Psyche
alle pijlers
Zinloos
maandag 9 februari 2015 om 14:05
De zoveelste depressie, ik heb het echt gehad. Zo'n beetje niks interesseert me meer. Ik ben mijn baan kwijtgeraakt, mijn ex is bij me weggegaan en ik zie gewoon niet meer waar het leven om draait. Nergens plezier in en vraag me nog wat nut heeft, waarom ik überhaupt mijn bed uit zou komen en er iets van maken. Ik vraag me af wat vriendschappen toevoegen, want ik ben toch alleen maar negatief. Wat hebben mijn vrienden nou aan mij? Waarom zou ik sporten? Om er goed uit te zien? Who cares.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Mijn dagen zijn lang en leeg, en eenzaam. Maar afspreken met anderen voegt niks toe, en ik kan me maar voor een bepaalde tijd concentreren op een activiteit. Dan is er weer de leegte, totdat ik me weer heel even ergens toe kan zetten, al stelt dat ook niet veel voor. Boodschappen doe ik pas op het laatste moment, omdat ik toch wat moet eten. Ik heb geen motivatie meer. De depressies blijven toch wel terugkomen en het voelt zinloos om me weer uit deze te slepen.
Zit bij een psycholoog, die me na 20 minuten al vertelde dat zij mij niets te leren heeft en ik haar waarschijnlijk het één en ander zal bijbrengen. Erg hoopvol. Verder moet ik nog een half jaar wachten tot ik gespecialiseerde hulp krijg. Het voelt zo uitzichtloos.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Mijn dagen zijn lang en leeg, en eenzaam. Maar afspreken met anderen voegt niks toe, en ik kan me maar voor een bepaalde tijd concentreren op een activiteit. Dan is er weer de leegte, totdat ik me weer heel even ergens toe kan zetten, al stelt dat ook niet veel voor. Boodschappen doe ik pas op het laatste moment, omdat ik toch wat moet eten. Ik heb geen motivatie meer. De depressies blijven toch wel terugkomen en het voelt zinloos om me weer uit deze te slepen.
Zit bij een psycholoog, die me na 20 minuten al vertelde dat zij mij niets te leren heeft en ik haar waarschijnlijk het één en ander zal bijbrengen. Erg hoopvol. Verder moet ik nog een half jaar wachten tot ik gespecialiseerde hulp krijg. Het voelt zo uitzichtloos.
vrijdag 13 februari 2015 om 13:52
Lief dat je het vraag, Ikea!
Ik kom mijn dagen inmiddels wat beter door en ben zelfs wezen sporten, wat me echt goed gedaan heeft. Verder mijn lievelingsserie gedownload en ben naar de bieb geweest. Het is wat eenzaam, eigenlijk is iedereen te druk met eigen zaken. Je merkt in zo'n episode wel wie je vrienden zijn, mensen die echt luisteren en me wanneer ze geen tijd hebben af te spreken in elk geval een hart onder de riem steken. Bij anderen zie ik helder dat de vriendschappen inmiddels wel dood zijn. Mijn grenzen en intuïtie zijn haarscherp momenteel, dus ik pik geen onzin meer. Dat is prettig.
Zo naar de gemeente voor een gesprek over mijn bijstand. Zal wel wat opheldering brengen. Het enige waar ik bang voor ben is dat ik mijn huis kwijtraak, maar ik doe wat ik kan. Accepteer de situatie wel redelijk momenteel. Voel me een stuk onafhankelijker ook. Heb er vertrouwen in dat ik hier doorheen ga komen. Blijft k*t dat ik op die andere therapie moet wachten, maar ben liever naar mezelf toe en het is even zoals het is.
Ik kom mijn dagen inmiddels wat beter door en ben zelfs wezen sporten, wat me echt goed gedaan heeft. Verder mijn lievelingsserie gedownload en ben naar de bieb geweest. Het is wat eenzaam, eigenlijk is iedereen te druk met eigen zaken. Je merkt in zo'n episode wel wie je vrienden zijn, mensen die echt luisteren en me wanneer ze geen tijd hebben af te spreken in elk geval een hart onder de riem steken. Bij anderen zie ik helder dat de vriendschappen inmiddels wel dood zijn. Mijn grenzen en intuïtie zijn haarscherp momenteel, dus ik pik geen onzin meer. Dat is prettig.
Zo naar de gemeente voor een gesprek over mijn bijstand. Zal wel wat opheldering brengen. Het enige waar ik bang voor ben is dat ik mijn huis kwijtraak, maar ik doe wat ik kan. Accepteer de situatie wel redelijk momenteel. Voel me een stuk onafhankelijker ook. Heb er vertrouwen in dat ik hier doorheen ga komen. Blijft k*t dat ik op die andere therapie moet wachten, maar ben liever naar mezelf toe en het is even zoals het is.
vrijdag 13 februari 2015 om 15:26
Heb je een duur huurhuis dan? Ik ben benieuwd hoe je gesprek ging over de bijstand. Als je moet verhuizen, helpt de gemeente je daar dan bij? Of krijg je een urgentie oid? Lijkt me prut om terwijl je depressief bent, van alles moet regelen. Kun je een vriendin vragen om je te helpen daarbij? Ik heb toen ik erg depressief was, maandenlang de post niet open gemaakt bv. Je kunt ook een topic openen over dit probleem want er zijn zat mensen hier die veel weten over gemeentelijke dingen, om het zo maar te noemen, waar je recht op hebt en wat je plichten zijn enzo.
Je gaat wel weer vaste grond onder je voeten voelen, maar het kan even duren. Als je weet waar je aan toe bent qua inkomen en huisvesting, zal dat wat rust geven zodat je weer kunt gaan herstellen, ja toch?
Je gaat wel weer vaste grond onder je voeten voelen, maar het kan even duren. Als je weet waar je aan toe bent qua inkomen en huisvesting, zal dat wat rust geven zodat je weer kunt gaan herstellen, ja toch?
