Psyche
alle pijlers
Eén op drie Nederlanders eenzaam
donderdag 25 september 2014 om 20:21
Eén op de drie jongeren in Nederland voelt zich eenzaam. Dat blijkt uit onderzoek van EenVandaag onder 1400 mensen onder en 19.000 mensen boven de 24 jaar.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
donderdag 25 september 2014 om 20:58
Ja hoor, weinig contact met familie, bijna al onze vrienden kwijt, een kind met een aandoening waar al mijn tijd in gaat zitten. Het gevoel hebben niet met iemand te kunnen praten over hoe het is met een kind als de onze. Ik voel me vooral erg onbegrepen denk ik.
Wat meer sociaal leven zou leuk zijn.
Wat meer sociaal leven zou leuk zijn.
donderdag 25 september 2014 om 21:00
Tussen mijn 15 en 28e ben ik heel erg eenzaam geweest. Paste nergens tussen en toen ik eenmaal ging werken op mijn 18 e bestond mijn leven uit eten, werken, slapen. Ik was 19 toen ik op mezelf ging wonen. Destijds had je nog geen internet (ik ben 47) dus je was puur aangewezen op jezelf, sportclubs of vriendinnen. Die had ik wel, maar zij hadden een partner, waardoor ze ook niet altijd tijd voor me hadden.
op mijn 28e leerde ik mijn ex kennen en dat was een moeizame relatie. Toen ik op mijn 33e weer alleen ging wonen, was ik totaal niet eenzaam; internet was er gekomen, ik ging uit met single vriendinnen en mijn leven was eigenlijk ontzettend leuk.
op mijn 36 leerde ik mijn man kennen. Een prima relatie, op 1 ding na. Seks. ik wil , hij niet. Sinds een paar jaar ben ik daardoor binnen de relatie erg eenzaam. Het is toch een verschraling van de verhouding, vind ik. Gelukkig werken we eraan; we gaan sinds kort naar een seksuloog. ik hoop zo de weg naar hem weer terug te vinden.
eenzaamheid kent vele vormen en ik heb zo zowat allemaal meegemaakt. Het kan ook helend zijn. in de tijd dat ik worstelde met mijn kinderloosheid was het juist heerlijk om eenzaam te zijn, ook binnen de relatie. Het kan echter ook verslavend werken heb ik gemerkt. soms ben je zo gewend aan de eenzaamheid dat je niet meer kan functioneren in gezelschap; prikkels zijn dan al snel teveel en je verlangt naar de stilte van je eigen huis. Je hebt de neiging om te gaan navelstaren.
kortom: eenzaamheid: doe het met mate
op mijn 28e leerde ik mijn ex kennen en dat was een moeizame relatie. Toen ik op mijn 33e weer alleen ging wonen, was ik totaal niet eenzaam; internet was er gekomen, ik ging uit met single vriendinnen en mijn leven was eigenlijk ontzettend leuk.
op mijn 36 leerde ik mijn man kennen. Een prima relatie, op 1 ding na. Seks. ik wil , hij niet. Sinds een paar jaar ben ik daardoor binnen de relatie erg eenzaam. Het is toch een verschraling van de verhouding, vind ik. Gelukkig werken we eraan; we gaan sinds kort naar een seksuloog. ik hoop zo de weg naar hem weer terug te vinden.
eenzaamheid kent vele vormen en ik heb zo zowat allemaal meegemaakt. Het kan ook helend zijn. in de tijd dat ik worstelde met mijn kinderloosheid was het juist heerlijk om eenzaam te zijn, ook binnen de relatie. Het kan echter ook verslavend werken heb ik gemerkt. soms ben je zo gewend aan de eenzaamheid dat je niet meer kan functioneren in gezelschap; prikkels zijn dan al snel teveel en je verlangt naar de stilte van je eigen huis. Je hebt de neiging om te gaan navelstaren.
kortom: eenzaamheid: doe het met mate
donderdag 25 september 2014 om 21:00
quote:alinea schreef op 25 september 2014 @ 20:55:
Ik ben best een einzelganger, en in mijn relatie met mijn ex voelde ik me eenzaam, en het leek me heerlijk om alleen te zijn zonder nare relatie, nu woon ik al een tijdje alleen met kind en pas nu een paar familie leden zijn weggevallen voel ik me wel eens eenzaam, omdat er een deel van het vangnet weg is. Dat je het echt alleen moet rooien, zelfs misschien met feestdagen. Achterban en vriendschappen zijn denk ik wel belangrijk om geen eenzaamheid te voelen.
Tja, van achterban heb ik al heel lang geen verstand meer. Mijn enige familielid is mijn zoon, voor de rest is iedereen weg. Misschien is het een kwestie van wennen, maar ik heb daar geen last van. Ik moet wel zeggen dat als ik buiten mijn naam hoor roepen door een vriendin van me, die vier keer per dag langsloopt om de honden uit te laten, word ik wel blij en als ze om een uur of half twaalf langsloopt en ze loopt weer eens te mopperen tegen die beesten, dan draai ik me met een glimlach om en slaap binnen een minuut.
