Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 3 oktober 2014 om 12:47
quote:Eleonora schreef op 03 oktober 2014 @ 09:57:
Nog steeds ben ik bezig met wat ik verkeerd deed. Hoe ik een en ander had kunnen voorkomen, en ik kan alleen maar tot de conclusie komen dat ik mijn best heb gdaan, oprecht van mijn ex hield en veel over had om mijn gezin bij elkaar te houden.
Dat hij andere keuzes maakte moet ik inderdaad bij mijn ex laten.
Misschien is het wel hoogmoedig te denken dat ik het tij wel had kunnen keren. Daar zijn er nog altijd twee voor nodig.
Ik haal even dit stukje uit je post eruit. En wat me daarin opvalt is ´wat deed ik verkeerd´. Dat je blijven afvragen kan een soort controleding zijn. Vaak heeft het dan te maken met een basaal gevoel van onveiligheid. Iets waar wiebeltje het ook over heeft in haar laatste post. Mijn complimenten trouwens weibeltje, voor hoe je schrijft.
Wat ik er vooral uit lees, is respect voor het leven, dat uiteindelijk dat wat lelijk, niet-liefde, voorwaardelijk is, zich uitzuivert.
En dat past bij je Leo, ondanks het allesverterende vuur van zelfverwijt, van woede, van twijfel, van hartzeer en gemis, de bron van dat vuur is waarachtige liefde.
De gekkigheid, de gewone sleur van leuke dingen... echt die gaat komen.
Tot die tijd wordt het hard werken om te leren ervaren, waarnemen en jezelf uiterst serieus te nemen. Met buks en al
Nog steeds ben ik bezig met wat ik verkeerd deed. Hoe ik een en ander had kunnen voorkomen, en ik kan alleen maar tot de conclusie komen dat ik mijn best heb gdaan, oprecht van mijn ex hield en veel over had om mijn gezin bij elkaar te houden.
Dat hij andere keuzes maakte moet ik inderdaad bij mijn ex laten.
Misschien is het wel hoogmoedig te denken dat ik het tij wel had kunnen keren. Daar zijn er nog altijd twee voor nodig.
Ik haal even dit stukje uit je post eruit. En wat me daarin opvalt is ´wat deed ik verkeerd´. Dat je blijven afvragen kan een soort controleding zijn. Vaak heeft het dan te maken met een basaal gevoel van onveiligheid. Iets waar wiebeltje het ook over heeft in haar laatste post. Mijn complimenten trouwens weibeltje, voor hoe je schrijft.
Wat ik er vooral uit lees, is respect voor het leven, dat uiteindelijk dat wat lelijk, niet-liefde, voorwaardelijk is, zich uitzuivert.
En dat past bij je Leo, ondanks het allesverterende vuur van zelfverwijt, van woede, van twijfel, van hartzeer en gemis, de bron van dat vuur is waarachtige liefde.
De gekkigheid, de gewone sleur van leuke dingen... echt die gaat komen.
Tot die tijd wordt het hard werken om te leren ervaren, waarnemen en jezelf uiterst serieus te nemen. Met buks en al
vrijdag 3 oktober 2014 om 12:48
Eleonora, 'ondertussen' ben ik heel gelukkig! In mijn leven met mijn kinderen. In de liefde ook, met een man die zo consequent is in mij 'hoe dan ook liefhebben' dat ik dat langzamerhand begin te geloven. En wat hier speelt, speelt bij jou hopelijk niet, dat er nog steeds dingen fout lopen, ook na het scheiden. Dingen die mijn kinderen betreffen. En ik die moet leren dat zij met veel zelf moeten leren omgaan. Hartstikke moeilijk. Maar daarom vroeg ik laatst aan je: hebben jullie op zich alles goed afgehandeld? Gaat dat tenminste in harmonie? Niet denken dat het niet beter wordt. Het wordt zo veel beterder, mooier, rustiger. Ik denk dat ik nooit het gevoel van verlies van dat mooie gezin kwijt zal raken. Ik hoef dat van mezelf ook niet meer kwijt te raken. Daarin zaten mijn ziel en zaligheid, dat is me afgenomen, dat kan ik voelen. Maar vechten in je eentje, dat schrijf jij ook al, dat levert dat gezin niet meer op. Dus vecht ik nu liefst niet meer. Leef ik voor mijn kinderen. En voor mezelf. En dat sluit elkaar in. Ik kan mezelf zijn. Het komt goed! Je moet er doorheen. Iedereen schrijft het, omdat het zo is. Ik hoop dat je de zon kunt zien, die najaarszon die zo'n mooi licht brengt. Ik denk aan je.
vrijdag 3 oktober 2014 om 12:49
quote:Eleonora schreef op 03 oktober 2014 @ 12:39:
[...]