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 13 februari 2015 om 16:00
wauw, viva, goed bezig zeg!! Sporten is echt, echt van niet te onderschatten waarde bij een depressie. Supergoed dat je geweest bent!! Fijn dat er mensen voor je zijn, je leert inderdaad je echte vrienden kennen in zulke periodes, maar mooi om te zien dat die er ook zijn. Hoe ging het bij de gemeente?
vrijdag 13 februari 2015 om 17:53
Gladoortje, best duur huurhuis ja. Gesprek was onzin. Informatie over het wat-nu. Hadden ze me ook per post kunnen opsturen. Nu vier weken wachten en niks doen, want ik hoef geen werk te zoeken. Kan niet versneld, want 'procedure'. In de tussentijd zie ik geen cent, natuurlijk. Pas in dat gesprek krijg ik meer te horen, dus afwachten. Volgende week ga ik even een afspraak maken bij een buurtteam. Blijkt dat zij me informatie kunnen verschaffen over hoe ik het mijn huis moet doen. En dat regelen gaat best, hoor. Ik moet wel, heb ook niemand in de buurt die me ermee kan helpen. Maar goed, lukt het niet met dat buurtteam, dan open ik wel een (paar) topic(s). Denk zeker dat het me wat rust geeft wanneer ik weet waar ik aan toe ben. Ben afgepeigerd na het gesprek, heeft de energie die ik van sporten kreeg echt teniet gedaan.
Blijekip, dankjewel! Ik stelde mezelf voor de keuze: sporten of ad. Was niet zo moeilijk; zolang het niet werkelijk nodig is...
Blijekip, dankjewel! Ik stelde mezelf voor de keuze: sporten of ad. Was niet zo moeilijk; zolang het niet werkelijk nodig is...
vrijdag 13 februari 2015 om 18:04
Ik verveel me echt de pleuris. Iedereen is druk en voel me afgewezen. Vrijdagavond en niets te doen, niemand die aan me denkt. Zaterdag en zondag: ook leeg. Totaal andere post dan hierboven, maar het zij zo. Kon me een paar dagen blijkbaar wel enigszins vermaken in mijn eentje, maar begin me nu weer af te vragen wat voor zin het heeft. Waarom zou ik lezen of een serie kijken. Ik zou haast willen schrijven: voor wie? Alleen zijn zuigt. Pff, ik kan blijkbaar niet zo'n tegenslag hebben als bij de gemeente vandaag. Ergens in maart intake voor specialistische hulp, maar tot die tijd niks. En daarna... weer niks.
vrijdag 13 februari 2015 om 18:12
Er is geen reden om een serie te kijken of een boek te lezen, dat is je depressie die praat en met je depressie onderhandel je niet. Je plant gewoon iets en je doet het, want alleen door dingen te doen komen dingen in beweging en kunnen je gedachten ook gaan veranderen.
Dus niet, 'wat zijn zinvolle dingen om te doen de komende dagen?'
Maar 'wat kan ik gaan doen de komende dagen?'
Ik help je alvast op gang. Is er iemand met wie je nog kan afspreken? Sociaal contact is wel goed ergens in deze 3 dagen.
- Serie kijken
- Stuk wandelen
- Boek lezen
- Klusje in huis doen
- De was aanzetten
- 1x naar de sportschool
- Een krant kopen en lezen
- Een puzzel maken
- Een cake bakken (je kan hem ook versieren) Wat je niet opeet kan je in de vriezer doen.
Nu bedenk jij een paar dingen.
Niet vooruit denken en gaan malen met die gedachten over de toekomst, als je je nu depressief voelt, dan gaat dat je helemaal opzuigen. Je hebt nu een keuze: of je doet niks en alles blijft zoals het is (zinloos, stom, waardeloos), of je dwingt jezelf om 'zinloze' activiteiten te ondernemen waarbij je je mogelijk iets beter kan gaan voelen. Niks te verliezen dus! En al is het een kutweekend, dan is het zo. Kutweekenden horen er ook bij, maar zeggen niks over de toekomst.
Hoe was het bij de gemeente?
Dus niet, 'wat zijn zinvolle dingen om te doen de komende dagen?'
Maar 'wat kan ik gaan doen de komende dagen?'
Ik help je alvast op gang. Is er iemand met wie je nog kan afspreken? Sociaal contact is wel goed ergens in deze 3 dagen.
- Serie kijken
- Stuk wandelen
- Boek lezen
- Klusje in huis doen
- De was aanzetten
- 1x naar de sportschool
- Een krant kopen en lezen
- Een puzzel maken
- Een cake bakken (je kan hem ook versieren) Wat je niet opeet kan je in de vriezer doen.
Nu bedenk jij een paar dingen.
Niet vooruit denken en gaan malen met die gedachten over de toekomst, als je je nu depressief voelt, dan gaat dat je helemaal opzuigen. Je hebt nu een keuze: of je doet niks en alles blijft zoals het is (zinloos, stom, waardeloos), of je dwingt jezelf om 'zinloze' activiteiten te ondernemen waarbij je je mogelijk iets beter kan gaan voelen. Niks te verliezen dus! En al is het een kutweekend, dan is het zo. Kutweekenden horen er ook bij, maar zeggen niks over de toekomst.
Hoe was het bij de gemeente?
vrijdag 13 februari 2015 om 18:21
Blijekip, heel misschien morgenavond een afspraak met een vriend. Verder is alles zo snel gedaan. Afgelopen week alle rotklusjes in huis gedaan. Morgen wil ik gaan sporten en mijn krant lezen. Serie en boek ga ik ook wel doen, al heb ik er even geen zin in. Qua klusje in huis, wordt het de afwas. Kan ook nog één wasje draaien, dan ben ik wel weer bij. Wil verder mijn haar verven (gister naar de kapper geweest), en mijn nagels lakken. En mijn kledingkast is voor de zoveelste keer uit elkaar gevallen, maar even kijken wat ik daarmee doe. Wandelen moet ik zo maar doen, denk ik, om even het huis uit te zijn en toch wat gedaan te hebben.
Hierin heb je wel gelijk: "En al is het een kutweekend, dan is het zo. Kutweekenden horen er ook bij, maar zeggen niks over de toekomst."
Gemeente was onzin. Informatie over hoe het de komende weken eraan toe gaan. Zaten er met een groep, geen mogelijkheid tot individuele vragen. Dus heb het uitgezeten, nu vier weken wachten tot het tweede gesprek. Wel achteraf zelf even iemand aangesproken, maar ze kunnen me momenteel niet meer informatie geven. Hoef zelf geen baan te zoeken, moet het gesprek afwachten. In de tussentijd zal ik info inwinnen over eventuele gemeentelijke potjes en mogelijkheden, zodat ik een idee heb of ik in mijn huis kan blijven zitten of niet, en hoe ik dat eventueel voor elkaar kan krijgen.
Hierin heb je wel gelijk: "En al is het een kutweekend, dan is het zo. Kutweekenden horen er ook bij, maar zeggen niks over de toekomst."
