Psyche
alle pijlers
Dagbehandeling
vrijdag 28 december 2007 om 17:29
Nu ik voor de zoveelste keer bij bij de psycholoog op de deur heb geklopt, heb ik als behandeladvies gekregen om in dagbehandeling te gaan.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
vrijdag 11 juli 2008 om 19:37
Jojootje, ik heb topic niet geopend, dat was Tink
Maar er is enorm veel veranderd. Ik heb er heel veel aan gehad!
Echt heel veel. Ik sta nu zo anders in het leven, zoveel positiever, zoveel energieker, ik durf meer dingen, ik ben trots op mezelf, ik ben op zoveel vlakken zo veranderd.
Ik hoor van alle kanten dat ik straal, en zo voel ik mij ook,
stralend.
Nu het 'gewone leven' weer oppakken en ja dat is wel spannend. Maar heb er het volste vertrouwen in. Dus; er is hoop!
Dagbehandeling heeft mij enorm geholpen en ik hoop dat jullie er net zoveel aan zullen hebben als ik!
Maar er is enorm veel veranderd. Ik heb er heel veel aan gehad!
Echt heel veel. Ik sta nu zo anders in het leven, zoveel positiever, zoveel energieker, ik durf meer dingen, ik ben trots op mezelf, ik ben op zoveel vlakken zo veranderd.
Ik hoor van alle kanten dat ik straal, en zo voel ik mij ook,
stralend.
Nu het 'gewone leven' weer oppakken en ja dat is wel spannend. Maar heb er het volste vertrouwen in. Dus; er is hoop!
Dagbehandeling heeft mij enorm geholpen en ik hoop dat jullie er net zoveel aan zullen hebben als ik!
maandag 14 juli 2008 om 16:19
Ik ben net gebeld door de instelling. Morgen heb ik een gesprek met de behandelend psycholoog en a.s. maandag kan ik beginnen. Begint nu wel erg dichtbij te komen zo.
Boompje.. hoe zijn de eerste dagen gegaan? Wat fijn dat je niet alleen straalt, maar je ook stralend voelt.
Boompje.. hoe zijn de eerste dagen gegaan? Wat fijn dat je niet alleen straalt, maar je ook stralend voelt.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
maandag 14 juli 2008 om 18:47
Ah, fijn dat nu opschiet ikbenik, dat wachten is ook niks.
De eerste dagen zijn prima gegaan, ben alles weer een beetje op poten aan het zetten, vakantiebaantje, stage voor komend schooljaar, dat soort dingen. Het wonderbaarlijke eraan is, dat ik er echt weer zin in heb! En dat ik ook echt het idee heb dat ik het allemaal wel weer kan.
Ik heb mij in geen tien jaar zo goed gevoeld.
Nou ja, misschien vinden jullie mijn blije berichten maar irritant omdat je zelf nog volop in behandeling zit, dan moeten jullie dat aangeven hoor! Ik zet het hier neer om een beetje hoop te geven. Te laten weten dat het echt helpt om in behandeling te zitten enzo. Ik hoop dat het jullie een beetje goed doet!
Succes allemaal!
De eerste dagen zijn prima gegaan, ben alles weer een beetje op poten aan het zetten, vakantiebaantje, stage voor komend schooljaar, dat soort dingen. Het wonderbaarlijke eraan is, dat ik er echt weer zin in heb! En dat ik ook echt het idee heb dat ik het allemaal wel weer kan.
Ik heb mij in geen tien jaar zo goed gevoeld.
Nou ja, misschien vinden jullie mijn blije berichten maar irritant omdat je zelf nog volop in behandeling zit, dan moeten jullie dat aangeven hoor! Ik zet het hier neer om een beetje hoop te geven. Te laten weten dat het echt helpt om in behandeling te zitten enzo. Ik hoop dat het jullie een beetje goed doet!
Succes allemaal!
woensdag 16 juli 2008 om 13:28
Wow Boompje! Ik zou willen dat ik al zo ver was. Ik heb momenteel echt helemaal nergens zin in.
Jeetje, dat therapie is echt niet makkelijk zeg. Ik kom er steeds meer en meer achter dat het allemaal veel moeilijker is dan dat ik dacht. Er komen allemaal nog andere dingen om de hoek kijken, en dat valt me vies tegen. Dacht dat ik mezelf nu inmiddels wel een beetje kende, maar niets is minder waar.
Ik ben vandaag ziek naar huis gegaan op mijn werk. Ik werd zo beroerd ineens. Het is heel erg heftig bij mij op het moment, en dat had ik niet goed door. Ik breng mijn dag nu een beetje door met nadenken, dingen op een rijtje zetten, dingen opschrijven en huilen.
Pffft....morgen weer een dag. Succes iedereen met de therapie!
Jeetje, dat therapie is echt niet makkelijk zeg. Ik kom er steeds meer en meer achter dat het allemaal veel moeilijker is dan dat ik dacht. Er komen allemaal nog andere dingen om de hoek kijken, en dat valt me vies tegen. Dacht dat ik mezelf nu inmiddels wel een beetje kende, maar niets is minder waar.
