Psyche
alle pijlers
vousvoyeren
dinsdag 7 oktober 2014 om 23:32
De laatste tijd zit ik er steeds vaker mee dat ik in situaties met onbekenden bijna altijd met jij aangesproken wordt. ik ben inmiddels 36 en vind het prettig wanneer ik in een winkel bijvoorbeeld door de cassiere met u wordt aangesproken, zeker wanneer deze zelf een stuk jonger zijn. Helemaal wanneer er tegen klanten voor mij wel u wordt gezegd en tegen mij dan jij. laatst had ik het ook bij de kassa en zag dat de klanten voor mij van mijn leeftijd waren en van 1 iemand wist ik ook dat ze twee jaar jonger dan ik ben. het is lastig om dit iedere keer te ervaren, ik voel mij dan zo'n meisje, terwijl ik al 25 jaar menstrueer en mij dus al geruime tijd een vrouw voel. ik kleed mij normaal en doe niet kinderlijk. ik heb wel een iets jonger gezicht maar lijk niet 15 jaar jonger bv. hoe zorg ik dat ik toch met u wordt aangesproken. of hoe breng ik dit bij de cassiere ter sprake zonder al te mutserig of beledigd over te komen?
woensdag 8 oktober 2014 om 00:35
De meesten spreken mij ook met u aan, maar soms niet. Afgelopen zaterdag nog in een lingeriewinkel door een jong meisje. Heel aardig meisje hoor, ik heb er niks van gezegd want ze vond me denk ik gewoon aardig en ging jij zeggen. Laatst ook bij de AH trouwens.
Maar ik vind het wat ongepast amicaal, niet zo beleefd. Ik ben zelf redelijk consequent in het u zeggen en vind dat andersom ook fijn.
Maar waarom, ik kan het nieteens echt uitleggen.
Maar ik vind het wat ongepast amicaal, niet zo beleefd. Ik ben zelf redelijk consequent in het u zeggen en vind dat andersom ook fijn.
Maar waarom, ik kan het nieteens echt uitleggen.
woensdag 8 oktober 2014 om 00:42
quote:pippa2 schreef op 08 oktober 2014 @ 00:27:
[...]
Echt waar? Amazing
Ik dacht dat ik en broertje de laatste kinderen op aarde waren (nu in de 30). Ken echt letterlijk TWEE andere gezinnen waar dat zo ging. 1 Insanely kak, 1 'normaal'. Ben zelf opgevoed door reactionaire fossielen, dus tja. Laatst vertelde mijn moeder me nog, dat toen zíj jong was (jaren 50), het al licht belachelijk was dat ze nog u moest zeggen tegen haar ouders...#winningatlife
Maar dus en want, kun je mij meer vertellen over die ouders en kinderen? Leeftijd/'klasse' (beestje/naam/noemen)/religie/etc?
Bij voorbaat dank mevrouw
Die kinderen zijn basisschoolleeftijd. (mijn dochters zijn 7 en 9)
Tja klasse, van heel gemiddeld doorsnee tot wat netter. En enkele Surinaamse kinderen, daar is het veel normaler. Maar ook autochtone kinderen. En de kinderen van een collega van mij moeten ook u zeggen, maar die zijn flink gereformeerd.
De kinderen op school niet. Dus het verschilt eigenlijk nogal.
[...]
Echt waar? Amazing
Ik dacht dat ik en broertje de laatste kinderen op aarde waren (nu in de 30). Ken echt letterlijk TWEE andere gezinnen waar dat zo ging. 1 Insanely kak, 1 'normaal'. Ben zelf opgevoed door reactionaire fossielen, dus tja. Laatst vertelde mijn moeder me nog, dat toen zíj jong was (jaren 50), het al licht belachelijk was dat ze nog u moest zeggen tegen haar ouders...#winningatlifeMaar dus en want, kun je mij meer vertellen over die ouders en kinderen? Leeftijd/'klasse' (beestje/naam/noemen)/religie/etc?