Gemeente was onzin. Informatie over hoe het de komende weken eraan toe gaan. Zaten er met een groep, geen mogelijkheid tot individuele vragen. Dus heb het uitgezeten, nu vier weken wachten tot het tweede gesprek. Wel achteraf zelf even iemand aangesproken, maar ze kunnen me momenteel niet meer informatie geven. Hoef zelf geen baan te zoeken, moet het gesprek afwachten. In de tussentijd zal ik info inwinnen over eventuele gemeentelijke potjes en mogelijkheden, zodat ik een idee heb of ik in mijn huis kan blijven zitten of niet, en hoe ik dat eventueel voor elkaar kan krijgen.
vrijdag 13 februari 2015 om 23:10
Goede plannen viva! En ik lees dat je stiekem best veel gedaan krijgt, alle rotklusjes in huis al gedaan, was is bij. Niet teveel nadenken over het waarom, alles zinloos en uitzichtloos vinden hoort bij de depressieve gedachten.
Jammer dat de gemeente tegenviel zeg. Goed dat je zelf actief bent met dingen uitzoeken!
Succes dit weekend!
Jammer dat de gemeente tegenviel zeg. Goed dat je zelf actief bent met dingen uitzoeken!
Succes dit weekend!
maandag 16 februari 2015 om 09:45
Je merkt in zo'n episode wel wie je vrienden zijn, mensen die echt luisteren en me wanneer ze geen tijd hebben af te spreken in elk geval een hart onder de riem steken.
Sommige mensen weten ook niet hoe ze om moeten gaan met mensen die depressief zijn. En dat is ook niet altijd makkelijk. Soms kun je het die mensen makkelijker maken door te zeggen wat je van ze zou willen. Ik weet nog dat een vriendin van mij zich heel machteloos voelde toen ik depressief was (vertelde ze later). Ik voelde me toen heel alleen, dus wat zij toen besloot was me om de paar dagen een vrolijk kaartje te sturen. Dus wees ook niet te streng voor de mensen om je heen.
Wat knap dat je liever voor jezelf bent! Vaak heel moeilijk in zo'n periode!
Heb je gekeken hoe je bezwaar kunt indienen bij de Belastingdienst? http://www.belastingdienst.nl/wps/wcm/c ... berekening Je hebt niet veel gegevens nodig voor dit formulier en je kan het op je computer invullen. Maar daar kan het buurtteam vast ook bij helpen.
Mocht je in de buurt van Maastricht wonen, wil ik best een middag komen ouwehoeren. Of een stuk wandelen ofzo. Stuur maar een pb'tje als je wil.
Welke dingen vond je vroeger leuk om te doen? Het kan wel eens positief uitpakken als je tijdens een depressie een oude hobby gaat doen. Ik vond dit een fijn boekje als ik weer eens tegen een lege dag zat aan te hikken: http://boekhandel-pantheon.mijnboekhand ... 78741.html Op elke pagina staat een idee om te doen. (Mocht je het te duur vinden, stuur je me je adres en ik doe hem je cadeau.)
Jammer dat ze je bij de gemeente niet konden helpen. Gelukkig heb je dat buurtteam.
Ik wens je een fijne dag vandaag!
Sommige mensen weten ook niet hoe ze om moeten gaan met mensen die depressief zijn. En dat is ook niet altijd makkelijk. Soms kun je het die mensen makkelijker maken door te zeggen wat je van ze zou willen. Ik weet nog dat een vriendin van mij zich heel machteloos voelde toen ik depressief was (vertelde ze later). Ik voelde me toen heel alleen, dus wat zij toen besloot was me om de paar dagen een vrolijk kaartje te sturen. Dus wees ook niet te streng voor de mensen om je heen.
Wat knap dat je liever voor jezelf bent! Vaak heel moeilijk in zo'n periode!
Heb je gekeken hoe je bezwaar kunt indienen bij de Belastingdienst? http://www.belastingdienst.nl/wps/wcm/c ... berekening Je hebt niet veel gegevens nodig voor dit formulier en je kan het op je computer invullen. Maar daar kan het buurtteam vast ook bij helpen.
Mocht je in de buurt van Maastricht wonen, wil ik best een middag komen ouwehoeren. Of een stuk wandelen ofzo. Stuur maar een pb'tje als je wil.
Welke dingen vond je vroeger leuk om te doen? Het kan wel eens positief uitpakken als je tijdens een depressie een oude hobby gaat doen. Ik vond dit een fijn boekje als ik weer eens tegen een lege dag zat aan te hikken: http://boekhandel-pantheon.mijnboekhand ... 78741.html Op elke pagina staat een idee om te doen. (Mocht je het te duur vinden, stuur je me je adres en ik doe hem je cadeau.)
Jammer dat ze je bij de gemeente niet konden helpen. Gelukkig heb je dat buurtteam.
Ik wens je een fijne dag vandaag!
maandag 16 februari 2015 om 10:34
Maar heb je nog wel geld om van te leven dan? Misschien is het op te zoeken op internet of je in je huis kunt blijven trouwens. Ik denk dat ze een maximum aanhouden qua huurprijs bij de bijstand, en dat je daar huurtoeslag over krijgt. Als je een vrije sectorhuis huurt, zou het kunnen dat je huur te hoog is en misschien moet je dan wel verhuizen. Want dan krijg je te weinig huurtoeslag om de huur te kunnen blijven betalen. Ik weet niet wat een bewonersraad daaraan kan veranderen, ik neem aan dat ze geen huur voor je gaan betalen, toch?
Kijk, als je nu al je reserves opeet en het blijkt toch dat je moet gaan verhuizen, dan heb je daar misschien geen geld voor. Ik weet dat je er liever niet aan denkt omdat je huis juist nu zo belangrijk voor je is. Ik weet ook niet zoveel over de bijstand maar wel dat er veel voorwaarden en regels zijn. Als je daar niet aan voldoet, kan het zijn dat je niet eens iets krijgt. Ze zijn tegenwoordig veel strenger. Dus hopelijk kun je snel een gesprek erover krijgen of je in je huis kunt blijven of niet. Of zelf opzoeken. Ik denk dat je die info kunt vinden op de site van je gemeente.
Wat rot dat je je vrijdagavond zo rot voelde. Toevallig had ik ook een kutweekend, op een wandeling met de honden na de deur niet uitgeweest en veel geslapen. Bij mij is het niet altijd zo dat ik opknap van mooi weer helaas. Maar het huishouden is wel gedaan. Je moet toch wat, dus vaak dwing ik mezelf tot huishoudelijke klusjes. Dat verzet mijn gedachten en dan kan mijn stemming vanzelf verbeteren.