De telefoontjes die ik regelmatig krijg van twee vriendinnen doen me ook erg goed, maar alles bij elkaar blijf ik wel het hart behouden van een einzelgänger.
Ik ben best een einzelganger, en in mijn relatie met mijn ex voelde ik me eenzaam, en het leek me heerlijk om alleen te zijn zonder nare relatie, nu woon ik al een tijdje alleen met kind en pas nu een paar familie leden zijn weggevallen voel ik me wel eens eenzaam, omdat er een deel van het vangnet weg is. Dat je het echt alleen moet rooien, zelfs misschien met feestdagen. Achterban en vriendschappen zijn denk ik wel belangrijk om geen eenzaamheid te voelen.
Tja, van achterban heb ik al heel lang geen verstand meer. Mijn enige familielid is mijn zoon, voor de rest is iedereen weg. Misschien is het een kwestie van wennen, maar ik heb daar geen last van. Ik moet wel zeggen dat als ik buiten mijn naam hoor roepen door een vriendin van me, die vier keer per dag langsloopt om de honden uit te laten, word ik wel blij en als ze om een uur of half twaalf langsloopt en ze loopt weer eens te mopperen tegen die beesten, dan draai ik me met een glimlach om en slaap binnen een minuut.
De telefoontjes die ik regelmatig krijg van twee vriendinnen doen me ook erg goed, maar alles bij elkaar blijf ik wel het hart behouden van een einzelgänger.
donderdag 25 september 2014 om 21:01
Cateautje ik ga er wel alleen op uit. Laat me niet weerhouden daardoor. Denk ook dat het iets van mijn generatie is..prestatiemaatschappij etc..ook gaan steeds meer mensen settelen, waardoor dagen als kerst samen vieren minder gebeurd..daarin voel ik me ook wel gedegradeerd omdat ik door mensen met wie ik al meer dan 10 jaar optrek, minder wordt uitgnodigd. Mensen vinden dat "normaal," omdat het bij de levensloop schijnt te horen. Nu kijk ik sowieso anders aan tegen huisje boomje beestje, maar ik vind dat ook niet normaal. Dus er zijn veel verschillende redenen wat maakt dat ik me weleens eenzaam voel
donderdag 25 september 2014 om 21:03
quote:betjebig schreef op 25 september 2014 @ 20:56:
Ik wel. Ik heb momenteel geen relatie (niet mijn keuze) en vind dat echt niet leuk. Er zijn zat mensen waar ik heen zou kunnen, legio schouders aangeboden om op uit te huilen, maar wat voegt dat toe? Uiteindelijk zijn vriendschappen ook maar vluchtige contacten om het een tijdje gezellig mee te hebben, en dan ga je weer naar huis.Contacten met vrienden vervullen mij met energie.
Ik wel. Ik heb momenteel geen relatie (niet mijn keuze) en vind dat echt niet leuk. Er zijn zat mensen waar ik heen zou kunnen, legio schouders aangeboden om op uit te huilen, maar wat voegt dat toe? Uiteindelijk zijn vriendschappen ook maar vluchtige contacten om het een tijdje gezellig mee te hebben, en dan ga je weer naar huis.Contacten met vrienden vervullen mij met energie.
donderdag 25 september 2014 om 21:04
quote:Larissje schreef op 25 september 2014 @ 20:58:
Ja hoor, weinig contact met familie, bijna al onze vrienden kwijt, een kind met een aandoening waar al mijn tijd in gaat zitten. Het gevoel hebben niet met iemand te kunnen praten over hoe het is met een kind als de onze. Ik voel me vooral erg onbegrepen denk ik.
Wat meer sociaal leven zou leuk zijn.Heb je geen enkele vorm van ondersteuning?
Ja hoor, weinig contact met familie, bijna al onze vrienden kwijt, een kind met een aandoening waar al mijn tijd in gaat zitten. Het gevoel hebben niet met iemand te kunnen praten over hoe het is met een kind als de onze. Ik voel me vooral erg onbegrepen denk ik.
Wat meer sociaal leven zou leuk zijn.Heb je geen enkele vorm van ondersteuning?
donderdag 25 september 2014 om 21:06
Komt dat niet gewoon door wat er allemaal op je afkomt als 20er? Je moet je nog op álle vlakken 'bewijzen'; werk, relaties, vriendschappen, opleidingen, ouderschap... Alles wat die jaren op je afkomt is nieuw en je komt verder met vallen en opstaan. Maar ik ervaar wat er van me gevraagd wordt soms als best zwaar, ik sta overal onderaan, niemand vertrouwt op mijn 'expertise' (want die heb ik nog niet). Ik kan me wel voorstellen dat je je - doordat je nergens nog echt een basis hebt en nog vrij wankel bent - eenzaam wordt. Ik was ook wel eens eenzaam maar heb er eigenlijk geen last meer van sinds ik een relatie heb met mijn (sinds kort) man. Wat er ook gebeurt, ik kan 'veilig thuiskomen', even m'n ei kwijt.. Ergens ben ik precies goed zoals ik ben, namelijk thuis bij m'n man. Wij doen het samen, alles opbouwen, en we vinden het allebei wel eens moeilijk maar we slaan ons er samen wel doorheen.