Bij voorbaat dank mevrouw
Die kinderen zijn basisschoolleeftijd. (mijn dochters zijn 7 en 9)
Tja klasse, van heel gemiddeld doorsnee tot wat netter. En enkele Surinaamse kinderen, daar is het veel normaler. Maar ook autochtone kinderen. En de kinderen van een collega van mij moeten ook u zeggen, maar die zijn flink gereformeerd.
De kinderen op school niet. Dus het verschilt eigenlijk nogal.
Ab imo pectore
woensdag 8 oktober 2014 om 00:42
Ik heb het één keer gehad dat er zo onbeleefd werd gedaan tegen me, met een berg ge-jij en ge-jou, dat ik er iets van gezegd heb. Was bij een klantenservice. Toen was ik het zo zat dat ik "Zeg maar u tegen jij" heb gezegd. Verder stoor ik me er niet aan, omdat ik meestal normaal behandeld wordt.
Eigenlijk, ben ik een enorme burgertrut!!
woensdag 8 oktober 2014 om 00:46
in een lingeriewinkel waarin het contact wat dieper gaat heb ik er geen moeite mee, zeker niet als de verkoopster mijn leeftijd ( of ouder nstuurlijk ) is. maar in de supermarkt waarin men elkaar alleen nog maar heeft begroet (zeker als ik niet veel vaker in die winkel ben geweest) vind ik je zeggen tegen mensen vanaf een bepaalde leeftijd te persoonlijk/amicaal. heb er vooral moeite mee als de cassierre duidelijk veel jonger is dan ikzelf. daarbij komt nog dat ik het nort prettig vindt om altijd zo'n 7-10 jaar jonger te worden geschat. ik wil er gewoon uitzien als de leeftijd die ik ben en serieus genomen worden.
woensdag 8 oktober 2014 om 00:46
quote:pejeka schreef op 08 oktober 2014 @ 00:34:
Moet nu opeens denken aan een oudoom van me. De beste man was geboren in 1880 (overleden 1984). Zijn eigen vrouw heb ik hem nooit anders horen aanspreken (in elk geval in gezelschap) dan met "heer gemaal". Dat waren nog eens tijden...
Prachtig!
Mijn oom (al lang overleden) had het ook altijd plechtig over "zijn echtgenote" Ook in de familie. Maar dat was wel een stijve hark.
Een andere oom had het altijd over "de barones" maar dat was cynisch En het paste perfect in het beeld.
Moet nu opeens denken aan een oudoom van me. De beste man was geboren in 1880 (overleden 1984). Zijn eigen vrouw heb ik hem nooit anders horen aanspreken (in elk geval in gezelschap) dan met "heer gemaal". Dat waren nog eens tijden...
Prachtig!
Mijn oom (al lang overleden) had het ook altijd plechtig over "zijn echtgenote" Ook in de familie. Maar dat was wel een stijve hark.
Een andere oom had het altijd over "de barones" maar dat was cynisch En het paste perfect in het beeld.
Ab imo pectore
woensdag 8 oktober 2014 om 00:48
quote:bokjevansteen schreef op 08 oktober 2014 @ 00:46:
in een lingeriewinkel waarin het contact wat dieper gaat heb ik er geen moeite mee, zeker niet als de verkoopster mijn leeftijd ( of ouder nstuurlijk ) is. maar in de supermarkt waarin men elkaar alleen nog maar heeft begroet (zeker als ik niet veel vaker in die winkel ben geweest) vind ik je zeggen tegen mensen vanaf een bepaalde leeftijd te persoonlijk/amicaal. heb er vooral moeite mee als de cassierre duidelijk veel jonger is dan ikzelf. daarbij komt nog dat ik het nort prettig vindt om altijd zo'n 7-10 jaar jonger te worden geschat. ik wil er gewoon uitzien als de leeftijd die ik ben en serieus genomen worden.
Het probleem is dus niet het tutoyeren, maar het feit dat je je regelmatig niet serieus genomen voelt.