Ik ben vandaag ziek naar huis gegaan op mijn werk. Ik werd zo beroerd ineens. Het is heel erg heftig bij mij op het moment, en dat had ik niet goed door. Ik breng mijn dag nu een beetje door met nadenken, dingen op een rijtje zetten, dingen opschrijven en huilen.
Pffft....morgen weer een dag. Succes iedereen met de therapie!
zondag 20 juli 2008 om 10:24
@Boompje, ik vind het heel prettig om te lezen dat het zo goed gaat met jou en dat je nu aan het stralen bent!!!! Dat gevoel moet je vast houden bij tegenslagen, maar als het goed is heb je dat geleerd tijdens de dagbehandeling!
@Tink, ik voel met je mee, ik zit ook in zo'n periode dat niks lukt en dat ik nergens zin in heb. Ik slaap heel slecht en droom ontzettend veel met name over alles wat er gebeurd is en wat mij bezig houdt. Het schrijven helpt mij zoveel om de dingen op een rijtje te zetten, maar het is echt zoveel en steeds weer hetzelfde wat door mijn hoofd spookt.
Zo in het weekend verlang ik echt weer naar een therapiedag omdat het wel de plek is waar ik terecht kan met mijn gedachten en mijn gevoel.
Sterkte Tink!
@IBIHINA, fijn dat je kunt beginnen. In het begin vond ik het heel spannend en het was echt wennen in de groep, maar ik vin het nog steeds fijn om daar naar toe te gaan.
@Tink, ik voel met je mee, ik zit ook in zo'n periode dat niks lukt en dat ik nergens zin in heb. Ik slaap heel slecht en droom ontzettend veel met name over alles wat er gebeurd is en wat mij bezig houdt. Het schrijven helpt mij zoveel om de dingen op een rijtje te zetten, maar het is echt zoveel en steeds weer hetzelfde wat door mijn hoofd spookt.
Zo in het weekend verlang ik echt weer naar een therapiedag omdat het wel de plek is waar ik terecht kan met mijn gedachten en mijn gevoel.
Sterkte Tink!
@IBIHINA, fijn dat je kunt beginnen. In het begin vond ik het heel spannend en het was echt wennen in de groep, maar ik vin het nog steeds fijn om daar naar toe te gaan.
maandag 21 juli 2008 om 15:53
Ikbenik: Hoe was je eerste dag vandaag? Viel het een beetje mee?
@ JoJootje:
Ik heb ook wel regelmatig dat ik graag op therapie zit. Ik merk dat ik echt een super-getalenteerde-emotie-omzet-knop heb. Echt thuis is er niks aan de hand, op het werk is er niks aan de hand, en voor ik naar therapie ga is er niks aan de hand. Maar zodra ik de auto uitstap en naar het gebouw moet lopen, kan ik al beginnen met huilen. Maar het zet nooit door. Ik sta de hele dag op het punt van huilen, tot ik weer naar huis ga. Pffft...echt vermoeiend. Ik slaap ook gigantisch slecht op het moment, dus dat kan er ook nog wel bij.
Voor iedereen:
@ JoJootje:
Ik heb ook wel regelmatig dat ik graag op therapie zit. Ik merk dat ik echt een super-getalenteerde-emotie-omzet-knop heb. Echt thuis is er niks aan de hand, op het werk is er niks aan de hand, en voor ik naar therapie ga is er niks aan de hand. Maar zodra ik de auto uitstap en naar het gebouw moet lopen, kan ik al beginnen met huilen. Maar het zet nooit door. Ik sta de hele dag op het punt van huilen, tot ik weer naar huis ga. Pffft...echt vermoeiend. Ik slaap ook gigantisch slecht op het moment, dus dat kan er ook nog wel bij.
Voor iedereen:
maandag 21 juli 2008 om 18:46
Bij ons in de groep werkte niemand, studeerde niemand. Alleen therapie, verder geen verplichting van werkgevers. Dat werd ons ook aangeraden. Ik kon ook helemaal niets meer toen ik in therapie kwam, dus voor mij was het sowieso geen optie om er nog iets naast te doen.
Het werd zo gedaan omdat je dan je alleen hoeft te concentreren op therapie, geen energie kwijt raakt aan andere dingen. Ik geloof er ook wel in.
Succes iig!
Het werd zo gedaan omdat je dan je alleen hoeft te concentreren op therapie, geen energie kwijt raakt aan andere dingen. Ik geloof er ook wel in.
Succes iig!
maandag 21 juli 2008 om 21:43
@tink: wat vervelend dat je zo'n moeite hebt met je gevoel momenteel. En slecht slapen maakt het allemaal niet makkelijker. Kun jij wel praten in de groep over je gevoel?
@boompje: leuk dat je nog meeleest en antwoord geeft!
@Jojootje: ook al een mindere periode. Het klinkt fijn dat je goed terecht kunt bij je groep en je er thuis voelt.