Mocht niet van mijn vader vroeger en mijn moeder plooide zich naar iedereen die sterker was dan zij, wederom o.a. mijn vader dus, plus zo zit ik in elkaar, ik voel me heel snel schuldig als ik vind dat ik lastig of ingewikkeld doe....
Daarom dus.
Das mooi kudt. Werk je daaraan? Iedereen doet of is wel eens lastig maar dat betekent niet dat je gelijk afgeschreven wordt of je schuldig moet voelen.
Ik vind voor jullie allemaal heel erg dat je dit soort hoogverraad mee moet maken.
[...]
Mocht niet van mijn vader vroeger en mijn moeder plooide zich naar iedereen die sterker was dan zij, wederom o.a. mijn vader dus, plus zo zit ik in elkaar, ik voel me heel snel schuldig als ik vind dat ik lastig of ingewikkeld doe....
Daarom dus.
Das mooi kudt. Werk je daaraan? Iedereen doet of is wel eens lastig maar dat betekent niet dat je gelijk afgeschreven wordt of je schuldig moet voelen.
Ik vind voor jullie allemaal heel erg dat je dit soort hoogverraad mee moet maken.
Ye ken.
vrijdag 3 oktober 2014 om 12:50
"Mocht niet van mijn vader vroeger en mijn moeder plooide zich naar iedereen die sterker was dan zij, wederom o.a. mijn vader dus, plus zo zit ik in elkaar, ik voel me heel snel schuldig als ik vind dat ik lastig of ingewikkeld doe….".
Kijk. En dat hebben we dus ook gemeen. Een herhaling van zetten op veel fronten voor mij. Misschien voor jou ook wel.
Kijk. En dat hebben we dus ook gemeen. Een herhaling van zetten op veel fronten voor mij. Misschien voor jou ook wel.
vrijdag 3 oktober 2014 om 13:08
problemen zijn ook anders dan die van jou. Complexer. Al is er niet een ander bij hem. Kan niet zoveel over uitwijzen, ik word snel herkend hier en wil niet dat iedereen alles weet (grappig om tegen jou te zeggen, maar de situatie is gewoon niet iets wat je op een verjaardag wilt bespreken). En in feite doet het ook niet ter zake. Of misschien ook wel. Ik neem hem nog steeds altijd in bescherming en dat is wel waar het mank gaat. Dat mensen alleen mijn negatieve kanten zien. Die van hem houden we beide stil...
Ik kan denk niet meer werken aan de relatie maar dat enorme schuldgevoel naar mijn kinderen, kan mij vermorzelen. Keer op keer laat ik over grenzen gaan. Voor de kinderen. Ik geloof wel in bij elkaar blijven voor de kinderen. Maar ik kan t geloof niet meer. Dat is wel falen he...
Lang zeik verhaal zeg! Hahahaha Moest even beetje hart luchten.
Ik kan denk niet meer werken aan de relatie maar dat enorme schuldgevoel naar mijn kinderen, kan mij vermorzelen. Keer op keer laat ik over grenzen gaan. Voor de kinderen. Ik geloof wel in bij elkaar blijven voor de kinderen. Maar ik kan t geloof niet meer. Dat is wel falen he...
Lang zeik verhaal zeg! Hahahaha Moest even beetje hart luchten.
vrijdag 3 oktober 2014 om 13:31
Jeetje Leo, wat heb jij een recht om kwaad te zijn. Maar niet kwaad op jezelf maar kwaad op je ex die je veel te vaak voor de gek heeft gehouden.
Eigenlijk denk ik ook dat woede een betere emotie voor je is dan je depressieve emoties die je hiervoor had.