Dat had ik dus niet toen ik single was.
Ik kreeg een 8 voor mijn bachelorscriptie en een van de artsen zei dat ze 'veel geleerd' had van mijn presentatie. VEEL GELEERD! Van míjn presentatie. Ik wist méér dan zij. Wow. Ik schrok er bijna van, ik dacht dat ze het sarcastisch bedoelde, van: wauw wat trap jij even wat open deuren in. Maar ze was bloedserieus.
Gisteren werd op mijn stage in een serieuze kwestie opeens aan mij gevraagd: wat vind jíj dat we moeten doen? En ik dacht: IK?! Weet ik veel, ik weet niks, jullie hebben jaren ervaring en veel langer gestudeerd, wat weet ik er nou van. Maar ze waren echt geïnteresseerd in wat ik te zeggen had wederom dacht ik eerst dar ze me aan het pesten waren.
Dát gevoel, dat ik heb in studie, soms in vriendschappen, in carrièreperspectieven, hád in de liefde, heb in het opbouwen van gezin... Die onzekerheid omdat álles elke keer nieuw is, dat maakte mij soms best eenzaam. Maar nu heb ik dat niet meer zo want nu ben ik samen met mijn man onzeker en beuren we elkaar op en weet je als je thuiskomt en je bent uitgescholden door de zaalarts én de chirurg dat er thuis iemand met een knuffel en een kus op je wacht en dat je daar even wél goed genoeg bent.
Dat had ik dus niet toen ik single was.
Ik kreeg een 8 voor mijn bachelorscriptie en een van de artsen zei dat ze 'veel geleerd' had van mijn presentatie. VEEL GELEERD! Van míjn presentatie. Ik wist méér dan zij. Wow. Ik schrok er bijna van, ik dacht dat ze het sarcastisch bedoelde, van: wauw wat trap jij even wat open deuren in. Maar ze was bloedserieus.
Gisteren werd op mijn stage in een serieuze kwestie opeens aan mij gevraagd: wat vind jíj dat we moeten doen? En ik dacht: IK?! Weet ik veel, ik weet niks, jullie hebben jaren ervaring en veel langer gestudeerd, wat weet ik er nou van. Maar ze waren echt geïnteresseerd in wat ik te zeggen had wederom dacht ik eerst dar ze me aan het pesten waren.
Dát gevoel, dat ik heb in studie, soms in vriendschappen, in carrièreperspectieven, hád in de liefde, heb in het opbouwen van gezin... Die onzekerheid omdat álles elke keer nieuw is, dat maakte mij soms best eenzaam. Maar nu heb ik dat niet meer zo want nu ben ik samen met mijn man onzeker en beuren we elkaar op en weet je als je thuiskomt en je bent uitgescholden door de zaalarts én de chirurg dat er thuis iemand met een knuffel en een kus op je wacht en dat je daar even wél goed genoeg bent.
donderdag 25 september 2014 om 21:06
Ja dat is wel echt iets dat mij op de been houdt appjes van een vriendin, en ze komt regelmatig bij ons langs dat is net genoeg,maar met een jong kind alleen staan in tradities en feestdagen maakt het pijnlijk, maar tis nog maar kort geleden dat mijn familie wegviel dus misschien went het wel. Ben meestal wel goedgemutst maar af en toe als ik alleen ben dan vliegt het me even aan.
donderdag 25 september 2014 om 21:07
quote:Meiroosje schreef op 25 september 2014 @ 21:00:
Tussen mijn 15 en 28e ben ik heel erg eenzaam geweest. Paste nergens tussen en toen ik eenmaal ging werken op mijn 18 e bestond mijn leven uit eten, werken, slapen. Ik was 19 toen ik op mezelf ging wonen. Destijds had je nog geen internet (ik ben 47) dus je was puur aangewezen op jezelf, sportclubs of vriendinnen. Die had ik wel, maar zij hadden een partner, waardoor ze ook niet altijd tijd voor me hadden.
op mijn 28e leerde ik mijn ex kennen en dat was een moeizame relatie. Toen ik op mijn 33e weer alleen ging wonen, was ik totaal niet eenzaam; internet was er gekomen, ik ging uit met single vriendinnen en mijn leven was eigenlijk ontzettend leuk.
op mijn 36 leerde ik mijn man kennen. Een prima relatie, op 1 ding na. Seks. ik wil , hij niet. Sinds een paar jaar ben ik daardoor binnen de relatie erg eenzaam. Het is toch een verschraling van de verhouding, vind ik. Gelukkig werken we eraan; we gaan sinds kort naar een seksuloog. ik hoop zo de weg naar hem weer terug te vinden.
eenzaamheid kent vele vormen en ik heb zo zowat allemaal meegemaakt. Het kan ook helend zijn. in de tijd dat ik worstelde met mijn kinderloosheid was het juist heerlijk om eenzaam te zijn, ook binnen de relatie. Het kan echter ook verslavend werken heb ik gemerkt. soms ben je zo gewend aan de eenzaamheid dat je niet meer kan functioneren in gezelschap; prikkels zijn dan al snel teveel en je verlangt naar de stilte van je eigen huis. Je hebt de neiging om te gaan navelstaren.
kortom: eenzaamheid: doe het met mate Wijze woorden. IK ben best wel eenzelvig aan het worden omdat ik door pijn vaak de eenzaamheid opzoek en ja, dat werkt verslavend inderdaad.
