Psyche
alle pijlers
Hoe doorgaan
maandag 20 januari 2014 om 19:07
Poe, er is een hoop 'geen optie', 'kan niet', 'geen zin'. Ik begrijp ook dat dat de depressieve stemming en waarschijnlijk overbelasting is die spreekt, maar zo gaat je situatie echt niet veranderen. Je enige 'oplossing' (gras is altijd groener..) is iets wat je niet in de hand hebt. Je bent al een hele tijd aan het solliciteren, je weet niet wanneer het misschien wel gaat lukken.
Na 3 psychologen kan je zeggen dat de psychologen niet deugen, of je kan je afvragen hoe het kan dat er al 3 psychologen zijn geweest bij wie je je niet geholpen voelt. Wat voor rol speel jij in de interactie? Een psycholoog is niet iemand naar wie je toe gaat met alle antwoorden, je moet zelf het harde werk doen. Zij/hij heeft niet een dienblad met kant en klare oplossingen staan. Het is niet een kwestie van je problemen spuien en je psycholoog lost ze op. Dat gezegd hebbende is het natuurlijk goed mogelijk dat een psycholoog niet bij jou aansluit, dat er geen klik is, na 3 psychologen zou ik wel mijn vraagtekens gaan zetten bij mijn eigen rol in de interactie. Hoe kan het dat al deze psychologen toch niet tot de kern kunnen komen bij mij?
Ik vrees dat wanneer je aan iets anders begint dit slechts een tijdelijke opleving zal geven. Als je altijd depressief bent geweest in meer of mindere mate betwijfel ik of die baan je gaat redden (hopende dat je binnenkort wel een baan ziet te vinden en ook nog aangenomen wordt) Natuurlijk zou dat fijn zijn en zou het ook zorgen dat je even het huis uit kan, maar het is nog deprimerender om je geluk van iets af te laten hangen waar je zelf zo weinig invloed op hebt. Dit topic lezende is het bijna alsof je niet geholpen wil worden.
In je OP vroeg je of er mensen zijn die hier ook ervaring mee hebben, wat hun kijk hierop is en wat je zou kunnen doen. Veel mensen hebben mogelijkheden aangedragen, met name in kleine stappen toch meer in actie komen, maar je wijst bijna alles af en wijst naar anderen wanneer iets niet lukt.
Geloof me, ik weet hoe het is om nergens de energie vandaan te kunnen halen, om vast te zitten in het negatieve, om geen mogelijkheden te zien. Daarom weet ik juist dat je jezelf daar doorheen moet duwen. Dat de invloeden van buitenaf nog zo sterk kunnen zijn, als je zelf niet in actie komt zal je op termijn toch terugvallen. Als je zelf niks doet zal er ook niks veranderen. Je moet door die zware 'geen energie, kan niet, wil niet, geen zin, lukt niet' periode heen. Je moet mogelijkheden creëren voor jezelf. Eerder schreef je dat je vriend veel helpt als hij thuis is, waarom kan je dan geen tijd voor jezelf nemen, iets doen om uit je isolement te komen. Ik neem aan dat je vriend niet 24/7 aan het werk is.
Hoe staat je vriend hier eigenlijk in? Wat betreft de aanpak van je oudste (of gaan de woordenwisselingen over beide kinderen?) gaan jullie wel eens om de tafel om te kijken wat voor plan jullie kunnen maken waar jullie beiden mee kunnen leven? Wat doen jullie er samen om ervoor te zorgen dat jullie er nog samen voor staan?
Na 3 psychologen kan je zeggen dat de psychologen niet deugen, of je kan je afvragen hoe het kan dat er al 3 psychologen zijn geweest bij wie je je niet geholpen voelt. Wat voor rol speel jij in de interactie? Een psycholoog is niet iemand naar wie je toe gaat met alle antwoorden, je moet zelf het harde werk doen. Zij/hij heeft niet een dienblad met kant en klare oplossingen staan. Het is niet een kwestie van je problemen spuien en je psycholoog lost ze op. Dat gezegd hebbende is het natuurlijk goed mogelijk dat een psycholoog niet bij jou aansluit, dat er geen klik is, na 3 psychologen zou ik wel mijn vraagtekens gaan zetten bij mijn eigen rol in de interactie. Hoe kan het dat al deze psychologen toch niet tot de kern kunnen komen bij mij?
