel verschrikkelijk dat hij zich zo gevoeld heeft want hij had het zo leuk kunnen hebben.
zaterdag 16 november 2013 om 10:38
dank voor de reacties allemaal. Heel lief.
Omdat ik veel dingen toch somber inzie weet ik niet zo goed hoe te reageren. Ik ga toch proberen een aantal vragen te beantwoorden:
Ik hou heel veel van dieren maar ben helaas allergisch. Anders had ik al lang een hond of kat gekocht. Werken in dierenasiel gaat daarom denk ik lastig worden.
Ik heb weleens bedacht om vrijwilligerswerk te doen in bejaardentehuis. Maar ik twijfel heel erg of ik wel geschikt hiervoor ben omdat ik zelf verlegen ben. Dit houd mij tegen.
Dingen uit jezelf halen, initiatieven nemen, daar heb ik veel moeite mee. Dat komt omdat ik moe ben van het alles alleen moeten doen. Van kinds af aan heb ik veel dingen alleen moeten doen die de meeste kinderen niet alleen hoeven te doen. En zo is dat altijd gebleven. Af en toe neem ik wel zelf initiatieven maar om 1 of andere reden loopt dat meestal verkeerd. Ik heb heel veel behoefte om dingen samen te doen, dingen alleen doen ben ik helemaal klaar mee. Ik ben daar heel erg moe van. Daarom ook op dit punt beland.
Dichtbijzijnde familie heb ik niet.
Als ik dit zo lees klink ik heel negatief. De dingen die aangedragen worden zijn ook niet nieuw voor me. Het is niet dat ik ze niet wil doen. De meeste dingen heb ik wel gedaan. Of ik probeer die dingen nu ook nog weleens. Toch geen resultaat genoeg voor mij. Daarom weet ik het ook niet zo goed meer. Daarom is mijn belangrijkste vraag eigenlijk of ik mensen moet laten weten hoe ik me voel. Wat ik hier lees vinden de meeste mensen dat ik dit beter niet kan doen.
yasuko: jouw tip van contactmomentjes zal ik zeker onthouden.
Ik hoop dat mensen niet boos zijn nu.
Omdat ik veel dingen toch somber inzie weet ik niet zo goed hoe te reageren. Ik ga toch proberen een aantal vragen te beantwoorden:
Ik hou heel veel van dieren maar ben helaas allergisch. Anders had ik al lang een hond of kat gekocht. Werken in dierenasiel gaat daarom denk ik lastig worden.
Ik heb weleens bedacht om vrijwilligerswerk te doen in bejaardentehuis. Maar ik twijfel heel erg of ik wel geschikt hiervoor ben omdat ik zelf verlegen ben. Dit houd mij tegen.
Dingen uit jezelf halen, initiatieven nemen, daar heb ik veel moeite mee. Dat komt omdat ik moe ben van het alles alleen moeten doen. Van kinds af aan heb ik veel dingen alleen moeten doen die de meeste kinderen niet alleen hoeven te doen. En zo is dat altijd gebleven. Af en toe neem ik wel zelf initiatieven maar om 1 of andere reden loopt dat meestal verkeerd. Ik heb heel veel behoefte om dingen samen te doen, dingen alleen doen ben ik helemaal klaar mee. Ik ben daar heel erg moe van. Daarom ook op dit punt beland.
Dichtbijzijnde familie heb ik niet.
Als ik dit zo lees klink ik heel negatief. De dingen die aangedragen worden zijn ook niet nieuw voor me. Het is niet dat ik ze niet wil doen. De meeste dingen heb ik wel gedaan. Of ik probeer die dingen nu ook nog weleens. Toch geen resultaat genoeg voor mij. Daarom weet ik het ook niet zo goed meer. Daarom is mijn belangrijkste vraag eigenlijk of ik mensen moet laten weten hoe ik me voel. Wat ik hier lees vinden de meeste mensen dat ik dit beter niet kan doen.
yasuko: jouw tip van contactmomentjes zal ik zeker onthouden.
Ik hoop dat mensen niet boos zijn nu.
zaterdag 16 november 2013 om 11:00
Tuurlijk ben ik niet kwaad op je, en ik denk niemand hier. 
Wat heb je te verliezen als je mensen wél vertelt hoe jij je voelt? Je bent nu ook niet gelukkig. Je hebt een categorie mensen die niet met andermans problemen om kan gaan, houd daar rekening mee. Maar je zal vast wel een beetje aanvoelen wie je het beter wel en niet kunt vertellen.
En je schrijft over vrijwilliger in een bejaardentehuis. Ik heb een buitelandse vrouw gekend, die kort in Nederland was. Ze kende de taal nog niet, maar wilde heel graag wat doen. Ze is daar vrijwilliger geworden en ondanks dat ze de taal niet kende, kon ze haar daar wel nuttig maken. Dus al ben je wat stil, als jij je daar nuttig maakt, gaan mensen je heus wel waarderen, en niet alleen om het nuttig maken.