Als het echt niet lukt, neem ik een extra slaappil en duik ik in bed. Overdag probeer ik niet te slapen want je verandert op die manier snel je dagritme in een nachtritme. Maar als ik echt heel donker ben, dan doe ik dat wel, een paar uur slapen overdag. Ik gebruik het slapen dan als een soort soft reset voor de emoties.
Wat trouwens ook kan helpen tegen depressie, is slaapdeprivatie. Dus als je s nachts wakker ligt, haal eens een nacht door. En dan niet overdag gaan slapen, wakker blijven tot de avond. Dat werkt echt, daar heb ik het een keer over gehad met een psychiater. Maar het werkt dus alleen als je de nacht echt doorhaalt. En je kunt dat niet te vaak doen natuurlijk.
Maar het is wel herkenbaar hoor, dat je de ene dag zwaar in de put zit en dat het de volgende dag iets beter gaat. Het hoort erbij. De dagen dat je zwaar in de put zit, zijn er alleen nog steeds en daarom heb je ook hulp nodig. Ik heb een chronisch depressieve stoornis dus bij mij komt de depressie altijd terug. Maar het wordt wel steeds dragelijker. Ik weet nu ook als ik depressief ben, dit gaat weer over. Soms lukt het om mezelf eruit te trekken, soms ook niet. Maar ik kan ermee leven, daar gaat het om. En dat kun jij ook leren.
Dikke knuffel!
Kijk, als je nu al je reserves opeet en het blijkt toch dat je moet gaan verhuizen, dan heb je daar misschien geen geld voor. Ik weet dat je er liever niet aan denkt omdat je huis juist nu zo belangrijk voor je is. Ik weet ook niet zoveel over de bijstand maar wel dat er veel voorwaarden en regels zijn. Als je daar niet aan voldoet, kan het zijn dat je niet eens iets krijgt. Ze zijn tegenwoordig veel strenger. Dus hopelijk kun je snel een gesprek erover krijgen of je in je huis kunt blijven of niet. Of zelf opzoeken. Ik denk dat je die info kunt vinden op de site van je gemeente.
Wat rot dat je je vrijdagavond zo rot voelde. Toevallig had ik ook een kutweekend, op een wandeling met de honden na de deur niet uitgeweest en veel geslapen. Bij mij is het niet altijd zo dat ik opknap van mooi weer helaas. Maar het huishouden is wel gedaan. Je moet toch wat, dus vaak dwing ik mezelf tot huishoudelijke klusjes. Dat verzet mijn gedachten en dan kan mijn stemming vanzelf verbeteren.
Als het echt niet lukt, neem ik een extra slaappil en duik ik in bed. Overdag probeer ik niet te slapen want je verandert op die manier snel je dagritme in een nachtritme. Maar als ik echt heel donker ben, dan doe ik dat wel, een paar uur slapen overdag. Ik gebruik het slapen dan als een soort soft reset voor de emoties.
Wat trouwens ook kan helpen tegen depressie, is slaapdeprivatie. Dus als je s nachts wakker ligt, haal eens een nacht door. En dan niet overdag gaan slapen, wakker blijven tot de avond. Dat werkt echt, daar heb ik het een keer over gehad met een psychiater. Maar het werkt dus alleen als je de nacht echt doorhaalt. En je kunt dat niet te vaak doen natuurlijk.
Maar het is wel herkenbaar hoor, dat je de ene dag zwaar in de put zit en dat het de volgende dag iets beter gaat. Het hoort erbij. De dagen dat je zwaar in de put zit, zijn er alleen nog steeds en daarom heb je ook hulp nodig. Ik heb een chronisch depressieve stoornis dus bij mij komt de depressie altijd terug. Maar het wordt wel steeds dragelijker. Ik weet nu ook als ik depressief ben, dit gaat weer over. Soms lukt het om mezelf eruit te trekken, soms ook niet. Maar ik kan ermee leven, daar gaat het om. En dat kun jij ook leren.
Dikke knuffel!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 16 februari 2015 om 11:17
Blijekip, heb het weekend overleefd. Was minder kut dan ik verwachtte. Zelfs nog een oude vriend gezien en heb mijn lijstje af weten te werken. Daarna een paar uur ingestort, maar ben daar ook weer uitgekomen.
Ikea, ik communiceer vrij duidelijk met mijn vrienden. Ik hoef niet iedereen uit te leggen hoe met me om te gaan momenteel, maar waar nodig licht ik het een en ander toe. Wanneer het dan niet opgepakt wordt, ga ik nadenken. Er zijn nu drie vriendinnen die ik niet meer hoef te zien. Dat klinkt best hard, dat besef ik me. Ik heb mijn masker laten vallen sinds ik depressief ben en reageer authentiek op iedereen. Ik was al op de goede weg met grenzen aangeven en niet langer pleasen, maar nu laat ik alles varen wat niet bij me past om welke reden dan ook. Eén vriendin kan helemaal niks met me sinds ik niet langer overdreven begripvol reageer en mijn plek volledig inneem. Een ander is van de de hoge energie/liefdestrillingen, maar is nu nergens te bekennen. Ik ben erachter gekomen dat ze nep is. Daar heb ik geen behoefte aan. In de laatste heb ik erg veel energie gestoken de afgelopen paar jaar, overigens zonder dat het zijn vruchten afgeworpen heeft. Ze is niet eens in staat me te bellen. Dat is me te weinig wederkerig. Vriendschap beschouw ik niet als een grap. Je bent er voor elkaar in goede en slechte tijden. Zo niet, dan niet. Ik kan nu ook met andere ogen naar mijn ex kijken. Ik hou van hem, maar zie nu hoe egocentrisch hij zich gedragen heeft nadat het uitging. Hoewel ik hem in mijn hart terug wil, kan ik geen scenario bedenken hoe hij het goed zou kunnen maken. En ik ben zeker in de liefde geneigd te veel te pikken.
Dus dat hoort ook bij liever voor mezelf zijn. Ik heb zodanig niks te verliezen momenteel dat ik liever het goede behoud, en de rest... mag met de vuilnis mee. Grote schoonmaak. In dat zelfde licht heb ik mijn grote liefde literatuur weer opgepakt. Ik las als kind tien boeken per week, maar daar kwam ik al jaren niet meer aan toe. Nu weer wel, al zijn het er tegenwoordig één of twee. Over een andere hobby (sport) twijfel ik nog. Geen geld voor nu, is een teamsport (nu dus even geen goed idee, denk ik) en ben jaren geleden afgehaakt vanwege een flinke blessure. Maar wie weet in de (nabije) toekomst, en in de tussentijd maar even naar de sportschool.
