Psyche
alle pijlers
Hoe doorgaan
zaterdag 18 januari 2014 om 16:30
Zo blijf je wel hangen in je situatie, klaleesidragon7.
Je klinkt nog niet beter en hoe wil je hier dan uit gaan komen?
Je zult toch iets moeten ondernemen om meer uit je dip te gaan komen. Al is het maar een kwartier wandelen buiten. Zonder boodschappen doen, maar gewoon even naar het park met de kids of alleen een blokje om.
Alleen wandelen ('s avonds) kan ook en is misschien voor jou nog we iets prettiger. Even tijd voor jezelf.
Of ga nadenken wat je leuk zou vinden om te gaan doen 's avonds, iets anders dan op de bank ploffen...
Je klinkt nog niet beter en hoe wil je hier dan uit gaan komen?
Je zult toch iets moeten ondernemen om meer uit je dip te gaan komen. Al is het maar een kwartier wandelen buiten. Zonder boodschappen doen, maar gewoon even naar het park met de kids of alleen een blokje om.
Alleen wandelen ('s avonds) kan ook en is misschien voor jou nog we iets prettiger. Even tijd voor jezelf.
Of ga nadenken wat je leuk zou vinden om te gaan doen 's avonds, iets anders dan op de bank ploffen...
Only dead fish go with the flow
zaterdag 18 januari 2014 om 16:47
Oh, ik voel met je mee. Ook ik zat drie jaar geleden werkloos thuis met drie kleine kinderen. Het is loodzwaar, ook omdat je het niet weet hoe de toekomst wordt.
Maar op een dag vind je weer een baan en zitten je kinderen op school en liggen deze tropenjaren heel ver achter je. Houd dat voor ogen: zoals je leven nu is, blijft het niet!
Om nu wat moed te houden, zou ik inderdaad zorgen dat je je dagen een beetje plant met bewust me-time. Voel je goed als je je eigen doelen behaalt. En zorg dat als je even tijd voor jezelf hebt je iets leuks doet. Thee met een tijdschrift en niet de was!
Ik wens je heel veel sterkte! Dat je kiest voor kinderen betekent niet dat je gekozen hebt om fulltime huishoudster te zijn. Helaas is dat nu ook zo, maar dat blijft niet zo!
Maar op een dag vind je weer een baan en zitten je kinderen op school en liggen deze tropenjaren heel ver achter je. Houd dat voor ogen: zoals je leven nu is, blijft het niet!
Om nu wat moed te houden, zou ik inderdaad zorgen dat je je dagen een beetje plant met bewust me-time. Voel je goed als je je eigen doelen behaalt. En zorg dat als je even tijd voor jezelf hebt je iets leuks doet. Thee met een tijdschrift en niet de was!
Ik wens je heel veel sterkte! Dat je kiest voor kinderen betekent niet dat je gekozen hebt om fulltime huishoudster te zijn. Helaas is dat nu ook zo, maar dat blijft niet zo!
On ne voit bien qu'avec le coeur.
zaterdag 18 januari 2014 om 16:57
zaterdag 18 januari 2014 om 17:01
quote:jolicoeur schreef op 18 januari 2014 @ 16:57:
Oh en wat ik nog vergeet. Achteraf bleek
Ik een vitaminen D-tekort te hebben na de zwangerschappen, daar word je ook erg depressief van. Check of dit zo is en ga naar buiten, bewegen helpt echt ook om je hoofd leeg te maken!Goeie suggestie. Heel veel mensen weten niet dat vitamine te kort tot depressies kan leiden! Neem je dieet goed onder de loep en neem elke dag in ieder geval een extra vitaminepil.
Oh en wat ik nog vergeet. Achteraf bleek
Ik een vitaminen D-tekort te hebben na de zwangerschappen, daar word je ook erg depressief van. Check of dit zo is en ga naar buiten, bewegen helpt echt ook om je hoofd leeg te maken!Goeie suggestie. Heel veel mensen weten niet dat vitamine te kort tot depressies kan leiden! Neem je dieet goed onder de loep en neem elke dag in ieder geval een extra vitaminepil.
Only dead fish go with the flow
zaterdag 18 januari 2014 om 20:22
Hmm
Je hebt overal een weerwoord op waarom iets niet lukt, ga je ook op die manier naar de psycholoog,
Een ander kan niet alles voor je oplossen, grotendeels zal je dat zelf moeten doen.
Ik denk dat je een stukje acceptatie nodig hebt voor jezelf, ga daar aan werken. Een baan is echt niet alleen de oplossing, zoek vrijwilligers werk, dan ben je ook de deur uit en kan je eens kijken of je het uberhoud gaat trekken, die verplichting, want ook werk geeft weer bepaalde stress enz.