Je verdient dit niet, je verdient veel beter!
Eigenlijk denk ik ook dat woede een betere emotie voor je is dan je depressieve emoties die je hiervoor had.
Je verdient dit niet, je verdient veel beter!
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
vrijdag 3 oktober 2014 om 13:43
quote:Eleonora schreef op 03 oktober 2014 @ 12:47:
Ik zou momenteel dolgraag met hem wilen ruilen Unanaikko.....
Al weet ik dat je gelijk hebt en dat wat je zegt kont schopt.
Even met hond gelopen en nagedacht.
Hij: notoire vreemdganger en leugenaar
Jij: oprecht en loyaal
Hij: gebreken
Jij: deugden
Waarom zou je van jouw deugd een gebrek willen maken? Jouw innerlijke kompas werkt een stuk zuiverder.
Ik zou momenteel dolgraag met hem wilen ruilen Unanaikko.....
Al weet ik dat je gelijk hebt en dat wat je zegt kont schopt.
Even met hond gelopen en nagedacht.
Hij: notoire vreemdganger en leugenaar
Jij: oprecht en loyaal
Hij: gebreken
Jij: deugden
Waarom zou je van jouw deugd een gebrek willen maken? Jouw innerlijke kompas werkt een stuk zuiverder.
Ye ken.
vrijdag 3 oktober 2014 om 13:47
Lieve Leo,
Ik was pas echt in staat om bij mijn echtgenoot weg te gaan toen ik zag hoe de buitenwereld naar MIJ keek. Dat ik kennelijk zo Easy was en alles wat hij deed ok vond. Inclusief tweede gezin.
Ik wist het allemaal wel, maar omdat ik ook altijd mijn grenzen tot in Timboektoe op liet rekken, want dan was ik lief en aardig, maar ik voelde het niet. Totdat anderen mij in de spiegel lieten kijken en ik daar een wel heel meegaand laf wijf zag.
En, nog belangrijker, eigenlijk mijn moeder zag die ook nooit opstond, maar meeboog, en boog en boog en veel heel veel woede hierdoor in zich droeg. Wat in passief agressief gedrag naar haar kinderen naar buiten kwam.
Zo'n moeder wilde en kon ik niet (meer) zijn voor mijn kinderen.
Daar doorbrak ik de cirkel en leerde ik mijn kinderen dat meebuigen, constant je grenzen verleggen in een relatie en blind en doof zijn voor de feiten, niet goed zijn voor je eigenwaarde. Je kapot maken.
Je bent het waard om liefdevol te worden behandeld.
Ik was pas echt in staat om bij mijn echtgenoot weg te gaan toen ik zag hoe de buitenwereld naar MIJ keek. Dat ik kennelijk zo Easy was en alles wat hij deed ok vond. Inclusief tweede gezin.
Ik wist het allemaal wel, maar omdat ik ook altijd mijn grenzen tot in Timboektoe op liet rekken, want dan was ik lief en aardig, maar ik voelde het niet. Totdat anderen mij in de spiegel lieten kijken en ik daar een wel heel meegaand laf wijf zag.
En, nog belangrijker, eigenlijk mijn moeder zag die ook nooit opstond, maar meeboog, en boog en boog en veel heel veel woede hierdoor in zich droeg. Wat in passief agressief gedrag naar haar kinderen naar buiten kwam.
Zo'n moeder wilde en kon ik niet (meer) zijn voor mijn kinderen.
Daar doorbrak ik de cirkel en leerde ik mijn kinderen dat meebuigen, constant je grenzen verleggen in een relatie en blind en doof zijn voor de feiten, niet goed zijn voor je eigenwaarde. Je kapot maken.
Je bent het waard om liefdevol te worden behandeld.
Everything you see I owe to spaghetti!
vrijdag 3 oktober 2014 om 14:13
Nee Leo, je moet niet met hem willen ruilen.
Nu is je dochter nog net te jong om alles volledig te begrijpen. Maar dat blijft ze niet. En dan komt er een dag dat dochterlief, met tranen in haar ogen, aan papa vraagt hoe hij dit ooit heeft kunnen doen. Hij kan zijn ogen sluiten voor jouw verdriet, maar gaat hij dat ook bij haar kunnen?