Ik denk dat tutoyeren vaak gebeurt als mensen je aardig en toegankelijk vinden. Kan ook een compliment zijn.
in een lingeriewinkel waarin het contact wat dieper gaat heb ik er geen moeite mee, zeker niet als de verkoopster mijn leeftijd ( of ouder nstuurlijk ) is. maar in de supermarkt waarin men elkaar alleen nog maar heeft begroet (zeker als ik niet veel vaker in die winkel ben geweest) vind ik je zeggen tegen mensen vanaf een bepaalde leeftijd te persoonlijk/amicaal. heb er vooral moeite mee als de cassierre duidelijk veel jonger is dan ikzelf. daarbij komt nog dat ik het nort prettig vindt om altijd zo'n 7-10 jaar jonger te worden geschat. ik wil er gewoon uitzien als de leeftijd die ik ben en serieus genomen worden.
Het probleem is dus niet het tutoyeren, maar het feit dat je je regelmatig niet serieus genomen voelt.
Ik denk dat tutoyeren vaak gebeurt als mensen je aardig en toegankelijk vinden. Kan ook een compliment zijn.
Ab imo pectore
woensdag 8 oktober 2014 om 00:50
Tegen ouderen zeg ik altijd u, totdat ze zeggen: zeg maar jij.
Zolang ik dagelijks nog mensen in shock breng met mijn leeftijd (wordt standaard een jaar of 12 te jong geschat), kan ik niet verwachten om met u te worden aangesproken. Prima.
U heb ik wel gezegd tegen mijn eigen opa's en oma's. Mijn kleintje hoeft tegen mijn moeder geen u te zeggen. Van mij niet, maar ook - belangrijker nog - van oma niet. Kinderen van mijn zus moeten dat wel (van hun ouders) tot ingenoegen van mijn moeder. Maar goed, die kinderen moeten ook u zeggen tegen hun eigen ouders. Persoonlijk vind ik dat in deze tijd raar.
Zolang ik dagelijks nog mensen in shock breng met mijn leeftijd (wordt standaard een jaar of 12 te jong geschat), kan ik niet verwachten om met u te worden aangesproken. Prima.
U heb ik wel gezegd tegen mijn eigen opa's en oma's. Mijn kleintje hoeft tegen mijn moeder geen u te zeggen. Van mij niet, maar ook - belangrijker nog - van oma niet. Kinderen van mijn zus moeten dat wel (van hun ouders) tot ingenoegen van mijn moeder. Maar goed, die kinderen moeten ook u zeggen tegen hun eigen ouders. Persoonlijk vind ik dat in deze tijd raar.
woensdag 8 oktober 2014 om 00:50
quote:bokjevansteen schreef op 08 oktober 2014 @ 00:35:
laatst was ik met een vriendin in een winkel en toen werd zij wel met u aangesproken en ik niet, terwijl ze twee jaar ouder is. zij worden beleefd aangesproken als volwassenen en ik als meisje. Beleefdheid zit 'm voor mij niet in 'u' zeggen, maar meer hoe ik benaderd word, of iemand vriendelijk is, me aankijkt terwijl ze iets zegt, me gedag zegt, een kort praatje maakt, etc.. Ik vind ouder/volwassener zijn dan de jongere medemens nou niet echt een verdienste en ik vind het voor mezelf geen reden om anders aangesproken te moeten worden. Maar, misschien denk ik daar als ik (nog) ouder ben anders over
laatst was ik met een vriendin in een winkel en toen werd zij wel met u aangesproken en ik niet, terwijl ze twee jaar ouder is. zij worden beleefd aangesproken als volwassenen en ik als meisje. Beleefdheid zit 'm voor mij niet in 'u' zeggen, maar meer hoe ik benaderd word, of iemand vriendelijk is, me aankijkt terwijl ze iets zegt, me gedag zegt, een kort praatje maakt, etc.. Ik vind ouder/volwassener zijn dan de jongere medemens nou niet echt een verdienste en ik vind het voor mezelf geen reden om anders aangesproken te moeten worden. Maar, misschien denk ik daar als ik (nog) ouder ben anders over
woensdag 8 oktober 2014 om 00:59
quote:Thordis schreef op 08 oktober 2014 @ 00:22:
[...]