Ik vrees dat wanneer je aan iets anders begint dit slechts een tijdelijke opleving zal geven. Als je altijd depressief bent geweest in meer of mindere mate betwijfel ik of die baan je gaat redden (hopende dat je binnenkort wel een baan ziet te vinden en ook nog aangenomen wordt) Natuurlijk zou dat fijn zijn en zou het ook zorgen dat je even het huis uit kan, maar het is nog deprimerender om je geluk van iets af te laten hangen waar je zelf zo weinig invloed op hebt. Dit topic lezende is het bijna alsof je niet geholpen wil worden.
In je OP vroeg je of er mensen zijn die hier ook ervaring mee hebben, wat hun kijk hierop is en wat je zou kunnen doen. Veel mensen hebben mogelijkheden aangedragen, met name in kleine stappen toch meer in actie komen, maar je wijst bijna alles af en wijst naar anderen wanneer iets niet lukt.
Geloof me, ik weet hoe het is om nergens de energie vandaan te kunnen halen, om vast te zitten in het negatieve, om geen mogelijkheden te zien. Daarom weet ik juist dat je jezelf daar doorheen moet duwen. Dat de invloeden van buitenaf nog zo sterk kunnen zijn, als je zelf niet in actie komt zal je op termijn toch terugvallen. Als je zelf niks doet zal er ook niks veranderen. Je moet door die zware 'geen energie, kan niet, wil niet, geen zin, lukt niet' periode heen. Je moet mogelijkheden creëren voor jezelf. Eerder schreef je dat je vriend veel helpt als hij thuis is, waarom kan je dan geen tijd voor jezelf nemen, iets doen om uit je isolement te komen. Ik neem aan dat je vriend niet 24/7 aan het werk is.
Hoe staat je vriend hier eigenlijk in? Wat betreft de aanpak van je oudste (of gaan de woordenwisselingen over beide kinderen?) gaan jullie wel eens om de tafel om te kijken wat voor plan jullie kunnen maken waar jullie beiden mee kunnen leven? Wat doen jullie er samen om ervoor te zorgen dat jullie er nog samen voor staan?
maandag 20 januari 2014 om 19:54
quote:khaleesidragon7 schreef op 20 januari 2014 @ 19:08:
[...]
Ja daar komt het op neer. Ik hoop dat de baan snel komt.
Wat geeft je het idee dat een baan de oplossing is? Het feit dat je kinderen dan onder de pannen zijn betekent niet dat je daar de energie spaart die je dan kan besteden aan werken. Het combineren van een baan met zeer jonge kinderen is op zijn zachtst gezegd pittig. Veel werkende moeders kunnen erover meepraten dat het soms een verademing is om naar je werk te gaan maar daar staat veel geregel en gejongleer tegenover.
Inderdaad, je moet gaan, ook als je gesloopt bent, ook als je geen zin hebt, ook als je kind ziek is, ook als je somber bent, ook als je een vervelende collega hebt, ook als je door de regen naar de bus moet lopen, ook als je slecht geslapen hebt, ook als je het werk niet leuk vindt, ook als je geen zin hebt om met mensen te praten.
Dat zijn allemaal dingen die kunnen gebeuren als je werkt, en een deel ervan ga je zeker meemaken. Daarnaast zijn er allerlei voordelen aan: je moet elke dag opstaan en de deur uit, je brengt geld in het laatje, je hebt sociale contacten, je sluit misschien wel vriendschappen, je haalt voldoening uit het feit dat je werkt, je hebt het gevoel dat je bijdraagt aan de economie, je hebt de kinderen niet om je heen, je hebt 's avonds verhalen te vertellen aan je man, je kan opleidingen volgen, je bouwt een cv op.