Trouwens, de meeste mensen praten zelf veel en graag, dus dat loopt wel los.
Wat lijkt je leuk om te doen daar?
Wat heb je te verliezen als je mensen wél vertelt hoe jij je voelt? Je bent nu ook niet gelukkig. Je hebt een categorie mensen die niet met andermans problemen om kan gaan, houd daar rekening mee. Maar je zal vast wel een beetje aanvoelen wie je het beter wel en niet kunt vertellen.
En je schrijft over vrijwilliger in een bejaardentehuis. Ik heb een buitelandse vrouw gekend, die kort in Nederland was. Ze kende de taal nog niet, maar wilde heel graag wat doen. Ze is daar vrijwilliger geworden en ondanks dat ze de taal niet kende, kon ze haar daar wel nuttig maken. Dus al ben je wat stil, als jij je daar nuttig maakt, gaan mensen je heus wel waarderen, en niet alleen om het nuttig maken.
Trouwens, de meeste mensen praten zelf veel en graag, dus dat loopt wel los.
Wat lijkt je leuk om te doen daar?
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
zaterdag 16 november 2013 om 14:50
Ik zou dan iets willen doen met mensen daar die vaak alleen zijn. Geen bezoek krijgen bijvoorbeeld. Ik zou dan daar op bezoek kunnen gaan op regelmatige basis en als ik daar ben zou ik naast gezelschap ook kunnen helpen: boodschappen halen, in huis iets doen. Maar omdat ik verlegen ben twijfel ik of ik wel geschikt hiervoor ben.
Wel een mooi verhaal van de vrouw die jij kende.
Ik zie hier trouwens een topic van brieght met als titel Help vriendin in nood. Dat is een beetje wat ik bedoel wat ik mis. Betrokkenheid van mensen en mensen die om je geven.
Wel een mooi verhaal van de vrouw die jij kende.
Ik zie hier trouwens een topic van brieght met als titel Help vriendin in nood. Dat is een beetje wat ik bedoel wat ik mis. Betrokkenheid van mensen en mensen die om je geven.
zaterdag 16 november 2013 om 15:02
quote:milkakoe30 schreef op 16 november 2013 @ 14:50:
Ik zou dan iets willen doen met mensen daar die vaak alleen zijn. Geen bezoek krijgen bijvoorbeeld. Ik zou dan daar op bezoek kunnen gaan op regelmatige basis en als ik daar ben zou ik naast gezelschap ook kunnen helpen: boodschappen halen, in huis iets doen. Maar omdat ik verlegen ben twijfel ik of ik wel geschikt hiervoor ben.
Wel een mooi verhaal van de vrouw die jij kende.
Ik denk dat je hier prima geschikt voor bent. Als je verlegen bent is één op één contact vaak makkelijker. Ik vind het trouwens lief van je, dat je wilt helpen in een bejaardentehuis. Jij bent veel leuker dan je zelf denkt, volgens mij
En inderdaad, niemand hier neemt jou iets kwalijk. Ik denk echt dat je omgeving minder hard is dan je denkt. Ik hoop dat het jou lukt om ook wat minder hard voor jezelf te worden.
Ik zou dan iets willen doen met mensen daar die vaak alleen zijn. Geen bezoek krijgen bijvoorbeeld. Ik zou dan daar op bezoek kunnen gaan op regelmatige basis en als ik daar ben zou ik naast gezelschap ook kunnen helpen: boodschappen halen, in huis iets doen. Maar omdat ik verlegen ben twijfel ik of ik wel geschikt hiervoor ben.
Wel een mooi verhaal van de vrouw die jij kende.
Ik denk dat je hier prima geschikt voor bent. Als je verlegen bent is één op één contact vaak makkelijker. Ik vind het trouwens lief van je, dat je wilt helpen in een bejaardentehuis. Jij bent veel leuker dan je zelf denkt, volgens mij
En inderdaad, niemand hier neemt jou iets kwalijk. Ik denk echt dat je omgeving minder hard is dan je denkt. Ik hoop dat het jou lukt om ook wat minder hard voor jezelf te worden.
zaterdag 16 november 2013 om 18:41
Dat zou vast bij je passen. En als je het zou aandurven, kan je, als je het eerste gesprek hebt met degene die de vrijwilligers aanneemt, aangeven dat je van jezelf niet zo druk bent, en dat het fijn voor je is om in contact te komen met mensen die wat drukker zijn.
Ik kwam nog iets tegen op internet, weet niet of dit iets voor je is. Google maar eens op vrijwilliger levensboeken. Hier heb je ook een op een contact, en doordat je gericht vragen stelt, zullen er niet gauw stiltes vallen. En je bent met iets leuks bezig.
Ik kwam nog iets tegen op internet, weet niet of dit iets voor je is. Google maar eens op vrijwilliger levensboeken. Hier heb je ook een op een contact, en doordat je gericht vragen stelt, zullen er niet gauw stiltes vallen. En je bent met iets leuks bezig.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
