Psyche
alle pijlers
eenzaamheid
woensdag 13 november 2013 om 18:46
Ik voel me al jaren eenzaam. Ik vind dat ik voor veel dingen alleen sta. Ik mis mensen om me heen die echt om me geven. Ook voel ik me vaak buitengesloten en vind ik vaak geen aansluiting in groepen. Dit is iets wat al lange tijd speelt.
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?
zondag 17 november 2013 om 07:06
Hey milkakoe, is het gisteren nog gelukt somewhere een contactmomentje in te lassen?
Daar was ik benieuwd naar.
Nog even over vrijwilligerswerk. Lijkt me goed idee om bejaarden te bezoeken enzo, kan veel bevrediging schenken, maar ik vind het wat minder geschikt om eenzaamheid bij jezelf op te heffen.
Probeer in de eerste plaats toch wat meer gelijkwaardige contacten op te bouwen, daar heb jijzelf het meeste aan.
Daar was ik benieuwd naar.
Nog even over vrijwilligerswerk. Lijkt me goed idee om bejaarden te bezoeken enzo, kan veel bevrediging schenken, maar ik vind het wat minder geschikt om eenzaamheid bij jezelf op te heffen.
Probeer in de eerste plaats toch wat meer gelijkwaardige contacten op te bouwen, daar heb jijzelf het meeste aan.
zondag 17 november 2013 om 19:39
3.5 miljoen Nederlanders voelt zich vaak/soms eenzaam, 4% van de bevolking.
http://www.gezond24.nl/tv ... -wat-kun-je-er-tegen-doen
http://www.gezond24.nl/tv ... -wat-kun-je-er-tegen-doen
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 27 november 2013 om 17:51
milkakoe, hoe gaat het met je?
Ik denk geregeld aan je en stuur je dan goede vibes en liefs.
Ik herken me in je verhaal...je staat niet alleen....
Ben heel benieuwd hoe je je voelt: nog erg eenzaam of gaat het iets beter?
XX
Ik denk geregeld aan je en stuur je dan goede vibes en liefs.
Ik herken me in je verhaal...je staat niet alleen....
Ben heel benieuwd hoe je je voelt: nog erg eenzaam of gaat het iets beter?
XX
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 16 maart 2014 om 18:29
Inmiddels weer een paar maanden verder. Ik voel me steeds ellendiger. Ik had weer een oproepje geplaatst maar ook dat was niets geworden. Ik zie er geen heil meer in in die oproepjes.
ondertussen heb ik ook een miskraam gehad.
Ik weet niet meer wat te doen. Ik merk dat ik mensen heb gemist die positief over me waren. Ik ken alleen negatief commentaar op mij. Ik was bij iemand op bezoek waar het niet goed mee gaat. Ik denk dat zij niet lang meer leeft. Er was ook iemand anders die me al een tijdje niet hsd gezien. Ipv te vragen hoe het met me ging zei die persoon dat ik dik was geworden en dat ik zo op mijn overleden vader leek. ( ik mis mijn vader heel erg en voel me heel alleen sinds hij er niet meer is) Ik ben gaan huilen na die opmerking. Mensen zeggen maar van alles tegen mij. Ik heb geen zelfvertrouwen om voor mezelf op te komen hierdoor ondanks vele cursussen ed. De rest van de dag gehuild hierom.
Ik weet niet meer wat te doen. Ik voel me steeds ellendiger. Het liefst zou ik weggaan uit nederland maar ik denk dat ik ergens amders ook niet geaccepteerd word of ergens bij hoor. Ik zie het heel somber in.
ondertussen heb ik ook een miskraam gehad.
Ik weet niet meer wat te doen. Ik merk dat ik mensen heb gemist die positief over me waren. Ik ken alleen negatief commentaar op mij. Ik was bij iemand op bezoek waar het niet goed mee gaat. Ik denk dat zij niet lang meer leeft. Er was ook iemand anders die me al een tijdje niet hsd gezien. Ipv te vragen hoe het met me ging zei die persoon dat ik dik was geworden en dat ik zo op mijn overleden vader leek. ( ik mis mijn vader heel erg en voel me heel alleen sinds hij er niet meer is) Ik ben gaan huilen na die opmerking. Mensen zeggen maar van alles tegen mij. Ik heb geen zelfvertrouwen om voor mezelf op te komen hierdoor ondanks vele cursussen ed. De rest van de dag gehuild hierom.
Ik weet niet meer wat te doen. Ik voel me steeds ellendiger. Het liefst zou ik weggaan uit nederland maar ik denk dat ik ergens amders ook niet geaccepteerd word of ergens bij hoor. Ik zie het heel somber in.
zondag 16 maart 2014 om 18:50
Milkakoe,
Je bent stil en verlegen, dat was ik vroeger ook een beetje, maar door me aanmelden bij een Toneelvereniging is dat helemaal verdwenen en is er assertiviteit voor in de plaats gekomen!
Je kan je bijvoorbeeld aanmelden bij een Kaartvereniging (Bridge/ Klaverjas) of naar de Bingo gaan en zo proberen met nieuwe mensen in contact te komen!
Een Kookclub, gewoon een club opzoeken waar het meer om de gezelligheid dan de competitiviteit gaat!
Je bent stil en verlegen, dat was ik vroeger ook een beetje, maar door me aanmelden bij een Toneelvereniging is dat helemaal verdwenen en is er assertiviteit voor in de plaats gekomen!