Je bent behoorlijk negatief over de oplossingen en suggesties die hier worden voorgesteld. Hoe positief zul jij omgaan met tegenslagen die het werken ongetwijfeld met zich mee zullen brengen? Je hebt geen zin in hobby's en hebt geen energie die je kan steken in nieuwe contacten. Hoe gaat een baan dan een oplossing zijn? Daar moet je allerlei dingen doen waar je geen zin in hebt, of je nu energie hebt of niet. Daar moet je met mensen praten, of je het nu wilt of niet. Hoe zie je dat zitten?
[...]
Ja daar komt het op neer. Ik hoop dat de baan snel komt.
Wat geeft je het idee dat een baan de oplossing is? Het feit dat je kinderen dan onder de pannen zijn betekent niet dat je daar de energie spaart die je dan kan besteden aan werken. Het combineren van een baan met zeer jonge kinderen is op zijn zachtst gezegd pittig. Veel werkende moeders kunnen erover meepraten dat het soms een verademing is om naar je werk te gaan maar daar staat veel geregel en gejongleer tegenover.
Inderdaad, je moet gaan, ook als je gesloopt bent, ook als je geen zin hebt, ook als je kind ziek is, ook als je somber bent, ook als je een vervelende collega hebt, ook als je door de regen naar de bus moet lopen, ook als je slecht geslapen hebt, ook als je het werk niet leuk vindt, ook als je geen zin hebt om met mensen te praten.
Dat zijn allemaal dingen die kunnen gebeuren als je werkt, en een deel ervan ga je zeker meemaken. Daarnaast zijn er allerlei voordelen aan: je moet elke dag opstaan en de deur uit, je brengt geld in het laatje, je hebt sociale contacten, je sluit misschien wel vriendschappen, je haalt voldoening uit het feit dat je werkt, je hebt het gevoel dat je bijdraagt aan de economie, je hebt de kinderen niet om je heen, je hebt 's avonds verhalen te vertellen aan je man, je kan opleidingen volgen, je bouwt een cv op.
Je bent behoorlijk negatief over de oplossingen en suggesties die hier worden voorgesteld. Hoe positief zul jij omgaan met tegenslagen die het werken ongetwijfeld met zich mee zullen brengen? Je hebt geen zin in hobby's en hebt geen energie die je kan steken in nieuwe contacten. Hoe gaat een baan dan een oplossing zijn? Daar moet je allerlei dingen doen waar je geen zin in hebt, of je nu energie hebt of niet. Daar moet je met mensen praten, of je het nu wilt of niet. Hoe zie je dat zitten?
Ga in therapie!
maandag 20 januari 2014 om 20:15
mooi gezegt dubiootje, ik denk hetzelde.
En weet ook vrijwel zeker dat het TS niet gaat lukken,
Zolang TS niets wil, zal het ook niets worden.
Zolang TS niet zelf de touwtjes in handen neemt om te veranderen, gaat het niet gebeuren.
Ik mis inderdaad ook het partner verhaal in dit alles, gemiddeld genomen werkt een man 40 uur, daarnaast helpt hij veel, misschien moet je Energie maken om wat te gaan doen in de tijd dat je man thuis is.
Ik spreek uit ervaring dat een baan heel zwaar is, in de toestand waar jij nu in zit, ik ben dan ook compleet opgebrand en kan daardoor juist niet werken momenteel.
En weet ook vrijwel zeker dat het TS niet gaat lukken,
Zolang TS niets wil, zal het ook niets worden.
Zolang TS niet zelf de touwtjes in handen neemt om te veranderen, gaat het niet gebeuren.
Ik mis inderdaad ook het partner verhaal in dit alles, gemiddeld genomen werkt een man 40 uur, daarnaast helpt hij veel, misschien moet je Energie maken om wat te gaan doen in de tijd dat je man thuis is.
Ik spreek uit ervaring dat een baan heel zwaar is, in de toestand waar jij nu in zit, ik ben dan ook compleet opgebrand en kan daardoor juist niet werken momenteel.
geen
dinsdag 21 januari 2014 om 17:49
Als ik je zo lees, dan denk ik wel het e.e.a. dat te verbeteren valt in therapie. Maar geen 1 x per 2 weken, en ook niet alleen praten. Ik zie je eerder een dagbehandeling doen. In een centrum voor (klinische) psychotherapie. Groepstherapie, met psychomotore therapie, creatief, etc. Voor zover ik weet is dat ook een indicatie om je kinderen naar de opvang te mogen sturen.