Lief dat je zo met me meedenkt! Geldzaken ga ik eerst even met het buurteam bespreken, heb net een afspraak gemaakt. Zal met hen ook de Belastingdienst doornemen. Wat dat boekje betreft wil ik het eerst zelf proberen. Ik heb een weekplanning gemaakt gisteren en wil even kijken hoe dat uitpakt. Maar heel lief dat je het aanbiedt! En woon helaas niet in de buurt, anders had ik je zeker een keer opgezocht.
Ikea, ik communiceer vrij duidelijk met mijn vrienden. Ik hoef niet iedereen uit te leggen hoe met me om te gaan momenteel, maar waar nodig licht ik het een en ander toe. Wanneer het dan niet opgepakt wordt, ga ik nadenken. Er zijn nu drie vriendinnen die ik niet meer hoef te zien. Dat klinkt best hard, dat besef ik me. Ik heb mijn masker laten vallen sinds ik depressief ben en reageer authentiek op iedereen. Ik was al op de goede weg met grenzen aangeven en niet langer pleasen, maar nu laat ik alles varen wat niet bij me past om welke reden dan ook. Eén vriendin kan helemaal niks met me sinds ik niet langer overdreven begripvol reageer en mijn plek volledig inneem. Een ander is van de de hoge energie/liefdestrillingen, maar is nu nergens te bekennen. Ik ben erachter gekomen dat ze nep is. Daar heb ik geen behoefte aan. In de laatste heb ik erg veel energie gestoken de afgelopen paar jaar, overigens zonder dat het zijn vruchten afgeworpen heeft. Ze is niet eens in staat me te bellen. Dat is me te weinig wederkerig. Vriendschap beschouw ik niet als een grap. Je bent er voor elkaar in goede en slechte tijden. Zo niet, dan niet. Ik kan nu ook met andere ogen naar mijn ex kijken. Ik hou van hem, maar zie nu hoe egocentrisch hij zich gedragen heeft nadat het uitging. Hoewel ik hem in mijn hart terug wil, kan ik geen scenario bedenken hoe hij het goed zou kunnen maken. En ik ben zeker in de liefde geneigd te veel te pikken.
Dus dat hoort ook bij liever voor mezelf zijn. Ik heb zodanig niks te verliezen momenteel dat ik liever het goede behoud, en de rest... mag met de vuilnis mee. Grote schoonmaak. In dat zelfde licht heb ik mijn grote liefde literatuur weer opgepakt. Ik las als kind tien boeken per week, maar daar kwam ik al jaren niet meer aan toe. Nu weer wel, al zijn het er tegenwoordig één of twee. Over een andere hobby (sport) twijfel ik nog. Geen geld voor nu, is een teamsport (nu dus even geen goed idee, denk ik) en ben jaren geleden afgehaakt vanwege een flinke blessure. Maar wie weet in de (nabije) toekomst, en in de tussentijd maar even naar de sportschool.
Lief dat je zo met me meedenkt! Geldzaken ga ik eerst even met het buurteam bespreken, heb net een afspraak gemaakt. Zal met hen ook de Belastingdienst doornemen. Wat dat boekje betreft wil ik het eerst zelf proberen. Ik heb een weekplanning gemaakt gisteren en wil even kijken hoe dat uitpakt. Maar heel lief dat je het aanbiedt! En woon helaas niet in de buurt, anders had ik je zeker een keer opgezocht.
maandag 16 februari 2015 om 12:22
Gladoortje, ik heb geen geld om van te leven. Moest mijn huur terugvorderen, dus dat helpt ook niet echt om mijn huis te behouden. Ook de volgende zal ik moeten terugvorderen om te kunnen eten. Heb verder ook nul aan reserves. Ik kan helaas op internet niet vinden of ik in mijn huis mag blijven. Wel heb ik met mijn huur recht op huurtoeslag, maar na het wijzigen van mijn nieuwe inkomen op de website van de Belastingdienst is deze niet omhoog gegaan. Dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat het boven een bepaald bedrag zit, waarna je naar verhouding minder huurtoeslag krijgt. Een maximale huurprijs bij de bijstand kan ik niet vinden. Ik vind het momenteel even te ingewikkeld allemaal, dus heb een afspraak gemaakt bij een buurtteam komende week. Zij gaan denk ik niet mijn huur betalen nee, maar weten wel welke potjes er beschikbaar zijn met mijn inkomen.
Rot dat je een kutweekend gehad hebt! Mooi weer moet wel enigszins bij je stemming passen, anders werkt het averechts. Ik ben ook overdag de deur niet uit geweest. 's Avonds trok ik het wel, omdat het toen donker was. Fijn dat je het huishouden wel nog hebt kunnen doen! Voel je je vandaag weer wat beter? Wat je zegt over een soort soft reset voor je emoties herken ik wel, maar probeer ik zelf ook niet te vaak te doen. Gister moest het wel even. Was op bed gaan liggen nadat ik werkelijk alle denkbare klusjes gedaan had, en was gewoon op. Ben in slaap gevallen terwijl dat doorgaans helemaal niet zo makkelijk lukt tijdens mijn depressie. Had ik blijkbaar nodig dan. Slaapdeprivatie klinkt wel interessant. Zal eraan denken als het me echt niet lukt om in slaap te komen. Maar meestal helpt een joint wel. Wel pittig, hoor, dat je een chronisch depressieve stoornis hebt. Heb je er ook periodes tussen zitten dat je er geen last van hebt, of sluimert het altijd wel? Ook een knuffel voor jou!
Rot dat je een kutweekend gehad hebt! Mooi weer moet wel enigszins bij je stemming passen, anders werkt het averechts. Ik ben ook overdag de deur niet uit geweest. 's Avonds trok ik het wel, omdat het toen donker was. Fijn dat je het huishouden wel nog hebt kunnen doen! Voel je je vandaag weer wat beter? Wat je zegt over een soort soft reset voor je emoties herken ik wel, maar probeer ik zelf ook niet te vaak te doen. Gister moest het wel even. Was op bed gaan liggen nadat ik werkelijk alle denkbare klusjes gedaan had, en was gewoon op. Ben in slaap gevallen terwijl dat doorgaans helemaal niet zo makkelijk lukt tijdens mijn depressie. Had ik blijkbaar nodig dan. Slaapdeprivatie klinkt wel interessant. Zal eraan denken als het me echt niet lukt om in slaap te komen. Maar meestal helpt een joint wel. Wel pittig, hoor, dat je een chronisch depressieve stoornis hebt. Heb je er ook periodes tussen zitten dat je er geen last van hebt, of sluimert het altijd wel? Ook een knuffel voor jou!
maandag 16 februari 2015 om 14:10
Op deze site vind ik wel de voorwaarden om huurtoeslag te krijgen:
voorwaarden huurtoeslag
"U bent 18 jaar of ouder.