Ikzelf heb vandaag de eerste dag gehad in de therapie. Moet zeggen dat ik het een heftige dag vond. Kwam terecht bij een oud klasgenoot wat wel even schikken was. Verder ben ik best "bang" voor mannen en was er een man die na een kwartier al over de rooie ging, weg ging en niet meer terugkwam. Vond ik al een flinke binnenkomer. En toen er nog een dame ging huilen toen ik aan het vertellen was en er gezegd werd dat ik me meer bezig moest houden met mezelf en minder op de rest moet letten, omdat ik er wat van zei (ik zei goh: gaat het wel goed met haar ze zit te huilen)
Ik moet zeggen dat dit dus in het eerste uur gebeurde en ik hierna al gelijk erg moe was en toen kwam het blok creatieve therapie nog.
Ik heb het idee dat ik nu ook niet duidelijk overkom, maar ga ook slapen ben enorm moe. Ben na de therapie gelijk doorgegaan naar een verjaardag en ben nu net pas terug. Ben echt gesloopt. Woensdag pas weer naar therapie dus heb een dagje vrij morgen. Ben er gelijk al aan toe.
@boompje: leuk dat je nog meeleest en antwoord geeft!
@Jojootje: ook al een mindere periode. Het klinkt fijn dat je goed terecht kunt bij je groep en je er thuis voelt.
Ikzelf heb vandaag de eerste dag gehad in de therapie. Moet zeggen dat ik het een heftige dag vond. Kwam terecht bij een oud klasgenoot wat wel even schikken was. Verder ben ik best "bang" voor mannen en was er een man die na een kwartier al over de rooie ging, weg ging en niet meer terugkwam. Vond ik al een flinke binnenkomer. En toen er nog een dame ging huilen toen ik aan het vertellen was en er gezegd werd dat ik me meer bezig moest houden met mezelf en minder op de rest moet letten, omdat ik er wat van zei (ik zei goh: gaat het wel goed met haar ze zit te huilen)
Ik moet zeggen dat dit dus in het eerste uur gebeurde en ik hierna al gelijk erg moe was en toen kwam het blok creatieve therapie nog.
Ik heb het idee dat ik nu ook niet duidelijk overkom, maar ga ook slapen ben enorm moe. Ben na de therapie gelijk doorgegaan naar een verjaardag en ben nu net pas terug. Ben echt gesloopt. Woensdag pas weer naar therapie dus heb een dagje vrij morgen. Ben er gelijk al aan toe.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
dinsdag 22 juli 2008 om 15:52
Het werken er bij ging tot nu toe eigenlijk heel erg goed, en ik moet zeggen dat ik het erg positief vind dat ik nog aan het werk ben. Dit draagt wat mij betreft ook bij aan de therapie. Alleen is de therapie nu zo heftig, dat ik me er niet meer toe kan zetten. Ik moet morgen weer werken, en ben benieuwd hoe dat gaat. Mijn baas vond het op zich wel ok als het niet lukte, maar ik moest wel proberen. Maar dat vind ik prima.
Ik kan in de groep heel goed terecht met mijn gevoelens. Wat bij ons wel lastig is zijn de vakanties nu. We zijn met zo weinig mensen op het moment, gelukkig loopt de therapie nog wel goed.
@ Ikbenik: Wat een heftige dag zeg, ik moet zeggen dat ik er wel een beetje van schrik. Je krijgt nogal wat op je bord zo'n eerste dag. En dat je moe bent na zo'n eerste uur, dat is op zich niet zo vreemd. Ik was de eerste twee maanden echt iedere dag helemaal gesloopt. Veel succes morgen!
Ik kan in de groep heel goed terecht met mijn gevoelens. Wat bij ons wel lastig is zijn de vakanties nu. We zijn met zo weinig mensen op het moment, gelukkig loopt de therapie nog wel goed.
@ Ikbenik: Wat een heftige dag zeg, ik moet zeggen dat ik er wel een beetje van schrik. Je krijgt nogal wat op je bord zo'n eerste dag. En dat je moe bent na zo'n eerste uur, dat is op zich niet zo vreemd. Ik was de eerste twee maanden echt iedere dag helemaal gesloopt. Veel succes morgen!
donderdag 24 juli 2008 om 07:53
donderdag 24 juli 2008 om 15:18
@boompje: wat raar dat de rest er niet was. Zal idd fijn zijn als dit in de toekomst beter gaat lopen.
Gisteren en vandaag zijn bij mij nu rustiger verlopen. Woensdag is best een rustige dag en vandaag was veel praten, maar ben nu al aan het leren om bepaalde dingen meer bij anderen te laten en niet op mezelf te betrekken. Door de therapie vandaag kon ik nu al een stuk kalmer naar een voorval van afgelopen week kijken dan voor de therapie dus dat voelt erg fijn!
Gisteren en vandaag zijn bij mij nu rustiger verlopen. Woensdag is best een rustige dag en vandaag was veel praten, maar ben nu al aan het leren om bepaalde dingen meer bij anderen te laten en niet op mezelf te betrekken. Door de therapie vandaag kon ik nu al een stuk kalmer naar een voorval van afgelopen week kijken dan voor de therapie dus dat voelt erg fijn!
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
zondag 27 juli 2008 om 18:26
Hallo meiden, hoe is het weekend bij jullie verlopen?
Ik heb veel aan de therapie tips gehad al voor afgelopen weekend. Ook praktische tips en dat is natuurlijk makkelijker op te volgen.