Er is meer aan de hand. Je houdt zo ontzettend af. Er is al zo lang weinig fut en energie. Dysthyme stoornis wordt ook weleens ´neurotisch depressief´ genoemd. En neuroticisme is behandelbaar. Met intensieve therapie. In de GGZ.
Wat ik je ook aan kan raden, is gespecialiseerde gezinszorg. Dan komt iemand van de thuiszorg een tijdlang bij je over de vloer en doet samen met je het huishouden, de omgang met de kinderen. Biedt ondersteuning, spiegelt en kan helpen ingesleten patronen te veranderen.
Er is meer aan de hand. Je houdt zo ontzettend af. Er is al zo lang weinig fut en energie. Dysthyme stoornis wordt ook weleens ´neurotisch depressief´ genoemd. En neuroticisme is behandelbaar. Met intensieve therapie. In de GGZ.
Wat ik je ook aan kan raden, is gespecialiseerde gezinszorg. Dan komt iemand van de thuiszorg een tijdlang bij je over de vloer en doet samen met je het huishouden, de omgang met de kinderen. Biedt ondersteuning, spiegelt en kan helpen ingesleten patronen te veranderen.
dinsdag 21 januari 2014 om 22:15
quote:khaleesidragon7 schreef op 21 januari 2014 @ 21:56:
[...]
Bedankt voor je reactie. Ik heb zelf ook weleens aan dagbehandeling gedacht. Dat lijkt me voor mij ook zinvoller en leerzamer dan af en toe een gesprekje waar ik niks mee op schiet.
Wat denk je dat er nog meer aan de hand is? Ik hou idd vaak dingen af omdat ik ook weinig interesse voor dingen heb. Klopt helemaal, er is al heel lang weinig/geen fut en energie.
Gespecialiseerde gezinszorg lijkt me fijn. Alleen hoe kom je daarvoor in aanmerking? Ik ben toen bij de crisisdienst terechtgekomen en toen kwam er wel iedere keer iemand bij mij thuis maar dat was voor een gesprekje. Echt helpen hebben ze me nooit gedaan.
Wat er nog meer aan de hand is? Dat weet ik niet, maar ik zie je wel op een typische manier reageren...heel afhoudend. Alsof je al hebt ingecalculeerd dat wat je zegt er toch niet toe doet. En het dan maar laat, of vertelt waarom je het alleen zo wil doen zoals jij het in je hoofd hebt.
Terwijl je tegelijk aangeeft dat je constant moe en futloos bent, dat je het moeilijk vindt om de opvoeding van je twee jonge kinderen te bolwerken. Dat je je alleen voelt in je relatie... moeite hebt om goed te communiceren. Dat je weinig vrienden hebt. Dat je één van je ouders niet ziet. Op allerlei gebieden in het leven loop je vast. Kom je niet tot je recht.
Als ik iemand zo zie reageren, dit soort dingen zie vertellen denk ik aan een persoonlijkheidsstoornis o.i.d. In ieder geval meer dan ´hij of zij wil niet´.
(Dag)klinische psychotherapie kan je uit je ´comfortzone´ halen. Je uitdagen om nu eens wél dingen te doen waar je geen zin in hebt. Feedback krijgen van anderen over hoe je dingen aanpakt. Hoe je met mensen omgaat. En ook: hoe jij tegen mensen aankijkt en waar dat vandaan komt.
´Ik ben niet geholpen´. Het rare van GGZ is, dat je eigenlijk moet gaan leren dingen zélf te doen. Te willen en te kunnen. Eigen verantwoordelijkheid. Dat kan hard klinken, afwijzend overkomen. Maar toch is dat waar het uiteindelijk om draait. Tot die tijd kun je in therapie oefenen met erachter komen wát je voelt, en hoe je je daarin gehoord kunt gaan worden. Oefenen, zodat je nieuwe vaardigheden opdoet. En kijken naar wat je écht niet wil, i.p.v. alleen maar voor de veilige weg te kiezen.