Dat is jouw norm. En andersom zijn er heel veel mensen die zeggen 'je zeggen tegen je ouders? Dat is echt raar! Het is toch je familie!'
Dus wie heeft er nu gelijk?
Het is geen kwestie van gelijk hebben. Iedereen moet zelf weten wat 'ie doet. Maar persoonlijk vind ik het raar, omdat ik "U" een aanspreekvorm vind voor mensen die je niet goed kent.
Van de andere kant vind ik het net zo goed raar om je ouders bij hun voornaam aan te spreken. Geen idee hoe het nu is, maar toen ik klein was, was zoiets in Polen absoluut ondenkbaar. Je ouders waren gewoon papa en mama, en hun goede vrienden waren allemaal "ooms" en "tantes". Het was onbeleefd om ze bij hun voornaam aan te spreken.
En toen verhuisden we naar Nederland, kwam ik voor het eerst kinderen tegen die hun ouders bij hun voornaam aanspraken, en zeiden mijn Nederlandse oom en tante: "Oh, noem ons maar Kees en Truus, hoor!"
"Rare jongens, die Hollanders", dacht ik toen
[...]
Dat is jouw norm. En andersom zijn er heel veel mensen die zeggen 'je zeggen tegen je ouders? Dat is echt raar! Het is toch je familie!'
Dus wie heeft er nu gelijk?
Het is geen kwestie van gelijk hebben. Iedereen moet zelf weten wat 'ie doet. Maar persoonlijk vind ik het raar, omdat ik "U" een aanspreekvorm vind voor mensen die je niet goed kent.
Van de andere kant vind ik het net zo goed raar om je ouders bij hun voornaam aan te spreken. Geen idee hoe het nu is, maar toen ik klein was, was zoiets in Polen absoluut ondenkbaar. Je ouders waren gewoon papa en mama, en hun goede vrienden waren allemaal "ooms" en "tantes". Het was onbeleefd om ze bij hun voornaam aan te spreken.
En toen verhuisden we naar Nederland, kwam ik voor het eerst kinderen tegen die hun ouders bij hun voornaam aanspraken, en zeiden mijn Nederlandse oom en tante: "Oh, noem ons maar Kees en Truus, hoor!"
"Rare jongens, die Hollanders", dacht ik toen
woensdag 8 oktober 2014 om 01:20
quote:bokjevansteen schreef op 08 oktober 2014 @ 00:54:
ninon, vond dit tot een jaar of 30 ook nooit een probleem maar nu voel ik mij toch echt wel een mevrouw zeker voor onbekende jongere mensen/ tieners. ze zien toch wel dat ik 2 keer zo oud ben?Misschien zien ze het wel, maar is hun altijd geleerd om u te zeggen tegen mensen die oud zijn en vinden ze jou nog niet oud genoeg, misschien hebben ze een moeder die regelmatig chagrijnig thuis komt omdat ze u tegen haar gezegd hebben, misschien vinden ze u niet bij je passen omdat je net als hen een skinny aan hebt, er zijn zoveel redenen te bedenken. Het is een generatie die het heel normaal vindt om hun ouders/leraren bij de voornaam noemen, dus of je van hen kan verwachten dat ze bekend zijn met beleefdheidsvormen zoals wij die ooit hebben geleerd?
ninon, vond dit tot een jaar of 30 ook nooit een probleem maar nu voel ik mij toch echt wel een mevrouw zeker voor onbekende jongere mensen/ tieners. ze zien toch wel dat ik 2 keer zo oud ben?Misschien zien ze het wel, maar is hun altijd geleerd om u te zeggen tegen mensen die oud zijn en vinden ze jou nog niet oud genoeg, misschien hebben ze een moeder die regelmatig chagrijnig thuis komt omdat ze u tegen haar gezegd hebben, misschien vinden ze u niet bij je passen omdat je net als hen een skinny aan hebt, er zijn zoveel redenen te bedenken. Het is een generatie die het heel normaal vindt om hun ouders/leraren bij de voornaam noemen, dus of je van hen kan verwachten dat ze bekend zijn met beleefdheidsvormen zoals wij die ooit hebben geleerd?
woensdag 8 oktober 2014 om 01:28
quote:bokjevansteen schreef op 08 oktober 2014 @ 00:46:
Ik wil er gewoon uitzien als de leeftijd die ik ben en serieus genomen worden.