Ook zal er een dag komen dat dochterlief inziet hoe sterk haar mama is. Hoe mama als een feniks uit de assen is herrezen. Hoe mama zorgde voor een warm huis, volle magen, en heel veel liefde.
Wil je echt met hem ruilen?
Nu is je dochter nog net te jong om alles volledig te begrijpen. Maar dat blijft ze niet. En dan komt er een dag dat dochterlief, met tranen in haar ogen, aan papa vraagt hoe hij dit ooit heeft kunnen doen. Hij kan zijn ogen sluiten voor jouw verdriet, maar gaat hij dat ook bij haar kunnen?
Ook zal er een dag komen dat dochterlief inziet hoe sterk haar mama is. Hoe mama als een feniks uit de assen is herrezen. Hoe mama zorgde voor een warm huis, volle magen, en heel veel liefde.
Wil je echt met hem ruilen?
vrijdag 3 oktober 2014 om 14:50
Wat schrijven jullie veel!
Ik ga er uitgebreid op reageren, straks.
Voor jou Sophie, een hart onder de riem: Je faalt niet.
Dat zie ik nu ook wel in. Dat ik zelf ook niet faal. Als opvoeder.
Ook al voed ik mijn dochter bijna alleen op, dat doe ik goed.
Haar vader en ik zijn niet meer bij elkaar, hij kiest op alle fronten voor zichzelf maar het contact wát we hebben is goed, de band met zijn kind is zo goed mogelijk en onze dochter gaat lekker.
En dan zijn onze woonsituaties ten opzichte van elkaar ook nog eens verre van ideaal.
Bij elkaar blijven was beter geweest, absoluut maar soms gaan mensen scheiden. Zoals mijn ex en ik.
We zorgen er beiden voor dat het goed met ons kind gaat.
Dat kan.
Echt.
Ik ga er uitgebreid op reageren, straks.
Voor jou Sophie, een hart onder de riem: Je faalt niet.
Dat zie ik nu ook wel in. Dat ik zelf ook niet faal. Als opvoeder.
Ook al voed ik mijn dochter bijna alleen op, dat doe ik goed.
Haar vader en ik zijn niet meer bij elkaar, hij kiest op alle fronten voor zichzelf maar het contact wát we hebben is goed, de band met zijn kind is zo goed mogelijk en onze dochter gaat lekker.
En dan zijn onze woonsituaties ten opzichte van elkaar ook nog eens verre van ideaal.
Bij elkaar blijven was beter geweest, absoluut maar soms gaan mensen scheiden. Zoals mijn ex en ik.
We zorgen er beiden voor dat het goed met ons kind gaat.
Dat kan.
Echt.
vrijdag 3 oktober 2014 om 15:00
quote:hanke321 schreef op 03 oktober 2014 @ 12:47:
[...]
Ik haal even dit stukje uit je post eruit. En wat me daarin opvalt is ´wat deed ik verkeerd´. Dat je blijven afvragen kan een soort controleding zijn. Vaak heeft het dan te maken met een basaal gevoel van onveiligheid. Iets waar wiebeltje het ook over heeft in haar laatste post. Mijn complimenten trouwens weibeltje, voor hoe je schrijft.
Wat ik er vooral uit lees, is respect voor het leven, dat uiteindelijk dat wat lelijk, niet-liefde, voorwaardelijk is, zich uitzuivert.
En dat past bij je Leo, ondanks het allesverterende vuur van zelfverwijt, van woede, van twijfel, van hartzeer en gemis, de bron van dat vuur is waarachtige liefde.
De gekkigheid, de gewone sleur van leuke dingen... echt die gaat komen.
Tot die tijd wordt het hard werken om te leren ervaren, waarnemen en jezelf uiterst serieus te nemen. Met buks en al
Ja.....helemaal waar.
Het is ook een controleding.
Klopt.
Ineens had ik nergens meer iets over te zeggen.
Zo voelde het.
En ook eh.....beledigd zijn, dat ook heel sterk.
Ongelovig dat ik, Leo van de Beo, de vrouw die mensen entertaint, vermaakt, laat lachen, een goed gevoel geeft, ben gepasseerd door (en nu wil ik allemaal vreselijke dingen zeggen maar dat doe ik niet) een andere vrouw.
