Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 29 augustus 2014 om 09:49
Ik herken het ook van toen ik depressief was, goddank al járen geleden. Níets raakt je meer, alles is veraf en lijkt niet binnen te komen. Het heeft me hárd werken gekost en oeverloos van me af lullen bij de psych. Maar: het word beter, heus waar! Het duurt effe, maar op een dag word je wakker en voel je voorzichtige blijheid bij het horen van een merel, kan je weer genieten van die regenbui die je plots overvalt op een warme dag, en voelt die glimlach die je toch altijd maar op je gezicht hebt opeens weer écht.
Klets hier maar van je af hoor, we kunnen wel wat hebben
Klets hier maar van je af hoor, we kunnen wel wat hebben
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
vrijdag 29 augustus 2014 om 10:22
Er komt echt een moment dat je ineens merkt dat je weer enthousiast naar een bos peterselie staat te kijken in de supermarkt en denkt: Hey, sta ik nou echt enthousiast naar een bos peterselie te kijken?
En dan merk je dat je meer dingen weer leuk gaat vinden.
En dan is het geweldig dat je een dochter hebt met nieuwe vriendinnen, dat het contact met de ouders ook al gelegd is en dat je die een keer kunt uitnodigen (maar nu mét plezier) en dan zul je blij zijn dat die gevoelloze tijd achter de rug is.
Het komt echt wel weer. Maar je hebt zo'n heftige tijd nu dat het bijna logisch is dat je je voelt zoals je je voelt.
En dan merk je dat je meer dingen weer leuk gaat vinden.
En dan is het geweldig dat je een dochter hebt met nieuwe vriendinnen, dat het contact met de ouders ook al gelegd is en dat je die een keer kunt uitnodigen (maar nu mét plezier) en dan zul je blij zijn dat die gevoelloze tijd achter de rug is.
Het komt echt wel weer. Maar je hebt zo'n heftige tijd nu dat het bijna logisch is dat je je voelt zoals je je voelt.
vrijdag 29 augustus 2014 om 15:21
Leo, bel iemand op, een vriendin ofzo en vraag of ze naar je toe komt. Echt, je moet niet alleen blijven zitten.
Bel anders Meds of Nummerzoveel en praat van je af.
Of je psycholoog, voor een extra afspraak.
Als je wil mag je mij ook bellen, pb me dan maar even, maar blijf niet alleen zitten zonder afleiding.
Bel anders Meds of Nummerzoveel en praat van je af.
Of je psycholoog, voor een extra afspraak.
Als je wil mag je mij ook bellen, pb me dan maar even, maar blijf niet alleen zitten zonder afleiding.
vrijdag 29 augustus 2014 om 15:26
quote:Eleonora schreef op 29 augustus 2014 @ 15:17:
Straks mijn dochter wegbrengen.
Een extra weekend met haar vader.
Zo fijn voor haar.....
Ik maak me zorgen om mezelf.
Als ik heel eerlijk ben.
Zie het echt even niet meer zitten.
Kun je je zorgen onder woorden brengen?
Wat heb je nodig?
Straks mijn dochter wegbrengen.
Een extra weekend met haar vader.
Zo fijn voor haar.....
Ik maak me zorgen om mezelf.
Als ik heel eerlijk ben.
Zie het echt even niet meer zitten.
Kun je je zorgen onder woorden brengen?
Wat heb je nodig?
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 29 augustus 2014 om 15:34
Ik woon in een klein chaotisch huisje (vol kinderen) op drie kwartier rijden van Emmen. Als je verandering van omgeving wilt ben je altijd welkom, ook met zwarte hond. Bellen mag ook.
Is er iets wat je kunt doen zodat de dag anders wordt? Niet leuker misschien, maar wel anders?
Is er iets wat je kunt doen zodat de dag anders wordt? Niet leuker misschien, maar wel anders?
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 29 augustus 2014 om 15:44
quote:Liselore3punt0 schreef op 29 augustus 2014 @ 15:39:
Lieve Leo,
Durf te vragen. Twee uur rijden? Nou en. Ik zou het met met liefde rijden voor mijn vrienden als ze mij nodig hebben en jij ook.
Vrienden doen dat ook voor jou.
Durf te vragen.
Liefs
Je hebt gelijk.
Ik vraag dat nooit.
En nu ook niet. Geen idee waarom.
Straks een uur autorijden om kind weg te brengen en weer een uur terug. Vind ik eng.
Lieve Leo,
Durf te vragen. Twee uur rijden? Nou en. Ik zou het met met liefde rijden voor mijn vrienden als ze mij nodig hebben en jij ook.
Vrienden doen dat ook voor jou.
Durf te vragen.
Liefs
Je hebt gelijk.
Ik vraag dat nooit.
En nu ook niet. Geen idee waarom.
Straks een uur autorijden om kind weg te brengen en weer een uur terug. Vind ik eng.
vrijdag 29 augustus 2014 om 15:46
quote:Eleonora schreef op 29 augustus 2014 @ 15:44:
[...]
Je hebt gelijk.
Ik vraag dat nooit.
En nu ook niet. Geen idee waarom.
Straks een uur autorijden om kind weg te brengen en weer een uur terug. Vind ik eng.Kan je ex dochter niet halen? Wordt wel tijd nu om toch eens te gaan vragen aan anderen!
[...]
Je hebt gelijk.
Ik vraag dat nooit.
En nu ook niet. Geen idee waarom.
Straks een uur autorijden om kind weg te brengen en weer een uur terug. Vind ik eng.Kan je ex dochter niet halen? Wordt wel tijd nu om toch eens te gaan vragen aan anderen!
vrijdag 29 augustus 2014 om 15:49
vrijdag 29 augustus 2014 om 15:49
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:07
quote:Eleonora schreef op 09 augustus 2014 @ 19:16:
[...]
Dank je wel....
Ik realiseer me dat dit bij rouwen hoort. Zoals nu heb ik liefdesverdriet nog nooit ervaren. Meestal was ik een tijdje diepbedroefd en daarna ging het steeds beter, tot het over was.
Dit lijkt een enorme stap terug in mijn rouwproces.
Snap je wat ik bedoel?Liefdesverdriet is een van de ergste dingen die er zijn.
[...]
Dank je wel....
Ik realiseer me dat dit bij rouwen hoort. Zoals nu heb ik liefdesverdriet nog nooit ervaren. Meestal was ik een tijdje diepbedroefd en daarna ging het steeds beter, tot het over was.
Dit lijkt een enorme stap terug in mijn rouwproces.
Snap je wat ik bedoel?Liefdesverdriet is een van de ergste dingen die er zijn.
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:08
vrijdag 29 augustus 2014 om 16:11
quote:Eleonora schreef op 29 augustus 2014 @ 16:08:
Mijn ex komt onze dochter halen.
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee.
Goed zo!
Dat zijn prima stappen voor nu even. Ik ben blij om te horen dat je iemand gaat bellen straks.
Mijn ex komt onze dochter halen.
Ik ga geen autorijden.
Als mijn dochter weg is bel ik iemand.
Nu is ze er bij en hoewel ze speelt wil ik niet het risico lopen dat ze me hoort praten.
Eten heb ik gedaan.
Een banaan en twee boterhammen vandaag en minstens een liter water en thee.
Goed zo!
Dat zijn prima stappen voor nu even. Ik ben blij om te horen dat je iemand gaat bellen straks.