[...]
Bedankt voor je reactie. Ik heb zelf ook weleens aan dagbehandeling gedacht. Dat lijkt me voor mij ook zinvoller en leerzamer dan af en toe een gesprekje waar ik niks mee op schiet.
Wat denk je dat er nog meer aan de hand is? Ik hou idd vaak dingen af omdat ik ook weinig interesse voor dingen heb. Klopt helemaal, er is al heel lang weinig/geen fut en energie.
Gespecialiseerde gezinszorg lijkt me fijn. Alleen hoe kom je daarvoor in aanmerking? Ik ben toen bij de crisisdienst terechtgekomen en toen kwam er wel iedere keer iemand bij mij thuis maar dat was voor een gesprekje. Echt helpen hebben ze me nooit gedaan.
Wat er nog meer aan de hand is? Dat weet ik niet, maar ik zie je wel op een typische manier reageren...heel afhoudend. Alsof je al hebt ingecalculeerd dat wat je zegt er toch niet toe doet. En het dan maar laat, of vertelt waarom je het alleen zo wil doen zoals jij het in je hoofd hebt.
Terwijl je tegelijk aangeeft dat je constant moe en futloos bent, dat je het moeilijk vindt om de opvoeding van je twee jonge kinderen te bolwerken. Dat je je alleen voelt in je relatie... moeite hebt om goed te communiceren. Dat je weinig vrienden hebt. Dat je één van je ouders niet ziet. Op allerlei gebieden in het leven loop je vast. Kom je niet tot je recht.
Als ik iemand zo zie reageren, dit soort dingen zie vertellen denk ik aan een persoonlijkheidsstoornis o.i.d. In ieder geval meer dan ´hij of zij wil niet´.
(Dag)klinische psychotherapie kan je uit je ´comfortzone´ halen. Je uitdagen om nu eens wél dingen te doen waar je geen zin in hebt. Feedback krijgen van anderen over hoe je dingen aanpakt. Hoe je met mensen omgaat. En ook: hoe jij tegen mensen aankijkt en waar dat vandaan komt.
´Ik ben niet geholpen´. Het rare van GGZ is, dat je eigenlijk moet gaan leren dingen zélf te doen. Te willen en te kunnen. Eigen verantwoordelijkheid. Dat kan hard klinken, afwijzend overkomen. Maar toch is dat waar het uiteindelijk om draait. Tot die tijd kun je in therapie oefenen met erachter komen wát je voelt, en hoe je je daarin gehoord kunt gaan worden. Oefenen, zodat je nieuwe vaardigheden opdoet. En kijken naar wat je écht niet wil, i.p.v. alleen maar voor de veilige weg te kiezen.
dinsdag 21 januari 2014 om 23:55
quote:khaleesidragon7 schreef op 21 januari 2014 @ 21:46:
[...]
Ik weet dat een baan voor mij de oplossing is omdat ik het nodig heb om een paar dagen per week het huis uit te zijn en wat anders te doen dan alleen verzorgen en het huishouden. Ik spreek inderdaad andere moeders en die zeggen dat ze heel blij zijn dat ze werken en de deur achter zich dicht kunnen trekken op die dagen dat ze werken. Dat ze op hun werk gewoon tot rust komen. Ik kan daar heel goed inkomen. Alles zou beter voor mij in balans zijn als ik zou werken. De afwisseling maakt het dat ik het ook weer leuker vind om thuis te zijn.
Dat ik geen zin in hobby's heb staat los van een baan vinden. Ik heb nooit wat om hobby's gegeven. Komt omdat ik daar weinig interesse in heb en ik ben niet goed in sporten of creatief. Dat interesseert me allemaal gewoon niet. Ik doe dan liever thuis iets om te relaxen. Net of een hobby wel DE oplossing is.
Op mijn werk vind ik het leuk hoor om met collega's te praten en mensen beter te leren kennen. Geen punt om daar energie in te steken dat doe ik wel.