Je kan je bijvoorbeeld aanmelden bij een Kaartvereniging (Bridge/ Klaverjas) of naar de Bingo gaan en zo proberen met nieuwe mensen in contact te komen!
Een Kookclub, gewoon een club opzoeken waar het meer om de gezelligheid dan de competitiviteit gaat!
zondag 16 maart 2014 om 19:26
@snoopy het liefste zou ik niet meer het gevoel willen hebben alleen te zijn. Dat ik mensen om me heen had die om me geven en me bellen en afspreken. Gewoon het idee om ergens bij te horen. En dat ik vrij ben om te zeggen wat ik wil. Nu klap ik dicht en kan niet voor mezelf opkomen. Nu heb ik ook sterk het idee dat ik er niet toe doe voor mensen.
zondag 16 maart 2014 om 19:35
ik vind het oprecht erg voor je dat je je zo eenzaam voelt, maar de realiteit is heel hard. Vriendschappen en relaties hebben altijd een vorm van wederkerigheid. Iets wat moet groeien en aandacht nodig heeft.
Als je gaat wachten tot mensen jou gaan bellen dan kun je het schudden dat gaat niet gebeuren.
Ben jij in staat om positieve energie te geven aan mensen? Ik kan zelf bijvoorbeeld erg slecht omgaan met mensen die alleen maar negativiteit uitstralen en alle energie uit me slurpen.
Dit kan er ook voor zorgen dat mensen je links laten liggen.
Wil niet zeggen dat het zo is, maar het zou kunnen.
Je hebt wel een vriend begrijp ik, en werk?
Als je gaat wachten tot mensen jou gaan bellen dan kun je het schudden dat gaat niet gebeuren.
Ben jij in staat om positieve energie te geven aan mensen? Ik kan zelf bijvoorbeeld erg slecht omgaan met mensen die alleen maar negativiteit uitstralen en alle energie uit me slurpen.
Dit kan er ook voor zorgen dat mensen je links laten liggen.
Wil niet zeggen dat het zo is, maar het zou kunnen.
Je hebt wel een vriend begrijp ik, en werk?
Ja en?
zondag 16 maart 2014 om 19:52
Je zegt dat je geen aansluiting vindt. Wat houdt dat precies in? Kun je geen gesprek aanknopen, blijft het contact oppervlakkig, verwatert het gauw, ben je altijd het buitenbeentje? Er kunnen veel redenen zijn waarom je eenzaam bent en de standaard oplossing 'ga op een sport' werkt niet voor iedereen. (Voor mij niet bijvoorbeeld 
)
)
zondag 16 maart 2014 om 19:54
Ja ik heb wel vriend en ook werk. Wegens samenloop van omstandigheden worden op mijn werk al een tijdje de mensen waar ik mee omga ontslagen. Dus ik zit nu in een team waar ik niets met de mensen heb. Ik heb bijna geen aanspraak met de mensen daar. Ik vind dat heel vervelend.
Op dit moment heb ik dat helemaal niet die positieve energie. Meer het is niet altijd geweest dat ik zo negatief ben. En toen voelde ik me ook altijd alleen en had ik vaak geen aansluiting. Ik denk dus niet dat het aan negatieve uitstraling ligt, al zou dan op dit moment wel zo kunnen zijn.
Ik heb een groep collega's waar ik wel mee omga. Maar zij praten vaak over hun kinderen en familie. Ik heb beiden niet. Als ik daar zit voel ik me helemaal opgefokt worden omdat wat voor hun heel normaal is (familie waar je bij hoort) voor mij juist zo moeilijk is. Na afloop ben ik een paar dagen verdrietig. Daarom ga ik meestal niet meer mee. Ik word er alleen verdrietig van en zij begrijpen/weten niet hoe het is om alleen te zijn. Nu was 1 van die collega's bevallen en blijkt dat zij geboortekaartjes heeft gestuurd. Ik heb niets ontvangen. Het gaat mij niet om het kaartje, maar om het idee om ergens bij te horen. Blijkbaar heeft ze er niet aan gedacht mij ook een kaartje te sturen. Daar kan ik dus helemaal van over de zeik zijn. Gewoon omdat ik er dan voor mijn gevoel niet toe doe en anderen wel. En zo gaat dat vaker.
Ik weet niet wat te doen en denk niet dat ik hier nog uit ga komen.
Op dit moment heb ik dat helemaal niet die positieve energie. Meer het is niet altijd geweest dat ik zo negatief ben. En toen voelde ik me ook altijd alleen en had ik vaak geen aansluiting. Ik denk dus niet dat het aan negatieve uitstraling ligt, al zou dan op dit moment wel zo kunnen zijn.
Ik heb een groep collega's waar ik wel mee omga. Maar zij praten vaak over hun kinderen en familie. Ik heb beiden niet. Als ik daar zit voel ik me helemaal opgefokt worden omdat wat voor hun heel normaal is (familie waar je bij hoort) voor mij juist zo moeilijk is. Na afloop ben ik een paar dagen verdrietig. Daarom ga ik meestal niet meer mee. Ik word er alleen verdrietig van en zij begrijpen/weten niet hoe het is om alleen te zijn. Nu was 1 van die collega's bevallen en blijkt dat zij geboortekaartjes heeft gestuurd. Ik heb niets ontvangen. Het gaat mij niet om het kaartje, maar om het idee om ergens bij te horen. Blijkbaar heeft ze er niet aan gedacht mij ook een kaartje te sturen. Daar kan ik dus helemaal van over de zeik zijn. Gewoon omdat ik er dan voor mijn gevoel niet toe doe en anderen wel. En zo gaat dat vaker.