Tussen mijn 15 en 28e ben ik heel erg eenzaam geweest. Paste nergens tussen en toen ik eenmaal ging werken op mijn 18 e bestond mijn leven uit eten, werken, slapen. Ik was 19 toen ik op mezelf ging wonen. Destijds had je nog geen internet (ik ben 47) dus je was puur aangewezen op jezelf, sportclubs of vriendinnen. Die had ik wel, maar zij hadden een partner, waardoor ze ook niet altijd tijd voor me hadden.
op mijn 28e leerde ik mijn ex kennen en dat was een moeizame relatie. Toen ik op mijn 33e weer alleen ging wonen, was ik totaal niet eenzaam; internet was er gekomen, ik ging uit met single vriendinnen en mijn leven was eigenlijk ontzettend leuk.
op mijn 36 leerde ik mijn man kennen. Een prima relatie, op 1 ding na. Seks. ik wil , hij niet. Sinds een paar jaar ben ik daardoor binnen de relatie erg eenzaam. Het is toch een verschraling van de verhouding, vind ik. Gelukkig werken we eraan; we gaan sinds kort naar een seksuloog. ik hoop zo de weg naar hem weer terug te vinden.
eenzaamheid kent vele vormen en ik heb zo zowat allemaal meegemaakt. Het kan ook helend zijn. in de tijd dat ik worstelde met mijn kinderloosheid was het juist heerlijk om eenzaam te zijn, ook binnen de relatie. Het kan echter ook verslavend werken heb ik gemerkt. soms ben je zo gewend aan de eenzaamheid dat je niet meer kan functioneren in gezelschap; prikkels zijn dan al snel teveel en je verlangt naar de stilte van je eigen huis. Je hebt de neiging om te gaan navelstaren.
kortom: eenzaamheid: doe het met mate Wijze woorden. IK ben best wel eenzelvig aan het worden omdat ik door pijn vaak de eenzaamheid opzoek en ja, dat werkt verslavend inderdaad.
donderdag 25 september 2014 om 21:09
donderdag 25 september 2014 om 21:09
quote:miszlady schreef op 25 september 2014 @ 21:01:
Cateautje ik ga er wel alleen op uit. Laat me niet weerhouden daardoor. Denk ook dat het iets van mijn generatie is..prestatiemaatschappij etc..ook gaan steeds meer mensen settelen, waardoor dagen als kerst samen vieren minder gebeurd..daarin voel ik me ook wel gedegradeerd omdat ik door mensen met wie ik al meer dan 10 jaar optrek, minder wordt uitgnodigd. Mensen vinden dat "normaal," omdat het bij de levensloop schijnt te horen. Nu kijk ik sowieso anders aan tegen huisje boomje beestje, maar ik vind dat ook niet normaal. Dus er zijn veel verschillende redenen wat maakt dat ik me weleens eenzaam voelDat vind ik inderdaad een wereldvreemd verschijnsel, dat je eigenlijk verplicht bent om dezelfde sociale positie te hebben om vrienden te kunnen blijven en al snel wordt gedegradeerd tot kennis omdat je alleen bent.
Cateautje ik ga er wel alleen op uit. Laat me niet weerhouden daardoor. Denk ook dat het iets van mijn generatie is..prestatiemaatschappij etc..ook gaan steeds meer mensen settelen, waardoor dagen als kerst samen vieren minder gebeurd..daarin voel ik me ook wel gedegradeerd omdat ik door mensen met wie ik al meer dan 10 jaar optrek, minder wordt uitgnodigd. Mensen vinden dat "normaal," omdat het bij de levensloop schijnt te horen. Nu kijk ik sowieso anders aan tegen huisje boomje beestje, maar ik vind dat ook niet normaal. Dus er zijn veel verschillende redenen wat maakt dat ik me weleens eenzaam voelDat vind ik inderdaad een wereldvreemd verschijnsel, dat je eigenlijk verplicht bent om dezelfde sociale positie te hebben om vrienden te kunnen blijven en al snel wordt gedegradeerd tot kennis omdat je alleen bent.
donderdag 25 september 2014 om 21:10
donderdag 25 september 2014 om 21:13
quote:voetjesinhetzand schreef op 25 september 2014 @ 21:06:
Komt dat niet gewoon door wat er allemaal op je afkomt als 20er? Je moet je nog op álle vlakken 'bewijzen'; werk, relaties, vriendschappen, opleidingen, ouderschap... Alles wat die jaren op je afkomt is nieuw en je komt verder met vallen en opstaan. Maar ik ervaar wat er van me gevraagd wordt soms als best zwaar, ik sta overal onderaan, niemand vertrouwt op mijn 'expertise' (want die heb ik nog niet). Ik kan me wel voorstellen dat je je - doordat je nergens nog echt een basis hebt en nog vrij wankel bent - eenzaam wordt. Ik was ook wel eens eenzaam maar heb er eigenlijk geen last meer van sinds ik een relatie heb met mijn (sinds kort) man. Wat er ook gebeurt, ik kan 'veilig thuiskomen', even m'n ei kwijt.. Ergens ben ik precies goed zoals ik ben, namelijk thuis bij m'n man. Wij doen het samen, alles opbouwen, en we vinden het allebei wel eens moeilijk maar we slaan ons er samen wel doorheen.
