Psyche
alle pijlers
vousvoyeren
dinsdag 7 oktober 2014 om 23:32
De laatste tijd zit ik er steeds vaker mee dat ik in situaties met onbekenden bijna altijd met jij aangesproken wordt. ik ben inmiddels 36 en vind het prettig wanneer ik in een winkel bijvoorbeeld door de cassiere met u wordt aangesproken, zeker wanneer deze zelf een stuk jonger zijn. Helemaal wanneer er tegen klanten voor mij wel u wordt gezegd en tegen mij dan jij. laatst had ik het ook bij de kassa en zag dat de klanten voor mij van mijn leeftijd waren en van 1 iemand wist ik ook dat ze twee jaar jonger dan ik ben. het is lastig om dit iedere keer te ervaren, ik voel mij dan zo'n meisje, terwijl ik al 25 jaar menstrueer en mij dus al geruime tijd een vrouw voel. ik kleed mij normaal en doe niet kinderlijk. ik heb wel een iets jonger gezicht maar lijk niet 15 jaar jonger bv. hoe zorg ik dat ik toch met u wordt aangesproken. of hoe breng ik dit bij de cassiere ter sprake zonder al te mutserig of beledigd over te komen?
dinsdag 7 oktober 2014 om 23:55
Ik vind het wel prettig door onbekenden met u te worden aangesproken, ik stel me ook zelden voor met voor- en achternaam, alleen achternaam zonder "mevrouw" ervoor, er zijn nou eenmaal mensen die ik op afstand wil houden. Als een caissière jij't en jou't zeg ik nadrukkelijk u tegen het kind (meestal zijn ze niet ouder dan een jaar of twintig). Ik spreek mensen die veel ouder zijn dan ik ook niet met je aan.
verba volant, scripta manent.
dinsdag 7 oktober 2014 om 23:55
quote:valentinamaria schreef op dinsdag 07 oktober 2014 23:50 van mij mag die beleefdheidsvorm wel verdwijnen.
ik word nu ook af en toe aangesproken met u ( ben 41) , vind het niks.
en ik ben daarin wel formeel opgevoed. Dit geeft toch wel aan dat je onmogelijk iedereen tevreden kan houden. Dus mensen maken wel eens inschattingsfouten wat wel of niet kan bij jou. Ze kennen je immers niet. Denk ook niet dat het zozeer met jou te maken heeft maar meer met wat zij gewend zijn. Ik spreek iedere klant aan met u, ook als ze nog niet dertig zijn (of lijken). Ik heb ook collega's die alleen maar tutoyeren, ongeacht leeftijd.
ik word nu ook af en toe aangesproken met u ( ben 41) , vind het niks.
en ik ben daarin wel formeel opgevoed. Dit geeft toch wel aan dat je onmogelijk iedereen tevreden kan houden. Dus mensen maken wel eens inschattingsfouten wat wel of niet kan bij jou. Ze kennen je immers niet. Denk ook niet dat het zozeer met jou te maken heeft maar meer met wat zij gewend zijn. Ik spreek iedere klant aan met u, ook als ze nog niet dertig zijn (of lijken). Ik heb ook collega's die alleen maar tutoyeren, ongeacht leeftijd.
dinsdag 7 oktober 2014 om 23:56
quote:zeeuwsknoopje schreef op 07 oktober 2014 @ 23:52:
TO waarom stoort het je? Voelt het als het een gebrek aan respect of opvoeding of? Vraag ik me oprecht af.
Ik weet niet hoe het voor to is, maar voor mij is het een gebrek aan afstand. En die wil ik er bij veel relaties wel in houden.
Als ik in de kroeg sta en iemand maakt een praatje dan vind ik 'je' echt doodnormaal. Zit ik in een restaurant en komt iemand de bestelling opnemen, dan vind ik 'u' passender. Bij de huisarts graag over en weer 'u', dat voelt prettiger en veiliger. Bij officiële instanties, notarissen, makelaars, mensen die ik voor het eerst zie, waar ik klant ben of die mijn klant zijn of anderzins zakelijk in beeld ook graag u.
Ik val echt niet over een kassameisje dat mij met je aanspreekt. Als ik haar dat ook hoor doen bij de meneer van 75 voor mij, ja, dan heb ik wel kromme tenen.