Ik weet niet wat te doen en denk niet dat ik hier nog uit ga komen.
zondag 16 maart 2014 om 19:56
@korenwolf, ik voel me niet op mijn gemak in een groep. Ik klap dicht en verdwijn als het ware. Ik kan dan niet heel makkelijk een praatje maken. Een ander besteed ook geen aandacht aan mij en dan voel ik me een buitenbeentje, alsof ik er niet toe doe.
Alleen soms komt het voor dat ik mij wel op mijn gemak voel in een groepje.
Alleen soms komt het voor dat ik mij wel op mijn gemak voel in een groepje.
zondag 16 maart 2014 om 20:03
quote:milkakoe30 schreef op 16 maart 2014 @ 19:56:
@korenwolf, ik voel me niet op mijn gemak in een groep. Ik klap dicht en verdwijn als het ware. Ik kan dan niet heel makkelijk een praatje maken. Een ander besteed ook geen aandacht aan mij en dan voel ik me een buitenbeentje, alsof ik er niet toe doe.
Alleen soms komt het voor dat ik mij wel op mijn gemak voel in een groepje.Dat hoeft op zich geen probleem te zijn. Ik heb ook nog nooit een groep gevonden waar ik me op mijn gemak in voel. Ken verschillende mensen die hetzelfde hebben. En weet je? Het hoeft niet. Groepen zijn niet verplicht. Je kunt heel goed vrienden maken en houden buiten een groep om.
Die mensen op het werk die ontslagen werden, met wie je wel omging, heb je een daarvan nog een kaartje gestuurd? (Al dan niet zelf gemaakt?)
@korenwolf, ik voel me niet op mijn gemak in een groep. Ik klap dicht en verdwijn als het ware. Ik kan dan niet heel makkelijk een praatje maken. Een ander besteed ook geen aandacht aan mij en dan voel ik me een buitenbeentje, alsof ik er niet toe doe.
Alleen soms komt het voor dat ik mij wel op mijn gemak voel in een groepje.Dat hoeft op zich geen probleem te zijn. Ik heb ook nog nooit een groep gevonden waar ik me op mijn gemak in voel. Ken verschillende mensen die hetzelfde hebben. En weet je? Het hoeft niet. Groepen zijn niet verplicht. Je kunt heel goed vrienden maken en houden buiten een groep om.
Die mensen op het werk die ontslagen werden, met wie je wel omging, heb je een daarvan nog een kaartje gestuurd? (Al dan niet zelf gemaakt?)
zondag 16 maart 2014 om 20:38
Ik ben ook niet zo goed in vrienden maken.
Maar wel in dingen doen die ik leuk vind en in initiatief nemen. Ik doe dan een cursus die langer dan een halfjaar duurt, zodat ik vaak achter elkaar dezelfde mensen tegenkom. Soms is er dan iemand bij die ik wel vaker wil zien. Of ik organiseer zelf iets, voor twee of drie andere mensen. Uit eten, een spelletjesavond, of een eind wandelen.
Als je zelf geen initiatief neemt, gebeurt er niet veel, is mijn ervaring. Kan me goed voorstellen dat je daar af en toe moe van wordt.
Ik lees trouwens op internet dat de hulp bij eenzaamheid vaak geen succes heeft, omdat hulpverleners er niet voldoende kennis van hebben. Misschien op zoek naar iemand die er wél verstand van heeft?
Maar wel in dingen doen die ik leuk vind en in initiatief nemen. Ik doe dan een cursus die langer dan een halfjaar duurt, zodat ik vaak achter elkaar dezelfde mensen tegenkom. Soms is er dan iemand bij die ik wel vaker wil zien. Of ik organiseer zelf iets, voor twee of drie andere mensen. Uit eten, een spelletjesavond, of een eind wandelen.
Als je zelf geen initiatief neemt, gebeurt er niet veel, is mijn ervaring. Kan me goed voorstellen dat je daar af en toe moe van wordt.
Ik lees trouwens op internet dat de hulp bij eenzaamheid vaak geen succes heeft, omdat hulpverleners er niet voldoende kennis van hebben. Misschien op zoek naar iemand die er wél verstand van heeft?
maandag 17 maart 2014 om 08:12
Hier nog iemand die niet makkelijk vrienden maakt. ben ook in het verleden teleurgesteld in mensen wat het vertrouwen moeilijker maakt. en vaak heb ik ook geen gedeelde interesses.
Ik heb geen kinderen en meestal vind ik al dat gepraat erover ook niks. Dan val ik ook buiten de boot zeg maar.
Het verschil is dat ik het niet erg vind om selectief te zijn. Wil ook geen allemansvriend zijn, liever minder mensen die ik kan vertrouwen dan 20 waar het kontakt oppervlakkig is. Werk niet meegeteld dan want dat is heel wat anders.
Ik heb geen kinderen en meestal vind ik al dat gepraat erover ook niks. Dan val ik ook buiten de boot zeg maar.
Het verschil is dat ik het niet erg vind om selectief te zijn. Wil ook geen allemansvriend zijn, liever minder mensen die ik kan vertrouwen dan 20 waar het kontakt oppervlakkig is. Werk niet meegeteld dan want dat is heel wat anders.
Ja en?
maandag 17 maart 2014 om 10:58
@milkakoe
Een tijdje gelden heb ik hier in jouw topic een linkje van een website neergezet, maar zonder veel toelichting erbij, zag ik.
Die zal ik alsnog geven, omdat je misschien iets aan die website kunt hebben.
