het houdt nooit op....

Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...



En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..



nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..



Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...



De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..



En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...



Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...



Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...

Zo net bij de dokter vandaan... Dacht eerst net dat ze me niet serieus zouden nemen.. Maar een goed gesprek gehad met de huisarts.. Afgelopen maandag had ik dus wel dat gesprek met die Praktijkondersteuner.. want hij vroeg hoe dat gesprek was.. en ik heb toen ook verteld aan de huisarts dat ik vorige week nog belde omdat ik niet precies wist hoe laat dat was, en toen kreeg ik te horen dat er niks in de computer stond... De huisarts zei ze waren aan het schuiven geweest en hebben waarschijnlijk mij eruit gegooid... Zei ook nog je lijkt wel een pechvogel maar we geven niet op.. Die praktijkondersteuner heeft ook bijna vakantie en dan zou ik pas in maart terecht kunnen de de huisarts zei dat vind ik wat te lang duren... En daar was ik het mee eens... Hij zou haar bellen en er voor zorgen of ze nog voor die tijd een spreekuur kon houden speciaal voor mij... dat geeft mij wel moed..



Heb ook aangegeven dat ik mij net staande weet te houden en heb ook aangegeven dat ik liever in mijn woonplaats een psycholoog wil dan in de woonplaats waar ik werk...Hij zou er achter aan gaan en mij zo snel mogelijk bellen... en ik mag doogaan met die medicijnen want het kon altijd beter worden... over 2 weken weer weer terug naar de huisarts

Net ook even mijn leidinggevende gebeld zoals afgesproken, en heb gelijk even gevraagd of ik ook op kantoor kan komen. want ik vindt dat wat gemakkelijker praten en uitleggen dan via de telefoon.. En dan ben ik ook weer lekker 20 minuten aan het fietsen.



Ik vertel hem niks over het verleden, maar gewoon wat de uitkomsten zijn van de huisarts, psycholoog etc. Want heb geen zin om dat allemaal door de telefoon uit te leggen. En in het echt kan ik het beter uitleggen. en ook even wat advies vragen wat ik in zulk gevalt moet doen, want krijg wel berichtjes van collega's die dan wel vragen hoe het gaat, wanneer ik weer bij hun kom etc. En de leidinggevende heeft ook gezegd dat ik eigenlijks niet te veel moet vertellen en ik wil ook helemaal niet, dat ze alles weten, maar ik kan ze ook niet blijven negeren als ze vragen hoe het gaat etc... En ga gelijk ook even vragen of ik weer fulltime mag werken. Maar dan ben ik wel bang dat ik als me fulltime op mijn werk richt, dat ik dan op 1 of andere manier.. Mijn verleden dan aan het negeren ben, want ik heb daar nu soms ook nog wel moeite mee... Dat opeens heel veel wil doen in 1 keer, zodat ik er niet aan hoef te denken..



Maar dan soms savonds als ik dan thuis ben overvalt mij dat gevoel weer, want wil er nog steeds voor weg lopen. maar hoop wel dat ik aan het werk kan, al is het maar een paar uurtjes per dag...

met de leidinggevende vanmiddag... maar de rest weet ik nog niet

Gesprek ging goed.. Vanaf maandag begin ik eerst met 2 uurtjes per dag op een locatie in mijn woonplaats... Ik had wel aangegeven dat ik naar mijn vast werkplek wil maar dat ging niet lukken omdat ik daar met meerdere mensen heen rij met een bedrijfsbus en het was niet ideaal om daar met 4 uurtjes per dag te beginnen omdat de chauffeur mij ook niet weer steeds terug kunnen brengen.. Ik wou zelf gelijk fulltime werken maar de leidinggevende vondt dat niet goed... Achteraf heeft hij gelijk.. Omdat ik nogal wel eens te snel wil... En dan nogal wel eens wil verdringen en voor weglopen dat er niks aan de hand was... Maar dat lijkt in zijn ogen niet goed..



Hij gaf ook aan dat hij ook altijd maar dacht dat hij aanwezig moest zijn op zijn werk, dat heb ik dus ook en daarom dacht ik dat het wel goed zou zijn om gelijk weer fulltime aan de slag te gaan... Want hij zei ik heb nog een heel leven voor me, en straks als ik wel te snel wil, kan het als nog fout gaan en daar heeft hij wel gelijk in..