TO waarom stoort het je? Voelt het als het een gebrek aan respect of opvoeding of? Vraag ik me oprecht af.
Ik weet niet hoe het voor to is, maar voor mij is het een gebrek aan afstand. En die wil ik er bij veel relaties wel in houden.
Als ik in de kroeg sta en iemand maakt een praatje dan vind ik 'je' echt doodnormaal. Zit ik in een restaurant en komt iemand de bestelling opnemen, dan vind ik 'u' passender. Bij de huisarts graag over en weer 'u', dat voelt prettiger en veiliger. Bij officiële instanties, notarissen, makelaars, mensen die ik voor het eerst zie, waar ik klant ben of die mijn klant zijn of anderzins zakelijk in beeld ook graag u.
Ik val echt niet over een kassameisje dat mij met je aanspreekt. Als ik haar dat ook hoor doen bij de meneer van 75 voor mij, ja, dan heb ik wel kromme tenen.
dinsdag 7 oktober 2014 om 23:58
Van u naar je kun je makkelijk terug.
Van je naar u is vrijwel onmogelijk.
Dus als je begint met u kun je nooit lang fout zitten, want de ander kan gewoon binnen 10 seconden melden dat 'je' helemaal prima is. Melden dat je liever 'u' hebt dat gaat niet zonder de ander terecht te wijzen en dat wil je niet.
Volgens mij is etiquette erop gericht om te zorgen dat niemand zich ongemakkelijk voelt, dus je wijst niemand terecht, geeft waar nodig het goede voorbeeld en je kunt beter iets te formeel dan iefs te informeel beginnen.
Van je naar u is vrijwel onmogelijk.
Dus als je begint met u kun je nooit lang fout zitten, want de ander kan gewoon binnen 10 seconden melden dat 'je' helemaal prima is. Melden dat je liever 'u' hebt dat gaat niet zonder de ander terecht te wijzen en dat wil je niet.
Volgens mij is etiquette erop gericht om te zorgen dat niemand zich ongemakkelijk voelt, dus je wijst niemand terecht, geeft waar nodig het goede voorbeeld en je kunt beter iets te formeel dan iefs te informeel beginnen.
woensdag 8 oktober 2014 om 00:02
quote::
[...]
Dit geeft toch wel aan dat je onmogelijk iedereen tevreden kan houden. Dus mensen maken wel eens inschattingsfouten wat wel of niet kan bij jou. Ze kennen je immers niet. Denk ook niet dat het zozeer met jou te maken heeft maar meer met wat zij gewend zijn. Ik spreek iedere klant aan met u, ook als ze nog niet dertig zijn (of lijken). Ik heb ook collega's die alleen maar tutoyeren, ongeacht leeftijd.
het is idd wat je gewend bent, zelf u ik ook wat af.
t is lastig om dat stukje opvoeding te negeren.
mijn kinderen hoeven eigenlijk tegen niemand u te zeggen, op school hoeft het niet en veel mensen willen zelf ook niet graag met u aangesproken worden.
[...]
Dit geeft toch wel aan dat je onmogelijk iedereen tevreden kan houden. Dus mensen maken wel eens inschattingsfouten wat wel of niet kan bij jou. Ze kennen je immers niet. Denk ook niet dat het zozeer met jou te maken heeft maar meer met wat zij gewend zijn. Ik spreek iedere klant aan met u, ook als ze nog niet dertig zijn (of lijken). Ik heb ook collega's die alleen maar tutoyeren, ongeacht leeftijd.
het is idd wat je gewend bent, zelf u ik ook wat af.
t is lastig om dat stukje opvoeding te negeren.
mijn kinderen hoeven eigenlijk tegen niemand u te zeggen, op school hoeft het niet en veel mensen willen zelf ook niet graag met u aangesproken worden.
wij slapen nooit.
woensdag 8 oktober 2014 om 00:10
Ik ben in de 40 en het boeit me geen reet.
Ik zeg zelf wel altijd u tegen onbekenden, ook tegen een verkoopster van in de 20.
Ik zeg wel jij tegen de dokter. Omdat ik haar inmiddels goed ken, en zij mij ook. Omdat we ongeveer even oud zijn.En omdat zij mij ook tutoyeert. En omdat de gesprekken vaak heel persoonlijk zijn, soms ook van haar kant (geeft ze me tips hoe zij dingen heeft aangepakt in haar eigen leven)
In mijn werk is het ondenkbaar om te tutoyeren, dat gebeurt dus ook niet.