Dat kán toch niet?!
Dus dan móet het wel aan mij liggen.
Grootheidswaan is dat he?
Of hoe noem je dat in de psychologie?
Ik denk niet zo highly of me hoor, ik weet alleen dat we het ontzettend goed konden vinden altijd en dat ik er rotsvast van overtuigd was dat dat zo zou blijven.
Dat wilde ik althans graag geloven.
Inmiddels weet ik beter.
[...]
Ik haal even dit stukje uit je post eruit. En wat me daarin opvalt is ´wat deed ik verkeerd´. Dat je blijven afvragen kan een soort controleding zijn. Vaak heeft het dan te maken met een basaal gevoel van onveiligheid. Iets waar wiebeltje het ook over heeft in haar laatste post. Mijn complimenten trouwens weibeltje, voor hoe je schrijft.
Wat ik er vooral uit lees, is respect voor het leven, dat uiteindelijk dat wat lelijk, niet-liefde, voorwaardelijk is, zich uitzuivert.
En dat past bij je Leo, ondanks het allesverterende vuur van zelfverwijt, van woede, van twijfel, van hartzeer en gemis, de bron van dat vuur is waarachtige liefde.
De gekkigheid, de gewone sleur van leuke dingen... echt die gaat komen.
Tot die tijd wordt het hard werken om te leren ervaren, waarnemen en jezelf uiterst serieus te nemen. Met buks en al
Ja.....helemaal waar.
Het is ook een controleding.
Klopt.
Ineens had ik nergens meer iets over te zeggen.
Zo voelde het.
En ook eh.....beledigd zijn, dat ook heel sterk.
Ongelovig dat ik, Leo van de Beo, de vrouw die mensen entertaint, vermaakt, laat lachen, een goed gevoel geeft, ben gepasseerd door (en nu wil ik allemaal vreselijke dingen zeggen maar dat doe ik niet) een andere vrouw.
Dat kán toch niet?!
Dus dan móet het wel aan mij liggen.
Grootheidswaan is dat he?
Of hoe noem je dat in de psychologie?
Ik denk niet zo highly of me hoor, ik weet alleen dat we het ontzettend goed konden vinden altijd en dat ik er rotsvast van overtuigd was dat dat zo zou blijven.
Dat wilde ik althans graag geloven.
Inmiddels weet ik beter.
vrijdag 3 oktober 2014 om 15:02
quote:wiebeltje schreef op 03 oktober 2014 @ 12:48:
Eleonora, 'ondertussen' ben ik heel gelukkig! In mijn leven met mijn kinderen. In de liefde ook, met een man die zo consequent is in mij 'hoe dan ook liefhebben' dat ik dat langzamerhand begin te geloven. En wat hier speelt, speelt bij jou hopelijk niet, dat er nog steeds dingen fout lopen, ook na het scheiden. Dingen die mijn kinderen betreffen. En ik die moet leren dat zij met veel zelf moeten leren omgaan. Hartstikke moeilijk. Maar daarom vroeg ik laatst aan je: hebben jullie op zich alles goed afgehandeld? Gaat dat tenminste in harmonie? Niet denken dat het niet beter wordt. Het wordt zo veel be
terder, mooier, rustiger. Ik denk dat ik nooit het gevoel van verlies van dat mooie gezin kwijt zal raken. Ik hoef dat van mezelf ook niet meer kwijt te raken. Daarin zaten mijn ziel en zaligheid, dat is me afgenomen, dat kan ik voelen. Maar vechten in je eentje, dat schrijf jij ook al, dat levert dat gezin niet meer op. Dus vecht ik nu liefst niet meer. Leef ik voor mijn kinderen. En voor mezelf. En dat sluit elkaar in. Ik kan mezelf zijn. Het komt goed! Je moet er doorheen. Iedereen schrijft het, omdat het zo is. Ik hoop dat je de zon kunt zien, die najaarszon die zo'n mooi licht brengt. Ik denk aan je.
Ik geloof je.
