Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
donderdag 9 oktober 2014 om 17:11
quote:Eleonora schreef op 09 oktober 2014 @ 16:29:
Bedankt weer voor alle lieve reacties, wat zijn jullie toch onbetaalbaar....
Een serie over een vreemdgaande man, mjah, ik vind het een leuk thema maar heb zelf niet echt de aanvechting om er mee aan de slag te gaan, nu nog niet tenminste, wie weet een keer
Ik heb wel eens nagedacht over een serie over een groepje wat elkaar leerde kennen via een forum inderdaad.
Een comedy leek me wel wat.
Als ik denk aan zeven jaar verwerken word ik daar niet zo heel blij van eerlijk gezegd.
Zelf had ik zoiets van, na een jaar moet het wel een keer klaar zijn. Slaat nergens op maar dan vind ik het persoonlijk wel een keer mooi geweest. Een utopie, dat begrijp ik nu ook.
Intussen heb ik nog best een heleboel gedaan ondanks het ellendige gevoel.
Het zal wel goedkomen allemaal.
Maar het is denk ik geen kwestie van helemaal klaar zijn of helemaal niet.
In de afgelopen weken ben je telkens een heel klein stukje klaar geraakt met de scheiding en met je ex. En zo gaat dat verder, elke dag een beetje meer klaar. Soms met een terugval of moeilijke momenten.
Het komt goed Leo, de zon schijnt ook voor jou achter die stomme wolken.
Bedankt weer voor alle lieve reacties, wat zijn jullie toch onbetaalbaar....
Een serie over een vreemdgaande man, mjah, ik vind het een leuk thema maar heb zelf niet echt de aanvechting om er mee aan de slag te gaan, nu nog niet tenminste, wie weet een keer
Ik heb wel eens nagedacht over een serie over een groepje wat elkaar leerde kennen via een forum inderdaad.
Een comedy leek me wel wat.
Als ik denk aan zeven jaar verwerken word ik daar niet zo heel blij van eerlijk gezegd.
Zelf had ik zoiets van, na een jaar moet het wel een keer klaar zijn. Slaat nergens op maar dan vind ik het persoonlijk wel een keer mooi geweest. Een utopie, dat begrijp ik nu ook.
Intussen heb ik nog best een heleboel gedaan ondanks het ellendige gevoel.
Het zal wel goedkomen allemaal.
Maar het is denk ik geen kwestie van helemaal klaar zijn of helemaal niet.
In de afgelopen weken ben je telkens een heel klein stukje klaar geraakt met de scheiding en met je ex. En zo gaat dat verder, elke dag een beetje meer klaar. Soms met een terugval of moeilijke momenten.
Het komt goed Leo, de zon schijnt ook voor jou achter die stomme wolken.
donderdag 9 oktober 2014 om 17:28
Zeven jaar verwerken klinkt ook wel heel ernstig zwaar. Maar t is al logischer als je bedenkt dat het geen zwart gat van zeven jaar lang is. Dat je in die periode die fijne fases doorgaat van het rouwproces. En dan eindigt met totale acceptatie enzo...
He als jij een serie gaat maken over een groepje vrouwen wat elkaar ontmoet op een forum, dan ga ik wel kijken hoor! Heel heel heel veel vrouwen ontmoeten elkaar op een forum en vormen daarbuiten vriendinnengroepjes. Denk dat het een hit wordt, sowieso omdat jij t maakt natuurlijk
He als jij een serie gaat maken over een groepje vrouwen wat elkaar ontmoet op een forum, dan ga ik wel kijken hoor! Heel heel heel veel vrouwen ontmoeten elkaar op een forum en vormen daarbuiten vriendinnengroepjes. Denk dat het een hit wordt, sowieso omdat jij t maakt natuurlijk
donderdag 9 oktober 2014 om 18:10
Denk dat mijn post niet goed is begrepen.
Heb juist alle begrip voor jouw verdriet en herken daar zelf dingen in.
Heb een relatie gehad van 18 jaar die we samen hebben verbroken en na 10 jaar denk ik nog aan dingen en situaties terug en heeft nog altijd invloed op mij.
Als er kinderen in het spel zijn zullen die veel zien en horen en is niet altijd erg maar kinderen willen van beide ouders kunnen blijven houden.