Ik zou jullie graag wat meer op de hoogte willen houden, maar ben nu vaak erg moe en heb dan niet te puf om te reageren.
Ik heb veel aan de therapie tips gehad al voor afgelopen weekend. Ook praktische tips en dat is natuurlijk makkelijker op te volgen.
Ik zou jullie graag wat meer op de hoogte willen houden, maar ben nu vaak erg moe en heb dan niet te puf om te reageren.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
maandag 28 juli 2008 om 15:57
Dat je zo moe bent dat snap ik echt volkomen. Dat ging bij mij na 2 maanden omgeveer weg. Ik had toen ook echt geen puf meer om hier nog te schrijven, laat allemaal maar lekker even.
Als ik nu heftig in de therapie zit, heb ik dat nog wel eens. Word vanzelf wel beter en is helemaal niet erg.
Fijn dat je direct ook bruikbare tips kreeg. Ik zou het wel wat rustig aan doen, als je te snel wilt werkt het alleen maar averechts.
Als ik nu heftig in de therapie zit, heb ik dat nog wel eens. Word vanzelf wel beter en is helemaal niet erg.
Fijn dat je direct ook bruikbare tips kreeg. Ik zou het wel wat rustig aan doen, als je te snel wilt werkt het alleen maar averechts.
maandag 28 juli 2008 om 16:25
Na het verwijderen van een goedaardige tumor - 4,5 jaar geleden, ben ik chronisch ziek geworden. Na een gesprek met de huisarts twee weken geleden (waarin zij me zei dat ik mijn ziekte volgens haar nog steeds niet geaccepteerd heb), ben ik aan het denken geslagen en ben ik erachtergekomen dat ze gelijk heeft en dat mijn ziekte mijn leven eigenlijk al die tijd al beheerst...
Ik denk dat ik het al die tijd gewoon niet heb willen zien, omdat ik sterk wilde zijn! Nadat ik ziek ben geworden heb ik keihard geknokt om mijn leven weer op de rit te krijgen: nieuwe baan, steeds meer uren werken (ik werk nu 3 dagen = max), huis gekocht, ... Maar heb het idee dat ik daarin aan mezelf voorbij geschoten ben. Eigenlijk denk ik sinds ik ziek ben 24 uur per dag aan mijn ziekte. Het lijkt wel alsof ik aan niets anders meer kan denken en het belemmert me enorm. Ik ben pas 27 en voel me geremd in mijn leven. Ik moet om de paar uur medicijnen slikken, ben heel vaak moe en heb het idee dat iedereen om me heen door gaat, terwijl ik stil sta...
Verder krijg ik van familie en een aantal vrienden niet het begrip dat ik zou willen krijgen. Al vind ik ook dat het nu wel eens afgelopen mag zijn met mijn 'geklaag'. Ik heb het idee dat ik in de eerste plaats patiënt ben en dan pas mens. Ik pieker veel en zou willen dat ik niet ziek was. Maar ja, dat ben ik nu eenmaal wel en dat zal ik moeten accepteren! Maar hoe?? Ik denk ook dat ik ook meer energie zou hebben als ik niet constant zo bezig zou zijn met mijn ziekte. Is er iemand die me kan helpen?
Ik heb - toen ik net ziek was - bij een maatschappelijk werker gelopen, waar ik goed geholpen werd en verder kwam. Maar omdat deze persoon vooral mensen hielp die bijvoorbeeld bang waren voor een operatie of angst hadden voor naalden, vond hij dat ik bij hem niet op mijn plek was en verwees me door naar een psychologe. Helaas had ik met deze psychologe geen klik. Vond het een echte tutmadam en ze was nogal zweverig, ik had het idee dat ik concreet tot niet kwam en heb het na vijf behandelingen voor gezien gehouden...
Het liefst zou ik iets van 3 dagen per week aan mijn gezondheid willen werken, zowel aan mijn conditie als de acceptatie van mijn ziekte. Zo'n deeltijd-dagbehandeling klinkt dan ook wel als iets voor mij... Of zitten hier toch vooral mensen die bijv. depressief zijn, bordeline hebben, etc.? Het liefst zou ik in een groepje zitten met mensen van mijn eigen leeftijd, die ook een chronische ziekte hebben.
Ik denk dat ik het al die tijd gewoon niet heb willen zien, omdat ik sterk wilde zijn! Nadat ik ziek ben geworden heb ik keihard geknokt om mijn leven weer op de rit te krijgen: nieuwe baan, steeds meer uren werken (ik werk nu 3 dagen = max), huis gekocht, ... Maar heb het idee dat ik daarin aan mezelf voorbij geschoten ben. Eigenlijk denk ik sinds ik ziek ben 24 uur per dag aan mijn ziekte. Het lijkt wel alsof ik aan niets anders meer kan denken en het belemmert me enorm. Ik ben pas 27 en voel me geremd in mijn leven. Ik moet om de paar uur medicijnen slikken, ben heel vaak moe en heb het idee dat iedereen om me heen door gaat, terwijl ik stil sta...