Pft, als u denkt dat u alleen maar serieus genomen wordt als u "u" genoemd wordt...
Ziet u het woordje "u"als een certificaat van belangrijkheid? Misschien kunt u aan uw zelfvertrouwen werken.
Ik vind dit iig mega-mutsig, en een typisch jaren-50 probleem.
Ik wil er gewoon uitzien als de leeftijd die ik ben en serieus genomen worden.
Pft, als u denkt dat u alleen maar serieus genomen wordt als u "u" genoemd wordt...
Ziet u het woordje "u"als een certificaat van belangrijkheid? Misschien kunt u aan uw zelfvertrouwen werken.
Ik vind dit iig mega-mutsig, en een typisch jaren-50 probleem.
woensdag 8 oktober 2014 om 07:45
Steenbokje: jij vindt 36 echt een leeftijd om als mevrouw te worden gezien? Dat verbaast me best. Ik ben nog iets ouder - nog geen 40 - en voel me allesbehalve mevrouw.
Los daarvan hoef ik door buitenstaanders niet serieus te worden genomen als serieus betekent dat er u tegen me wordt gezegd. Liever heb ik waardering (hoeft niet eens verbaal) voor wie ik ben, hoe ik ben en wat ik doe.
Los daarvan hoef ik door buitenstaanders niet serieus te worden genomen als serieus betekent dat er u tegen me wordt gezegd. Liever heb ik waardering (hoeft niet eens verbaal) voor wie ik ben, hoe ik ben en wat ik doe.
woensdag 8 oktober 2014 om 07:52
quote:zeeuwsknoopje schreef op 07 oktober 2014 @ 23:40:
Vousvoyeren?!
Tutoyeren bedoel je dat?
Nope, TO wil graag met U worden aangeproken en dat heet dus kennelijk vousvoyeren. Tu = jij en U = vous, dus wel slim gevonden.
In de super zou TO kunnen informeren bij de bedrijfsleider, hoe de etiquette is. Als die zelf al begint te jij-en en jou-en mag er wel iets aan gedaan worden door nog een trapje hoger.
Overigens spreekt niemand mij meer aan met jij en dat vind ik prettig, ik kan dus zelf aangeven hoe ik het wil. Ben begin 50.
Mijn huisarts is uitzondering, een jonge meid van begin 30, die meteen begon te jij-en en jou-en. Dat maakt het een stuk makkelijker om jij/jou tegen haar te zeggen. Bij een arts vind ik het dus anders liggen.
Vousvoyeren?!
Tutoyeren bedoel je dat?
Nope, TO wil graag met U worden aangeproken en dat heet dus kennelijk vousvoyeren. Tu = jij en U = vous, dus wel slim gevonden.
In de super zou TO kunnen informeren bij de bedrijfsleider, hoe de etiquette is. Als die zelf al begint te jij-en en jou-en mag er wel iets aan gedaan worden door nog een trapje hoger.
Overigens spreekt niemand mij meer aan met jij en dat vind ik prettig, ik kan dus zelf aangeven hoe ik het wil. Ben begin 50.
Mijn huisarts is uitzondering, een jonge meid van begin 30, die meteen begon te jij-en en jou-en. Dat maakt het een stuk makkelijker om jij/jou tegen haar te zeggen. Bij een arts vind ik het dus anders liggen.
woensdag 8 oktober 2014 om 07:54
Helemaal eens met Thordis. U geeft wat meer afstand, en je kunt het altijd nog veranderen in je.