Zo niet, dan is het ook goed hoor; het is maar suggestie. Ik snap dat je een beetje "hulpverlening-moe" bent, als je al veel geprobeerd hebt en niets echt heeft geholpen.
Maar aan de andere kant: als je niets probeert, verandert er ook nooit wat...
Die website is van de Vereniging van verlegen mensen.
Ik ben daar in het verleden zelf lid van geweest.
Deze vereniging is bedoeld voor mensen die op allerlei manieren moeite hebben met sociale contacten. Ze organiseren uitstapjes waarbij je met een groep mensen iets kunt gaan doen. Het fijne daarvan vond ik zelf dat iedereen meegaat om dezelfde reden; het zijn allemaal mensen die op zoek zijn naar wat contacten en die daar in het "normale" leven niet zo handig in zijn.
Behalve die uitstapjes, organiseren ze ook cursussen sociale vaardigheden/assertiviteit en ze hebben een forum waar je berichten van "soortgenoten" kunt lezen.
Kijk maar of je er iets mee kunt: http://www.verlegenmensen.nl
Wat Korenwolf en anderen hierboven trouwens ook aangeven: je hoeft niet altijd contacten in een hele groep te hebben.
1-op-1 of met een klein groepje kan ook.
Ikzelf voel me daar ook prettiger bij.
Een tijdje gelden heb ik hier in jouw topic een linkje van een website neergezet, maar zonder veel toelichting erbij, zag ik.
Die zal ik alsnog geven, omdat je misschien iets aan die website kunt hebben.
Zo niet, dan is het ook goed hoor; het is maar suggestie. Ik snap dat je een beetje "hulpverlening-moe" bent, als je al veel geprobeerd hebt en niets echt heeft geholpen.
Maar aan de andere kant: als je niets probeert, verandert er ook nooit wat...
Die website is van de Vereniging van verlegen mensen.
Ik ben daar in het verleden zelf lid van geweest.
Deze vereniging is bedoeld voor mensen die op allerlei manieren moeite hebben met sociale contacten. Ze organiseren uitstapjes waarbij je met een groep mensen iets kunt gaan doen. Het fijne daarvan vond ik zelf dat iedereen meegaat om dezelfde reden; het zijn allemaal mensen die op zoek zijn naar wat contacten en die daar in het "normale" leven niet zo handig in zijn.
Behalve die uitstapjes, organiseren ze ook cursussen sociale vaardigheden/assertiviteit en ze hebben een forum waar je berichten van "soortgenoten" kunt lezen.
Kijk maar of je er iets mee kunt: http://www.verlegenmensen.nl
Wat Korenwolf en anderen hierboven trouwens ook aangeven: je hoeft niet altijd contacten in een hele groep te hebben.
1-op-1 of met een klein groepje kan ook.
Ikzelf voel me daar ook prettiger bij.
maandag 17 maart 2014 om 16:54
Dank voor de reacties.
De vvm ken ik. Ik ben daar een aantal jaren lid van geweest. Ik heb ook 2 keer zo'n cursus gedaan. Ik ben daar mee gestopt na ik denk een jaar of 6 omdat de uitstapjes bijna niet in mijn regio zijn. Wat ik graag zou willen is contacten opbouwen hier in de buurt, maar dat gaat toch moeilijk. Laatst zat ik er wel aan te denken om weer opnieuw lid te worden, maar ik zit dan meer met de regio. Het liefste zou ik mensen hier in de buurt kennen waar je door de weeks ook een keer iets mee kan gaan doen.
Mijn antwoord is niet om alles weg te wuiven. Ik weet gewoon niet goed meer hier uit te komen omdat ik al heel veel dingen geprobeerd heb. Ik zit nu ook echt in een flinke dip daardoor.
Hoe ik het zie ben ik van kinds af aan heel negatief benaderd door mensen waardoor ik zelfvertrouwen mis. En nu mis ik dat nog steeds. Het is niet zo dat ik niets geprobeerd heb. Ondanks veel verschillende dingen kom ik er niet uit. Ik zou eigenlijk een sterke persoonlijkheid naast me moeten hebben die erg positief over me is en mij helpt. Dat zou denk ik wel helpen. Maar die heb ik niet om me heen.
De vvm ken ik. Ik ben daar een aantal jaren lid van geweest. Ik heb ook 2 keer zo'n cursus gedaan. Ik ben daar mee gestopt na ik denk een jaar of 6 omdat de uitstapjes bijna niet in mijn regio zijn. Wat ik graag zou willen is contacten opbouwen hier in de buurt, maar dat gaat toch moeilijk. Laatst zat ik er wel aan te denken om weer opnieuw lid te worden, maar ik zit dan meer met de regio. Het liefste zou ik mensen hier in de buurt kennen waar je door de weeks ook een keer iets mee kan gaan doen.
Mijn antwoord is niet om alles weg te wuiven. Ik weet gewoon niet goed meer hier uit te komen omdat ik al heel veel dingen geprobeerd heb. Ik zit nu ook echt in een flinke dip daardoor.
Hoe ik het zie ben ik van kinds af aan heel negatief benaderd door mensen waardoor ik zelfvertrouwen mis. En nu mis ik dat nog steeds. Het is niet zo dat ik niets geprobeerd heb. Ondanks veel verschillende dingen kom ik er niet uit. Ik zou eigenlijk een sterke persoonlijkheid naast me moeten hebben die erg positief over me is en mij helpt. Dat zou denk ik wel helpen. Maar die heb ik niet om me heen.
maandag 17 maart 2014 om 17:56
quote:milkakoe30 schreef op 17 maart 2014 @ 16:54:
Ik zou eigenlijk een sterke persoonlijkheid naast me moeten hebben die erg positief over me is en mij helpt. Dat zou denk ik wel helpen. Maar die heb ik niet om me heen.