Je hebt overal een weerwoord op waarom iets niet lukt, ga je ook op die manier naar de psycholoog,
Een ander kan niet alles voor je oplossen, grotendeels zal je dat zelf moeten doen.
Ik denk dat je een stukje acceptatie nodig hebt voor jezelf, ga daar aan werken. Een baan is echt niet alleen de oplossing, zoek vrijwilligers werk, dan ben je ook de deur uit en kan je eens kijken of je het uberhoud gaat trekken, die verplichting, want ook werk geeft weer bepaalde stress enz.
geen
zaterdag 18 januari 2014 om 21:43
Accepteren dat je niet werkt, accepteren dat je `ziek`bent.
Als je echt wil is er altijd wel een oplossing te vinden, doe oproepjes, ga vijwilligerswerk doen als je man thuis is.
Ik persoonlijk denk dat jij in deze situatie een baan niet vol kan houden, en dat is ook niet raar.
Als je psycholoog het niet weet, dan stap je over naar een andere instelling, niet alles over een kamp scheren, elders kan je wel de hulp vinden die je wellicht zoekt, ga naar de huisarts, leg het probleem voor, vraag om een verwijzing naar elders.
Je kan zeggen dat je niet overal een weerwoord op hebt, maar dat is wel zo, tijd om eens kritisch naar je zelf te kijken, zou goed zijn.
Op deze manier kan je voor mijn gevoel bijna niet geholpen worden, ik heb het idee dat je er niet echt open voor staat, en dat vooral een ander het moet oplossen voor je, maar zo werkt het niet,
het meeste werk moet je zelf doen, je kan hulpmiddelen krijgen, medicijnen, handvaten om met het probleem om te gaan, maar de uitvoering licht bij jezelf.
Een wandeling dagelijks een half uur, leuk of niet begin daar maar eens mee, buitenlucht is goed voor je.
En geloof me ik spreek hier ook deels uit eigen ervaring, Ik heb jaren mijn kop in het zand gestoken, net als jij overal wel een andwoord op, maar hier is de knop om.
Als je echt wil is er altijd wel een oplossing te vinden, doe oproepjes, ga vijwilligerswerk doen als je man thuis is.
Ik persoonlijk denk dat jij in deze situatie een baan niet vol kan houden, en dat is ook niet raar.
Als je psycholoog het niet weet, dan stap je over naar een andere instelling, niet alles over een kamp scheren, elders kan je wel de hulp vinden die je wellicht zoekt, ga naar de huisarts, leg het probleem voor, vraag om een verwijzing naar elders.
Je kan zeggen dat je niet overal een weerwoord op hebt, maar dat is wel zo, tijd om eens kritisch naar je zelf te kijken, zou goed zijn.
Op deze manier kan je voor mijn gevoel bijna niet geholpen worden, ik heb het idee dat je er niet echt open voor staat, en dat vooral een ander het moet oplossen voor je, maar zo werkt het niet,
het meeste werk moet je zelf doen, je kan hulpmiddelen krijgen, medicijnen, handvaten om met het probleem om te gaan, maar de uitvoering licht bij jezelf.
Een wandeling dagelijks een half uur, leuk of niet begin daar maar eens mee, buitenlucht is goed voor je.
En geloof me ik spreek hier ook deels uit eigen ervaring, Ik heb jaren mijn kop in het zand gestoken, net als jij overal wel een andwoord op, maar hier is de knop om.
geen
zaterdag 18 januari 2014 om 23:32
Welke instanties goed zijn is relatief. Overal zitten goede en minder goede mensen, en ook dat is relatief.
Belangrijk is de klik en vertrouwen, als dat er niet is dan kan je voor mijn gevoel overstappen naar een ander.
Ik zit nu bij mijn 1ste psycholoog, en disndag heb ik de intake bij een GGZ instelling, zie er ook heus tegenop, maar ga er 100 procent voor.
Met mijn huidige psycholoog heb ik een goede klik, hij heeft me een goede spiegel voorgehouden, maar aangezien dit een psycholoog is binnen een pijnrevalidatie kan hij me niet verder helpen, het blijkt een stuk complexer te zijn, Hij heeft daar simpelweg niet genoeg tijd voor binnen de pijn revalidatie.
Over elke instanties zijn goede en slechte ervaringen, wel heb ik de laatste jaren geleerd dat men graag klaagt, dus als het ergens niet bevalt men dat graag uit, de goede verhalen hoor je niet zo vaak.
