Psyche
alle pijlers
eenzaamheid
woensdag 13 november 2013 om 18:46
Ik voel me al jaren eenzaam. Ik vind dat ik voor veel dingen alleen sta. Ik mis mensen om me heen die echt om me geven. Ook voel ik me vaak buitengesloten en vind ik vaak geen aansluiting in groepen. Dit is iets wat al lange tijd speelt.
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?
zondag 23 maart 2014 om 10:51
Ehm, Korenwolf, ik herken het ook (heel erg) en ik heb volgens mij wel iets "gegeven" aan TO..........
Ik snap dat je het niet zo bedoelt, maar in antwoord op je laatste vraag: nee, niet iedereen die eenzaam is heeft geen vragen en weinig/niets te geven.
Denk dat het moeilijk is woorden te vinden voor het gevoel van eenzaamheid. Je houdt het op een gegeven moment in stand door je terug te trekken om verdere pijn (van afwijzing, van ongemakkelijk gevoel als je sociaal weinig vaardigheden hebt) te voorkomen. Misschien zit er dus wel zeker iets in: dat je je hand niet (meer) uitsteekt of uit durft te steken naar een ander als je (langdurig) eenzaam bent.
Ik heb dit nooit gedaan, hoewel ik me bij tijden enorm eenzaam voel(de). Het is namelijk je eigen keuze, uiteindelijk om die angst te trotseren of erin te blijven hangen (niet negatief bedoelt, want zoals je weet bedoel ik hiermee NIET dat je het weg moet schuiven: integendeel)
Ik heb daarbij veel gehad aan bv het boek: Feel the fear and do it anyway van Susan Jeffers.
(haha, nog een tip aan TO!)
Ik snap dat je het niet zo bedoelt, maar in antwoord op je laatste vraag: nee, niet iedereen die eenzaam is heeft geen vragen en weinig/niets te geven.
Denk dat het moeilijk is woorden te vinden voor het gevoel van eenzaamheid. Je houdt het op een gegeven moment in stand door je terug te trekken om verdere pijn (van afwijzing, van ongemakkelijk gevoel als je sociaal weinig vaardigheden hebt) te voorkomen. Misschien zit er dus wel zeker iets in: dat je je hand niet (meer) uitsteekt of uit durft te steken naar een ander als je (langdurig) eenzaam bent.
Ik heb dit nooit gedaan, hoewel ik me bij tijden enorm eenzaam voel(de). Het is namelijk je eigen keuze, uiteindelijk om die angst te trotseren of erin te blijven hangen (niet negatief bedoelt, want zoals je weet bedoel ik hiermee NIET dat je het weg moet schuiven: integendeel)
Ik heb daarbij veel gehad aan bv het boek: Feel the fear and do it anyway van Susan Jeffers.
(haha, nog een tip aan TO!)
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 23 maart 2014 om 10:57
Ik denk, nogmaals, dat je het beste niks kunt doen, milkakoe. Dat wil zeggen niet NIKS in de zin van: het kan me niet verder schelen/de zaak is toch hopeloos. Nee het niks doen in de zin van accepteren dat je je nu zo voelt. Meer nog dan aan dat boek van Jeffers heb ik hierin zoveel te danken aan de methode van Russ Harris, zoals al genoemd.
Je eenzaamheid internaliseren is iets dat je zou kunnen voorkomen door te geloven dat dit nu is zoals het moet zijn. Hoe pijnlijk ook, maar het is NU goed zoals het is. Er is een reden voor. En de situatie is NIET statisch, het feit dat je weinig vrienden hebt zegt NIET dat je ze niet waard bent.
Dus: voel je eenzaam, heb verdriet, laat die gevoelens en knok er niet tegen, schaam je er niet voor en denk niet: ik moet hier zo snel mogelijk van af (want wat zouden anderen wel niet zeggen als ik NIET op dat hobbyclubje of die sportclub zou gaan?) Neer, laat ze er gewoon zijn en ga er rustig (zo mogelijk) naar kijken. Maar voorkom dat die gevoelens zich in je vreten en overtuigingen worden over jezelf en de wereld. Voorkom dat je gaat geloven dat er nooit verandering in kan komen of dat deze situatie iets zegt over je waarde als mens.