Wat denk je van een coach? Iemand die helpt met doelen stellen en motivatie?
Ik zou trouwens ook wel een sterke persoonlijkheid naast me willen die erg positief over me is en me helpt. Ik zou haast zeggen: wie niet? Maar dat is helaas voor veel mensen een droombeeld.
Dat zelfvertrouwen wat je mist, dat krijg je natuurlijk niet zomaar. Ook niet als je honderd vrienden zou hebben. Ook niet als er elke dag drie verschillende mensen bellen om je op de koffie te vragen. Als je dat wilt verbeteren, heb je meer aan een therapeut dan aan nieuwe contacten.
Welke regio zit je, als ik vragen mag?
Ik zou eigenlijk een sterke persoonlijkheid naast me moeten hebben die erg positief over me is en mij helpt. Dat zou denk ik wel helpen. Maar die heb ik niet om me heen.
Wat denk je van een coach? Iemand die helpt met doelen stellen en motivatie?
Ik zou trouwens ook wel een sterke persoonlijkheid naast me willen die erg positief over me is en me helpt. Ik zou haast zeggen: wie niet? Maar dat is helaas voor veel mensen een droombeeld.
Dat zelfvertrouwen wat je mist, dat krijg je natuurlijk niet zomaar. Ook niet als je honderd vrienden zou hebben. Ook niet als er elke dag drie verschillende mensen bellen om je op de koffie te vragen. Als je dat wilt verbeteren, heb je meer aan een therapeut dan aan nieuwe contacten.
Welke regio zit je, als ik vragen mag?
maandag 17 maart 2014 om 18:53
quote:milkakoe30 schreef op 17 maart 2014 @ 16:54:
De vvm ken ik. Ik ben daar een aantal jaren lid van geweest. Ik heb ook 2 keer zo'n cursus gedaan. Ik ben daar mee gestopt na ik denk een jaar of 6 omdat de uitstapjes bijna niet in mijn regio zijn. Wat ik graag zou willen is contacten opbouwen hier in de buurt, maar dat gaat toch moeilijk. Laatst zat ik er wel aan te denken om weer opnieuw lid te worden, maar ik zit dan meer met de regio. Zou je geen uitstapjes en activiteiten in jouw regio kunnen organiseren, namens de vereniging? Kun je ze mailen of bellen hoe dat moet en of ze jou daarbij kunnen ondersteunen? Dat is toch wat anders dan als eenling een oproepje plaatsen.
De vvm ken ik. Ik ben daar een aantal jaren lid van geweest. Ik heb ook 2 keer zo'n cursus gedaan. Ik ben daar mee gestopt na ik denk een jaar of 6 omdat de uitstapjes bijna niet in mijn regio zijn. Wat ik graag zou willen is contacten opbouwen hier in de buurt, maar dat gaat toch moeilijk. Laatst zat ik er wel aan te denken om weer opnieuw lid te worden, maar ik zit dan meer met de regio. Zou je geen uitstapjes en activiteiten in jouw regio kunnen organiseren, namens de vereniging? Kun je ze mailen of bellen hoe dat moet en of ze jou daarbij kunnen ondersteunen? Dat is toch wat anders dan als eenling een oproepje plaatsen.
maandag 17 maart 2014 om 22:22
"Mijn antwoord is niet om alles weg te wuiven. Ik weet gewoon niet goed meer hier uit te komen omdat ik al heel veel dingen geprobeerd heb. Ik zit nu ook echt in een flinke dip daardoor."
Milkakoe. Weet je, ik herinner me jou. En dat positief, je topics zijn me bijgebleven door je openheid en ook je doorzettingsvermogen. Dat zijn dus alvast 2 positieve eigenschappen die je hier al uitstraalt, op mensen die je niet eens IRL kennen. Is dat niet een (kleine) opsteker, een beetje die grote sterke persoon naast je die je dat zetje in de rug geeft? Ik denk dat die IRL niet dik gezaaid zijn, en herken je pijn. Vaak wordt je op jezelf teruggeworpen op de momenten dat je het hardst die aanmoediging nodig hebt. Zo had ik vandaag een gesprek met mijn moeder over een plan dat ik heb, veel meer een hartenwens die echter niet zo makkelijk uitvoerbaar is. Zo graag had ik van haar een blije reactie gehad, en aanmoediging zo van : MIES, je kunt dit, ga ervoor! Maar nee, er kwam een lading mitsen en maren en regelrechte DOEMSCENARIO'S eindigend in een huilbui toen ze weg was. Ik dacht echt: hoe kon ik me in het hoofd halen die wens te willen uitvoeren? Ontmoedigt voel/de ik me. Beroerd.
Dus iemand, buiten mezelf, heeft blijkbaar (en daar schrok ik best wel van) zo'n dikke vinger in mijn emotionele leven. Iemand kan me dus zo uit mijn balans brengen, van plannen afhelpen. Andersom ben ik heel blij met aanmoediging en steun (zoals Korenwolf schrijft: WIE NIET inderdaad?). Maar daarin zit ook de oplossing denk ik: dat je ondanks die afwezigheid toch blijft geloven in jezelf. Ik weet het: makkelijker gezegd dan gedaan. Zoals je leest hierboven ben ik ook nog vaak een naar steun en aanmoediging snakkend hoopje mens, maar toch probeer ik nu aan die wens vast te houden, en daarbij probeer ik mezelf ook het gemis toe te staan van mensen die me helpen, die er voor me zijn.