Helaas wordt dat ze vaak onmogelijk gemaakt niet omdat het verboden wordt maar omdat ze toch vaak toe trekken naar diegene die verlaten is / het meeste verdriet heeft.
Hierdoor verwaterd het contact met de andere ouder.
En heel veel kinderen blijken daar op veel ouderen. / volwassen leeftijd problemen mee te krijgen.
Heb juist alle begrip voor jouw verdriet en herken daar zelf dingen in.
Heb een relatie gehad van 18 jaar die we samen hebben verbroken en na 10 jaar denk ik nog aan dingen en situaties terug en heeft nog altijd invloed op mij.
Als er kinderen in het spel zijn zullen die veel zien en horen en is niet altijd erg maar kinderen willen van beide ouders kunnen blijven houden.
Helaas wordt dat ze vaak onmogelijk gemaakt niet omdat het verboden wordt maar omdat ze toch vaak toe trekken naar diegene die verlaten is / het meeste verdriet heeft.
Hierdoor verwaterd het contact met de andere ouder.
En heel veel kinderen blijken daar op veel ouderen. / volwassen leeftijd problemen mee te krijgen.
donderdag 9 oktober 2014 om 18:42
Ik begrijp wat je zegt, er is echter ook een andere kant.
Als er al contact verwaterd, in míjn geval, dan ligt dat niet aan mij.
Ik heb, vanaf het uit elkaar gaan, mijn ui-ter-ste best gedaan om het contact hecht te houden.
De keuze om bewust ver bij ons vandaan te wonen, om een 'om de week' weekend bezoekregeling af te spreken en - gezien de afstand - nauwelijks mogelijkheden om dat anders op te lossen, komt op geen enkele manier bij mij vandaan.
Ik heb in eerste instantie gezegd weg te zullen gaan uit dit huis, om in het westen te gaan wonen, waar hij werkt, en dan iedere woensdagavond samen te eten. Heb ook gezegd dat hij in mijn nieuwe huis altijd welkom is om zijn dochter te bezoeken. Praktisch gezien en financieel ook, was het beter dat ik in het huis bleef. Mijn ex had er voor kunnen kiezen dichtbij te gaan wonen zodat hij betrokken zou kunnen zijn bij de opvoeding, of co-ouderschap, dát wilde ik het liefst.
Helaas had hij andere plannen en inderdaad, hij is nu veel minder betrokken bij de opvoeding.
Maar ik ga daar nooit van z'n leven verantwoordelijk voor zijn, het is nu precies het tegenovergestelde van mijn ideale beeld van gescheiden ouders zijn.
Als er dus vervreemding plaatsvindt zou ik dat enorm betreuren, ik ga het mezelf echter niet aanrekenen.
Dat zou namelijk onterecht zijn.
Er zijn veel overeenkomsten tussen scheidingen en de manieren van de afhandeling er van, er zijn ook verschillen. Het verschil tussen mijn situatie en die van ouders die door hun invloed zorgen voor verwijdering is dat ik juist mijn best doe om dat te voorkomen. Er zijn echter wel twee ouders nodig om dat te bewerkstelligen.
En nogmaals, ik begrijp heel goed wat je bedoelt.
Als er al contact verwaterd, in míjn geval, dan ligt dat niet aan mij.
Ik heb, vanaf het uit elkaar gaan, mijn ui-ter-ste best gedaan om het contact hecht te houden.
De keuze om bewust ver bij ons vandaan te wonen, om een 'om de week' weekend bezoekregeling af te spreken en - gezien de afstand - nauwelijks mogelijkheden om dat anders op te lossen, komt op geen enkele manier bij mij vandaan.
Ik heb in eerste instantie gezegd weg te zullen gaan uit dit huis, om in het westen te gaan wonen, waar hij werkt, en dan iedere woensdagavond samen te eten. Heb ook gezegd dat hij in mijn nieuwe huis altijd welkom is om zijn dochter te bezoeken. Praktisch gezien en financieel ook, was het beter dat ik in het huis bleef. Mijn ex had er voor kunnen kiezen dichtbij te gaan wonen zodat hij betrokken zou kunnen zijn bij de opvoeding, of co-ouderschap, dát wilde ik het liefst.
Helaas had hij andere plannen en inderdaad, hij is nu veel minder betrokken bij de opvoeding.
Maar ik ga daar nooit van z'n leven verantwoordelijk voor zijn, het is nu precies het tegenovergestelde van mijn ideale beeld van gescheiden ouders zijn.