Je eenzaamheid internaliseren is iets dat je zou kunnen voorkomen door te geloven dat dit nu is zoals het moet zijn. Hoe pijnlijk ook, maar het is NU goed zoals het is. Er is een reden voor. En de situatie is NIET statisch, het feit dat je weinig vrienden hebt zegt NIET dat je ze niet waard bent.
Dus: voel je eenzaam, heb verdriet, laat die gevoelens en knok er niet tegen, schaam je er niet voor en denk niet: ik moet hier zo snel mogelijk van af (want wat zouden anderen wel niet zeggen als ik NIET op dat hobbyclubje of die sportclub zou gaan?) Neer, laat ze er gewoon zijn en ga er rustig (zo mogelijk) naar kijken. Maar voorkom dat die gevoelens zich in je vreten en overtuigingen worden over jezelf en de wereld. Voorkom dat je gaat geloven dat er nooit verandering in kan komen of dat deze situatie iets zegt over je waarde als mens.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 23 maart 2014 om 11:38
quote:korenwolf schreef op 23 maart 2014 @ 09:46:
Okee, geen_inspiratie, je leest mee. En nu? Wat verwacht je nu? En wat ga jij voor Milkakoe betekenen?
Het valt me wel op dat er nu twee mensen hebben gezegd de eenzaamheid helemaal te herkennen, en dat ze geen van beiden iets geven. Niks over zichzelf vertellen, niks aardigs tegen de TO zeggen, geen vragen stellen.
Komt de eenzaamheid door dit gedrag of word je vanzelf zo door de eenzaamheid?
.... Sorry?
Dus men mag niet gewoon zeggen dat ze zich ergens in herkennen zonder daar wat aan toe te voegen?
Nou ja, goed hoor... maar dan moet je als het aan mij ligt geen forum beginnen. Niet iedereen kan/wil (altijd) even inhoudelijk reageren.
Okee, geen_inspiratie, je leest mee. En nu? Wat verwacht je nu? En wat ga jij voor Milkakoe betekenen?
Het valt me wel op dat er nu twee mensen hebben gezegd de eenzaamheid helemaal te herkennen, en dat ze geen van beiden iets geven. Niks over zichzelf vertellen, niks aardigs tegen de TO zeggen, geen vragen stellen.
Komt de eenzaamheid door dit gedrag of word je vanzelf zo door de eenzaamheid?
.... Sorry?
Dus men mag niet gewoon zeggen dat ze zich ergens in herkennen zonder daar wat aan toe te voegen?
Nou ja, goed hoor... maar dan moet je als het aan mij ligt geen forum beginnen. Niet iedereen kan/wil (altijd) even inhoudelijk reageren.
zondag 23 maart 2014 om 11:51
tja, tjjjjemig, het lijkt me een open deur wat je schrijft; vraag blijft: hoe....het is niet zo makkelijk om die inzichten (die heus wel aanwezig zijn) dat je er 'zelf iets aan moet doen' in de praktijk om te zetten. Dat zelf er iets aan doen begint allereerst met acceptatie en je niet meer schamen, want dat gebeurt. IRL en ook hier op het forum krijg je al gauw (welgemeende) adviezen van: ga dit, of ga dat, alsof het de meest onwenselijke situatie is om je eenzaam te voelen. Veel mensen zien het ook zo: als ongewenst. Dus als het je "niet lukt" snel van die gevoelens af te komen zou je je ook nog eens daarboven op kunnen gaan schamen, en je voelen alsof je hebt gefaald- en er niet meer over praten met anderen.
Wat het cirkeltje dan weer rond houdt.