Dat had ik dus niet toen ik single was.
Ik kreeg een 8 voor mijn bachelorscriptie en een van de artsen zei dat ze 'veel geleerd' had van mijn presentatie. VEEL GELEERD! Van míjn presentatie. Ik wist méér dan zij. Wow. Ik schrok er bijna van, ik dacht dat ze het sarcastisch bedoelde, van: wauw wat trap jij even wat open deuren in. Maar ze was bloedserieus.
Gisteren werd op mijn stage in een serieuze kwestie opeens aan mij gevraagd: wat vind jíj dat we moeten doen? En ik dacht: IK?! Weet ik veel, ik weet niks, jullie hebben jaren ervaring en veel langer gestudeerd, wat weet ik er nou van. Maar ze waren echt geïnteresseerd in wat ik te zeggen had wederom dacht ik eerst dar ze me aan het pesten waren.
Dát gevoel, dat ik heb in studie, soms in vriendschappen, in carrièreperspectieven, hád in de liefde, heb in het opbouwen van gezin... Die onzekerheid omdat álles elke keer nieuw is, dat maakte mij soms best eenzaam. Maar nu heb ik dat niet meer zo want nu ben ik samen met mijn man onzeker en beuren we elkaar op en weet je als je thuiskomt en je bent uitgescholden door de zaalarts én de chirurg dat er thuis iemand met een knuffel en een kus op je wacht en dat je daar even wél goed genoeg bent.Wat een prachtig verhaal. Ik heb zo'n idee dat jij er wel komt. geduld. en dan vergaat die eenzaamheid ook wel.
Komt dat niet gewoon door wat er allemaal op je afkomt als 20er? Je moet je nog op álle vlakken 'bewijzen'; werk, relaties, vriendschappen, opleidingen, ouderschap... Alles wat die jaren op je afkomt is nieuw en je komt verder met vallen en opstaan. Maar ik ervaar wat er van me gevraagd wordt soms als best zwaar, ik sta overal onderaan, niemand vertrouwt op mijn 'expertise' (want die heb ik nog niet). Ik kan me wel voorstellen dat je je - doordat je nergens nog echt een basis hebt en nog vrij wankel bent - eenzaam wordt. Ik was ook wel eens eenzaam maar heb er eigenlijk geen last meer van sinds ik een relatie heb met mijn (sinds kort) man. Wat er ook gebeurt, ik kan 'veilig thuiskomen', even m'n ei kwijt.. Ergens ben ik precies goed zoals ik ben, namelijk thuis bij m'n man. Wij doen het samen, alles opbouwen, en we vinden het allebei wel eens moeilijk maar we slaan ons er samen wel doorheen.
Dat had ik dus niet toen ik single was.
Ik kreeg een 8 voor mijn bachelorscriptie en een van de artsen zei dat ze 'veel geleerd' had van mijn presentatie. VEEL GELEERD! Van míjn presentatie. Ik wist méér dan zij. Wow. Ik schrok er bijna van, ik dacht dat ze het sarcastisch bedoelde, van: wauw wat trap jij even wat open deuren in. Maar ze was bloedserieus.
Gisteren werd op mijn stage in een serieuze kwestie opeens aan mij gevraagd: wat vind jíj dat we moeten doen? En ik dacht: IK?! Weet ik veel, ik weet niks, jullie hebben jaren ervaring en veel langer gestudeerd, wat weet ik er nou van. Maar ze waren echt geïnteresseerd in wat ik te zeggen had wederom dacht ik eerst dar ze me aan het pesten waren.
Dát gevoel, dat ik heb in studie, soms in vriendschappen, in carrièreperspectieven, hád in de liefde, heb in het opbouwen van gezin... Die onzekerheid omdat álles elke keer nieuw is, dat maakte mij soms best eenzaam. Maar nu heb ik dat niet meer zo want nu ben ik samen met mijn man onzeker en beuren we elkaar op en weet je als je thuiskomt en je bent uitgescholden door de zaalarts én de chirurg dat er thuis iemand met een knuffel en een kus op je wacht en dat je daar even wél goed genoeg bent.Wat een prachtig verhaal. Ik heb zo'n idee dat jij er wel komt. geduld. en dan vergaat die eenzaamheid ook wel.
donderdag 25 september 2014 om 21:13
Ja, ik ben vaak alleen en geregeld eenzaam (geweest). Hoe dat komt?
Kan wel een paar redenen verzinnen:
- ik ken maar heel weinig van mijn buren. Er staan veel studentenhuizen in mijn straat; studenten stellen zich niet voor aan de buren en ze verhuizen om de paar jaar. Bovendien kost het mij de grootste moeite om al die jongetjes met baardjes uit elkaar te houden.