Ik pleit niet voor een hobby hoor. Ik pleit helemaal nergens voor, ik vind het prima als je gewoon thuisblijft. Jij bent degene die aangeeft dat je het zo niet meer volhoudt. Jij bent degene die schrijft dat je een baan als oplossing ziet maar dat solliciteren niets oplevert.
Ik vraag me af hoe je het combineren van een baan en een gezin gaat bolwerken als je een halfuur wandelen per dag al niet kan overzien.
[...]
Ik weet dat een baan voor mij de oplossing is omdat ik het nodig heb om een paar dagen per week het huis uit te zijn en wat anders te doen dan alleen verzorgen en het huishouden. Ik spreek inderdaad andere moeders en die zeggen dat ze heel blij zijn dat ze werken en de deur achter zich dicht kunnen trekken op die dagen dat ze werken. Dat ze op hun werk gewoon tot rust komen. Ik kan daar heel goed inkomen. Alles zou beter voor mij in balans zijn als ik zou werken. De afwisseling maakt het dat ik het ook weer leuker vind om thuis te zijn.
Dat ik geen zin in hobby's heb staat los van een baan vinden. Ik heb nooit wat om hobby's gegeven. Komt omdat ik daar weinig interesse in heb en ik ben niet goed in sporten of creatief. Dat interesseert me allemaal gewoon niet. Ik doe dan liever thuis iets om te relaxen. Net of een hobby wel DE oplossing is.
Op mijn werk vind ik het leuk hoor om met collega's te praten en mensen beter te leren kennen. Geen punt om daar energie in te steken dat doe ik wel.
Ik pleit niet voor een hobby hoor. Ik pleit helemaal nergens voor, ik vind het prima als je gewoon thuisblijft. Jij bent degene die aangeeft dat je het zo niet meer volhoudt. Jij bent degene die schrijft dat je een baan als oplossing ziet maar dat solliciteren niets oplevert.
Ik vraag me af hoe je het combineren van een baan en een gezin gaat bolwerken als je een halfuur wandelen per dag al niet kan overzien.
Ga in therapie!
woensdag 22 januari 2014 om 08:59
quote:hanke321 schreef op 21 januari 2014 @ 22:15:
[...]
Als ik iemand zo zie reageren, dit soort dingen zie vertellen denk ik aan een persoonlijkheidsstoornis o.i.d. In ieder geval meer dan 'hij of zij wil niet'.
De reactiestijl van TO kan net zo goed voortkomen uit depressie en overbelasting. Verder ben ik het wel grotendeels met je post eens.
TO, wat het een beetje lastig maakt op dit topic is denk ik dat je vraagt om de kijk van de lezers op je situatie en wat je eraan zou kunnen. Vervolgens wijs je bijna alle tips en adviezen af. Het enige wat jij denkt dat jou gaat helpen is die baan. Tsja, dan zit er niks anders op dan te gaan wachten op die baan en de dagen zo goed mogelijk doorkomen tot dan. Je hoeft van de lezers geen hobby te verzinnen of verplicht te gaan wandelen of wat dan ook. Toch is het een heel bekend verschijnsel van het depressief zijn (je geeft aan dat je dat een groot deel van de tijd bent) dat je voelt geen energie en geen puf te hebben om dingen te doen en dat het helpt om toch, tegen die zin in, dingen te ondernemen, hoe klein ook. Of het bijhouden van een dagboek waarin je de positieve dingen van de dag bijhoudt. Als je zo hard volhoudt dat je het niet kan of wil proberen en dat alleen die baan kan helpen dan kunnen de lezers weinig meer aandragen.
Het is goed dat je oudste onderzocht wordt, van daaruit zal de hulp voor je kind en jullie gezin op gang moeten komen. Loop je bij een vrijgevestigde psycholoog of een grotere instelling? Vraag naar deze mogelijkheden en als je psycholoog er niet vanaf weet laat je doorverwijzen naar een jeugdGGZ instelling, want de voorzieningen zijn er wel. Je kan ook bij Bureau Jeugdzorg informeren.
