Boulimia & eetbuidrang

Ik zou naar een psycholoog gaan

Ik denk niet dat je hier in je eentje uit gaat komen. Ik zou een psycholoog zoeken die gespecialiseerd is in eet problematiek.

Succes!

Zoek hulp, hier kom je op eigen kracht niet zomaar vanaf. Als de drempel om hulp te zoeken nog te hoog is zijn er ook stichtingen die laagdrempelige ondersteuning bieden, bijvoorbeeld Ixta Noa en Stichting JIJ (ligt eraan welke regio). Dit voor het mentale stukje, daar kun je erachter komen welke bijdrage emoties en spanningen hierin meespelen en kun je kijken wat jij nodig hebt om dit zonder eetbuien te doorstaan.



Ook de fysieke kant is belangrijk. Om het patroon te doorbreken is het het beste na een eetbui juist niet te compenseren, maar zoveel mogelijk het gewone eten weer op te pakken, anders kom je in een vicieuze cirkel. Daarnaast altijd voldoende eten, niet te streng zijn op eetgebied (dit mag niet, dat mag niet.)

Ik heb hetzelfde gehad, ruim 10 jaar lang. Ik heb in totaal 5 jaar therapie gehad om ervan af te komen. Dat is heel heftig geweest, maar wel doeltreffend. Wat het overgewicht betreft helaas een minder goed verhaal: ik krijg binnenkort een maagverkleining om af te vallen. Maar emo eten en eetbuien doe ik niet meer, mijn gewicht is al heel lang stabiel.



Zoek hulp, je kan dit niet alleen. Wees bereid om echt tot de bodem te gaan en de oorzaak naar boven te halen en te verwerken.

.

Wat naar voor je dat je zo worstelt met eetbuien. Zo te lezen weet je al een paar dingen waarbij je je eetbuien inzet om iets anders weg te maken. Mooi inzicht! Kun je als je op zo'n punt zit en eigenlijk dat weg wil eten, dit voor jezelf erkennen en misschien zelfs iets anders gaan doen? Naar iemand toe, even naar buiten oid?

Ik heb zelf kort eb gehad, compenseerde dat ten dele.Wat mij heeft geholpen is * onderzoeken waar ik eigenlijk behoefte aan had*alternatieven bedenken om te doen* erover praten (vond ik heel eng en beschamend) *compenseren te vermijden * eetlijst blijven volgen ipv minderen.

Ik heb dit niet helemaal zelf bedacht, heb hiervoor wel therapie gehad.

Sterkte, ik hoop dat je steun ervaart en dat het je lukt om deze circel te doorbreken.

Ik denk (weet zeker) dat professionele hulp de beste beslissing is die je nu kunt nemen. Stap 1 heb je gezet: erkennen dat je een probleem hebt. Een psycholoog kan je handvatten geven om hier mee om te gaan. Je huisarts kan je doorverwijzen.

Sterkte.

Hoi Rebecca. Ik heb speciaal hiervoor een ander account aangemaakt ivm herkenbaarheid. Ik heb van kinds af aan een eetstoornis gehad (nu 26) en ben nog steeds 'in recovery'. Na 2.5 jaar in therapie in een kliniek, kan ik zeggen dat het veel, veel beter gaat. Ik heb sinds kort de eetdrang beter onder controle. Ik herken het vermijdingsgedrag. Als je wil mag je me een privé-berichtje sturen, als je eens met iemand wil kletsen die het begrijpt.

(Ik denk dat je zelf al wel weet dat je professionele hulp nodig hebt..?) Lois.

Ik heb dit ook gehad, ik ben alleen omgeslagen in een binge-eater. Ik heb mezelf er redelijk uit weten te trekken, ik kom in ieder geval niet meer aan, maar dat heeft wel 11 kilo geduurd.



Ik heb verschillende dingen geprobeerd. Eerst nog terug proberen te komen in de anorexia-fase "want toen ging het zo goed!", vasten, 1 keer per dag eten, enkel vloeistoffen naar binnen werken (wel maaltijdshakes zodat ik genoeg vitaminen enzo binnenkreeg).. Sommige dingen hielpen, maar slechts voor een paar dagen.



Toen gingen ik en mijn moeder en zusje op vakantie. Ik zag het als een kans om al het eten te proberen! En dat heb ik gezien. Iedere keer als ik in de spiegel of in het raam keek leek ik wel zwanger. Nog steeds bleef ik dooreten, maar ineens veranderde ik. Ik besloot dat het genoeg was en ik weer moest afbouwen.