Als er dus vervreemding plaatsvindt zou ik dat enorm betreuren, ik ga het mezelf echter niet aanrekenen.
Dat zou namelijk onterecht zijn.
Er zijn veel overeenkomsten tussen scheidingen en de manieren van de afhandeling er van, er zijn ook verschillen. Het verschil tussen mijn situatie en die van ouders die door hun invloed zorgen voor verwijdering is dat ik juist mijn best doe om dat te voorkomen. Er zijn echter wel twee ouders nodig om dat te bewerkstelligen.
En nogmaals, ik begrijp heel goed wat je bedoelt.
donderdag 9 oktober 2014 om 18:52
Als er een verwijdering ontstaat heeft jullie dochter heel goed door waardoor dat komt.
Dat kan soms heel verdrietig zijn voor haar en zelfs zover komen dat ze breekt met haar vader . En dat hangt ook van haar vader af hoe hij er mee omgaat als ze hem er op een gegeven moment op aanspreekt.
Mijn jongste dochter heeft om zichzelf verdriet te besparen de knoop door gehakt en geen contact meer met haar vader .
Dat kan soms heel verdrietig zijn voor haar en zelfs zover komen dat ze breekt met haar vader . En dat hangt ook van haar vader af hoe hij er mee omgaat als ze hem er op een gegeven moment op aanspreekt.
Mijn jongste dochter heeft om zichzelf verdriet te besparen de knoop door gehakt en geen contact meer met haar vader .
donderdag 9 oktober 2014 om 18:57
Ik heb nog nooit een verzorgende ouder horen zeggen dat hij / zij wel bewust de relatie tussen de niet verzorgende ouder en kind heeft tegen gewerkt.
Het is vaak de manier waarop woorden worden uitgesproken.
Heb van dichtbij mee gemaakt dat de moeder zei je mag altijd naar je vader maar voor mij hoeft het niet het is jouw keus, kind was toen 9 en de keus was snel gemaakt, het hele contact is inmiddels verbroken.
Maar genoeg hier over vind hoe je alles beschrijft heel helder en de boosheid heel voorstelbaar.
Als je wordt voorgelogen door diegene die je het meeste vertrouwd heeft dat een gigantische impact op je verdere leven.
Sterkte en ik blijf je volgen en wens je alle goeds.
Het is vaak de manier waarop woorden worden uitgesproken.
Heb van dichtbij mee gemaakt dat de moeder zei je mag altijd naar je vader maar voor mij hoeft het niet het is jouw keus, kind was toen 9 en de keus was snel gemaakt, het hele contact is inmiddels verbroken.
Maar genoeg hier over vind hoe je alles beschrijft heel helder en de boosheid heel voorstelbaar.
Als je wordt voorgelogen door diegene die je het meeste vertrouwd heeft dat een gigantische impact op je verdere leven.
Sterkte en ik blijf je volgen en wens je alle goeds.
donderdag 9 oktober 2014 om 19:40
Lieve Eleonora,
Ook als het contact niet gaat zoals je het eerst voor ogen had kan het zonder grootse beschadigingen goed komen.
Om ook een ander geluid te laten horen (waarbij ik echt over niets en niemand wil zeggen dat de 'andere' geluiden niet óók waar zijn) mijn eigen ervaringen:
Mijn ouders zijn gescheiden en ik heb jaren zeer weinig contact gehad met mijn vader (die het druk had met drank en vrouwen). Toen mijn moeder overspannen raakte zijn wij kinderen hals over kop naar mijn vader gebracht. Mijn vader, die niets van kinderen wist of daar iets mee kon. Niet makkelijk.
Het zou tijdelijk zijn, maar we zijn bij hem gebleven en mijn moeder is vlak bij hem gaan wonen. Co-oudersschap in de jaren 80.
Mijn ouders zijn inmiddels vrienden, die ook zonder kinderen contact met elkaar hebben.
De vader van mijn oudste is een droplul eerste klas. Zoéén die zichzelf op de eerste t/m vierhonderdzeventiende plaats heeft staan en naar zijn kind omkeek als het hem uitkwam. Toen zijn leven iets op orde kwam had hij goed nieuws: een vaste baan.... in een ver buitenland. Je snapt het plaatje vast.
Maar die droplul houdt wel evenveel van ons kind als ik, al laat hij dat in daden nauwelijks merken.