U huurt een zelfstandige woonruimte
U, uw eventuele toeslagpartner en medebewoners staan bij de gemeente ingeschreven op uw woonadres.
U, uw eventuele toeslagpartner en medebewoners hebben deNederlandse nationaliteit of een geldige verblijfsvergunning
Uw (gezamenlijke) inkomen en huurprijs zijn niet te hoog.
Uw vermogen is niet te hoog."
Om te weten of je huurprijs niet te hoog is, moet je onder dat rijtje klikken op "ik ben alleen" en dat berekent ie het voor je. Of kun je dit niet gebruiken? Ik snap zelf weinig van dit soort dingen maar er zijn wel sites zoals berekenuwrecht enzo, waar ze het voor je kunnen uitrekenen iig.
Maar goed, hopelijk helpen ze je daarmee in het buurtcentrum. Ik maak me wel een beetje zorgen om je! Want als je straks twee maanden huurachterstand hebt, dan moet je misschien je hele maandgeld daaraan uitgeven. Je zou een topic kunnen openen bij geld&recht en vragen of er mensen zijn die een zelfde situatie hebben meegemaakt en wat ze hebben gedaan. Misschien dat er wel een voorziening is voor noodgevallen namelijk. En je krijgt een huurachterstand, ik vind dat wel zorgelijk. Na drie maanden kunnen ze naar een deurwaarder stappen, dacht ik.
Maar ik weet er ook niet zoveel van, ik schrijf vooral op de pijler psyche en lees daar ook veel. De mensen die veel weten van geld&recht, lezen vast ook veel daar en niet hier. Ik weet zeker dat ze je zouden kunnen helpen met uitzoeken waar je nu recht op hebt en wat je nu moet met die huurachterstand. Ik gun je die zekerheid gewoon want dit helpt je depressie ook niet erg.
Met mij gaat het vandaag beter, tegenwoordig blijf ik niet zo lang meer depressief. Toen ik nog werkte, ging het vaak zo dat ik twee, drie jaar werkte en dan een half jaar depressief was. Maar ik ben nu afgekeurd en ik heb veel bijgeleerd over hoe om te gaan met depressie. Ik kom elke dag minstens een uur buiten met de honden en hou een aantal leefregels aan om de depressie niet teveel invloed te laten krijgen. En ik slik medicatie, onmisbaar in mijn geval. Ik zak niet meer zo ver weg en het duurt ook veel minder lang. Maar het blijft toch steeds weer terugkomen. Dat heb ik nu geaccepteerd en sindsdien gaat het eigenlijk veel beter. Ik denk niet dat werken er nog in zit, toen ik nog werkte, ben ik zo vaak depressief geworden en mezelf weer gereintegreerd, het houdt een keer op. Ik ben nu 40 en niet meer zo belastbaar.
Maar ik heb mijn vriend en mijn dieren, waar ik erg gelukkig mee ben. Vrijwilligerswerk wil ik zeker gaan doen op een dag. Maar ik moet eerst iets doen wat ik al heel lang uitstel, ik moet namelijk een kunstgebit. Lang verhaal waarom dat nu al moet maar oa door mijn ptss. Dus dat staat op de planning en verder nog even niks.
Eigenlijk pas sinds ik afgekeurd ben en ik veel tijd had om na te denken, heb ik mezelf geaccepteerd zoals ik ben. Ik wilde niet iemand zijn die dingen niet kan. Chronisch ziek, zo zag ik mezelf helemaal niet. Ja, ik werd zo af en toe depressief, en nog wat 'dingetjes', nou en. Maar ik was wel in ontkenning daarover. Het is gewoon heel belangrijk voor mensen om te werken, dat was het voor mij ook. Maar omdat ik vond dat ik moest werken, heb ik nooit de hulp gezocht die ik nodig had. Ik weet niet of ik had kunnen blijven werken als ik eerder hulp had gezocht maar het is gegaan zoals het is gegaan. Ik heb nergens spijt van iig.
Nu besteed ik elke dag tijd aan adviezen geven en meepraten over problemen die ik zelf ook heb. En ik weet best veel over dieren dus heb ook veel op dierenforums gezeten om mijn ervaringen te delen en doe dat nog wel. En nu ook hier op het viva forum. Op die manier voel ik me toch nuttig. Ik heb mijn halve leven op school gezeten en heb altijd veel interesses gehad en ik kan doorgeven wat ik heb geleerd. Dan voel ik me meer deel van de wereld, als ik mezelf nuttig maak voor anderen. Een goed advies kan iemand enorm helpen, dat hebben anderen ook voor mij gedaan en dat heeft mij ook gesterkt. En dit kan ik doen wanneer ik wil, vanuit mijn woonkamer.
Dus zo slecht is mijn leven niet. Mijn partner is bipolair en we zijn al heel lang samen en zorgen voor elkaar. We begrijpen het van elkaar goed als we een slechte dag hebben. Van het weekend hadden we ruzie, ik werd wakker uit een nachtmerrie en hij zeurde aan mijn hoofd, vond ik. En we kunnen dan heel boos op elkaar zijn maar we maken het altijd goed. Dan zeg ik alleen, sorry dat ik zo stom deed. En dat is genoeg. Hij weet wel dat ik het niet meen, en dat gebeurt hem ook vaak genoeg. En we doen lieve dingen voor elkaar bij kutdagen. Ik mag dan een boel problemen hebben, in de liefde ben ik gelukkig.
Maar enough about me, het zou fijn zijn als je iig je inkomen enzo op orde hebt. Misschien dat het wachten op hulp dan iets minder vervelend wordt. Het is wel erg lekker weer om te sporten vandaag, en de lente komt er ook aan. Het leven draait nu even helemaal om jou, ipv partner, werk etc en dat kan heel confronterend zijn. Maar het kan ook een soort catharsis zijn, een wedergeboorte. Wie weet kom je er veel sterker uit of vind je een andere levensweg. Ik gun je iig dat je uit dit rotdal gaat klimmen. Dat gaat je vast lukken want het lukt je om iig niet elke dag alleen maar in bed te liggen. Daar begint het, en je eigen kracht gaan ontdekken.
voorwaarden huurtoeslag
"U bent 18 jaar of ouder.