100%
Eleonora, 'ondertussen' ben ik heel gelukkig! In mijn leven met mijn kinderen. In de liefde ook, met een man die zo consequent is in mij 'hoe dan ook liefhebben' dat ik dat langzamerhand begin te geloven. En wat hier speelt, speelt bij jou hopelijk niet, dat er nog steeds dingen fout lopen, ook na het scheiden. Dingen die mijn kinderen betreffen. En ik die moet leren dat zij met veel zelf moeten leren omgaan. Hartstikke moeilijk. Maar daarom vroeg ik laatst aan je: hebben jullie op zich alles goed afgehandeld? Gaat dat tenminste in harmonie? Niet denken dat het niet beter wordt. Het wordt zo veel be
terder, mooier, rustiger. Ik denk dat ik nooit het gevoel van verlies van dat mooie gezin kwijt zal raken. Ik hoef dat van mezelf ook niet meer kwijt te raken. Daarin zaten mijn ziel en zaligheid, dat is me afgenomen, dat kan ik voelen. Maar vechten in je eentje, dat schrijf jij ook al, dat levert dat gezin niet meer op. Dus vecht ik nu liefst niet meer. Leef ik voor mijn kinderen. En voor mezelf. En dat sluit elkaar in. Ik kan mezelf zijn. Het komt goed! Je moet er doorheen. Iedereen schrijft het, omdat het zo is. Ik hoop dat je de zon kunt zien, die najaarszon die zo'n mooi licht brengt. Ik denk aan je.
Ik geloof je.
100%
vrijdag 3 oktober 2014 om 15:05
quote:GrannyWeatherwax schreef op 03 oktober 2014 @ 12:49:
[...]
Das mooi kudt. Werk je daaraan? Iedereen doet of is wel eens lastig maar dat betekent niet dat je gelijk afgeschreven wordt of je schuldig moet voelen.
Ik vind voor jullie allemaal heel erg dat je dit soort hoogverraad mee moet maken.
Werk ik er aan....
Goeie vraag.
Nee, niet voldoende. Absoluut niet.
Ik ga hiermee naar de psychologe.
Die mij overigens een reuze eigenwijs mens vindt. We zijn elkaars types niet en ze trekt na één zin vaak conclusies waar ik het gewoon niet mee eens ben en dan spreek ik uit.
Assertief wel he?
[...]
Das mooi kudt. Werk je daaraan? Iedereen doet of is wel eens lastig maar dat betekent niet dat je gelijk afgeschreven wordt of je schuldig moet voelen.
Ik vind voor jullie allemaal heel erg dat je dit soort hoogverraad mee moet maken.
Werk ik er aan....
Goeie vraag.
Nee, niet voldoende. Absoluut niet.
Ik ga hiermee naar de psychologe.
Die mij overigens een reuze eigenwijs mens vindt. We zijn elkaars types niet en ze trekt na één zin vaak conclusies waar ik het gewoon niet mee eens ben en dan spreek ik uit.
Assertief wel he?
vrijdag 3 oktober 2014 om 15:07
quote:wiebeltje schreef op 03 oktober 2014 @ 12:50:
"Mocht niet van mijn vader vroeger en mijn moeder plooide zich naar iedereen die sterker was dan zij, wederom o.a. mijn vader dus, plus zo zit ik in elkaar, ik voel me heel snel schuldig als ik vind dat ik lastig of ingewikkeld doe….".
Kijk. En dat hebben we dus ook gemeen. Een herhaling van zetten op veel fronten voor mij. Misschien voor jou ook wel.
Helemaal.
En nu ik het eens opgeschreven heb, uitgesproken, realiseer ik me weer eens hoe zeer me dat gevormd heeft.
Mijn ouderlijk voorbeeld.
"Mocht niet van mijn vader vroeger en mijn moeder plooide zich naar iedereen die sterker was dan zij, wederom o.a. mijn vader dus, plus zo zit ik in elkaar, ik voel me heel snel schuldig als ik vind dat ik lastig of ingewikkeld doe….".
Kijk. En dat hebben we dus ook gemeen. Een herhaling van zetten op veel fronten voor mij. Misschien voor jou ook wel.
Helemaal.
En nu ik het eens opgeschreven heb, uitgesproken, realiseer ik me weer eens hoe zeer me dat gevormd heeft.