Ik zeg zelf wel altijd u tegen onbekenden, ook tegen een verkoopster van in de 20.
Ik zeg wel jij tegen de dokter. Omdat ik haar inmiddels goed ken, en zij mij ook. Omdat we ongeveer even oud zijn.En omdat zij mij ook tutoyeert. En omdat de gesprekken vaak heel persoonlijk zijn, soms ook van haar kant (geeft ze me tips hoe zij dingen heeft aangepakt in haar eigen leven)
In mijn werk is het ondenkbaar om te tutoyeren, dat gebeurt dus ook niet.
Ab imo pectore
woensdag 8 oktober 2014 om 00:11
Misschien kent het kassameisje de meneer van 75 wel. Ik vind u inderdaad afstand scheppen en daardoor ook juist niet passen bij winkel- of horecapersoneel. Als ik er vaker kom, en ze kennen me, (en dat heb ik bijvoorbeeld metmmn groenteboer, kaasboer, bakker en sommige caissières) dan maken we vaak even een klein praatje.
Met barperaoneel en obers ook zeker. Zou me zelfs ongemakkelijk voelen als die ineens afstandelijk zouden doen, zou me afvragen wat er mis is!
Ook met mn huisarts heb ik juist een vertrouwensband. Als ik daar beleefd ga zitten doen, hoe kan ik het dan nog hebben over wat me pijn doet of wat me bang maakt?
Kijk, de bankmedewerker is dan weer een ander verhaal. Daar verwacht ik wel gewoon U van.
Met barperaoneel en obers ook zeker. Zou me zelfs ongemakkelijk voelen als die ineens afstandelijk zouden doen, zou me afvragen wat er mis is!
Ook met mn huisarts heb ik juist een vertrouwensband. Als ik daar beleefd ga zitten doen, hoe kan ik het dan nog hebben over wat me pijn doet of wat me bang maakt?
Kijk, de bankmedewerker is dan weer een ander verhaal. Daar verwacht ik wel gewoon U van.
Zeg maar Spijker.
woensdag 8 oktober 2014 om 00:13
quote:MarianneDavids schreef op 08 oktober 2014 @ 00:09:
Ik stam overigens uit de tijd waarin kinderen hun ouders vrijwel altijd met u aanspraken, zo stijf waren mijn ouders gelukkig niet maar tegen mijn grootouders heb ik wel altijd u gezegd, ook tegen leraren.
Ik sprak mijn grootouders ook met u aan. Leerkrachten ook. Mijn ouders niet, niemand in mijn omgeving die dat moest in die tijd. Maar nu hoor ik het wel regelmatig. Ik kan zo een rits klasgenootjes van mijn kinderen opnoemen die hun ouders dienen te vousvoyeren.
Als vriendinnetjes van mijn dochter mevrouw en u zeggen, wat ze meestal doen, zeg ik: zeg maar Emmy en jij. Vind ik veel prettiger.
Ik stam overigens uit de tijd waarin kinderen hun ouders vrijwel altijd met u aanspraken, zo stijf waren mijn ouders gelukkig niet maar tegen mijn grootouders heb ik wel altijd u gezegd, ook tegen leraren.
Ik sprak mijn grootouders ook met u aan. Leerkrachten ook. Mijn ouders niet, niemand in mijn omgeving die dat moest in die tijd. Maar nu hoor ik het wel regelmatig. Ik kan zo een rits klasgenootjes van mijn kinderen opnoemen die hun ouders dienen te vousvoyeren.
Als vriendinnetjes van mijn dochter mevrouw en u zeggen, wat ze meestal doen, zeg ik: zeg maar Emmy en jij. Vind ik veel prettiger.
Ab imo pectore
woensdag 8 oktober 2014 om 00:14
woensdag 8 oktober 2014 om 00:18
quote:emmylou schreef op 08 oktober 2014 @ 00:13:
[...]
Ik sprak mijn grootouders ook met u aan. Leerkrachten ook. Mijn ouders niet, niemand in mijn omgeving die dat moest in die tijd. Maar nu hoor ik het wel regelmatig. Ik kan zo een rits klasgenootjes van mijn kinderen opnoemen die hun ouders dienen te vousvoyeren.