Want dat gemis is er, ik herken die eenzaamheid die je beschrijft.
Ik denk dat ook een belangrijke sleutel zit in het accepteren dat je nu op die plek zit waar je zit. Dat het NIET goed gaat. Dat dat mag. Dat je veel geprobeerd hebt (en dat heb je!!) en nog voel je je niet altijd goed, of juist erg slecht/aan het eind van je Latijn voelt. Dat mag ook. Ik denk dat je misschien teveel in die IK MOET IETS DOEN-houding schiet. Misschien is er ook juist veel om bij stil te staan. Even geen oplossingen bedenken maar een flink potje janken, en je vriend je even laten vertroetelen. Kortom, wees niet altijd "sterk" - probeer daar als het lukt wat milder naar te kijken. Je hoeft jezelf niet permanent een schop onder je kont te geven, als je je rot voelt mag je daar ook de ruimte voor nemen.
Ik zeg dit omdat ik dit gevoel krijg bij je posts, alsof je jezelf dat niet toestaat.
Misschien fijn leesvoer, als je dan toch iets wilt doen met die gevoelens dat je in een dip zit ervan: RUSS HARRIS: The reality slap (ook in het NL vertaald). Dat boek leert je ruimte te maken voor hoe je je nu voelt, door daar aandacht voor te hebben, en daarmee wordt pijn (is mijn eigen ervaring) ook minder. Omdat je er niet meer allerlei remedies voor zit te bedenken.
Milkakoe. Weet je, ik herinner me jou. En dat positief, je topics zijn me bijgebleven door je openheid en ook je doorzettingsvermogen. Dat zijn dus alvast 2 positieve eigenschappen die je hier al uitstraalt, op mensen die je niet eens IRL kennen. Is dat niet een (kleine) opsteker, een beetje die grote sterke persoon naast je die je dat zetje in de rug geeft? Ik denk dat die IRL niet dik gezaaid zijn, en herken je pijn. Vaak wordt je op jezelf teruggeworpen op de momenten dat je het hardst die aanmoediging nodig hebt. Zo had ik vandaag een gesprek met mijn moeder over een plan dat ik heb, veel meer een hartenwens die echter niet zo makkelijk uitvoerbaar is. Zo graag had ik van haar een blije reactie gehad, en aanmoediging zo van : MIES, je kunt dit, ga ervoor! Maar nee, er kwam een lading mitsen en maren en regelrechte DOEMSCENARIO'S eindigend in een huilbui toen ze weg was. Ik dacht echt: hoe kon ik me in het hoofd halen die wens te willen uitvoeren? Ontmoedigt voel/de ik me. Beroerd.
Dus iemand, buiten mezelf, heeft blijkbaar (en daar schrok ik best wel van) zo'n dikke vinger in mijn emotionele leven. Iemand kan me dus zo uit mijn balans brengen, van plannen afhelpen. Andersom ben ik heel blij met aanmoediging en steun (zoals Korenwolf schrijft: WIE NIET inderdaad?). Maar daarin zit ook de oplossing denk ik: dat je ondanks die afwezigheid toch blijft geloven in jezelf. Ik weet het: makkelijker gezegd dan gedaan. Zoals je leest hierboven ben ik ook nog vaak een naar steun en aanmoediging snakkend hoopje mens, maar toch probeer ik nu aan die wens vast te houden, en daarbij probeer ik mezelf ook het gemis toe te staan van mensen die me helpen, die er voor me zijn.
Want dat gemis is er, ik herken die eenzaamheid die je beschrijft.
Ik denk dat ook een belangrijke sleutel zit in het accepteren dat je nu op die plek zit waar je zit. Dat het NIET goed gaat. Dat dat mag. Dat je veel geprobeerd hebt (en dat heb je!!) en nog voel je je niet altijd goed, of juist erg slecht/aan het eind van je Latijn voelt. Dat mag ook. Ik denk dat je misschien teveel in die IK MOET IETS DOEN-houding schiet. Misschien is er ook juist veel om bij stil te staan. Even geen oplossingen bedenken maar een flink potje janken, en je vriend je even laten vertroetelen. Kortom, wees niet altijd "sterk" - probeer daar als het lukt wat milder naar te kijken. Je hoeft jezelf niet permanent een schop onder je kont te geven, als je je rot voelt mag je daar ook de ruimte voor nemen.
Ik zeg dit omdat ik dit gevoel krijg bij je posts, alsof je jezelf dat niet toestaat.
Misschien fijn leesvoer, als je dan toch iets wilt doen met die gevoelens dat je in een dip zit ervan: RUSS HARRIS: The reality slap (ook in het NL vertaald). Dat boek leert je ruimte te maken voor hoe je je nu voelt, door daar aandacht voor te hebben, en daarmee wordt pijn (is mijn eigen ervaring) ook minder. Omdat je er niet meer allerlei remedies voor zit te bedenken.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 18 maart 2014 om 10:19
quote:milkakoe30 schreef op 17 maart 2014 @ 16:54:
De vvm ken ik. Ik ben daar een aantal jaren lid van geweest. Ik heb ook 2 keer zo'n cursus gedaan. Ik ben daar mee gestopt na ik denk een jaar of 6 omdat de uitstapjes bijna niet in mijn regio zijn. Wat ik graag zou willen is contacten opbouwen hier in de buurt, maar dat gaat toch moeilijk. Laatst zat ik er wel aan te denken om weer opnieuw lid te worden, maar ik zit dan meer met de regio. Het liefste zou ik mensen hier in de buurt kennen waar je door de weeks ook een keer iets mee kan gaan doen.