En ook zei hij dat ik prima heb gehandeld om te ziek te melden, maar omdat hij toen wat boos reageerde naar mij toe, maar ik was wel op tijd met ziek melden, maar die werktelefoons deden het niet goed en heeft mij zijn excuses aan mij aangeboden

toch maar even mijn verhaal kwijt. Ik weet niet of die medicijnen nog zijn werk moeten doen, maar ik voel me nu nog steeds verschrikkelijk slecht. Eerst dacht ik dat het wel goed ging, omdat ik me beter begon te voelen en blij was. en toen eindelijk wel goed sliep. Maar deze week voel ik me toch weer slecht. Slapen gaat niet goed. Ik ben savonds al vrij snel moe zodat ik het liefst vroeg op bed wil gaan, het liefst gelijk na het avond eten al. Maar dat stel ik uit, omdat ik anders toch vroeger wakker ben. Maar als ik eindelijk lig, kan ik niet in slaap komen en als ik eindelijk slaap, wordt ik na paar uur weer wakker, waardoor ik soms gelijk weer in slaap val, maar meestal lukt me dat niet. Om vervolgens later weer wakker te worden en dan ben ik sochtends vroeg hartstikke vroeg wakker. Meestal om 5 uur, en dan ben ik nog moe. Maar dan kan ik vervolgens niet meer in slaap komen. Heel soms gebeurt dat wel. Maar dan wordt ik nog moe wakker. En dan lukt het mij maar niet om uit bed te gaan. Omdat ik me dan zo slecht voel.



Ik ben gewoon emotioneel moe... en heb gewoon af en toe huilbuien. Ik probeer wel wat dingen te doen zoals boodschappen of fietsen, wat mij soms moeite kost, waarbij ik denk, het zal toch wel even moeten. Als ik bij anderen ben, probeer ik mij groot te houden, mijn tranen in te slikken... en als ik dan alleen ben, komt alles er uit.. Gisteren wel met mijn broertje weg geweest, samen boodschappen gedaan, koffie gedronken, en even wezen winkelen. En het liefst wou ik op dat moment alleen zijn. Ik dacht vaak ik wil naar huis, alleen zijn, of merkte dat ik erg ongeduldig was. Mijn broertje heeft ADHD en is behoorlijk druk. Ook daar kon ik op dat moment niet tegen..



Ik dacht dat het goed ging met mij... maar heb het gevoel dat die medicijnen hun werk niet doen.. Maar nog steeds heb ik rare gedachten in mijn hoofd.. Ik trek het allemaal niet meer. Het duurt echt lang voordat er hulp is.. en het gevoel dat ik er met niemand over kan praten, of iemand die me begrijpt.. Constant krijg ik van mensen vragen van of ik dan en dan wil afspreken of wanneer ik tijd heb om af te spreken.... En daar moet ik op dit moment echt niet aan denken.... Dat kost me zoveel energie en dat hou ik niet vol.



Morgen begin ik met 2 uurtjes per dag te werken waar ik erg tegen op zie... Omdat ik bang ben dat ik het niet vol hou en ook nog omdat ik echt moeite moet doen om uit bed te komen terwijl ik daar echt geen energie voor heb... Terwijl ik al doodop ben... en dan ook nog hou ik mij voor de buitenwereld groot, constant mijn tranen moeten in slikken in het bijzijn van anderen, met moeite.. Omdat ik aan niemand mijn verdriet en pijn wil laten zien... Waar ik vroeger er van genoot en altijd naar uit keek... Nu doet mij dat niks meer, ik voel daar niks meer bij.. Alsof alles in mij lichaam stil staat...

Een depressie dat staat vastgesteld.... En dat komt ook voort uit een verleden wat ik nog niet heb verwerkt door er elke keer voor weg te lopen en doen alsof er niks aan de hand was..



Ik heb verder niet echt iemand die ik mee kan nemen... Maar mijn huisarts zou er wel spoed achter zetten en mij zo snel mogelijk bellen... het is een kwestie om daar op te wachten...

Ik doe niks anders dan volhouden... Maar het is soms zo frustrerend... Ik slik die medicijnen nu bijna 3 weken en de huisarts zei dat d 1e 2 weken het ergst waren... Maar nog steeds voelt het zo.. Maar we gaan door...