U huurt een zelfstandige woonruimte
U, uw eventuele toeslagpartner en medebewoners staan bij de gemeente ingeschreven op uw woonadres.
U, uw eventuele toeslagpartner en medebewoners hebben deNederlandse nationaliteit of een geldige verblijfsvergunning
Uw (gezamenlijke) inkomen en huurprijs zijn niet te hoog.
Uw vermogen is niet te hoog."
Om te weten of je huurprijs niet te hoog is, moet je onder dat rijtje klikken op "ik ben alleen" en dat berekent ie het voor je. Of kun je dit niet gebruiken? Ik snap zelf weinig van dit soort dingen maar er zijn wel sites zoals berekenuwrecht enzo, waar ze het voor je kunnen uitrekenen iig.
Maar goed, hopelijk helpen ze je daarmee in het buurtcentrum. Ik maak me wel een beetje zorgen om je! Want als je straks twee maanden huurachterstand hebt, dan moet je misschien je hele maandgeld daaraan uitgeven. Je zou een topic kunnen openen bij geld&recht en vragen of er mensen zijn die een zelfde situatie hebben meegemaakt en wat ze hebben gedaan. Misschien dat er wel een voorziening is voor noodgevallen namelijk. En je krijgt een huurachterstand, ik vind dat wel zorgelijk. Na drie maanden kunnen ze naar een deurwaarder stappen, dacht ik.
Maar ik weet er ook niet zoveel van, ik schrijf vooral op de pijler psyche en lees daar ook veel. De mensen die veel weten van geld&recht, lezen vast ook veel daar en niet hier. Ik weet zeker dat ze je zouden kunnen helpen met uitzoeken waar je nu recht op hebt en wat je nu moet met die huurachterstand. Ik gun je die zekerheid gewoon want dit helpt je depressie ook niet erg.
Met mij gaat het vandaag beter, tegenwoordig blijf ik niet zo lang meer depressief. Toen ik nog werkte, ging het vaak zo dat ik twee, drie jaar werkte en dan een half jaar depressief was. Maar ik ben nu afgekeurd en ik heb veel bijgeleerd over hoe om te gaan met depressie. Ik kom elke dag minstens een uur buiten met de honden en hou een aantal leefregels aan om de depressie niet teveel invloed te laten krijgen. En ik slik medicatie, onmisbaar in mijn geval. Ik zak niet meer zo ver weg en het duurt ook veel minder lang. Maar het blijft toch steeds weer terugkomen. Dat heb ik nu geaccepteerd en sindsdien gaat het eigenlijk veel beter. Ik denk niet dat werken er nog in zit, toen ik nog werkte, ben ik zo vaak depressief geworden en mezelf weer gereintegreerd, het houdt een keer op. Ik ben nu 40 en niet meer zo belastbaar.
Maar ik heb mijn vriend en mijn dieren, waar ik erg gelukkig mee ben. Vrijwilligerswerk wil ik zeker gaan doen op een dag. Maar ik moet eerst iets doen wat ik al heel lang uitstel, ik moet namelijk een kunstgebit. Lang verhaal waarom dat nu al moet maar oa door mijn ptss. Dus dat staat op de planning en verder nog even niks.
Eigenlijk pas sinds ik afgekeurd ben en ik veel tijd had om na te denken, heb ik mezelf geaccepteerd zoals ik ben. Ik wilde niet iemand zijn die dingen niet kan. Chronisch ziek, zo zag ik mezelf helemaal niet. Ja, ik werd zo af en toe depressief, en nog wat 'dingetjes', nou en. Maar ik was wel in ontkenning daarover. Het is gewoon heel belangrijk voor mensen om te werken, dat was het voor mij ook. Maar omdat ik vond dat ik moest werken, heb ik nooit de hulp gezocht die ik nodig had. Ik weet niet of ik had kunnen blijven werken als ik eerder hulp had gezocht maar het is gegaan zoals het is gegaan. Ik heb nergens spijt van iig.
Nu besteed ik elke dag tijd aan adviezen geven en meepraten over problemen die ik zelf ook heb. En ik weet best veel over dieren dus heb ook veel op dierenforums gezeten om mijn ervaringen te delen en doe dat nog wel. En nu ook hier op het viva forum. Op die manier voel ik me toch nuttig. Ik heb mijn halve leven op school gezeten en heb altijd veel interesses gehad en ik kan doorgeven wat ik heb geleerd. Dan voel ik me meer deel van de wereld, als ik mezelf nuttig maak voor anderen. Een goed advies kan iemand enorm helpen, dat hebben anderen ook voor mij gedaan en dat heeft mij ook gesterkt. En dit kan ik doen wanneer ik wil, vanuit mijn woonkamer.
Dus zo slecht is mijn leven niet. Mijn partner is bipolair en we zijn al heel lang samen en zorgen voor elkaar. We begrijpen het van elkaar goed als we een slechte dag hebben. Van het weekend hadden we ruzie, ik werd wakker uit een nachtmerrie en hij zeurde aan mijn hoofd, vond ik. En we kunnen dan heel boos op elkaar zijn maar we maken het altijd goed. Dan zeg ik alleen, sorry dat ik zo stom deed. En dat is genoeg. Hij weet wel dat ik het niet meen, en dat gebeurt hem ook vaak genoeg. En we doen lieve dingen voor elkaar bij kutdagen. Ik mag dan een boel problemen hebben, in de liefde ben ik gelukkig.
Maar enough about me, het zou fijn zijn als je iig je inkomen enzo op orde hebt. Misschien dat het wachten op hulp dan iets minder vervelend wordt. Het is wel erg lekker weer om te sporten vandaag, en de lente komt er ook aan. Het leven draait nu even helemaal om jou, ipv partner, werk etc en dat kan heel confronterend zijn. Maar het kan ook een soort catharsis zijn, een wedergeboorte. Wie weet kom je er veel sterker uit of vind je een andere levensweg. Ik gun je iig dat je uit dit rotdal gaat klimmen. Dat gaat je vast lukken want het lukt je om iig niet elke dag alleen maar in bed te liggen. Daar begint het, en je eigen kracht gaan ontdekken.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 16 februari 2015 om 14:40
Mooie post, Gladoortje. Voor jou ook een
Het ontkennen van psychische problemen is bij mij ook heel hardnekkig geweest. En ook ik zie een verbetering in het 'handelen' van de problemen vanaf het moment dat ik accepteerde dat ik ze had. Want ja, hoe ga je een probleem oplossen dat je hoegenaamd niet hebt?