Het is ook goed dat je met je partner communiceert, dat lijkt me heel erg belangrijk in deze extrabelaste situatie, zo heb je de grootste kans dat jullie het samen blijven trekken.
[...]
Als ik iemand zo zie reageren, dit soort dingen zie vertellen denk ik aan een persoonlijkheidsstoornis o.i.d. In ieder geval meer dan 'hij of zij wil niet'.
De reactiestijl van TO kan net zo goed voortkomen uit depressie en overbelasting. Verder ben ik het wel grotendeels met je post eens.
TO, wat het een beetje lastig maakt op dit topic is denk ik dat je vraagt om de kijk van de lezers op je situatie en wat je eraan zou kunnen. Vervolgens wijs je bijna alle tips en adviezen af. Het enige wat jij denkt dat jou gaat helpen is die baan. Tsja, dan zit er niks anders op dan te gaan wachten op die baan en de dagen zo goed mogelijk doorkomen tot dan. Je hoeft van de lezers geen hobby te verzinnen of verplicht te gaan wandelen of wat dan ook. Toch is het een heel bekend verschijnsel van het depressief zijn (je geeft aan dat je dat een groot deel van de tijd bent) dat je voelt geen energie en geen puf te hebben om dingen te doen en dat het helpt om toch, tegen die zin in, dingen te ondernemen, hoe klein ook. Of het bijhouden van een dagboek waarin je de positieve dingen van de dag bijhoudt. Als je zo hard volhoudt dat je het niet kan of wil proberen en dat alleen die baan kan helpen dan kunnen de lezers weinig meer aandragen.
Het is goed dat je oudste onderzocht wordt, van daaruit zal de hulp voor je kind en jullie gezin op gang moeten komen. Loop je bij een vrijgevestigde psycholoog of een grotere instelling? Vraag naar deze mogelijkheden en als je psycholoog er niet vanaf weet laat je doorverwijzen naar een jeugdGGZ instelling, want de voorzieningen zijn er wel. Je kan ook bij Bureau Jeugdzorg informeren.
Het is ook goed dat je met je partner communiceert, dat lijkt me heel erg belangrijk in deze extrabelaste situatie, zo heb je de grootste kans dat jullie het samen blijven trekken.
woensdag 22 januari 2014 om 09:14
Eigen verantwoordelijkheid is bij therapie een sleutelwoord. Je kunt inderdaad niet verwachten dat therapie helpt als je zelf niets doet met de handvatten die geboden worden. Wees eerlijk naar jezelf en reflecteer op wat je daadwerkelijk hebt gedaan met de tools,of je ze echt inzet en hier je best op doet. Psychologen doen inderdaad niet zoveel,het is de bedoeling dat je ZELF aan jet werk gaat. Uit je verhaal lijkt door te klinken dat veel aan de omgeving toekent,neem ook hier verantwoordelijkheid in
woensdag 22 januari 2014 om 09:28
Dit kan misschien hard overkomen,maar iemand die jouw gedrag laat zien,wordt ook wel een "voorbijganger" genoemd. Iemand die wel naar therapie gaat,maar eigenlijk alleen maar klaagt en zelf niets doet. Het zou me niet verbazen dat je hetzelfde doet met de therapie als met de tips hier,namelijk niets...en vervolgens wel verder klagen en verwachten dat andere mensen het oplossen. Het is ook niet gek dat de oudste problemen laat zien,want het klinkt alsof je de meerderheid van zijn leven in deze klagersrol zit. Wat betekent dat voor hem? Je bent het zelf waard om uit de klaagstoel te komen en iets te ondernemen,ook al is het iets waarbij je je vraagtekens zet.. Wat je nu doet,werkt niet..tijd om een andere strategie te vinden..als je het niet voor jezelf wil doen..dan voor je kids..want die verdienen dit zeker niet
woensdag 22 januari 2014 om 14:45
woensdag 22 januari 2014 om 14:47
Hoe kom je voor gespecialiseerde zorg in aanmerking:
1. ga naar de huisarts en vraag om een verwijzing voor een psychiatrisch onderzoek
2. ga met verwijzing naar een instelling die psychiatrisch onderzoek doet (ziekenhuis, GGZ of diagnostisch centrum). Huisarts kan je helpen met het vinden.