Verder krijg ik van familie en een aantal vrienden niet het begrip dat ik zou willen krijgen. Al vind ik ook dat het nu wel eens afgelopen mag zijn met mijn 'geklaag'. Ik heb het idee dat ik in de eerste plaats patiënt ben en dan pas mens. Ik pieker veel en zou willen dat ik niet ziek was. Maar ja, dat ben ik nu eenmaal wel en dat zal ik moeten accepteren! Maar hoe?? Ik denk ook dat ik ook meer energie zou hebben als ik niet constant zo bezig zou zijn met mijn ziekte. Is er iemand die me kan helpen?
Ik heb - toen ik net ziek was - bij een maatschappelijk werker gelopen, waar ik goed geholpen werd en verder kwam. Maar omdat deze persoon vooral mensen hielp die bijvoorbeeld bang waren voor een operatie of angst hadden voor naalden, vond hij dat ik bij hem niet op mijn plek was en verwees me door naar een psychologe. Helaas had ik met deze psychologe geen klik. Vond het een echte tutmadam en ze was nogal zweverig, ik had het idee dat ik concreet tot niet kwam en heb het na vijf behandelingen voor gezien gehouden...
Het liefst zou ik iets van 3 dagen per week aan mijn gezondheid willen werken, zowel aan mijn conditie als de acceptatie van mijn ziekte. Zo'n deeltijd-dagbehandeling klinkt dan ook wel als iets voor mij... Of zitten hier toch vooral mensen die bijv. depressief zijn, bordeline hebben, etc.? Het liefst zou ik in een groepje zitten met mensen van mijn eigen leeftijd, die ook een chronische ziekte hebben.
maandag 28 juli 2008 om 18:51
@Mrs. Jones,
Wat een lastige situatie. Ik weet niet of je terecht kunt bij dagbehandeling in een ggz instelling zonder concrete psychische diagnose. Ik zou haast denken van niet, maar je zult zeker niet de eerste zijn die na het meemaken van een ziekte erover willen praten ook voor de acceptatie van het cronisch ziek zijn. Ik zou je het advies willen geven om eens te oveleggen met je psycholoog (kan denk ik ook telefonisch) wanneer je dit niet ziet zitten is het denk ik iets wat je ook met je huisarts kan overleggen.
Ik denk wel dat het erg goed is als je met lotgenoten zal praten. Is er op internet geen lotgenoten groep voor jonge mensen die chronisch ziek zijn? Wellicht een speciaal forum om alvast gelijk aan de slag te kunnen. De weg naar juiste hulp is namelijk best lang...
@tinkedel: ja het moe zijn hoor ik van meerdere die beginnen met de therapie. Ik geloof niet dat ik te snel ga, maar ik moet mezelf wel begrenzen want dat is ook 1 van de redenen dat ik de behandeling volg.
\hoe gaat het verder met je? De laatste keer had je een terugslag meen ik, hoe is dat verlopen?
@boompje: hoe gaat het met jou? Kom je de dagen goed door?
Hier niet veel veranderingen. Woensdag gesprek met de psychiater over mijn medicatie omdat deze niet voldoende werkt. Ben benieuwd hoe dit loopt nog nooit gesprek met psychiater gehad, maar schijnt een aardige man te zijn.
Wat een lastige situatie. Ik weet niet of je terecht kunt bij dagbehandeling in een ggz instelling zonder concrete psychische diagnose. Ik zou haast denken van niet, maar je zult zeker niet de eerste zijn die na het meemaken van een ziekte erover willen praten ook voor de acceptatie van het cronisch ziek zijn. Ik zou je het advies willen geven om eens te oveleggen met je psycholoog (kan denk ik ook telefonisch) wanneer je dit niet ziet zitten is het denk ik iets wat je ook met je huisarts kan overleggen.
Ik denk wel dat het erg goed is als je met lotgenoten zal praten. Is er op internet geen lotgenoten groep voor jonge mensen die chronisch ziek zijn? Wellicht een speciaal forum om alvast gelijk aan de slag te kunnen. De weg naar juiste hulp is namelijk best lang...
@tinkedel: ja het moe zijn hoor ik van meerdere die beginnen met de therapie. Ik geloof niet dat ik te snel ga, maar ik moet mezelf wel begrenzen want dat is ook 1 van de redenen dat ik de behandeling volg.
\hoe gaat het verder met je? De laatste keer had je een terugslag meen ik, hoe is dat verlopen?
@boompje: hoe gaat het met jou? Kom je de dagen goed door?
Hier niet veel veranderingen. Woensdag gesprek met de psychiater over mijn medicatie omdat deze niet voldoende werkt. Ben benieuwd hoe dit loopt nog nooit gesprek met psychiater gehad, maar schijnt een aardige man te zijn.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
dinsdag 29 juli 2008 om 08:10
@ mrsJones:
ik weet toevallig van een collega die kanker heeft gehad, dat ze in therapie is geweest. Dit deed ze bij een revalidatiecentrum bij ons in de stad.
Ging hier meerdere malen per week naartoe.
Zij heeft dit als heel fijn ervaren. Ze kon praten met lotgenoten over wat voor impact dit heeft gehad op haar leven.