Ik vind eenzaamheid niet ongewenst en denk dat je er af en toe maar het beste niet tegen moet vechten. Eenzaamheid doet pijn. Veel pijn. Mensen zijn groepsdieren en geen verbondenheid voelen is een recipe voor ongelukkig-zijn. Maar juist in tijden van eenzaamheid groei je ook (is MIJN ervaring, hoeft niet voor iedereen te gelden) en sommige mensen zou ik zelfs aan willen raden zich af en toe eens eenzaam te voelen.
Wat het cirkeltje dan weer rond houdt.
Ik vind eenzaamheid niet ongewenst en denk dat je er af en toe maar het beste niet tegen moet vechten. Eenzaamheid doet pijn. Veel pijn. Mensen zijn groepsdieren en geen verbondenheid voelen is een recipe voor ongelukkig-zijn. Maar juist in tijden van eenzaamheid groei je ook (is MIJN ervaring, hoeft niet voor iedereen te gelden) en sommige mensen zou ik zelfs aan willen raden zich af en toe eens eenzaam te voelen.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 23 maart 2014 om 11:54
quote:misia schreef op 23 maart 2014 @ 11:51:
tja, tjjjjemig, het lijkt me een open deur wat je schrijft; vraag blijft: hoe....het is niet zo makkelijk om die inzichten (die heus wel aanwezig zijn) dat je er zelf iets aan moet doen in de praktijk om te zetten.Nee, dat klopt. Het leek me belangrijk om NOG een keer te zeggen, TO lijkt er nog niet voor open te staan om van aanvliegroute te veranderen. Daar heeft ze idd hulp bij nodig! Van een betrokken, maar ook kritische therapeut!
tja, tjjjjemig, het lijkt me een open deur wat je schrijft; vraag blijft: hoe....het is niet zo makkelijk om die inzichten (die heus wel aanwezig zijn) dat je er zelf iets aan moet doen in de praktijk om te zetten.Nee, dat klopt. Het leek me belangrijk om NOG een keer te zeggen, TO lijkt er nog niet voor open te staan om van aanvliegroute te veranderen. Daar heeft ze idd hulp bij nodig! Van een betrokken, maar ook kritische therapeut!
Ik voel me zo moedellooos
zondag 23 maart 2014 om 14:43
Ik bedoelde niets anders dan wat er stond: dat ik twee mensen zag die de eenzaamheid wel herkenden, maar geen opening gaven voor een gesprek. Dus nee, ik bedoelde niet dat iedereen die eenzaam is niets te geven heeft of dat iedereen die niets geeft dus eenzaam is. En zelfs niet dat iedereen op elk topic maar in gesprek moet gaan.
Het viel me gewoon op: twee reacties die geen opening geven, twee nicks die uitstralen 'doe mij maar weg'.
En het was een serieuze vraag: wat komt er eerst, de eenzaamheid of het jezelf (te veel) beschermen en verdedigen?
Het viel me gewoon op: twee reacties die geen opening geven, twee nicks die uitstralen 'doe mij maar weg'.
En het was een serieuze vraag: wat komt er eerst, de eenzaamheid of het jezelf (te veel) beschermen en verdedigen?
zondag 23 maart 2014 om 15:15
Ik denk de eenzaamheid. Je probeert daar wel uit te komen maar als je dan een aantal keer wordt afgewezen of er wordt niets mee gedaan aks je aangeeft hoe je je voelt dat je dan jezekf gaat beschermen en bv jezelf terugtrekt.
Daarbij vind ik de maatschappij erg op zichzelf gericht, ieder voor zich. Je moet het zelf maar uitzoeken. Heel individualistisch allemaal. Dat helpt ook in niet mee.
Daarbij vind ik de maatschappij erg op zichzelf gericht, ieder voor zich. Je moet het zelf maar uitzoeken. Heel individualistisch allemaal. Dat helpt ook in niet mee.
zondag 23 maart 2014 om 15:32
Ik denk juist dat je de eenzaamheid ervaart doordat mensen niet individualistisch zijn, maar gericht op hun gezin en hun familie. Je zegt zelf ook: mensen in je omgeving zijn bezig met zwanger worden, met feestdagen zijn ze bij familie. De eenlingen, de mensen zonder familie of zonder kinderen, die vallen er altijd buiten. Maar in een minder individualistische samenleving, zoals in sommige niet-westerse landen, vallen die er nog steeds buiten. Daar draait alles nog meer om familie dan in Nederland.