Als vriendinnetjes van mijn dochter mevrouw en u zeggen, wat ze meestal doen, zeg ik: zeg maar Emmy en jij. Vind ik veel prettiger.Mijn schoondochter zegt ook geen u, dat zou ik niet prettig vinden, de kleinkinderen zeggen ook jij. Alleen bij vreemden schep ik graag afstand.
[...]
Ik sprak mijn grootouders ook met u aan. Leerkrachten ook. Mijn ouders niet, niemand in mijn omgeving die dat moest in die tijd. Maar nu hoor ik het wel regelmatig. Ik kan zo een rits klasgenootjes van mijn kinderen opnoemen die hun ouders dienen te vousvoyeren.
Als vriendinnetjes van mijn dochter mevrouw en u zeggen, wat ze meestal doen, zeg ik: zeg maar Emmy en jij. Vind ik veel prettiger.Mijn schoondochter zegt ook geen u, dat zou ik niet prettig vinden, de kleinkinderen zeggen ook jij. Alleen bij vreemden schep ik graag afstand.
verba volant, scripta manent.
woensdag 8 oktober 2014 om 00:19
woensdag 8 oktober 2014 om 00:22
quote:Morrowind schreef op 08 oktober 2014 @ 00:18:
"U" tegen je ouders en grootouders zeggen, vind ik echt raar. Het is toch je familie?
Dat is jouw norm. En andersom zijn er heel veel mensen die zeggen 'je zeggen tegen je ouders? Dat is echt raar! Het is toch je familie!'
Dus wie heeft er nu gelijk?
"U" tegen je ouders en grootouders zeggen, vind ik echt raar. Het is toch je familie?
Dat is jouw norm. En andersom zijn er heel veel mensen die zeggen 'je zeggen tegen je ouders? Dat is echt raar! Het is toch je familie!'
Dus wie heeft er nu gelijk?
woensdag 8 oktober 2014 om 00:31
Heel simpel: altijd "u" tot de ander aangeeft "jij" ook goed te vinden.
Waar ik me ook mateloos aan erger, is de toenemende gewoonte in het zakelijk verkeer dat medewerkers van een ander bedrijf alleen hun voornaam geven/zeggen. Bel je ergens naar op en dan wordt er opgenomen met "Goedemorgen, met Jansen BV, met Hanneke". Of je vraagt met wie je gesproken hebt, en dan wordt er gezegd "met Henk". Of je krijgt een terugbelnotitie dat je Marieke van Pietersen BV moet terugbellen. En dan krijg je een telefoniste aan de lijn, die vriendelijk vraagt "Bedoelt u Marieke Fransen of Marieke Willems?" Tja... dat schiet dan dus niet op. Wat is er mis met gewoon je achternaam gebruiken op je werk en in het zakelijk verkeer?
Waar ik me ook mateloos aan erger, is de toenemende gewoonte in het zakelijk verkeer dat medewerkers van een ander bedrijf alleen hun voornaam geven/zeggen. Bel je ergens naar op en dan wordt er opgenomen met "Goedemorgen, met Jansen BV, met Hanneke". Of je vraagt met wie je gesproken hebt, en dan wordt er gezegd "met Henk". Of je krijgt een terugbelnotitie dat je Marieke van Pietersen BV moet terugbellen. En dan krijg je een telefoniste aan de lijn, die vriendelijk vraagt "Bedoelt u Marieke Fransen of Marieke Willems?" Tja... dat schiet dan dus niet op. Wat is er mis met gewoon je achternaam gebruiken op je werk en in het zakelijk verkeer?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
woensdag 8 oktober 2014 om 00:34
woensdag 8 oktober 2014 om 00:34
Ik hou er niet zo van als mensen u tegen me zeggen. Ik zie mezelf letterlijk niet als een persoon waar je u tegen zegt Ik ben zelf heel informeel en toegankelijk en mensen gaan bij mij vaak vanzelf over van u naar je. Ik vind het prettig als er geen afstand is en dat voel ik wel als er gevousvoyeerd wordt. Zelf zeg ik u tegen (veel) oudere mensen en verder gaat het op gevoel, afhankelijk van de sfeer en setting. Zo had ik laatst een soll. gesprek waarbij het naar mijn gevoel totaal misplaatst zou zijn te vousvoyeren terwijl ik dat normaal wel altijd doe.