Misschien dat dit ook bij jou in de buurt mogelijk is?
liefs..
ik weet toevallig van een collega die kanker heeft gehad, dat ze in therapie is geweest. Dit deed ze bij een revalidatiecentrum bij ons in de stad.
Ging hier meerdere malen per week naartoe.
Zij heeft dit als heel fijn ervaren. Ze kon praten met lotgenoten over wat voor impact dit heeft gehad op haar leven.
Misschien dat dit ook bij jou in de buurt mogelijk is?
liefs..
dinsdag 29 juli 2008 om 08:23
lieve allemaal!
allereerst wil ik zeggen dat jullie kanjers zijn!!
ik lees al even mee op dit topic omdat ik zelf ook plannen had voor dagbehandeling.
Nu is het eindelijk zover.... start over 2 weken in een voorbereidingsgroep. Dit is twee dagdelen per week. Na 4 tot 6 weken word ik in de 'echte' groep geplaatst.
Spannend dus.
Ik heb veel aan dit topic en jullie reacties!!!
voor jullie!
liefs..
allereerst wil ik zeggen dat jullie kanjers zijn!!
ik lees al even mee op dit topic omdat ik zelf ook plannen had voor dagbehandeling.
Nu is het eindelijk zover.... start over 2 weken in een voorbereidingsgroep. Dit is twee dagdelen per week. Na 4 tot 6 weken word ik in de 'echte' groep geplaatst.
Spannend dus.
Ik heb veel aan dit topic en jullie reacties!!!
voor jullie!
liefs..
dinsdag 29 juli 2008 om 09:17
Mijn huisarts had mij een tijdje geleden ook al naar een revalidatiecentrum verwezen, maar op een of andere manier willen ze me daar niet helpen... Na het intake gesprek - warrvan ik dus dacht dat het de start van een behandeling zou zijn - ben ik weer naar huis gestuurd. Wil je hulp, kan je het niet krijgen! Of is het tenminste heel erg lastig...
Vijf maanden geleden ben ik trouwens geveld door spit (heb ik wel vaker), maar in tegenstelling tot andere keren was het nu níet binnen een aantal weken / een aantal behandelingen bij de fysiotherapeut over. De rugpijn is gebleven en heel heftig (ik slik 3x daags Tramadol+Paracetamol/Codeïne om de pijn te onderdrukken). Daardoor zit ik nu al vijf maanden thuis (ik werk momenteel dus niet) en heb ik het idee dat ik - net als 4,5 jaar geleden - de regie over mijn eigen leven kwijt ben/raak. Ik wil dit niet nog een keer meemaken, ik ben toen al mijn baan e.d. kwijtgeraakt (ik had een tijdelijk contract). Door het hele gedoe rondom mijn rug ben ik wel een normaal dagritme kwijtgeraakt. Ik heb daar erg veel behoefte aan, vandaar dat ik aan deel-/voltijd dagbehandeling dacht.
Overigens kunnen ze geen oorzaak voor mijn pijnklachten vinden en de huisarts denkt eraan dat ik somatisch zou kunnen zijn, maar dat geloof ik niet (of steek ik dan toch m'n kop weer in het zand?). Zo'n heftige pijn zit toch niet tussen je oren?
Nu ben ik dus weer teruggegaan naar mijn huisarts en zij gaat nog eens contact opnemen met het revalidatiecentrum. Ze zou ook nog even verder zoeken, omdat ze niet direct weet waar ik het beste terecht kan (GGZ, psychologe, revalidatiecentrum, ...) en komt daar deze week op terug. Daarom ben ik zelf ook maar even aan het google-en en informeren geslagen...
Op het moment ben ik trouwens nergens onder behandeling.
Bedankt voor jullie berichtjes tot nu toe!
Vijf maanden geleden ben ik trouwens geveld door spit (heb ik wel vaker), maar in tegenstelling tot andere keren was het nu níet binnen een aantal weken / een aantal behandelingen bij de fysiotherapeut over. De rugpijn is gebleven en heel heftig (ik slik 3x daags Tramadol+Paracetamol/Codeïne om de pijn te onderdrukken). Daardoor zit ik nu al vijf maanden thuis (ik werk momenteel dus niet) en heb ik het idee dat ik - net als 4,5 jaar geleden - de regie over mijn eigen leven kwijt ben/raak. Ik wil dit niet nog een keer meemaken, ik ben toen al mijn baan e.d. kwijtgeraakt (ik had een tijdelijk contract). Door het hele gedoe rondom mijn rug ben ik wel een normaal dagritme kwijtgeraakt. Ik heb daar erg veel behoefte aan, vandaar dat ik aan deel-/voltijd dagbehandeling dacht.
Overigens kunnen ze geen oorzaak voor mijn pijnklachten vinden en de huisarts denkt eraan dat ik somatisch zou kunnen zijn, maar dat geloof ik niet (of steek ik dan toch m'n kop weer in het zand?). Zo'n heftige pijn zit toch niet tussen je oren?