Woon je in een stad of in een dorp?
Woon je in een stad of in een dorp?
zondag 23 maart 2014 om 16:22
Ja dat bedoel ik ook een beetje. Iedereen gericht op eigen gezin. Ik heb zelf nog best wat familieleden zoals ooms, tantes, neven en nichten e.d. Maar die denken er niet aan mij ergens bij te betrekken. Als ik mensen zo hoor dan zou dat ook helemaal niet hoeven. Nou ja niets moet natuurlijk. Maar het zou al erg schelen als er niet zo erg aan je voorbij wordt gegaan. Als je nog wel ergens bij betrokken wordt Ik heb zelf anders meegekregen en heb nog altijd veel moeite dat de meeste mensen daarin zo anders zijn. Als er nu iets in de familie is dan word ik niet eens op de hoogte gesteld. Dat vind ik erg. Dat bedoel ik ook met ieder voor zich.
Ik woon in een stad.
Ik woon in een stad.
zondag 23 maart 2014 om 17:08
Hi milkakoe (leuke nick, dan denk ik aan die fijne reclame met die koe),
ik herken het. Ook het draaien in een cirkel, dus initiatief nemen, het lukt niet en weer bevestigd worden in je gevoel, en dan weer initiatief nemen en steeds angstiger en teleur gestelder worden...het is niet simpel om daar uit te komen.
Je hebt wel een vriend, dus iemand vindt jou de moeite waard. Die jou echt kent, en met jou wil zijn. Dat is toch heel mooie bevestiging? misschien kost het tijd om jou te leren kennen maar kennelijk ben je dat waard...alleen weten mensen dat niet van te voren. Anderen zijn ook onzeker!
mensen leren kennen terwijl je in een negatieve spiraal zit is ook lastig, want voor een vroeg contact voert positiviteit de boventoon, meestal dan. Therapie helpt misschien om je beter te doen voelen over je zelf.
Ik vind het ook lastig...ik ben niet zo snel open over mij zelf om dat mensen vaak snel oordelen en ik daar niet heel goed tegen kan. Daar moet ik eigenlijk zelf iets aan doen, om dat je anderen niet kan veranderen...het gekke is dat mensen op straat, in een cafe of in de trein juist heel snel op mij af komen en ik daar positief op reageer, kennelijk heb ik niet echt een gesloten houding maar als het contact dieper dreigt te gaan ik dan wat dicht sla...herkenbaar?
Weet je vriend je hoe je voelt?
ik herken het. Ook het draaien in een cirkel, dus initiatief nemen, het lukt niet en weer bevestigd worden in je gevoel, en dan weer initiatief nemen en steeds angstiger en teleur gestelder worden...het is niet simpel om daar uit te komen.
Je hebt wel een vriend, dus iemand vindt jou de moeite waard. Die jou echt kent, en met jou wil zijn. Dat is toch heel mooie bevestiging? misschien kost het tijd om jou te leren kennen maar kennelijk ben je dat waard...alleen weten mensen dat niet van te voren. Anderen zijn ook onzeker!
mensen leren kennen terwijl je in een negatieve spiraal zit is ook lastig, want voor een vroeg contact voert positiviteit de boventoon, meestal dan. Therapie helpt misschien om je beter te doen voelen over je zelf.
Ik vind het ook lastig...ik ben niet zo snel open over mij zelf om dat mensen vaak snel oordelen en ik daar niet heel goed tegen kan. Daar moet ik eigenlijk zelf iets aan doen, om dat je anderen niet kan veranderen...het gekke is dat mensen op straat, in een cafe of in de trein juist heel snel op mij af komen en ik daar positief op reageer, kennelijk heb ik niet echt een gesloten houding maar als het contact dieper dreigt te gaan ik dan wat dicht sla...herkenbaar?