Voor mij, en ons kind, was het prettig om hem de rol van feestbehang te laten. Geen enkele opvoedkundige verwachting, geen vaste rol in het leven van ons kind. Alleen leuke uitstapjes.
Natuurlijk was dat voor mij incasseren en slikken en compenseren en aanvullen en enz.
Maar ons kind is groot geworden in de overtuiging dat hij net zo veel van haar houdt als ik.
En nu heb ik met droplul ook een prima band. Kan hem inmiddels weer aardig vinden, hij kwam de laatste jaren ook hier langs als kind niet thuis was. Samen naar diplomauitreiking, goed overleg over uit huis gaan enz. Kind weet wat ze wel en niet aan hem heeft en is een prachtige zelfbewuste jongvolwassene geworden. Met twee ouders die een totaal verschillende rol in haar leven gespeeld hebben/ spelen, maar wel: twéé ouders die onvoorwaardelijk van haar houden.
Ook als het contact niet gaat zoals je het eerst voor ogen had kan het zonder grootse beschadigingen goed komen.
Om ook een ander geluid te laten horen (waarbij ik echt over niets en niemand wil zeggen dat de 'andere' geluiden niet óók waar zijn) mijn eigen ervaringen:
Mijn ouders zijn gescheiden en ik heb jaren zeer weinig contact gehad met mijn vader (die het druk had met drank en vrouwen). Toen mijn moeder overspannen raakte zijn wij kinderen hals over kop naar mijn vader gebracht. Mijn vader, die niets van kinderen wist of daar iets mee kon. Niet makkelijk.
Het zou tijdelijk zijn, maar we zijn bij hem gebleven en mijn moeder is vlak bij hem gaan wonen. Co-oudersschap in de jaren 80.
Mijn ouders zijn inmiddels vrienden, die ook zonder kinderen contact met elkaar hebben.
De vader van mijn oudste is een droplul eerste klas. Zoéén die zichzelf op de eerste t/m vierhonderdzeventiende plaats heeft staan en naar zijn kind omkeek als het hem uitkwam. Toen zijn leven iets op orde kwam had hij goed nieuws: een vaste baan.... in een ver buitenland. Je snapt het plaatje vast.
Maar die droplul houdt wel evenveel van ons kind als ik, al laat hij dat in daden nauwelijks merken.
Voor mij, en ons kind, was het prettig om hem de rol van feestbehang te laten. Geen enkele opvoedkundige verwachting, geen vaste rol in het leven van ons kind. Alleen leuke uitstapjes.
Natuurlijk was dat voor mij incasseren en slikken en compenseren en aanvullen en enz.
Maar ons kind is groot geworden in de overtuiging dat hij net zo veel van haar houdt als ik.
En nu heb ik met droplul ook een prima band. Kan hem inmiddels weer aardig vinden, hij kwam de laatste jaren ook hier langs als kind niet thuis was. Samen naar diplomauitreiking, goed overleg over uit huis gaan enz. Kind weet wat ze wel en niet aan hem heeft en is een prachtige zelfbewuste jongvolwassene geworden. Met twee ouders die een totaal verschillende rol in haar leven gespeeld hebben/ spelen, maar wel: twéé ouders die onvoorwaardelijk van haar houden.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
donderdag 9 oktober 2014 om 21:03
donderdag 9 oktober 2014 om 21:18
Die 7 jaar zijn zeker niet zo donker en zwart geweest zoals je je nu voelt hoor
Een heel proces waarbij zij op alle vlakken wat rust heeft gevonden. Denk ook aan gezondheid, schoonfamilies, nieuwe partner, vakantie etc
Als je het zo ruim inschat, geef je jezelf de ruimte om verschillende situaties te ervaren.
Raar altijd, exen waar ik paar jaar mee heb samengewoond betekenen niets meer
Maar met een kind erbij, je komt nooit meer los van elkaar.
Een heel proces waarbij zij op alle vlakken wat rust heeft gevonden. Denk ook aan gezondheid, schoonfamilies, nieuwe partner, vakantie etc
Als je het zo ruim inschat, geef je jezelf de ruimte om verschillende situaties te ervaren.