Dat lukte redelijk. Ik leerde mezelf aan om vooral groenten te eten in dat hotel, en omdat iedere maaltijd ook groenten had lukte me dat goed! Toen ik thuis kwam echter sloeg alles na een weekje alweer om.



Ik bleef smoesjes verzinnen. Examenstress, het "Ik ben klaar met mijn eerste examen"-hapje, gevolgd door "Ik ben halverwege mijn examen"-hapje, gevolgd door "Ik ben van mijn examen af"-hapje. Dit bleef niet bij een hapje, maar dat weet je waarschijnlijk zelf ook wel.



Nu zit ik nog steeds wel wat met eetbuien, maar ze zijn minder. Waar ik vroeger 3000 calorieën op een avond wegwerkte of gewoon doorat totdat ik alleen nog maar naar mijn bed kon rollen en kon staren (slapen deed te veel pijn aan mijn buik), eet ik nu nog maar 1500 calorieën maximum. Op één dag welteverstaan, niet in één eetbui. Koekjes, brood en beleg zijn mijn ultieme zwaktes. Ik kon zes sneeën brood wegwerken in één avond (dus na al mijn andere maaltijden die ik expres groot had gehouden om deze vreetbui te voorkomen) en nog honger hebben! Ik voelde mezelf nooit vol. Ik at en at en als mijn buik pijn deed wachtte ik, en dacht ik na over wat ik eens zou gaan eten als de pijn weer wat over was.



Nu ik vrij heb is minder eten (NIET uithongeren, maar je gewoon niet meer volvreten) iets makkelijker. Geen verleidingen meer van de supermarkten die ik tegenkom als ik naar huis fiets, geen patatgeur meer als ik langs de snackbar rijd.. Nu eet ik enkel fruit, op avondeten na. Ik slaap uit tot 3 uur, dus het is makkelijk. Dan neem ik één of twee appels, en daarna wat avondeten. Daarna hangt het ervan af. Soms heb ik een kleine vreetbui waar ik koekjes naar binnen werk, soms houd ik het bij fruit. Het rare is dat ik volgens mij zelf ben genezen van anorexia. Ik wil wel dun zijn, en ik wil weer terug naar m'n streefgewicht, maar op één of andere manier wil ik niet meer terug naar het uithongeren. Niet normaal kunnen opstaan door zwarte vlekken. Moeten plassen doordat je net drie liter thee naar binnen hebt gewerkt zodat je niet zou eten, maar niet kunnen opstaan omdat je geen energie hebt (en je tussendoor afvragen hoeveel calorieën het zou verbranden als je je plas heel lang op zou houden). Ik wil normaal avondeten kunnen eten.



Je hebt geen psycholoog of therapie nodig om hieruit te komen. Ik in ieder geval niet. Je moet alleen de kracht hebben om boven jezelf te kunnen staan en jezelf van boven te bekijken. Voel je niet dik na de zoveelste eetbui, maar denk "Vandaag at ik acht koekjes. Morgen neem ik er 7 en een appel". Je moet jezelf leren om de kleine vooruitgangetjes te zien. Zelfs als je een eetbui hebt, moet je relativeren en denken "Maar gisteren at ik alleen maar chips. Nu nam ik een halve zak chips en een banaan. Dat is beter!". Als je in kleine vooruitgangetjes denkt blijf je ook geloven dat je daadwerkelijk vooruitgaat. En het belangrijkste; weet dat je ooit jouw ideale gewicht zal bereiken. Maar eerst moet je van dit eetbuigedrag afkomen. Alleen dan gaat het mogelijk zijn. Succes

quote:rosbief schreef op 05 juni 2014 @ 03:46:

Ik heb dit ook gehad, ik ben alleen omgeslagen in een binge-eater. Ik heb mezelf er redelijk uit weten te trekken, ik kom in ieder geval niet meer aan, maar dat heeft wel 11 kilo geduurd.



Ik heb verschillende dingen geprobeerd. Eerst nog terug proberen te komen in de anorexia-fase "want toen ging het zo goed!", vasten, 1 keer per dag eten, enkel vloeistoffen naar binnen werken (wel maaltijdshakes zodat ik genoeg vitaminen enzo binnenkreeg).. Sommige dingen hielpen, maar slechts voor een paar dagen.



Toen gingen ik en mijn moeder en zusje op vakantie. Ik zag het als een kans om al het eten te proberen! En dat heb ik gezien. Iedere keer als ik in de spiegel of in het raam keek leek ik wel zwanger. Nog steeds bleef ik dooreten, maar ineens veranderde ik. Ik besloot dat het genoeg was en ik weer moest afbouwen.