Nu ben ik dus weer teruggegaan naar mijn huisarts en zij gaat nog eens contact opnemen met het revalidatiecentrum. Ze zou ook nog even verder zoeken, omdat ze niet direct weet waar ik het beste terecht kan (GGZ, psychologe, revalidatiecentrum, ...) en komt daar deze week op terug. Daarom ben ik zelf ook maar even aan het google-en en informeren geslagen...
Op het moment ben ik trouwens nergens onder behandeling.
Bedankt voor jullie berichtjes tot nu toe!
dinsdag 29 juli 2008 om 09:23
Het niet kunnen accepteren van mijn ziekte gaan trouwens ook gepaard met een rij aan andere psychische problemen:
- ik heb een tijd lang van alles lijstjes gemaakt
- ben van tijd tot tijd - bijna opsessief - met afvallen en/of sporten / gezond leven bezig (ben door medicatie, die ik nodig heb vanaf de operatie 20 kilo aangekomen > inmiddels 10 kilo kwijt, maar ja, die andere 10 zitten er nog steeds aan)
- ik kan heel moeilijk keuzes maken (altijd al gehad)
- wil alles tot in detail uitzoeken en alles nagenoeg 'perfect' willen doen > zie de percentages waarin ik berichtjes wijzig
- snel wisselende stemmingen
- vertrouwen in eigen lichaam kwijt
- etc. etc.
Er is dus inmiddels wel een hele batterij aan klachten ontstaan (deels) vanwege het niet accepteren...
- ik heb een tijd lang van alles lijstjes gemaakt
- ben van tijd tot tijd - bijna opsessief - met afvallen en/of sporten / gezond leven bezig (ben door medicatie, die ik nodig heb vanaf de operatie 20 kilo aangekomen > inmiddels 10 kilo kwijt, maar ja, die andere 10 zitten er nog steeds aan)
- ik kan heel moeilijk keuzes maken (altijd al gehad)
- wil alles tot in detail uitzoeken en alles nagenoeg 'perfect' willen doen > zie de percentages waarin ik berichtjes wijzig
- snel wisselende stemmingen
- vertrouwen in eigen lichaam kwijt
- etc. etc.
Er is dus inmiddels wel een hele batterij aan klachten ontstaan (deels) vanwege het niet accepteren...
dinsdag 29 juli 2008 om 15:57
@ MrsJones:
Wat een vervelende situatie. Het lijkt mij eigenlijk dat je in een revalidatie-programma best wel je plek zou zitten. Daar geven ze meestal ook aandacht aan de psychische kant. Hebben ze bij jou geen uitleg gegeven waarom je niet geschikt bent voor het programma? Het klinkt alsof je toen wel vrij actief was, misschien was je op dat moment lichamelijk goed genoeg voor een revalidatie centrum. Ze focussen daar natuurlijk voornamelijk om het lichaam.
Ik ken wel mensen in dagbehandeling die ook chronisch ziek zijn en die daar ook zijn voor de acceptatie. Afhankelijk van de problematiek wordt je dan in een groep geplaatst. Het hoeft dan niet zo te zijn dat dat een groep is met meerdere chronisch zieken. Bij ons is dat ook niet zo. Het kan natuurlijk ook goed voor je zijn om 'gezonde' mensen als referentie kader te gebruiken, dan leer je denk ik ook meer van de 'buitenwereld'. Daar kom je ook niet alleen maar chronisch zieken tegen.
Ik hoop dat er snel iets voor je uit komt waar je wel terecht zou kunnen.
@Ikbenik:
Ik heb ook een topic over angststoornissen en daar ben ik op het moment heel erg mee bezig, en dat is echt heel heftig. Het is dus allemaal heel heftig, maar ik heb idee dat ik echt ergens mee bezig ben. Ik moet zeggen dat ik sowieso altijd alle kansen pak om aan het werk te zijn met mezelf. Hou niet zo van stil zitten.
Ik ben trouwens niet gediagnosticeerd met een psychisch ziektebeeld, en dat was ook niet het criterium om in een groep te komen. Ze kijken meer naar het soort problematiek, met betrekking van MrsJones zou je dan denk ik kunnen zeggen dat 'acceptatie van haar ziekte' een probleem is. Maar het kan zijn dat dat bij andere instellingen anders werkt.
@ Appeltjesgroen:
Ontzettend veel succes met je therapie
Wat een vervelende situatie. Het lijkt mij eigenlijk dat je in een revalidatie-programma best wel je plek zou zitten. Daar geven ze meestal ook aandacht aan de psychische kant. Hebben ze bij jou geen uitleg gegeven waarom je niet geschikt bent voor het programma? Het klinkt alsof je toen wel vrij actief was, misschien was je op dat moment lichamelijk goed genoeg voor een revalidatie centrum. Ze focussen daar natuurlijk voornamelijk om het lichaam.
Ik ken wel mensen in dagbehandeling die ook chronisch ziek zijn en die daar ook zijn voor de acceptatie. Afhankelijk van de problematiek wordt je dan in een groep geplaatst. Het hoeft dan niet zo te zijn dat dat een groep is met meerdere chronisch zieken. Bij ons is dat ook niet zo. Het kan natuurlijk ook goed voor je zijn om 'gezonde' mensen als referentie kader te gebruiken, dan leer je denk ik ook meer van de 'buitenwereld'. Daar kom je ook niet alleen maar chronisch zieken tegen.