Dat is inderdaad wel vervelend bij de VVM, dat er weinig activiteit is in de dunbevolktere gebieden.
Daar had ik niet aan gedacht.
Heb je die 2 cursussen wel gedaan in de regio waar je nu woont?
Was/Waren daar misschien (een) leuk(e) perso(o)n(en) bij met wie je weer eens contact zou kunnen zoeken?
(Misschien vindt zo iemand het ook leuk als er aan haar/hem gedacht wordt!)
Bij de uitstapjes waren volgens mij trouwens vaak ook wel mensen uit verschillende kanten van het land; niet alleen uit de buurt van waar het uitstapje was.
quote:milkakoe30 schreef op 17 maart 2014 @ 16:54:
Mijn antwoord is niet om alles weg te wuiven. Ik weet gewoon niet goed meer hier uit te komen omdat ik al heel veel dingen geprobeerd heb. Ik zit nu ook echt in een flinke dip daardoor.
Hoe ik het zie ben ik van kinds af aan heel negatief benaderd door mensen waardoor ik zelfvertrouwen mis. En nu mis ik dat nog steeds. Het is niet zo dat ik niets geprobeerd heb. Ondanks veel verschillende dingen kom ik er niet uit. Ik zou eigenlijk een sterke persoonlijkheid naast me moeten hebben die erg positief over me is en mij helpt. Dat zou denk ik wel helpen. Maar die heb ik niet om me heen.
Ik kan me goed voorstellen dat het frustrerend is als je allerlei dingen probeert en het lukt niet en dat je het even allemaal niet meer ziet zitten.
Hopelijk gaat het je toch lukken om de motivatie weer te krijgen om weer verder te knokken...
quote:korenwolf schreef op 17 maart 2014 @ 17:56:
[...]
Dat zelfvertrouwen wat je mist, dat krijg je natuurlijk niet zomaar. Ook niet als je honderd vrienden zou hebben. Ook niet als er elke dag drie verschillende mensen bellen om je op de koffie te vragen. Als je dat wilt verbeteren, heb je meer aan een therapeut dan aan nieuwe contacten.
Ik denk dat contacten met mensen die prettig op je reageren en die laten merken dat je een leuk persoon bent om mee om te gaan toch ook goed kan zijn voor je zelfvertrouwen.
Dat doet me overigens denken aan iets wat ik zelf in de loop van de afgelopen jaren heb geleerd.
Ik heb altijd de neiging gehad om nogal "onzichtbaar" te zijn. O.a. niet snel uit mezelf een praatje beginnen.
Maar ik merk dat als ik dat wel doe (bewust, als ik me daartoe zet), dat daar leuk op gereageerd wordt. Zelf wat meer initiatief nemen, wat meer van mezelf laten zien heeft een positief effect.
En dat achterwege laten, houdt mensen op een afstand. Mensen houden die afstand niet omdat ze mij niet mogen o.i.d., maar puur door mijn houding.
Misschien kun jij daar ook wat mee, Milkakoe.
De vvm ken ik. Ik ben daar een aantal jaren lid van geweest. Ik heb ook 2 keer zo'n cursus gedaan. Ik ben daar mee gestopt na ik denk een jaar of 6 omdat de uitstapjes bijna niet in mijn regio zijn. Wat ik graag zou willen is contacten opbouwen hier in de buurt, maar dat gaat toch moeilijk. Laatst zat ik er wel aan te denken om weer opnieuw lid te worden, maar ik zit dan meer met de regio. Het liefste zou ik mensen hier in de buurt kennen waar je door de weeks ook een keer iets mee kan gaan doen.
Dat is inderdaad wel vervelend bij de VVM, dat er weinig activiteit is in de dunbevolktere gebieden.
Daar had ik niet aan gedacht.
Heb je die 2 cursussen wel gedaan in de regio waar je nu woont?
Was/Waren daar misschien (een) leuk(e) perso(o)n(en) bij met wie je weer eens contact zou kunnen zoeken?
(Misschien vindt zo iemand het ook leuk als er aan haar/hem gedacht wordt!)
Bij de uitstapjes waren volgens mij trouwens vaak ook wel mensen uit verschillende kanten van het land; niet alleen uit de buurt van waar het uitstapje was.
quote:milkakoe30 schreef op 17 maart 2014 @ 16:54:
Mijn antwoord is niet om alles weg te wuiven. Ik weet gewoon niet goed meer hier uit te komen omdat ik al heel veel dingen geprobeerd heb. Ik zit nu ook echt in een flinke dip daardoor.
Hoe ik het zie ben ik van kinds af aan heel negatief benaderd door mensen waardoor ik zelfvertrouwen mis. En nu mis ik dat nog steeds. Het is niet zo dat ik niets geprobeerd heb. Ondanks veel verschillende dingen kom ik er niet uit. Ik zou eigenlijk een sterke persoonlijkheid naast me moeten hebben die erg positief over me is en mij helpt. Dat zou denk ik wel helpen. Maar die heb ik niet om me heen.
Ik kan me goed voorstellen dat het frustrerend is als je allerlei dingen probeert en het lukt niet en dat je het even allemaal niet meer ziet zitten.