Ik heb mezelf dus aangeleerd om me niets van de slechte ervaringen aan te trekken en met open blik er naar toe te gaan, en mijn eigen ervaring ga scheppen.
Je schrijft 3 psychologen, is dat binnen dezelde instelling, of zijn dat meerdere instellingen. Zijn dat grote instellingen dus waar je over kan naar een andere binnen dezelde instelling.
Hoe is de klik met je psychiater, kan je er met hem niet eens over hebben??
Wel blijf ik van mening dat ik het idee heb dat je enerzijds wel wil, maar anderzijds niet, wat dubiootje ook zegt je zoekt redenen om niet naar buiten te hoeven, die redenen zijn naar mijn mening niet perfect.
Overgens schrijf je dat je vitaminiepillen slikt,
Ik slikte dat ook, toch was mijn VitD maar 23, of die waarde echt goed is kom je pas achter naar bloedprikken.
Hoe is je B12 waarde, ook erg belangrijk die was bij mij ook veels te laag.
In welke regio woon je, kan je via facebook je niet aanmelden op een groepje bij je in de buurt, die heb je hier genoeg, om zo aansluiting en afleiding te vinden.
Er wordt genoeg aangedragen, je reageerd vrij sumier op alles, alleen waar je op wil reageren, Ik wil best met mensen mee denken, maar dan moet er ook wat mee gedaan worden.
Belangrijk is de klik en vertrouwen, als dat er niet is dan kan je voor mijn gevoel overstappen naar een ander.
Ik zit nu bij mijn 1ste psycholoog, en disndag heb ik de intake bij een GGZ instelling, zie er ook heus tegenop, maar ga er 100 procent voor.
Met mijn huidige psycholoog heb ik een goede klik, hij heeft me een goede spiegel voorgehouden, maar aangezien dit een psycholoog is binnen een pijnrevalidatie kan hij me niet verder helpen, het blijkt een stuk complexer te zijn, Hij heeft daar simpelweg niet genoeg tijd voor binnen de pijn revalidatie.
Over elke instanties zijn goede en slechte ervaringen, wel heb ik de laatste jaren geleerd dat men graag klaagt, dus als het ergens niet bevalt men dat graag uit, de goede verhalen hoor je niet zo vaak.
Ik heb mezelf dus aangeleerd om me niets van de slechte ervaringen aan te trekken en met open blik er naar toe te gaan, en mijn eigen ervaring ga scheppen.
Je schrijft 3 psychologen, is dat binnen dezelde instelling, of zijn dat meerdere instellingen. Zijn dat grote instellingen dus waar je over kan naar een andere binnen dezelde instelling.
Hoe is de klik met je psychiater, kan je er met hem niet eens over hebben??
Wel blijf ik van mening dat ik het idee heb dat je enerzijds wel wil, maar anderzijds niet, wat dubiootje ook zegt je zoekt redenen om niet naar buiten te hoeven, die redenen zijn naar mijn mening niet perfect.
Overgens schrijf je dat je vitaminiepillen slikt,
Ik slikte dat ook, toch was mijn VitD maar 23, of die waarde echt goed is kom je pas achter naar bloedprikken.
Hoe is je B12 waarde, ook erg belangrijk die was bij mij ook veels te laag.
In welke regio woon je, kan je via facebook je niet aanmelden op een groepje bij je in de buurt, die heb je hier genoeg, om zo aansluiting en afleiding te vinden.
Er wordt genoeg aangedragen, je reageerd vrij sumier op alles, alleen waar je op wil reageren, Ik wil best met mensen mee denken, maar dan moet er ook wat mee gedaan worden.
geen
zondag 19 januari 2014 om 09:21
Waar zit het in dat een psycholoog niet aan jouw verwachtingen kan voldoen?
Weet jij wat je verwacht en spreek je dat ook uit?
Zijn die verwachtingen realistisch? Uiteindelijk maak jij de keuzes in je leven, niet je psycholoog. Hij kan jouw situatie niet veranderen. Ook zijn advies kun je naast je neer leggen en slachtoffer blijven. Dat is jouw keuze.
Of moet je leren met je altijd aanwezige neerslachtigheid te leven en wil je daar tips voor?
Weet jij wat je verwacht en spreek je dat ook uit?
Zijn die verwachtingen realistisch? Uiteindelijk maak jij de keuzes in je leven, niet je psycholoog. Hij kan jouw situatie niet veranderen. Ook zijn advies kun je naast je neer leggen en slachtoffer blijven. Dat is jouw keuze.
Of moet je leren met je altijd aanwezige neerslachtigheid te leven en wil je daar tips voor?