Mijn ouderlijk voorbeeld.
vrijdag 3 oktober 2014 om 15:10
quote:Annapicobella schreef op 03 oktober 2014 @ 13:47:
Lieve Leo,
Ik was pas echt in staat om bij mijn echtgenoot weg te gaan toen ik zag hoe de buitenwereld naar MIJ keek. Dat ik kennelijk zo Easy was en alles wat hij deed ok vond. Inclusief tweede gezin.
Ik wist het allemaal wel, maar omdat ik ook altijd mijn grenzen tot in Timboektoe op liet rekken, want dan was ik lief en aardig, maar ik voelde het niet. Totdat anderen mij in de spiegel lieten kijken en ik daar een wel heel meegaand laf wijf zag.
En, nog belangrijker, eigenlijk mijn moeder zag die ook nooit opstond, maar meeboog, en boog en boog en veel heel veel woede hierdoor in zich droeg. Wat in passief agressief gedrag naar haar kinderen naar buiten kwam.
Zo'n moeder wilde en kon ik niet (meer) zijn voor mijn kinderen.
Daar doorbrak ik de cirkel en leerde ik mijn kinderen dat meebuigen, constant je grenzen verleggen in een relatie en blind en doof zijn voor de feiten, niet goed zijn voor je eigenwaarde. Je kapot maken.
Je bent het waard om liefdevol te worden behandeld.
Omg.....
Zou ik passief/agressief zijn?
Daar moet ik even over nadenken.
Vind ik een van de naarste karaktertrekken die iemand kan hebben hahaha!
Straks heb ik nog en heuse blinde vlek!
Lieve Leo,
Ik was pas echt in staat om bij mijn echtgenoot weg te gaan toen ik zag hoe de buitenwereld naar MIJ keek. Dat ik kennelijk zo Easy was en alles wat hij deed ok vond. Inclusief tweede gezin.
Ik wist het allemaal wel, maar omdat ik ook altijd mijn grenzen tot in Timboektoe op liet rekken, want dan was ik lief en aardig, maar ik voelde het niet. Totdat anderen mij in de spiegel lieten kijken en ik daar een wel heel meegaand laf wijf zag.
En, nog belangrijker, eigenlijk mijn moeder zag die ook nooit opstond, maar meeboog, en boog en boog en veel heel veel woede hierdoor in zich droeg. Wat in passief agressief gedrag naar haar kinderen naar buiten kwam.
Zo'n moeder wilde en kon ik niet (meer) zijn voor mijn kinderen.
Daar doorbrak ik de cirkel en leerde ik mijn kinderen dat meebuigen, constant je grenzen verleggen in een relatie en blind en doof zijn voor de feiten, niet goed zijn voor je eigenwaarde. Je kapot maken.
Je bent het waard om liefdevol te worden behandeld.
Omg.....
Zou ik passief/agressief zijn?
Daar moet ik even over nadenken.
Vind ik een van de naarste karaktertrekken die iemand kan hebben hahaha!
Straks heb ik nog en heuse blinde vlek!
vrijdag 3 oktober 2014 om 15:14
quote:Gatti schreef op 03 oktober 2014 @ 13:31:
Jeetje Leo, wat heb jij een recht om kwaad te zijn. Maar niet kwaad op jezelf maar kwaad op je ex die je veel te vaak voor de gek heeft gehouden.
Eigenlijk denk ik ook dat woede een betere emotie voor je is dan je depressieve emoties die je hiervoor had.
Je verdient dit niet, je verdient veel beter!
En dat is dus wennen.
Kwaad zijn op iemamd die zo veel voor me betekent heeft.
Ergens kan ik me nog steeds niet voorstellen dat mijn ex me zo voorgelogen en in ons eigen huis belazerd heeft. Niet één keer maar meerdere keren.
Ik weet dat het zo is en ik voel het steeds meer. Dat wel hoor.
Ik kijk uit naar de dag dat ik een voor de volle 100% van doordrongen ben.
Jeetje Leo, wat heb jij een recht om kwaad te zijn. Maar niet kwaad op jezelf maar kwaad op je ex die je veel te vaak voor de gek heeft gehouden.
Eigenlijk denk ik ook dat woede een betere emotie voor je is dan je depressieve emoties die je hiervoor had.
Je verdient dit niet, je verdient veel beter!