woensdag 8 oktober 2014 om 00:35
De reden dat het mij stoort, is dat het wel tegen leeftijdsgenoten voor of achter mij wordt gezegd bij de kassa. laatst was ik met een vriendin in een winkel en toen werd zij wel met u aangesproken en ik niet, terwijl ze twee jaar ouder is. zij worden beleefd aangesproken als volwassenen en ik als meisje. daarin zit het verschil. tuurlijk er zijn ergere dingen maar maak dit bijna dagelijks mee en dan is het niet leuk meer. bijvoorbeeld als een beetje lange grote student waarvan ik weet dat hij nog thuis woont met u wordt aangesproken en ik, moeder van twee kinderen en al bijna 18 jaar het huis uit met jij, dat klopt toch niet?
woensdag 8 oktober 2014 om 00:35
Ohjee, en ik baal al vanaf dat moment dat jongeren me keurig netjes met u aanspreken. Of zeggen: die mevrouw wil er even langs..
Persoonlijk haal ik veel meer respect uit de omgang zelf, hoe mensen inhoudelijk met me omgaan dan hoe ze je aanspreken (een formaliteit) als "u" en "mevrouw". Ik voel me ook geen mevrouw. Mijn moeder is nog van een generatie dat ze de telefoon opneemt met "met mevrouw die en die". Jezelf mevrouw noemen, dat heb ik altijd raar gevonden. Dat ga ik nog niet doen als ik 80 ben.
Maar ja, ik houd zelf niet van afstand, ik ben zelf vrij amicaal, ook met de cassieres. Respect zit hem voor mij dan ook niet in leeftijd, ik heb net zo goed respect voor hun, voor de persoon die ze zijn, het werk wat ze doen, of ze klantvriendelijk zijn enz. Ik voel me geen haar beter omdat ik ouder ben. En ik weet heel zeker dat ik door div mensen die me "je/jij" noemen gerespecteerd word.
Ik ben veel onder jeugd(igen) en heb ook echt belangstelling in wat ze doen en denken, neem ze niet minder serieus omdat ze jonger zijn (en misschien minder levenservaring hebben). En zelf heb ik ook niet voor iedereen die toevallig ouder is dan ik vanzelf respect, iig niet alleen om die reden. (al zal ik ze altijd respectvol tegemoet treden en met u aanspreken, dat wel. En ook in bepaalde formele situaties leeftijdgenoten maar ook een jongere in bepaalde functie of zo). Mijn oudere familieleden noem ik al jaren ook je en jij. En toch met alle respect over en weer.
Het een staat kortom voor mij los van het ander.
Persoonlijk haal ik veel meer respect uit de omgang zelf, hoe mensen inhoudelijk met me omgaan dan hoe ze je aanspreken (een formaliteit) als "u" en "mevrouw". Ik voel me ook geen mevrouw. Mijn moeder is nog van een generatie dat ze de telefoon opneemt met "met mevrouw die en die". Jezelf mevrouw noemen, dat heb ik altijd raar gevonden. Dat ga ik nog niet doen als ik 80 ben.
Maar ja, ik houd zelf niet van afstand, ik ben zelf vrij amicaal, ook met de cassieres. Respect zit hem voor mij dan ook niet in leeftijd, ik heb net zo goed respect voor hun, voor de persoon die ze zijn, het werk wat ze doen, of ze klantvriendelijk zijn enz. Ik voel me geen haar beter omdat ik ouder ben. En ik weet heel zeker dat ik door div mensen die me "je/jij" noemen gerespecteerd word.
Ik ben veel onder jeugd(igen) en heb ook echt belangstelling in wat ze doen en denken, neem ze niet minder serieus omdat ze jonger zijn (en misschien minder levenservaring hebben). En zelf heb ik ook niet voor iedereen die toevallig ouder is dan ik vanzelf respect, iig niet alleen om die reden. (al zal ik ze altijd respectvol tegemoet treden en met u aanspreken, dat wel. En ook in bepaalde formele situaties leeftijdgenoten maar ook een jongere in bepaalde functie of zo). Mijn oudere familieleden noem ik al jaren ook je en jij. En toch met alle respect over en weer.
Het een staat kortom voor mij los van het ander.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