- ik heb (bewust) geen kinderen, veel mensen in mijn omgeving wel. In weekenden, vakanties en met de feestdagen zijn die mensen op hun gezin gericht, niet op hun vrienden en bekenden. Dat ten eerste. Ten tweede verhuizen ze de stad uit zodra de kinderen baby-af zijn, zodat ik alleen in het centrum overblijf tussen de studenten. Daarbij komt, dat ik natuurlijk geen nieuwe mensen leer kennen op het schoolplein.
- ik werk alleen, dus via mijn werk kom ik ook maar zelden nieuwe mensen tegen.
- ik ben op een leeftijd dat mensen het gigantisch druk hebben met mantelzorgen voor en overlijden van ouders. Die ouders wonen vaak aan de andere kant van het land, dus uren reistijd verderop. Een kopje koffie drinken met elkaar is dan vaak nèt teveel plannen.
En een paar van mijn vrienden zijn overleden.
Kan wel een paar redenen verzinnen:
- ik ken maar heel weinig van mijn buren. Er staan veel studentenhuizen in mijn straat; studenten stellen zich niet voor aan de buren en ze verhuizen om de paar jaar. Bovendien kost het mij de grootste moeite om al die jongetjes met baardjes uit elkaar te houden.
- ik heb (bewust) geen kinderen, veel mensen in mijn omgeving wel. In weekenden, vakanties en met de feestdagen zijn die mensen op hun gezin gericht, niet op hun vrienden en bekenden. Dat ten eerste. Ten tweede verhuizen ze de stad uit zodra de kinderen baby-af zijn, zodat ik alleen in het centrum overblijf tussen de studenten. Daarbij komt, dat ik natuurlijk geen nieuwe mensen leer kennen op het schoolplein.
- ik werk alleen, dus via mijn werk kom ik ook maar zelden nieuwe mensen tegen.
- ik ben op een leeftijd dat mensen het gigantisch druk hebben met mantelzorgen voor en overlijden van ouders. Die ouders wonen vaak aan de andere kant van het land, dus uren reistijd verderop. Een kopje koffie drinken met elkaar is dan vaak nèt teveel plannen.
En een paar van mijn vrienden zijn overleden.
donderdag 25 september 2014 om 21:15
Nee, gelukkig niet echt. Het zit denk ik deels ook in je persoonlijkheid. Je moet ook open staan voor contacten en proberen mensen te ontmoeten.
Bijvoorbeeld een vriendin van mij is vorig jaar naar een andere stad gegaan waar ze niemand kende. Ze is meteen lid geworden van allerlei clubs en inmiddels na 1 jaar kent ze heel veel mensen. Nog steeds is ze wel wat eenzaam want kennen is natuurlijk geen hele diepe band maar ze heeft al twee goede vriendinnen met wie ze veel optrekt en dat is na 1 jaar best een mooie score. Het uitbreiden van je contacten leidt niet meteen tot diepe vriendschappen maar je maakt de kans natuurlijk wel groter dat je mensen ontmoet met wie het echt klikt. Maar ik zie aan haar wel dat het moeilijk is om helemaal alleen zonder anderen (ze heeft geen relatie of kinderen) een nieuw leven op te bouwen.
Zelf kom ik uit een grote familie die redelijk hecht is hoewel ik niet met iedereen een even diepe band heb. Maar je hebt wel die gezelligheid en aanloop. En met sommigen ben ik wel heel hecht.
Daarnaast heb ik ook een gezin en dat scheelt natuurlijk ook veel.
En veel vriendschappen. Ik vind vriendschappen heel belangrijk en daar maak ik ook bewust veel tijd voor vrij.
Verder ben ik lid van een kerk en dat is ook een fijne en hechte gemeenschap. Je kan als je wil in de kerk elke dag wel iets met mensen ondernemen. We hebben oudere mensen in de kerk die weduwe/weduwnaar zijn of nooit getrouwd voor wie de kerk echt hun tweede thuis is. Ze zijn altijd bezig met vrijwilligerswerk, bijbelstudie, kerkdiensten voorbereiden of gewoon gezellig een kopje koffie drinken met elkaar. De kerk is ook elke dag open (bewust beleid) juist om de gemeenteleden te stimuleren om ook buiten de diensten door informeel contact met elkaar te hebben.
Een gezin is natuurlijk heel fijn maar die kring daarbuiten is ook belangrijk. Als ik later oud ben en mijn kinderen het huis uit zijn e n misschien wel verder weg wonen en mijn ouders er niet meer zijn dan vind ik het belangrijk om buiten mijn man ook andere contacten te hebben en goede vriendschappen.