Weet je vriend je hoe je voelt?
maandag 24 maart 2014 om 10:38
Milkakoe, ik herken je post woord voor woord. Heb dat ook met familie en dat doet vreselijk veel pijn. Mij geeft dat het gevoel alsof ik een vreemde ben, niet nodig, niet iemand die ze graag zien, niet iemand met wie ze de hoogte- en dieptepunten willen delen, terwijl ik dat heel graag zou willen.
mooie post strikjemetstippels, en jij hebt net als milkakoe idd een leuke nick gekozen
Ik heb even nagedacht over je post, en ik dacht ook dat het in nieuwe contacten lastig wordt als je jezelf niet goed/vast/opgesloten in jezelf voelt. Ja, ik dacht, hoe vindt ik nu die contacten, ik ben helemaal niet "leuk" nu.
Wat bleek? Ik ging wat activiteiten doen en ontmoette mensen die maar wat graag contact met me willen hebben, afspreken enz. Ik was stomverbaasd. Zo ging ik een avondje naar een vrouwengesprekavond, daarna de kroeg in. Ik kende geen van de vrouwen, maar ze kwamen als vliegen op me af (sorry bij gebrek aan betere omschrijving). Ik dacht: ik ben doodmoe, straal niks uit, voel me zwaar op de hand. Maar nee, mensen werden helemaal vrolijk van mij, zeiden ze, en 1 zei zelfs dat ik zo positief was over alles. Ik dacht: wattuh?
Dus, wat ik bedoel te zeggen is dat je soms ook weer anders overkomt dan je denkt
- positiever, leuker, fijner ook al heb je zelf het idee dat je door die "negatieve spiraal" geen positieve uitstraling zult hebben.
Nu heb ik een aantal vrouwen om me heen die graag met me afspreken.
Aan mezelf moet ik nog wel werken hierin: heb de neiging die contacten ook weer af te houden, me terug te trekken, niet op mails te reageren of op berichtjes. Dus daar ligt voor mij wel een uitdaging: dat als ik me slecht voel, ik wel die mails lees en beantwoord, geen afspraken afzeg tenzij noodzakelijk en ook open blijf over mijn gevoelens (hoe het daadwerkelijk met me gaat). Ik heb de neiging om me terug te trekken als het niet goed gaat, voordat ik iets zeg tegen iemand. Dat geeft verwijdering en het is niet makkelijk dat patroon om te buigen. Maar zo zie je maar dat sommige dingen bij jezelf heel anders voelen dan ze over komen soms, en dat je zelf ook de sleutel hebt om jezelf opener te stellen voor anderen. Dat valt niet mee vind ik, maar het is mogelijk om jezelf daar liefdevol aan te herinneren .
mooie post strikjemetstippels, en jij hebt net als milkakoe idd een leuke nick gekozen
Ik heb even nagedacht over je post, en ik dacht ook dat het in nieuwe contacten lastig wordt als je jezelf niet goed/vast/opgesloten in jezelf voelt. Ja, ik dacht, hoe vindt ik nu die contacten, ik ben helemaal niet "leuk" nu.
Wat bleek? Ik ging wat activiteiten doen en ontmoette mensen die maar wat graag contact met me willen hebben, afspreken enz. Ik was stomverbaasd. Zo ging ik een avondje naar een vrouwengesprekavond, daarna de kroeg in. Ik kende geen van de vrouwen, maar ze kwamen als vliegen op me af (sorry bij gebrek aan betere omschrijving). Ik dacht: ik ben doodmoe, straal niks uit, voel me zwaar op de hand. Maar nee, mensen werden helemaal vrolijk van mij, zeiden ze, en 1 zei zelfs dat ik zo positief was over alles. Ik dacht: wattuh?
Dus, wat ik bedoel te zeggen is dat je soms ook weer anders overkomt dan je denkt
- positiever, leuker, fijner ook al heb je zelf het idee dat je door die "negatieve spiraal" geen positieve uitstraling zult hebben.Nu heb ik een aantal vrouwen om me heen die graag met me afspreken.