Raar altijd, exen waar ik paar jaar mee heb samengewoond betekenen niets meer
Maar met een kind erbij, je komt nooit meer los van elkaar.
donderdag 9 oktober 2014 om 23:04
quote:compu schreef op 09 oktober 2014 @ 21:03:
Feow, ik kan t alleen niet uitstaan dat ze er zo mee wegkomen. Je hebt geslikt en geaccepteerd. Kind zegt niets. Omgeving zwijgt. Kortom: hij leeft zijn leven en heeft een kind dat loyaal is aan hem. Dat is toch oneerlijk?
Ik kan er niet mee worden...Nee, dat is niet oneerlijk. Uiteindelijk draait het niet om de belangen van pa en ma, maar van het kind. Die verdient twee liefhebbende ouders.
Feow, ik kan t alleen niet uitstaan dat ze er zo mee wegkomen. Je hebt geslikt en geaccepteerd. Kind zegt niets. Omgeving zwijgt. Kortom: hij leeft zijn leven en heeft een kind dat loyaal is aan hem. Dat is toch oneerlijk?
Ik kan er niet mee worden...Nee, dat is niet oneerlijk. Uiteindelijk draait het niet om de belangen van pa en ma, maar van het kind. Die verdient twee liefhebbende ouders.
vrijdag 10 oktober 2014 om 00:43
Lieve Leo, denk even aan je. Ben even zelf te ellendig. Gestopt met roken en ik wist ook wel dat roken letterlijk mijn gevoelens in de mist zet. Nu voel ik ze alleen zo erg. Ben best trots dat ik al paar dagen vol houd, meestal nog geen dag. Maar stress van verleden en heden vallen zwaar. Net als jij zie ik ik op tegen feestdagen... Werk erbij vinden of ipv lukt nu niet, zit onder bijstand nivo ondertussen en kan niet eens mijn verjaardag vieren )0: Lees wel met je mee en leef mee. Beterschap voor je grietje!
vrijdag 10 oktober 2014 om 09:41
Lieve Sophie,
Arme jij meid, ik zou willen dat ik je kon helpen met geld of boodschappen, als ik zelf genoeg had, had ik het echt, echt gedaan. Hier moeten we ook ieder dubbeltje omdraaien, anders hielp ik je graag.
Ik vind het lief dat je komt buurten maar voel je niet verplicht schat, je hebt je handen vol aan jezelf zo te lezen.
Arme jij meid, ik zou willen dat ik je kon helpen met geld of boodschappen, als ik zelf genoeg had, had ik het echt, echt gedaan. Hier moeten we ook ieder dubbeltje omdraaien, anders hielp ik je graag.
Ik vind het lief dat je komt buurten maar voel je niet verplicht schat, je hebt je handen vol aan jezelf zo te lezen.
vrijdag 10 oktober 2014 om 09:50
Kom net bij de psycholoog vandaan.
Ik ben me toch kwaad geworden, allemensen....
Ik wist niet dat ik het in me had.
Hopelijk deed ze het expres, om te te triggeren, zo niet dan is het gewoon een heks van een mens.
Ze zat me echt te sarren vond ik, doorvragen, me onderbreken, poeren waar ik niet gepoerd wil worden enzovoort.
Enorm doorzagen over vertrouwen en het seksueel misbruik in mijn jeugd.
Toen ik er iets over vertelde en daar heel emotioneel van werd vroeg ze waarom ik het dan vertelde.
En toen schreeuwde ik dat dat was omdat ZIJ er om vroeg.
Waarom ik zo boos werd.
Ik ontplofte zowat.
Nu zit ik met een opgezwollen kop achter de laptop. Ze stuurde me ook nog half huilend de straat op.
Ik voel me echt even heel erg kut nu hoor, ik wil namelijk niet jankend door een gezondheidscentrum lopen nog helemaal overlopend van emoties.
Bah, wat rot dit.
Morgen komen er vrienden logeren, vijf maar liefst, plus een kind en een hond. Vandaag wilde ik boodschappen gaan doen en zo maar ik moet er nu even niet aan denken.
Morgenochtend maar.
Nu wil ik alleen maar naar bed geloof ik.
Ik ben me toch kwaad geworden, allemensen....
Ik wist niet dat ik het in me had.
Hopelijk deed ze het expres, om te te triggeren, zo niet dan is het gewoon een heks van een mens.
Ze zat me echt te sarren vond ik, doorvragen, me onderbreken, poeren waar ik niet gepoerd wil worden enzovoort.