Bijvoorbeeld een vriendin van mij is vorig jaar naar een andere stad gegaan waar ze niemand kende. Ze is meteen lid geworden van allerlei clubs en inmiddels na 1 jaar kent ze heel veel mensen. Nog steeds is ze wel wat eenzaam want kennen is natuurlijk geen hele diepe band maar ze heeft al twee goede vriendinnen met wie ze veel optrekt en dat is na 1 jaar best een mooie score. Het uitbreiden van je contacten leidt niet meteen tot diepe vriendschappen maar je maakt de kans natuurlijk wel groter dat je mensen ontmoet met wie het echt klikt. Maar ik zie aan haar wel dat het moeilijk is om helemaal alleen zonder anderen (ze heeft geen relatie of kinderen) een nieuw leven op te bouwen.
Zelf kom ik uit een grote familie die redelijk hecht is hoewel ik niet met iedereen een even diepe band heb. Maar je hebt wel die gezelligheid en aanloop. En met sommigen ben ik wel heel hecht.
Daarnaast heb ik ook een gezin en dat scheelt natuurlijk ook veel.
En veel vriendschappen. Ik vind vriendschappen heel belangrijk en daar maak ik ook bewust veel tijd voor vrij.
Verder ben ik lid van een kerk en dat is ook een fijne en hechte gemeenschap. Je kan als je wil in de kerk elke dag wel iets met mensen ondernemen. We hebben oudere mensen in de kerk die weduwe/weduwnaar zijn of nooit getrouwd voor wie de kerk echt hun tweede thuis is. Ze zijn altijd bezig met vrijwilligerswerk, bijbelstudie, kerkdiensten voorbereiden of gewoon gezellig een kopje koffie drinken met elkaar. De kerk is ook elke dag open (bewust beleid) juist om de gemeenteleden te stimuleren om ook buiten de diensten door informeel contact met elkaar te hebben.
Een gezin is natuurlijk heel fijn maar die kring daarbuiten is ook belangrijk. Als ik later oud ben en mijn kinderen het huis uit zijn e n misschien wel verder weg wonen en mijn ouders er niet meer zijn dan vind ik het belangrijk om buiten mijn man ook andere contacten te hebben en goede vriendschappen.
donderdag 25 september 2014 om 21:15
quote:Larissje schreef op 25 september 2014 @ 21:06:
Wel professionele, maar niet ouders in hetzelfde schuitje om eens mee te sparren. Vriendinnen ook niet meer, een aantal die wat verder weg wonen, maar er is niemand die ik zou kunnen bellen om even de stad in te duiken of zo.Ja, ik kan me voorstellen dat gevoelscontacten veel meer waarde hebben dan professionele.
Wel professionele, maar niet ouders in hetzelfde schuitje om eens mee te sparren. Vriendinnen ook niet meer, een aantal die wat verder weg wonen, maar er is niemand die ik zou kunnen bellen om even de stad in te duiken of zo.Ja, ik kan me voorstellen dat gevoelscontacten veel meer waarde hebben dan professionele.
donderdag 25 september 2014 om 21:15
Toen mij moeder begin vorig jaar overleed, voelde ik mij, nadat het hele rauwe van het verdriet wat minder werd, heel erg eenzaam. Dat gevoel vond ik eigenlijk vreselijker dan het verdriet(hoe heftig ook) om haar heen gaan. Ik heb sinds 3 jaar weer contact met mijn vader(na 16 jaar niet), maar verder is mijn hele familie dood, ben ik 2 jaar terug gescheiden, en heb maar 3 mensen die ik tot mijn echte vrienden kan rekenen. Ik begin nu, na vorig jaar echt even helemaal stuk te zijn, weer een leven op te bouwen, dus dat eenzaam voelen is wel weer weg. Ben op zich wel veel alleen, maar dat vind ik niet erg. Kan zo een hele rits leuke kennissen opbellen, mocht ik eens wat leuks willen doen, en geen zin hebben om alleen te gaan, maar ik ben wel heel blij dat ik dat gevoel van eenzaamheid van me af heb weten te schudden. Wat een vreselijk gevoel!!
Ik voelde me zo totaal ontredderd, ik vind het bijna niet te beschrijven. Je eenzaam voelen is een gevoel dat door merg en been gaat, en het doet wel degelijk pijn.
Ik snap ouderen nu ook zoveel beter, en vind het zo erg voor hen die eenzaam zijn!
Ik voelde me zo totaal ontredderd, ik vind het bijna niet te beschrijven. Je eenzaam voelen is een gevoel dat door merg en been gaat, en het doet wel degelijk pijn.
Ik snap ouderen nu ook zoveel beter, en vind het zo erg voor hen die eenzaam zijn!
donderdag 25 september 2014 om 21:16
In de tijd dat ik op zoek was naar een relatie ( 19-28 jaar) was ik vooral eenzaam omdat ik zocht naar het hebben van een 'gezin'.
dat was voor mij het ultieme. omdat ik er niet in slaagde om een partner aan me te binden, was die tijd voor mij het zwaarste; ik zag mijn droom uit elkaar spatten. Dat verdriet maakte me eenzaam omdat ik het met niemand kon delen. niemand begreep hoe graag ik een gezin wilde. (zelf hadden ze wel partners overigens) dus het niet kunnen ventileren van mijn emoties droeg zeker bij aan mijn eenzaamheid. Ik heb daar wel van geleerd; ik werd mijn eigen beste vriendin.