Het werken ging gelukkig goed. Zag er wel even tegen op. Maar was wel blij dat ik even weg was. Mensen waren wel aardig.

Ik mocht gelukkig met iemand mee lopen en af en toe kwam de leidinggevende kijken die af en toe wel vroeg hoe het ging. Maar uitmondig zeg ik altijd gaat wel, ook omdat ik niet wil dat andere collega's er iets van af weten, De meeste mensen ken ik daar ook wel. Maar ik kreeg af en toe wel de vraag waarom 2 uurtjes en dat soort vragen. En of ik al die tijd thuis heb gezeten. Maar gelukkig sprong de leidinggevende Op het werk er tussen in en gaf aan dat ik het rustig moet opbouwen en niet echt thuis heb gezeten. Vindt het soms moeilijk om mijn tegen iedereen te verantwoorden als ze mij vragen gaan stellen want ik wil ook niet dat iedereen het weet, want ook omdat daar soms veel wordt geroddeld.



Leidinggevende heeft wel aangegeven als er wat was moest ik gewoon bij hem komen. Maar ook daar loop ik tegen aan want nog steeds hou ik er niet van om er over te praten. En vindt ik moeilijk om hulp te vragen. Hoe graag ik ook mijn verhaal kwijt wil, dit hou ik liever bij mij. Maar nu ik thuis ben, ben ik gewoon doodop. en zo duf in mijn hoofd. En zou ik het liefst weer willen gaan slapen. Vindt dit wel vermoeiend.. Omdat ik graag weer wil zijn die ik hiervoor was, vrolijk, positief, spontaan. Maar nu lukt mij dat niet meer. Vooral in omgang met mensen. En dat maakt mij verdrietig en emotioneel, waarbij ik vaak denk waarom moet het mij nu gebeuren Waarom voel ik mij niet mezelf? Waarom voel ik me niet goed? Op het werk hou ik een masker voor en lijk ik wel vrollijk. doen alsof er niks aan de hand is

Kreeg ik gisteren opeens een factuur van mijn oude therapeut dat ik nog een sessie moest betalen... dat vertrouw ik niet helemaal, want ik ben daar 5 weken geleden voor het laatst geweest en na de laatste sessie kreeg ik ook facturen die ik toen gelijk heb betaald... De laatste sessie die ik toen moest krijgen heb ik opgezegd en gezegd dat ik niet meer kom...



En nu krijg ik opeens een factuur... Ik vertrouw dat niet helemaal want ik heb alles betaald en dan nog komt die daar nu wel laat mee vindt ik.. Net alsof hij op geld uit is... Ik kan 2 dingen of betalen of er niet op ingaan...



Maar verder gaat het wel redelijk de ene dag gaat wel goed en dan weer heel slecht... soms heb ik het gevoel dat ik niet serieus wordt genomen omdat de huisarts nog steeds niet heeft gebeld... en volgende week woensdag moet ik daar sowieso weer heen...

Deze hele week ga ik nog bezig met 2 uurtjes per dag werken. Soms denk ik, ik voel me best goed kan wel weer fulltime werken maar gelukkig heeft de leidinggevende ook gezegd, rustig aan doen, want heb ook gezegd dat ik soms te snel wil en me keer op keer weer voorbij loop...hij zei ik ben er om jouw te beschermen.. daarvoor ben ik...

Ja daar heb ik wel zin in... Maar heb nog geen verwijzing gekregen... Want er zijn ook lange wachtlijsten... Vorige week zei de huisarts nog tegen mij dat hij zou proberen om alsnog de praktijkondersteuner te bellen om te kijken of er nog een spoedspreekuur plaats kan vinden omdat de laatste keer wat fout ging... die praktijkondersteuner heeft volgende week vakantie... En dan zou het deze week moeten, maar ik denk dat dat niet gaat gebeuren want de week is al bijna voorbij..



Vorige week heb ik nog aangegeven dat ik me nog net staande weet te houden, en dat die praktijkondersteuner pas in maart weer een spreekuur zou hebben en dat vond de huisarts te lang duren en ik ook... daarom zou de huisarts proberen alsnog iets te regelen, maar tot op heden nog niks gehoord... Ik heb daar gisteren heen gebeld maar huisarts was in gesprek... En ik weet nu zelf ook niet wat ik moet doen, want op deze manier heb ik het gevoel dat ik niet serieus wordt genomen en er allen voor sta.. En als ik me al veel eerder had ingeschreven bij die ene psycholoog, was ik misschien nu wel verder geweest..