Aan mezelf moet ik nog wel werken hierin: heb de neiging die contacten ook weer af te houden, me terug te trekken, niet op mails te reageren of op berichtjes. Dus daar ligt voor mij wel een uitdaging: dat als ik me slecht voel, ik wel die mails lees en beantwoord, geen afspraken afzeg tenzij noodzakelijk en ook open blijf over mijn gevoelens (hoe het daadwerkelijk met me gaat). Ik heb de neiging om me terug te trekken als het niet goed gaat, voordat ik iets zeg tegen iemand. Dat geeft verwijdering en het is niet makkelijk dat patroon om te buigen. Maar zo zie je maar dat sommige dingen bij jezelf heel anders voelen dan ze over komen soms, en dat je zelf ook de sleutel hebt om jezelf opener te stellen voor anderen. Dat valt niet mee vind ik, maar het is mogelijk om jezelf daar liefdevol aan te herinneren .
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 24 maart 2014 om 10:45
Dit mechanisme bedoel ik dus: "Ik denk de eenzaamheid. Je probeert daar wel uit te komen maar als je dan een aantal keer wordt afgewezen of er wordt niets mee gedaan aks je aangeeft hoe je je voelt dat je dan jezekf gaat beschermen en bv jezelf terugtrekt."
En dat is een logische, begrijpelijke reactie. Ik doe dit ook. En het is niet makkelijk dit te doorbreken, maar heus, het kan wel (zeg ik ook tegen mezelf). En dat ligt niet in dingen doen als "op een sportclub gaan" oid, maar om precies dit gevoel te onderzoeken, die pijn van die afwijzingen te verwerken (is mijn idee). Wat ik al schreef: je kunt die afwijzingen zo makkelijk internaliseren, zo ben ik bang geworden dat er iets mis is met mij. Doordat anderen niks met me te maken willen hebben, mensen die heel dichtbij mij staan. Dat is het gevaar, dat je uit HUN behoeften/standpunten compleet verkeerde conclusies trekt over jouw waarde. Ik heb een keer een boek gelezen waarin stond dat je een mening over jezelf baseert op de innercircle van maar een paar mensen. Als zij negatief over je denken ga je dit als een inktvlek verder ook op anderen projecteren, je baseert je mening dus over jezelf op die van een paar mensen (die in dit geval weinig met je te maken willen hebben). Feit blijft dat je een andere inner circle kunt kiezen. Dat kost tijd, maar je mening moet worden herzien, want zo leven betekent dat je door die ongelukkige, beperkte koker-ogen blijft kijken die anderen op je hebben. Dus waarom die mensen die je zo doen voelen zoveel invloed blijven geven op hoe je over jezelf denkt? Neem misschien de mening van je vriend als uitgangspunt, of van ons (je komt over als een slimme, empathische meid)...kortom: onderzoek op wie jij je mening over jou baseert, en of je hen die plek nog wilt geven en gunnen. Of ga je op zoek naar die mensen die je wel waarderen? Bij wie je jezelf mag zijn, en die jij ook iets kunt en mag geven?