toen ik uiteindelijk wel een partner kreeg, was de relatie zo moeizaam dat het niet goed voor een kind zou zijn om daarin op te groeien. Gek genoeg, heb ik het loslaten van die droom toen niet als falen ervaren of mezelf eenzaam gevoeld, eerder opgelucht, toen de relatie voorbij was.
dat was voor mij het ultieme. omdat ik er niet in slaagde om een partner aan me te binden, was die tijd voor mij het zwaarste; ik zag mijn droom uit elkaar spatten. Dat verdriet maakte me eenzaam omdat ik het met niemand kon delen. niemand begreep hoe graag ik een gezin wilde. (zelf hadden ze wel partners overigens) dus het niet kunnen ventileren van mijn emoties droeg zeker bij aan mijn eenzaamheid. Ik heb daar wel van geleerd; ik werd mijn eigen beste vriendin.
toen ik uiteindelijk wel een partner kreeg, was de relatie zo moeizaam dat het niet goed voor een kind zou zijn om daarin op te groeien. Gek genoeg, heb ik het loslaten van die droom toen niet als falen ervaren of mezelf eenzaam gevoeld, eerder opgelucht, toen de relatie voorbij was.
donderdag 25 september 2014 om 21:17
Die is gelukkig al bijna weg bij mij de onzekerheid niet, maar de eenzaamheid omdat ik nergens even die druk af kon leggen voor mijn gevoel. En denk dat veel jongeren de druk best hoog vinden soms.
Maar het komt vast wel goed ik ben eigenlijk best gelukkig op dit moment ook al weet ik weer eens niet meer of ik nou wel of geen dokter wil worden ik denk maar zo: ach, ik beslis dat nog wel eens. Eerst maar eens afstuderen
Maar het komt vast wel goed ik ben eigenlijk best gelukkig op dit moment ook al weet ik weer eens niet meer of ik nou wel of geen dokter wil worden ik denk maar zo: ach, ik beslis dat nog wel eens. Eerst maar eens afstuderen
donderdag 25 september 2014 om 21:19
quote:korenwolf schreef op 25 september 2014 @ 21:13:
Ja, ik ben vaak alleen en geregeld eenzaam (geweest). Hoe dat komt?
Kan wel een paar redenen verzinnen:
- ik ken maar heel weinig van mijn buren. Er staan veel studentenhuizen in mijn straat; studenten stellen zich niet voor aan de buren en ze verhuizen om de paar jaar. Bovendien kost het mij de grootste moeite om al die jongetjes met baardjes uit elkaar te houden.
- ik heb (bewust) geen kinderen, veel mensen in mijn omgeving wel. In weekenden, vakanties en met de feestdagen zijn die mensen op hun gezin gericht, niet op hun vrienden en bekenden. Dat ten eerste. Ten tweede verhuizen ze de stad uit zodra de kinderen baby-af zijn, zodat ik alleen in het centrum overblijf tussen de studenten. Daarbij komt, dat ik natuurlijk geen nieuwe mensen leer kennen op het schoolplein.
- ik werk alleen, dus via mijn werk kom ik ook maar zelden nieuwe mensen tegen.
- ik ben op een leeftijd dat mensen het gigantisch druk hebben met mantelzorgen voor en overlijden van ouders. Die ouders wonen vaak aan de andere kant van het land, dus uren reistijd verderop. Een kopje koffie drinken met elkaar is dan vaak nèt teveel plannen.
En een paar van mijn vrienden zijn overleden.Dat is wel erg veel. Heb je niet iets van een verenigingsleven in de buurt, zodat je daar nieuwe mensen kunt ontmoeten?
Ja, ik ben vaak alleen en geregeld eenzaam (geweest). Hoe dat komt?
Kan wel een paar redenen verzinnen:
- ik ken maar heel weinig van mijn buren. Er staan veel studentenhuizen in mijn straat; studenten stellen zich niet voor aan de buren en ze verhuizen om de paar jaar. Bovendien kost het mij de grootste moeite om al die jongetjes met baardjes uit elkaar te houden.
- ik heb (bewust) geen kinderen, veel mensen in mijn omgeving wel. In weekenden, vakanties en met de feestdagen zijn die mensen op hun gezin gericht, niet op hun vrienden en bekenden. Dat ten eerste. Ten tweede verhuizen ze de stad uit zodra de kinderen baby-af zijn, zodat ik alleen in het centrum overblijf tussen de studenten. Daarbij komt, dat ik natuurlijk geen nieuwe mensen leer kennen op het schoolplein.
- ik werk alleen, dus via mijn werk kom ik ook maar zelden nieuwe mensen tegen.
- ik ben op een leeftijd dat mensen het gigantisch druk hebben met mantelzorgen voor en overlijden van ouders. Die ouders wonen vaak aan de andere kant van het land, dus uren reistijd verderop. Een kopje koffie drinken met elkaar is dan vaak nèt teveel plannen.
En een paar van mijn vrienden zijn overleden.Dat is wel erg veel. Heb je niet iets van een verenigingsleven in de buurt, zodat je daar nieuwe mensen kunt ontmoeten?