Dat lukte redelijk. Ik leerde mezelf aan om vooral groenten te eten in dat hotel, en omdat iedere maaltijd ook groenten had lukte me dat goed! Toen ik thuis kwam echter sloeg alles na een weekje alweer om.



Ik bleef smoesjes verzinnen. Examenstress, het "Ik ben klaar met mijn eerste examen"-hapje, gevolgd door "Ik ben halverwege mijn examen"-hapje, gevolgd door "Ik ben van mijn examen af"-hapje. Dit bleef niet bij een hapje, maar dat weet je waarschijnlijk zelf ook wel.



Nu zit ik nog steeds wel wat met eetbuien, maar ze zijn minder. Waar ik vroeger 3000 calorieën op een avond wegwerkte of gewoon doorat totdat ik alleen nog maar naar mijn bed kon rollen en kon staren (slapen deed te veel pijn aan mijn buik), eet ik nu nog maar 1500 calorieën maximum. Op één dag welteverstaan, niet in één eetbui. Koekjes, brood en beleg zijn mijn ultieme zwaktes. Ik kon zes sneeën brood wegwerken in één avond (dus na al mijn andere maaltijden die ik expres groot had gehouden om deze vreetbui te voorkomen) en nog honger hebben! Ik voelde mezelf nooit vol. Ik at en at en als mijn buik pijn deed wachtte ik, en dacht ik na over wat ik eens zou gaan eten als de pijn weer wat over was.



Nu ik vrij heb is minder eten (NIET uithongeren, maar je gewoon niet meer volvreten) iets makkelijker. Geen verleidingen meer van de supermarkten die ik tegenkom als ik naar huis fiets, geen patatgeur meer als ik langs de snackbar rijd.. Nu eet ik enkel fruit, op avondeten na. Ik slaap uit tot 3 uur, dus het is makkelijk. Dan neem ik één of twee appels, en daarna wat avondeten. Daarna hangt het ervan af. Soms heb ik een kleine vreetbui waar ik koekjes naar binnen werk, soms houd ik het bij fruit. Het rare is dat ik volgens mij zelf ben genezen van anorexia. Ik wil wel dun zijn, en ik wil weer terug naar m'n streefgewicht, maar op één of andere manier wil ik niet meer terug naar het uithongeren. Niet normaal kunnen opstaan door zwarte vlekken. Moeten plassen doordat je net drie liter thee naar binnen hebt gewerkt zodat je niet zou eten, maar niet kunnen opstaan omdat je geen energie hebt (en je tussendoor afvragen hoeveel calorieën het zou verbranden als je je plas heel lang op zou houden). Ik wil normaal avondeten kunnen eten.



Je hebt geen psycholoog of therapie nodig om hieruit te komen. Ik in ieder geval niet. Je moet alleen de kracht hebben om boven jezelf te kunnen staan en jezelf van boven te bekijken. Voel je niet dik na de zoveelste eetbui, maar denk "Vandaag at ik acht koekjes. Morgen neem ik er 7 en een appel". Je moet jezelf leren om de kleine vooruitgangetjes te zien. Zelfs als je een eetbui hebt, moet je relativeren en denken "Maar gisteren at ik alleen maar chips. Nu nam ik een halve zak chips en een banaan. Dat is beter!". Als je in kleine vooruitgangetjes denkt blijf je ook geloven dat je daadwerkelijk vooruitgaat. En het belangrijkste; weet dat je ooit jouw ideale gewicht zal bereiken. Maar eerst moet je van dit eetbuigedrag afkomen. Alleen dan gaat het mogelijk zijn. Succes

Over de laatste alinea. Zo gezond vind ik je niet klinken met 1500 calorieen per dag, alleen maar fruit + avondeten eten en uitslapen tot 3 uur 's middags.



Of ik zal wel gek zijn.

Rosbief, je doet alsof je er zelf bovenop bent gekomen en geen psycholoog nodig hebt, maar wie houd je voor de gek?

Je bent helemaal niet goed bezig, je leeft nog steeds hartstikke slecht. Volgens mij heb jij wel hulp nodig, want alleen zie je niet hoe slecht je leeft.

Eens met sinnombre!

(tijd voor een botte reactie)



Waarom hebben de meeste vrouwen het als het op afvallen aan komt altijd over minder eten? Ik lees bijna nooit, ik sport een half of 1 uurtje per dag.



Ik weet dat minder eten makkelijker is dan van die bank af komen en een blokje om te rennen alsof je wat gestolen hebt.



Gewoon 3 maaltijden per dag, nokken met die flauwe tussendoortjes en elke dag even sportief bezig.