Enorm doorzagen over vertrouwen en het seksueel misbruik in mijn jeugd.
Toen ik er iets over vertelde en daar heel emotioneel van werd vroeg ze waarom ik het dan vertelde.
En toen schreeuwde ik dat dat was omdat ZIJ er om vroeg.
Waarom ik zo boos werd.
Ik ontplofte zowat.
Nu zit ik met een opgezwollen kop achter de laptop. Ze stuurde me ook nog half huilend de straat op.
Ik voel me echt even heel erg kut nu hoor, ik wil namelijk niet jankend door een gezondheidscentrum lopen nog helemaal overlopend van emoties.
Bah, wat rot dit.
Morgen komen er vrienden logeren, vijf maar liefst, plus een kind en een hond. Vandaag wilde ik boodschappen gaan doen en zo maar ik moet er nu even niet aan denken.
Morgenochtend maar.
Nu wil ik alleen maar naar bed geloof ik.
vrijdag 10 oktober 2014 om 10:06
Was de woede echt om de psieg? Of gaf ze je alleen een mooie aanleiding om ingeslikte woede eruit te laten knallen?
Bij een psycholoog boos worden is niet zo erg joh, het is een veilige plek voor heftige emoties.
Toen ik in therapie was liep ik na afloop ook wel eens huilend over straat.
Genant, ja vond ik wel, maar aan de andere kant: mensen huilen, lachen, vloeken etc nu eenmaal, ook op momenten dat het niet uitkomt.
Sterkte vandaag
Bij een psycholoog boos worden is niet zo erg joh, het is een veilige plek voor heftige emoties.
Toen ik in therapie was liep ik na afloop ook wel eens huilend over straat.
Genant, ja vond ik wel, maar aan de andere kant: mensen huilen, lachen, vloeken etc nu eenmaal, ook op momenten dat het niet uitkomt.
Sterkte vandaag
vrijdag 10 oktober 2014 om 11:39
Boos worden op de psych, vind ik ook helemaal niet erg, maar wel dat ze jou overstuur wegstuurde. Ze had op zijn minst even rustig kunnen praten totdat jij gekalmeerd was. Dat vind ik eerlijk gezegd niet kunnen. Dat is niet verantwoord, dat is mijn mening. Knuffel voor jou. Ik vind dat echt heel rot.
Fijn dat het wat beter gaat met je dochter.
Fijn dat het wat beter gaat met je dochter.
Life is short. Eat dessert first.
vrijdag 10 oktober 2014 om 11:54
Ik heb hier tot nu toe niet gereageerd, maar ik lees je toevallig net..
Hé get, wat klote.
Boos worden bij een therapeut lijkt me op zich heilzaam, omdat de boosheid om het verrraad van een ex partner er toch uit moet, en die ex niet aanwezig is om de woede op los te laten. (Is ook meestal niet verstandig vanwege de kinderen.) En zoals Merisi zegt hoort de psycholoog een veilige plek te zijn, waar dat kan.
Maar doordat ze zo over je grenzen heen banjert, voel je je bij haar even niet meer veilig. Of dat nu helpt?
Ik snap dat je hoofd op dit moment totaal niet naar logées staat, maar morgen ben je vast blij dat ze er zijn.
Hé get, wat klote.
Boos worden bij een therapeut lijkt me op zich heilzaam, omdat de boosheid om het verrraad van een ex partner er toch uit moet, en die ex niet aanwezig is om de woede op los te laten. (Is ook meestal niet verstandig vanwege de kinderen.) En zoals Merisi zegt hoort de psycholoog een veilige plek te zijn, waar dat kan.
Maar doordat ze zo over je grenzen heen banjert, voel je je bij haar even niet meer veilig. Of dat nu helpt?
Ik snap dat je hoofd op dit moment totaal niet naar logées staat, maar morgen ben je vast blij dat ze er zijn.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
vrijdag 10 oktober 2014 om 13:27
Eleonora, heb je wat aan dit bezoek aan je psycholoog gehad?
En zo ja, wat dan?
@ compu: natuurlijk is het oneerlijk. Maar ik zou toch voor geen goud willen ruilen. Die wetenschap heeft me geholpen.
@Sophie: én
En zo ja, wat dan?
@ compu: natuurlijk is het oneerlijk. Maar ik zou toch voor geen goud willen ruilen. Die wetenschap heeft me geholpen.
@Sophie: én
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