3. werk mee aan het onderzoek. (als in: vul alle vragenlijsten in, ga naar de afspraken en geef zo eerlijk mogelijk antwoord op de vragen die ze stellen)
4. Hou er rekening mee dat er tijdens het onderzoek dingen zullen gebeuren of dingen gezegd zullen worden om je 'uit je tent te lokken', min of meer. Dat doen ze zodat ze jouw problemen goed in kaart kunnen brengen, zodat ze je zo goed mogelijk kunnen helpen. Typisch geval van tough love.
5. Hou ook rekening met wachtlijsten. Het kan best een paar maanden duren voor er een diagnose is. Vraag daarom bij de huisarts (zie stap 1 en 2) ook om een verwijzing naar de thuiszorg, zodat ze je al een beetje kunnen helpen.
6. Als er een diagnose is, komt er ook een advies voor jou, waarin ze je verschillende therapieën aanraden. Je kunt over deze therapieën informatie vragen, die hebben ze vaak ook, in foldertjes.
7. Als jij een diagnose hebt, kun je ofwel terug naar de huisarts, ofwel aan de instantie die jouw diagnose heeft gesteld vragen om een aanmelding bij de RIBW (Regionale Instelling Beschermd Wonen). Meestal bieden die ook ambulante (gezins)hulp. Om in aanmerking te komen voor een RIBW, heb je een CIZ-indicatie nodig, en daarvoor is er weer een diagnose nodig. De huisarts, een maatschappelijk werker of iemand van het ziekenhuis/de GGZ kan je helpen om de papierwinkel voor de indicatie in te vullen.
De meeste RIBW's accepteren je overigens niet als je geen (externe) behandelaar hebt, juist omdat zij alleen begeleiding bieden en geen behandeling. Het maakt niet heel veel uit of jij bij de GGZ een behandeling hebt of bij een vrijgevestigde behandelaar.
1. ga naar de huisarts en vraag om een verwijzing voor een psychiatrisch onderzoek
2. ga met verwijzing naar een instelling die psychiatrisch onderzoek doet (ziekenhuis, GGZ of diagnostisch centrum). Huisarts kan je helpen met het vinden.
3. werk mee aan het onderzoek. (als in: vul alle vragenlijsten in, ga naar de afspraken en geef zo eerlijk mogelijk antwoord op de vragen die ze stellen)
4. Hou er rekening mee dat er tijdens het onderzoek dingen zullen gebeuren of dingen gezegd zullen worden om je 'uit je tent te lokken', min of meer. Dat doen ze zodat ze jouw problemen goed in kaart kunnen brengen, zodat ze je zo goed mogelijk kunnen helpen. Typisch geval van tough love.
5. Hou ook rekening met wachtlijsten. Het kan best een paar maanden duren voor er een diagnose is. Vraag daarom bij de huisarts (zie stap 1 en 2) ook om een verwijzing naar de thuiszorg, zodat ze je al een beetje kunnen helpen.
6. Als er een diagnose is, komt er ook een advies voor jou, waarin ze je verschillende therapieën aanraden. Je kunt over deze therapieën informatie vragen, die hebben ze vaak ook, in foldertjes.
7. Als jij een diagnose hebt, kun je ofwel terug naar de huisarts, ofwel aan de instantie die jouw diagnose heeft gesteld vragen om een aanmelding bij de RIBW (Regionale Instelling Beschermd Wonen). Meestal bieden die ook ambulante (gezins)hulp. Om in aanmerking te komen voor een RIBW, heb je een CIZ-indicatie nodig, en daarvoor is er weer een diagnose nodig. De huisarts, een maatschappelijk werker of iemand van het ziekenhuis/de GGZ kan je helpen om de papierwinkel voor de indicatie in te vullen.
De meeste RIBW's accepteren je overigens niet als je geen (externe) behandelaar hebt, juist omdat zij alleen begeleiding bieden en geen behandeling. Het maakt niet heel veel uit of jij bij de GGZ een behandeling hebt of bij een vrijgevestigde behandelaar.