Maar dat is wat je moet doen om af te vallen, het grote probleem is natuurlijk discipline en de oorzaak van waarom je zoveel eet (trauma of wat dan ook).



Dus fix eerst je psychisce probleem, en alleen dan pas kan je wat aan je lichaam doen. Het eerste is het moeilijkste, het tweede eigenlijk helemaal niet. Na een maandje wordt het routine en blijft het er wel goed in bij de meesten (denkt ik )



Oja, sorry rosbief, maar het klinkt niet echt gezond hoe jij bezig bent. En je kan tot 3 uur uit slapen?

Ik las iets over discipline. Ik denk dat discipline in eerste instantie iets is waar je je helemaal niet op moet focussen als je een eetstoornis hebt. Je bent niet zwak of sterk, niet goed of fout. Het gaat niet om je doorzettingsvermogen, maar om het waarom jij al dan niet haalbare doelen stelt aan jezelf, je lichaam en je eten. Wat haal je uit je eetstoornis? Je zou denken niets, maar het heeft een doel, een functie in je leven. En pas als je dit gaat ontdekken en je leert voelen wat er onder je eetprobleem leeft, kun je het anders op gaan lossen. Ik ging er bijna aan onderdoor, maar dat deed ik ook met eetstoornis. Discipline is zo'n naar woord als je vecht tegen, naja, jezelf.



Ik ben wel een heel groot voorstander van hulp zoeken, Rosbief. Het klinkt, kan ik niet beoordelen maar zo komt het over op papier, alsof je wil geloven dat je er uit bent, maar voor mij klinkt het alsof je in een nieuwe leugen van de eetstoornis gelooft. Alleen fruit en dan tot drie uur slapen? Is dit niet ontwijk gedrag, in plaats van je leven leiden?

Wel ben ik het met je eens over die kleine stapjes en dat je die moet vieren. 7 koekjes en een appel. Zo is het.

Maar TO, als je wil kan ik je de tools vertellen die ik heb ontwikkeld als ik een eetbui voel opkomen. Je kunt ze voorkomen. Maar daarvoor is ook begrip van wat er binnen in je gebeurt heel belangrijk. Klinkt alsof je al wel inzichten hebt.

- toegeven dat je ziek bent, en machteloos bent t.a.v. de drang

- hulp zoeken, erachter komen dat je dit niet alleen hoeft op te lossen

- erkennen dat de dwangmatigheid zich op dit moment in je eten uit, maar ook op allerlei andere manieren de kop op kan steken in de vorm van obsessies en controledwang. Dat er wat dat betreft werk aan de winkel is.



Het is niet niks. Leven met een eetstoornis is geen pretje in je hoofd. Het buikpijn verhaal ken ik.



Zelf heb ik hier heel veel aan. Altijd iemand kunnen bellen die snapt wat ik bedoel. Het is hard werken, want leren voelen, waarnemen, verdragen, eerlijk zijn, het schrijfwerk, de bijeenkomsten... er gaat nogal wat tijd inzitten. Maar ik ben nu wel met mijn kop uit het eten. Ik kan een alledaags gesprek volgen zonder over eten na te denken, ik eet drie keer per dag en word steeds flexibeler in wat ik dan eet. Leer verantwoordelijkheid te nemen, leer steeds beter te kiezen, ervaar steeds betere zelfzorg.



Uiteindelijk kwam het bij mij neer op liefdeloosheid naar mezelf en controledwang. Door elke dag, door de dag heen me gewaar te worden van wat er in me omgaat, door goed vooraf te plannen en mezelf niet meer eindeloos op te jagen en uit te putten, door een stok voor het dwangmatig sporten te leggen kan ik zeggen dat ik steeds authentieker aan het leven ben.

Therapie is een must als je een eetprobleem hebt want onder dit gedraag zit altijd het echte probleem waar je mee aan de slag moet.



Echter lost praten en werken aan jezelf helaas niet altijd het gedrag op.Het is zeer hardnekkig namelijk om van deze stoornis af te komen.



Zeker Boulimia heeft ook nog eens een sterk verslavende factor. Moeilijk te doorbreken.



Ik adviseer je om met de huisarts te gaan praten en te vragen om het middel Topamax.

Alle therapieen en gesprekken ten spijt was dit uiteindelijk wat mij hielp van mij eetbuien af te komen.

let wel. enkel het middel is uiteraard niet de manier om van het onderliggende probleem af te komen. het helpt je puur de eetbuien te doen verminderen/te laten verdwijnen.



Sterkte

Het is een rotgevecht