On ne voit bien qu'avec le coeur.
zondag 19 januari 2014 om 10:04
Dankjewel voor je antwoord. Helaas herken ik het heel erg. De keren dat ik hulp zocht, ontbrak bij mij ook het vertrouwen dat ik serieus werd genomen en dat er oprechte interesse is.
Misschien ook logisch want de problemen zijn (nog) niet levensbedreigend en ook niet wereldschokkend.
Wel kun je jezelf helpen door op te schrijven wat je wilt veranderen en hoe.
De haalbare dingen ga je mee aan de slag. En
Je schrijft dat je weinig hulp ervaart bij de opvoeding van je kinderen. Durf je hulp te vragen? Grijp je een aanbod aan als iemand zegt, breng ze maar een keer langs?
Dat heb ik echt moeten leren. Je hoeft het niet alleen te doen. Laat je helpen! Ik help graag een ander, zo helpt een ander jou graag. Zoek een medemoeder waarmee je koffie kunt drinken en doe daarna om en om de boodschappen alleen. Er zijn zat mensen die deze win-win situatie heel prettig vinden.
Kinderen zijn vaak ook afgeleid en beter te hanteren dan alleen maar thuis.
Misschien ook logisch want de problemen zijn (nog) niet levensbedreigend en ook niet wereldschokkend.
Wel kun je jezelf helpen door op te schrijven wat je wilt veranderen en hoe.
De haalbare dingen ga je mee aan de slag. En
Je schrijft dat je weinig hulp ervaart bij de opvoeding van je kinderen. Durf je hulp te vragen? Grijp je een aanbod aan als iemand zegt, breng ze maar een keer langs?
Dat heb ik echt moeten leren. Je hoeft het niet alleen te doen. Laat je helpen! Ik help graag een ander, zo helpt een ander jou graag. Zoek een medemoeder waarmee je koffie kunt drinken en doe daarna om en om de boodschappen alleen. Er zijn zat mensen die deze win-win situatie heel prettig vinden.
Kinderen zijn vaak ook afgeleid en beter te hanteren dan alleen maar thuis.
On ne voit bien qu'avec le coeur.
zondag 19 januari 2014 om 10:15
Oeps viel een stukje weg. Over die haalbare dingen dus. Ik las na een paar weken terug waar ik stond en hoe het nu ging en dat maakt inzichtelijk dat er soms - hoe klein ook - wel verbetering in zit.
Tel af tot ze naar de peuterspeelzaal gaan.
Vier je successen op sollicitaiegebied, ook al levert het niet meteen een baan op
Waardeer de mooie momenten met je gezin.
Is het bij jou ook veel zwarter in je leven rond de periode dat je ongesteld moet worden? Kun je dit relativeren? Voor een deel is dat hormonale pech.
Tel af tot ze naar de peuterspeelzaal gaan.
Vier je successen op sollicitaiegebied, ook al levert het niet meteen een baan op
Waardeer de mooie momenten met je gezin.
Is het bij jou ook veel zwarter in je leven rond de periode dat je ongesteld moet worden? Kun je dit relativeren? Voor een deel is dat hormonale pech.
On ne voit bien qu'avec le coeur.
zondag 19 januari 2014 om 10:24
Ik krijg de indruk dat je in een leven zit wat je eigenlijk helemaal niet wil.
Niet dat je niet van je kinderen en misschien je man houdt, hoor. Maar in hoeverre heb je echt voor dit soort leven gekozen? Of is het je min of meer overkomen, ben je erin gerold?
Misschien komt daar je depressie vandaan.
Niet dat je niet van je kinderen en misschien je man houdt, hoor. Maar in hoeverre heb je echt voor dit soort leven gekozen? Of is het je min of meer overkomen, ben je erin gerold?
Misschien komt daar je depressie vandaan.
zondag 19 januari 2014 om 10:25
Je reageerd maar weer half op mijn post.
Het is verschrikkelijk dat je famililid de hulp niet kreeg, Ik blijf van mening dat je niet alles over een kam kan scheren.
Wellicht helpt het als je alles eens goed op papier zet, wat je mist in je behandeling, waar je tegenaan loopt, hoe je je voelt, hoe je dag er uit ziet enz. En geef dit eens af aan je psycholoog.
Ik weet dat een psychiater voor medicatie is, maar als je er met je psycholog niet over kan praten, dan zou ik persoonlijk het toch eens ter sprake brengen, ze zitten immers in dezelde instelling neem ik aan, Laat je niet afpoeieren als hij zegt dat moet je niet met mij bespreken, schrijf op wat je zeggen wil en laat je niet tegenhouden, kom voor jezelf op.