En dat is een logische, begrijpelijke reactie. Ik doe dit ook. En het is niet makkelijk dit te doorbreken, maar heus, het kan wel (zeg ik ook tegen mezelf). En dat ligt niet in dingen doen als "op een sportclub gaan" oid, maar om precies dit gevoel te onderzoeken, die pijn van die afwijzingen te verwerken (is mijn idee). Wat ik al schreef: je kunt die afwijzingen zo makkelijk internaliseren, zo ben ik bang geworden dat er iets mis is met mij. Doordat anderen niks met me te maken willen hebben, mensen die heel dichtbij mij staan. Dat is het gevaar, dat je uit HUN behoeften/standpunten compleet verkeerde conclusies trekt over jouw waarde. Ik heb een keer een boek gelezen waarin stond dat je een mening over jezelf baseert op de innercircle van maar een paar mensen. Als zij negatief over je denken ga je dit als een inktvlek verder ook op anderen projecteren, je baseert je mening dus over jezelf op die van een paar mensen (die in dit geval weinig met je te maken willen hebben). Feit blijft dat je een andere inner circle kunt kiezen. Dat kost tijd, maar je mening moet worden herzien, want zo leven betekent dat je door die ongelukkige, beperkte koker-ogen blijft kijken die anderen op je hebben. Dus waarom die mensen die je zo doen voelen zoveel invloed blijven geven op hoe je over jezelf denkt? Neem misschien de mening van je vriend als uitgangspunt, of van ons (je komt over als een slimme, empathische meid)...kortom: onderzoek op wie jij je mening over jou baseert, en of je hen die plek nog wilt geven en gunnen. Of ga je op zoek naar die mensen die je wel waarderen? Bij wie je jezelf mag zijn, en die jij ook iets kunt en mag geven?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 24 maart 2014 om 11:09
Nog even een klein toevoeginkje aan dit topic.
In mijn woonplaats is een gelegenheid waar mensen die zich eenzaam voelen samen kunnen eten; ik heb dat even opgezocht en het blijkt in verschillende plaatsen te zitten.
Misschien is het wat (ik ken het zelf verder niet; alleen van er langslopen):
http://www.restovanharte.nl
In mijn woonplaats is een gelegenheid waar mensen die zich eenzaam voelen samen kunnen eten; ik heb dat even opgezocht en het blijkt in verschillende plaatsen te zitten.
Misschien is het wat (ik ken het zelf verder niet; alleen van er langslopen):
http://www.restovanharte.nl
maandag 24 maart 2014 om 13:34
quote:korenwolf schreef op 23 maart 2014 @ 09:46:
Okee, geen_inspiratie, je leest mee. En nu? Wat verwacht je nu? En wat ga jij voor Milkakoe betekenen?
Het valt me wel op dat er nu twee mensen hebben gezegd de eenzaamheid helemaal te herkennen, en dat ze geen van beiden iets geven. Niks over zichzelf vertellen, niks aardigs tegen de TO zeggen, geen vragen stellen.
Komt de eenzaamheid door dit gedrag of word je vanzelf zo door de eenzaamheid?
Die twee mensen die zijn ook niet de oplossing. Deze mensen hebben waarschijnlijk zelf geen kracht (meer) om iemand anders te helpen. Hoe kun je iemand helpen als je het zelf ook niet weet.
Anders had Depressief en Geen inspiratie niet zulk soort topices geopend.
Ik denk dat to het meeste heeft aan mensen die actief zijn.
En ze zou positef meegetrokken wordt. Met ach en wee roepen dat is even leuk. Begrip is belangerijk. Maar daarna komt het toch op daden aan.
Okee, geen_inspiratie, je leest mee. En nu? Wat verwacht je nu? En wat ga jij voor Milkakoe betekenen?
Het valt me wel op dat er nu twee mensen hebben gezegd de eenzaamheid helemaal te herkennen, en dat ze geen van beiden iets geven. Niks over zichzelf vertellen, niks aardigs tegen de TO zeggen, geen vragen stellen.
Komt de eenzaamheid door dit gedrag of word je vanzelf zo door de eenzaamheid?
Die twee mensen die zijn ook niet de oplossing. Deze mensen hebben waarschijnlijk zelf geen kracht (meer) om iemand anders te helpen. Hoe kun je iemand helpen als je het zelf ook niet weet.
Anders had Depressief en Geen inspiratie niet zulk soort topices geopend.
Ik denk dat to het meeste heeft aan mensen die actief zijn.
En ze zou positef meegetrokken wordt. Met ach en wee roepen dat is even leuk. Begrip is belangerijk. Maar daarna komt het toch op daden aan.
maandag 24 maart 2014 om 13:38
En misschien is er wel meer aan de hand.