Ik hoop dat er snel iets voor je uit komt waar je wel terecht zou kunnen.
@Ikbenik:
Ik heb ook een topic over angststoornissen en daar ben ik op het moment heel erg mee bezig, en dat is echt heel heftig. Het is dus allemaal heel heftig, maar ik heb idee dat ik echt ergens mee bezig ben. Ik moet zeggen dat ik sowieso altijd alle kansen pak om aan het werk te zijn met mezelf. Hou niet zo van stil zitten.
Ik ben trouwens niet gediagnosticeerd met een psychisch ziektebeeld, en dat was ook niet het criterium om in een groep te komen. Ze kijken meer naar het soort problematiek, met betrekking van MrsJones zou je dan denk ik kunnen zeggen dat 'acceptatie van haar ziekte' een probleem is. Maar het kan zijn dat dat bij andere instellingen anders werkt.
@ Appeltjesgroen:
Ontzettend veel succes met je therapie
dinsdag 29 juli 2008 om 17:54
[quote]MrsJones schreef op 29 juli 2008 @ 09:17:
Mijn huisarts had mij een tijdje geleden ook al naar een revalidatiecentrum verwezen, maar op een of andere manier willen ze me daar niet helpen... Na het intake gesprek - warrvan ik dus dacht dat het de start van een behandeling zou zijn - ben ik weer naar huis gestuurd. Wil je hulp, kan je het niet krijgen! Of is het tenminste heel erg lastig...
quote]
Waarom kon je daar niet geplaatst worden? Welke uitleg kreeg je daarbij? Ik vind het wel raar. Als je een doorverwijzing krijgt van je huisarts en ze je bij het revalidatiecentrum niet willen helpen.
Ik kan mij goed voorstellen dat je hulp nodig hebt, ik hoop voor j dat je deze snel krijgt! Succes iig!
Appeltjesgroen; fijn dat je terecht kan, heel veel sterkte!
Mijn huisarts had mij een tijdje geleden ook al naar een revalidatiecentrum verwezen, maar op een of andere manier willen ze me daar niet helpen... Na het intake gesprek - warrvan ik dus dacht dat het de start van een behandeling zou zijn - ben ik weer naar huis gestuurd. Wil je hulp, kan je het niet krijgen! Of is het tenminste heel erg lastig...
quote]
Waarom kon je daar niet geplaatst worden? Welke uitleg kreeg je daarbij? Ik vind het wel raar. Als je een doorverwijzing krijgt van je huisarts en ze je bij het revalidatiecentrum niet willen helpen.
Ik kan mij goed voorstellen dat je hulp nodig hebt, ik hoop voor j dat je deze snel krijgt! Succes iig!
Appeltjesgroen; fijn dat je terecht kan, heel veel sterkte!
dinsdag 29 juli 2008 om 17:59
quote:ikbenikhetisnietanders schreef op 28 juli 2008 @ 18:51:
Hier niet veel veranderingen. Woensdag gesprek met de psychiater over mijn medicatie omdat deze niet voldoende werkt. Ben benieuwd hoe dit loopt nog nooit gesprek met psychiater gehad, maar schijnt een aardige man te zijn.
Wij schrijft jou medicijnen dan voor? De huisarts nog? Mijn ervaring is dat een psychiater hier veel meer kijk op heeft. Ik heb eerst een hele tijd medicijnen geslikt terwijl dat veel te lage dosis voor mij was. Pas toen ik bij psych kwam werd er een goed advies afgegeven. Ik hoop dat dit bij jou ook zo zal zijn!
Met mij gaat het prima, ik onderneem weer van alles, pak dingen echt anders aan. Ik geef bijv mijn grenzen aan, en handel er dan ook naar. En daardoor is mijn leven ook veel prettiger geworden.
Ik heb echt een hoop geleerd, dus voor de nieuwkomers: het helpt echt! Ook al zal je de eerste tijd misschien denken; wat moet ik hier nou mee?! Het komt goed!
Veel succes allemaal!
Hier niet veel veranderingen. Woensdag gesprek met de psychiater over mijn medicatie omdat deze niet voldoende werkt. Ben benieuwd hoe dit loopt nog nooit gesprek met psychiater gehad, maar schijnt een aardige man te zijn.
Wij schrijft jou medicijnen dan voor? De huisarts nog? Mijn ervaring is dat een psychiater hier veel meer kijk op heeft. Ik heb eerst een hele tijd medicijnen geslikt terwijl dat veel te lage dosis voor mij was. Pas toen ik bij psych kwam werd er een goed advies afgegeven. Ik hoop dat dit bij jou ook zo zal zijn!
Met mij gaat het prima, ik onderneem weer van alles, pak dingen echt anders aan. Ik geef bijv mijn grenzen aan, en handel er dan ook naar. En daardoor is mijn leven ook veel prettiger geworden.
Ik heb echt een hoop geleerd, dus voor de nieuwkomers: het helpt echt! Ook al zal je de eerste tijd misschien denken; wat moet ik hier nou mee?! Het komt goed!
Veel succes allemaal!