Verder heb je niet gereageerd op het stukje facebook, ik heb op die manier wel mensen gevonden.
Je schrijft geen tijd te hebben voor hobbys en dat het je ook niet intreseerd, Tijd is naar mijn gevoel te maken, hoe wil je anders werken. Ook met kids kan je hobbyen, er zijn zoveel soorten hobby. Ik vind er persoonlijk echt mijn rust in, en kan dat savonds op de bank doen als mijn zoontje slaapt.
Als je bijvoorbaard al roept ik vind het toch niet, dan klopt het dan vind je het ook niet leuk.
Het fijt dat je geen hoge pet op hebt van de hulp opzich je scheert alles over 1 kam, geeft mij het gevoel dat je het ook niet (meeer) de kans geeft, Tevens denk ik dat je verwachtingspatroon te hoog is.
Ik neem aan dat als je een afspraak hebt je weet hoe lang die duurt, 1keer per 2 weken een uur?? Misschien aangeven dat dat niet genoeg is.
Hebben ze geen groepstherapiie, zo ontmoet je ook mensen die in het zelde schuitjes zitten en kan je ervaringen uitdelen en elkaar aanmoedigen (denk ik,)
Je leeft echt te veel met de instelling,
Ik vind niets leuk,
Ik vind alle psychologen slecht,
Ik heb geen tijd.
Ik wil werk dat lost alles op (niet het geval denk ik)
Als je ECHT wil zijn er genoeg opties om uit je isolament te komen, iets wat direct niet leuk lijkt kan wel leuk uitpakken, en kan je daarna trots zijn.
En nogmaals, je negeerd het want je vind het niet leuk.
Ga dagelijks minimaal een half uur buiten lopen, dat is het eerste wat ze mij geleerd hebben in de pijnrevalidatie, buitenlucht is gewoon gezond.
Ook negeer je mijn opmerking over je vitaminen.
Succes er verder mee, ik ben imput moe.
Het is verschrikkelijk dat je famililid de hulp niet kreeg, Ik blijf van mening dat je niet alles over een kam kan scheren.
Wellicht helpt het als je alles eens goed op papier zet, wat je mist in je behandeling, waar je tegenaan loopt, hoe je je voelt, hoe je dag er uit ziet enz. En geef dit eens af aan je psycholoog.
Ik weet dat een psychiater voor medicatie is, maar als je er met je psycholog niet over kan praten, dan zou ik persoonlijk het toch eens ter sprake brengen, ze zitten immers in dezelde instelling neem ik aan, Laat je niet afpoeieren als hij zegt dat moet je niet met mij bespreken, schrijf op wat je zeggen wil en laat je niet tegenhouden, kom voor jezelf op.
Verder heb je niet gereageerd op het stukje facebook, ik heb op die manier wel mensen gevonden.
Je schrijft geen tijd te hebben voor hobbys en dat het je ook niet intreseerd, Tijd is naar mijn gevoel te maken, hoe wil je anders werken. Ook met kids kan je hobbyen, er zijn zoveel soorten hobby. Ik vind er persoonlijk echt mijn rust in, en kan dat savonds op de bank doen als mijn zoontje slaapt.
Als je bijvoorbaard al roept ik vind het toch niet, dan klopt het dan vind je het ook niet leuk.
Het fijt dat je geen hoge pet op hebt van de hulp opzich je scheert alles over 1 kam, geeft mij het gevoel dat je het ook niet (meeer) de kans geeft, Tevens denk ik dat je verwachtingspatroon te hoog is.
Ik neem aan dat als je een afspraak hebt je weet hoe lang die duurt, 1keer per 2 weken een uur?? Misschien aangeven dat dat niet genoeg is.
Hebben ze geen groepstherapiie, zo ontmoet je ook mensen die in het zelde schuitjes zitten en kan je ervaringen uitdelen en elkaar aanmoedigen (denk ik,)
Je leeft echt te veel met de instelling,
Ik vind niets leuk,
Ik vind alle psychologen slecht,
Ik heb geen tijd.
Ik wil werk dat lost alles op (niet het geval denk ik)
Als je ECHT wil zijn er genoeg opties om uit je isolament te komen, iets wat direct niet leuk lijkt kan wel leuk uitpakken, en kan je daarna trots zijn.
En nogmaals, je negeerd het want je vind het niet leuk.
Ga dagelijks minimaal een half uur buiten lopen, dat is het eerste wat ze mij geleerd hebben in de pijnrevalidatie, buitenlucht is gewoon gezond.
Ook negeer je mijn opmerking over je vitaminen.
Succes er verder mee, ik ben imput moe.
geen