Als je negatief denkt ontmoet je ook vrijwel alleen negatieve ervaringen. En dan wordt het denkpatroon ik ben niks en ik kan niks niemand vind mij leuk wel erg gestimuleerd.
En eerst moet je toch in mensen investeren voordat er een vriendschap onstaat. En je daar moet je wel de kracht voor vinden/op kunnen brengen.
Als je negatief denkt ontmoet je ook vrijwel alleen negatieve ervaringen. En dan wordt het denkpatroon ik ben niks en ik kan niks niemand vind mij leuk wel erg gestimuleerd.
En eerst moet je toch in mensen investeren voordat er een vriendschap onstaat. En je daar moet je wel de kracht voor vinden/op kunnen brengen.
maandag 24 maart 2014 om 13:42
mara, je weet niet of depressief en geen inspiratie geen kracht (meer) hebben. Best wel een uitspraak over mensen die je niet kent.
Stel jou ook de vraag die korenwolf stelt: wat nu? Wat ga jij voor milkakoe betekenen, mara?
Ik vind jouw reactie kortom nu ook niet zo bijzonder tip-rijk richting Milkakoe.
Je hebt het meer over wat je van de andere mensen vindt die reageren en zegt niet hoe TO nu al die dingen kan bereiken en vinden waar je het over hebt.
En wie roept hier ach en wee? En waarom klinkt daar zo'n denigrerende ondertoon in door? Welke 'daden' bedoel je bv, die ze zou kunnen ondernemen? En waar die mensen die actief zijn en je mee trekken vinden? Any ideas? Stappenplan?
Stel jou ook de vraag die korenwolf stelt: wat nu? Wat ga jij voor milkakoe betekenen, mara?
Ik vind jouw reactie kortom nu ook niet zo bijzonder tip-rijk richting Milkakoe.
Je hebt het meer over wat je van de andere mensen vindt die reageren en zegt niet hoe TO nu al die dingen kan bereiken en vinden waar je het over hebt.
En wie roept hier ach en wee? En waarom klinkt daar zo'n denigrerende ondertoon in door? Welke 'daden' bedoel je bv, die ze zou kunnen ondernemen? En waar die mensen die actief zijn en je mee trekken vinden? Any ideas? Stappenplan?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 24 maart 2014 om 18:12
Geen_inspiratie, ik zie tot nu toe één post waarin aannames gedaan worden over jouw post.
Ik heb geen aanname gedaan, ik heb een vraag gesteld.
Hoe je op basis van één post kunt concluderen dat het "blijkbaar doodnormaal is in dit topic om aannames te doen over mensen zoals ik" is me niet duidelijk. Bovendien, als je aannames tegenkomt, heb je ook nog altijd de optie om die gewoon te weerleggen in plaats van boos weg te stampen.
Blijkbaar is er ergens een gevoelige snaar geraakt. En ja, dat is wél een aanname van mij, omdat ik ervanuit ga dat je ook wel eens rustiger reageert.
Ook vreemd dat je het over "wij" hebt trouwens, je wordt boos over aannames, maar je spreekt wel voor het gemak namens Depressief? Die kan dan toch ook wel voor zichzelf spreken?
Ik heb geen aanname gedaan, ik heb een vraag gesteld.
Hoe je op basis van één post kunt concluderen dat het "blijkbaar doodnormaal is in dit topic om aannames te doen over mensen zoals ik" is me niet duidelijk. Bovendien, als je aannames tegenkomt, heb je ook nog altijd de optie om die gewoon te weerleggen in plaats van boos weg te stampen.
Blijkbaar is er ergens een gevoelige snaar geraakt. En ja, dat is wél een aanname van mij, omdat ik ervanuit ga dat je ook wel eens rustiger reageert.
Ook vreemd dat je het over "wij" hebt trouwens, je wordt boos over aannames, maar je spreekt wel voor het gemak namens Depressief? Die kan dan toch ook wel voor zichzelf spreken?
anoniem_23909 wijzigde dit bericht op 24-03-2014 18:14
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