En heel opvallend dat mensen roepen dat respect en vriendelijkheid niet zit in het woordje 'u' maar in de omgang, en dat vervolgens iemand die liever met u aangesproken wordt in dit topic uitgemaakt wordt voor mutserig, ouwe wijverig, 'mevrouw wil dit en mevrouw wil dat', en verweten wordt dat ze geen echte problemen heeft om zich druk over te maken,
Inderdaad, een schóólvoorbeeld van prettige omgang met elkaar.
En heel opvallend dat mensen roepen dat respect en vriendelijkheid niet zit in het woordje 'u' maar in de omgang, en dat vervolgens iemand die liever met u aangesproken wordt in dit topic uitgemaakt wordt voor mutserig, ouwe wijverig, 'mevrouw wil dit en mevrouw wil dat', en verweten wordt dat ze geen echte problemen heeft om zich druk over te maken,
Inderdaad, een schóólvoorbeeld van prettige omgang met elkaar.
woensdag 8 oktober 2014 om 08:01
woensdag 8 oktober 2014 om 08:07
quote:bokjevansteen schreef op 07 oktober 2014 @ 23:32:
De laatste tijd zit ik er steeds vaker mee dat ik in situaties met onbekenden bijna altijd met jij aangesproken wordt. ik ben inmiddels 36 en vind het prettig wanneer ik in een winkel bijvoorbeeld door de cassiere met u wordt aangesproken, zeker wanneer deze zelf een stuk jonger zijn. Helemaal wanneer er tegen klanten voor mij wel u wordt gezegd en tegen mij dan jij. laatst had ik het ook bij de kassa en zag dat de klanten voor mij van mijn leeftijd waren en van 1 iemand wist ik ook dat ze twee jaar jonger dan ik ben. het is lastig om dit iedere keer te ervaren, ik voel mij dan zo'n meisje, terwijl ik al 25 jaar menstrueer en mij dus al geruime tijd een vrouw voel. ik kleed mij normaal en doe niet kinderlijk. ik heb wel een iets jonger gezicht maar lijk niet 15 jaar jonger bv. hoe zorg ik dat ik toch met u wordt aangesproken. of hoe breng ik dit bij de cassiere ter sprake zonder al te mutserig of beledigd over te komen?
Oh guttegut, madame menstrueert al 25 jaar en wil nu per se met u aangesproken worden.
Jij bent het type mens waar ik als kind altijd hard voor wegrende en nu als 35 plusser.. dat nog steeds doe!
Tip: Neem jezelf en het leven niet zo serieus. Dat is zo saai. Ook voor je omgeving.
De laatste tijd zit ik er steeds vaker mee dat ik in situaties met onbekenden bijna altijd met jij aangesproken wordt. ik ben inmiddels 36 en vind het prettig wanneer ik in een winkel bijvoorbeeld door de cassiere met u wordt aangesproken, zeker wanneer deze zelf een stuk jonger zijn. Helemaal wanneer er tegen klanten voor mij wel u wordt gezegd en tegen mij dan jij. laatst had ik het ook bij de kassa en zag dat de klanten voor mij van mijn leeftijd waren en van 1 iemand wist ik ook dat ze twee jaar jonger dan ik ben. het is lastig om dit iedere keer te ervaren, ik voel mij dan zo'n meisje, terwijl ik al 25 jaar menstrueer en mij dus al geruime tijd een vrouw voel. ik kleed mij normaal en doe niet kinderlijk. ik heb wel een iets jonger gezicht maar lijk niet 15 jaar jonger bv. hoe zorg ik dat ik toch met u wordt aangesproken. of hoe breng ik dit bij de cassiere ter sprake zonder al te mutserig of beledigd over te komen?
Oh guttegut, madame menstrueert al 25 jaar en wil nu per se met u aangesproken worden.
Jij bent het type mens waar ik als kind altijd hard voor wegrende en nu als 35 plusser.. dat nog steeds doe!
Tip: Neem jezelf en het leven niet zo serieus. Dat is zo saai. Ook voor je omgeving.
woensdag 8 oktober 2014 om 08:12