Maar die praktijkondersteuner kan dan beoordelen wat voor soort hulp ik dan eventueel nodig zou hebben en wie dat het beste kan bieden... Wat het doel is en waar ik aan wil werken..



Maar steeds meer geef ik de hoop meer en meer op... en heb ik er geen zin meer in.. maar als ik volgende week woensdag weer naar de huisarts moet, zou ik hem er wel even op aanspreken dat ik dit niet fijn vindt dat ik zolang moet wachten, maar dat ik ook geen hoop en vertrouwen meer heb, maar dat ik me nog wel staande wist te houden toen, maar voor mijn gevoel het soms erger wordt.... Want ik dacht eindelijk er wordt wat aangedaan, ik krijg hulp en was destijds heel blij dat ik toch naar de huisarts ben gegaan... Maar nu... Weet ik niet hoe ik dit moet oplossen en kan ik niks anders doen dan wachten tot volgende week woensdag.. Heb een paar punten opgeschreven waar ik het absoluut over wil hebben...

Dat heb ik net gedaan, maar ze zou het doorgeven... Alleen ben bang dat het vandaag niks meer wordt... Morgen is hij er niet en vrijdag alleen sochtends... Dan zit er niks op dan maar te wachten tot volgende week woensdag en dan gewoon weer echt aangeven dat het niet zo langer kan... het voelt alsof er niks aan gedaan wordt en ik er weer alleen voor sta....

Kreeg ik net een mail van die ene psycholoog dat ze vandaag contact heeft gehad met mijn huisarts en dat die het ook vervelend vond dat ik die afspraak ben misgelopen met de praktijkondersteuner.



En dat ze met de huisarts heeft afgesproken dat ze zal proberen om mij zsm op te roepen voor een intake en een behandeling in haar praktijk. Als het met haar mocht klikken. En toevallig heeft ze morgen nog een gaatje over ivm ziekte met een andere client. Ook noemde ze andere datums voor evt een 2e gesprek. Ik ben morgen toevallig vrij en dacht laat ik haar gelijk maar even mail dat morgen wel prima is. Want ben blij dat het opeens nu zo snel mogelijk kan. Opeens komt er wat meer duidelijkheid.. Want ik had vorige week de psycholoog nog gemaild wat ik toen met de huisarts had afgesproken maar kreeg maar geen mail terug en had de hoop al beetje opgegeven..



Aangezien is morgen nog plaats is, dacht ik van dan moet ik daar gelijk maar van profiteren... Maar toch vindt ik het ook wel een beetje spannend want denk dan gelijk al van, wat nou als het niet klikt tussen ons? Dan ben ik nog verder van huis, maar daar moet ik eigenlijks niet aan denken

Het ging gelukkig goed... het duurde ongeveer 1,5 uur... We hebben het over alles gehad over vroeger en waar ik tegen aan loop etc. Ook dat ik een masker op zet en dat zag ze zelf.. Heb ook aangegeven dat ik me altijd groot hou en aan de buitenkant zie je het niet maar van binnen voel ik mij rot en hoeveel mensen hier van af wisten... Ik heb dit nog nooit aan iemand verteld... Alleen aan 1 goede vriend van mij, en dit komt ook omdat ik mensen niet vertrouw... En vroeger altijd mijn problemen zelf moest oplossen en als ik mijn verhaal aan mijn ouders vertelde...was het altijd of het is je eigen schuld of je zoekt het zelf maar uit... En daardoor heb ik altijd alles maar verzwegen want ik kan mezelf niet meer zijn bij anderen... Ze zei dat het altijd wel goed zal zijn om mensen in vertrouwen te nemen maar begreep ook dat het niet gemakkelijk was.



En ze vroeg ook of ik er nog over na had gedacht om een klacht in te dienen tegen mijn therapeut iets met de tuchtcommissie want je weet niet of jij de enigste bent bij wie die misbruikt maakte of dat die in de toekomst dat ook bij andere cliënten zal gaan doen.... En dat ik kon overwegen om mijn geld terug te vragen... Maar dat is weer zoiets wat ik ook niet snel zal doen, bang voor de gevolgen



Maar gelukkig kan ik al vrij snel weer naar een volgende afspraak die inmiddels al gepland staat...