Hopelijk gaat het je toch lukken om de motivatie weer te krijgen om weer verder te knokken...
quote:korenwolf schreef op 17 maart 2014 @ 17:56:
[...]
Dat zelfvertrouwen wat je mist, dat krijg je natuurlijk niet zomaar. Ook niet als je honderd vrienden zou hebben. Ook niet als er elke dag drie verschillende mensen bellen om je op de koffie te vragen. Als je dat wilt verbeteren, heb je meer aan een therapeut dan aan nieuwe contacten.
Ik denk dat contacten met mensen die prettig op je reageren en die laten merken dat je een leuk persoon bent om mee om te gaan toch ook goed kan zijn voor je zelfvertrouwen.
Dat doet me overigens denken aan iets wat ik zelf in de loop van de afgelopen jaren heb geleerd.
Ik heb altijd de neiging gehad om nogal "onzichtbaar" te zijn. O.a. niet snel uit mezelf een praatje beginnen.
Maar ik merk dat als ik dat wel doe (bewust, als ik me daartoe zet), dat daar leuk op gereageerd wordt. Zelf wat meer initiatief nemen, wat meer van mezelf laten zien heeft een positief effect.
En dat achterwege laten, houdt mensen op een afstand. Mensen houden die afstand niet omdat ze mij niet mogen o.i.d., maar puur door mijn houding.
Misschien kun jij daar ook wat mee, Milkakoe.
dinsdag 18 maart 2014 om 10:38
quote:milkakoe30 schreef op 16 maart 2014 @ 19:54:
Ik heb een groep collega's waar ik wel mee omga. Maar zij praten vaak over hun kinderen en familie. Ik heb beiden niet. Als ik daar zit voel ik me helemaal opgefokt worden omdat wat voor hun heel normaal is (familie waar je bij hoort) voor mij juist zo moeilijk is. Na afloop ben ik een paar dagen verdrietig. Daarom ga ik meestal niet meer mee. Ik word er alleen verdrietig van en zij begrijpen/weten niet hoe het is om alleen te zijn. Nu was 1 van die collega's bevallen en blijkt dat zij geboortekaartjes heeft gestuurd. Ik heb niets ontvangen. Het gaat mij niet om het kaartje, maar om het idee om ergens bij te horen. Blijkbaar heeft ze er niet aan gedacht mij ook een kaartje te sturen. Daar kan ik dus helemaal van over de zeik zijn. Gewoon omdat ik er dan voor mijn gevoel niet toe doe en anderen wel. En zo gaat dat vaker.
Ik weet niet wat te doen en denk niet dat ik hier nog uit ga komen.
Mensen doen het ook niet snel goed bij jou hè?
Je bent gekwetst omdat collega's over kinderen en familie praten en -in jouw ogen- geen rekening houden met jouw gevoeligheden daarover. Vervolgens trek je jezelf terug uit het contact.
Als je dan geen geboortekaartje krijgt van een collega is het ook weer niet goed, omdat ze je dan -in jouw ogen- buitensluit.
Je snapt niet dat anderen geen rekening met jou houden, maar die anderen moeten kennelijk maar wel ten alle tijde aanvoelen waar jouw overgevoeligheden liggen en zich daar ook nog naar gedragen. Dat is niet realistisch om te verwachten.
Ik begrijp dat (een gevoel van) eenzaamheid zwaar is, maar wellicht valt er een hoop te winnen als je je mindset leert veranderen en wat meer naar een ander kijkt en wat minder jezelf als uitgangspunt neemt. Het is het proberen waard.
Ik heb een groep collega's waar ik wel mee omga. Maar zij praten vaak over hun kinderen en familie. Ik heb beiden niet. Als ik daar zit voel ik me helemaal opgefokt worden omdat wat voor hun heel normaal is (familie waar je bij hoort) voor mij juist zo moeilijk is. Na afloop ben ik een paar dagen verdrietig. Daarom ga ik meestal niet meer mee. Ik word er alleen verdrietig van en zij begrijpen/weten niet hoe het is om alleen te zijn. Nu was 1 van die collega's bevallen en blijkt dat zij geboortekaartjes heeft gestuurd. Ik heb niets ontvangen. Het gaat mij niet om het kaartje, maar om het idee om ergens bij te horen. Blijkbaar heeft ze er niet aan gedacht mij ook een kaartje te sturen. Daar kan ik dus helemaal van over de zeik zijn. Gewoon omdat ik er dan voor mijn gevoel niet toe doe en anderen wel. En zo gaat dat vaker.
Ik weet niet wat te doen en denk niet dat ik hier nog uit ga komen.
Mensen doen het ook niet snel goed bij jou hè?
Je bent gekwetst omdat collega's over kinderen en familie praten en -in jouw ogen- geen rekening houden met jouw gevoeligheden daarover. Vervolgens trek je jezelf terug uit het contact.
Als je dan geen geboortekaartje krijgt van een collega is het ook weer niet goed, omdat ze je dan -in jouw ogen- buitensluit.
Je snapt niet dat anderen geen rekening met jou houden, maar die anderen moeten kennelijk maar wel ten alle tijde aanvoelen waar jouw overgevoeligheden liggen en zich daar ook nog naar gedragen. Dat is niet realistisch om te verwachten.
Ik begrijp dat (een gevoel van) eenzaamheid zwaar is, maar wellicht valt er een hoop te winnen als je je mindset leert veranderen en wat meer naar een ander kijkt en wat minder jezelf als uitgangspunt neemt. Het is het proberen waard.