En dat is dus wennen.
Kwaad zijn op iemamd die zo veel voor me betekent heeft.
Ergens kan ik me nog steeds niet voorstellen dat mijn ex me zo voorgelogen en in ons eigen huis belazerd heeft. Niet één keer maar meerdere keren.
Ik weet dat het zo is en ik voel het steeds meer. Dat wel hoor.
Ik kijk uit naar de dag dat ik een voor de volle 100% van doordrongen ben.
vrijdag 3 oktober 2014 om 15:18
Ismene en Allalone, jullie hebben gelijk, natuurlijk wil ik niet echt ruilen.
Het lijkt me alleen nu wel erg makkelijk.
Alles achter je kunnen laten, de boel de boel laten, letterlijk weglopen uit de rokende puinhopen om knus te gaan doen met iemand anders, en daar vrolijk mee doorleven alsof er niks gebeurd is.
Het kan niet, het zou niet goed voor me zijn en ik wil het ook niet echt maar voor zo nu en dan zou ik wel wat achtelozer willen zijn.....
Het lijkt me alleen nu wel erg makkelijk.
Alles achter je kunnen laten, de boel de boel laten, letterlijk weglopen uit de rokende puinhopen om knus te gaan doen met iemand anders, en daar vrolijk mee doorleven alsof er niks gebeurd is.
Het kan niet, het zou niet goed voor me zijn en ik wil het ook niet echt maar voor zo nu en dan zou ik wel wat achtelozer willen zijn.....
vrijdag 3 oktober 2014 om 15:29
vrijdag 3 oktober 2014 om 15:35
Och ja, Leo, ook lekker vreemdgaan of de vrouw zijn met wie iemand vreemdgaat, want kennelijk heb je dan in ieder geval wel NU lekkere bevrediging van je behoeften. En hoef je niet na te denken over wat voor pijn de vrouw van de man waarmee je lekker rollebolt, net als jij ooit, ervaart.
Ja...lekker net zo egocentrisch zijn als je ex. Heerlijk...en het lijkt wel alsof hij/jij er nog mee weg komt ook.
NOT.
Want jij moet jezelf in de spiegel kunnen aankijken. Werkelijk weten dat je leeft naar wat jouw normen en waarden zijn.
Ik heb het niet gekund hoor, leven zoals mijn ex en God wat heb ik verzucht dat het leven stukken makkelijker zou zijn zonder die stem van mijn geweten.
Maar 20 jaar later weet ik dat het goed is.
Maar wel doen: mijn verantwoording nemen als mens, als vrouw en als moeder en daarom heb ik nu 2 fantastisch fijne lieve volwassen en evenwichtige kinderen. Geen drugs, geen criminaliteit, geen jeugdzorg, maar wel heel veel liefde voor elkaar. (Little house op de prairie is er niks bij vergeleken!!).
En mijn kinderen hebben een duidelijke mening over de rol van hun vader in dit alles. Over liever of zijn zeer bescheiden rol. Of nog liever zijn rol als behang. Dat is gezien. Gevoelt.
Ja...lekker net zo egocentrisch zijn als je ex. Heerlijk...en het lijkt wel alsof hij/jij er nog mee weg komt ook.
NOT.
Want jij moet jezelf in de spiegel kunnen aankijken. Werkelijk weten dat je leeft naar wat jouw normen en waarden zijn.
Ik heb het niet gekund hoor, leven zoals mijn ex en God wat heb ik verzucht dat het leven stukken makkelijker zou zijn zonder die stem van mijn geweten.
Maar 20 jaar later weet ik dat het goed is.
Maar wel doen: mijn verantwoording nemen als mens, als vrouw en als moeder en daarom heb ik nu 2 fantastisch fijne lieve volwassen en evenwichtige kinderen. Geen drugs, geen criminaliteit, geen jeugdzorg, maar wel heel veel liefde voor elkaar. (Little house op de prairie is er niks bij vergeleken!!).
En mijn kinderen hebben een duidelijke mening over de rol van hun vader in dit alles. Over liever of zijn zeer bescheiden rol. Of nog liever zijn rol als behang. Dat is gezien. Gevoelt.
Everything you see I owe to spaghetti!