@TO, met die vrienden klinkt het meer als onwil dan onmacht. Dan is het inderdaad tijd voor een grote schoonmaak.
Wat zijn je plannen vandaag?
Het ontkennen van psychische problemen is bij mij ook heel hardnekkig geweest. En ook ik zie een verbetering in het 'handelen' van de problemen vanaf het moment dat ik accepteerde dat ik ze had. Want ja, hoe ga je een probleem oplossen dat je hoegenaamd niet hebt?
@TO, met die vrienden klinkt het meer als onwil dan onmacht. Dan is het inderdaad tijd voor een grote schoonmaak.
Wat zijn je plannen vandaag?
maandag 16 februari 2015 om 14:57
woensdag 18 februari 2015 om 10:44
Dankjewel IV. Ik zie jou ook vaak lieve reacties posten. We benne op de wereld om mekaar te helpen, nietwaar? En ook een knuffel voor jou. Ik gebruik de emoticons niet aangezien die niet funktioneren.
Hoe gaat het vandaag, VD, weet je al meer over je situatie of is de afspraak nog niet geweest? Het is mooi weer om naar buiten te gaan. Dat ga ik zelf zo ook even doen. Ik wens je een mooie dag toe en een knuffel via cyberspace!
Hoe gaat het vandaag, VD, weet je al meer over je situatie of is de afspraak nog niet geweest? Het is mooi weer om naar buiten te gaan. Dat ga ik zelf zo ook even doen. Ik wens je een mooie dag toe en een knuffel via cyberspace!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
woensdag 18 februari 2015 om 11:23
Gladoortje, dank je voor de informatie over huurtoeslag. Die had ik wel gevonden, en ik ontvang ook al huurtoeslag. Alleen niet het maximale voor mijn situatie nu. Heb vrijdag gesprek met iemand van het buurtteam. Daar wacht ik wel even op. Geen energie voor een nieuw topic en ik heb erg veel vragen, die ook nog afhankelijk zijn van de gemeente waarin ik woon. Anyway, vrijdag meer info dus wacht ik af. Wel heel lief dat je je zorgen maakt. Ik heb daar niet echt energie voor. Doe wat ik kan en me het beste lijkt, en op de rest heb ik geen invloed helaas.
Fijn dat het beter gaat met jou! Acceptatie lijkt me inderdaad belangrijk on jouw situatie, Zal niet makkelijk geweest zijn, maar fijn dat het je gelukt is de situatie te nemen zoals 'ie is. Gelukkig heb je de nodige liefde om je heen; een vriend die je begrijpt en jij hem, en twee honden aan wie je liefde kan geven. Mijn moeder opperde onlangs dat ik wel eens aan PTSS zou kunnen lijden. Toevallig - voor zover zo'n woord van toepassing is in een dergelijke context. Zelf ga ik 's nachts helemaal los met tandenknarsen vertelde mijn ex me. Ligt het bij jou ook in die richting?
Ik kan ook wel zeggen dat ik lang in ontkenning geweest ben, en vanuit mijn overlevingsmechanismes is dat lang in stand gehouden. En ik betrapte mezelf gisteren op automanipulatie. Er was nog één kans dat ik mijn ex tegen zou komen ergens. Vaag verhaal, maar wist dat dat binnenkort zou zijn en gister kwam ik erachter wanneer dat is. Nu ik dat weet besefte ik me dat het geen zin heeft. Hij heeft zo hard de deur dicht gesmeten en gedraagt zich alsof ik niet besta en nooit iets voor hem betekend heb dat het geen zin heeft om sneaky ergens te zijn waar hij ook is met de gedachte dat hij me wellicht terug zou willen dan of ik hem minstens kan triggeren. De kans is groter dat hij vet geïrriteerd is me te zien en het geheel averechts werkt. Ik ben erachter gekomen dat hem nog eens kunnen zien me motivatie gegeven heeft om te sporten en mijn leven verder enigszins op orde te hebben voordat ik hem zie. Terwijl ik het voor mezelf zou moeten doen, maar dat voel ik echt niet. Nu ik mijn eigen illusie doorgeprikt heb, heb ik nergens meer zin in. Dus zal een echte motivatie moeten zoeken, maar blijkbaar houd ik niet van mezelf. Lijkt me de enige juiste reden ter motivatie, maar het ontbreekt er volledig aan.
Ik ben de gemakkelijkste niet en dat was hij ook niet. Zag ons echter nog lang samen, maar hij kon dat blijkbaar niet. Klinkt heel mooi hoe jij en je partner er voor elkaar zijn, ook al is dat niet altijd makkelijk zoals je schrijft. De liefde voor elkaar overwint het, en dat is schitterend. Ik ben heel blij voor je dat je dat hebt gevonden.
Wat dat 'er sterker uitkomen' betreft: ik had gisteren mijn moeder aan de lijn die me zei dat ik sterker ben geworden na al mijn crisissen. Dat is ook zo, maar ik heb het wel gehad dat het steeds opnieuw nodig is. Ik heb echter het afgelopen anderhalf jaar zó hard aan mezelf gewerkt, veel doelgerichter ook dan eerder... Huis, vaste baan, redelijk goed eten, sporten en mezelf belangrijk gemaakt. Totdat bleek dat zelfs dan nog blijkbaar alles uit elkaar kan spatten. Ik weet niet langer waar ik moet beginnen. Mijn jarenlange zelfonderzoek en het opzetten van een 'gewoon' leven heeft niet mogen baten. Al mijn tools zijn op in elk geval, behalve het onbewust manipuleren van mezelf zoals ik hierboven beschrijf. Dat is echter weinig constructief.
Die vriendin heeft heerlijk voor me gekookt. Gister wezen sporten voordat ik mijn eigen leugens doorhad. Daarna was ik daar de rest van de dag mee bezig. Werd vandaag wakker met hetzelfde gevoel. De zon schijnt hier inderdaad ook, maar dat werkt averechts. Wandelen doe ik 's avonds wanneer er zo min mogelijk mensen rondlopen en de wereld niet zo belicht is. Erger me kapot aan rondlopende, lachende mensen als ik nu de straat op ga. Ik zie het even niet zitten vandaag.
Fijn dat het beter gaat met jou! Acceptatie lijkt me inderdaad belangrijk on jouw situatie, Zal niet makkelijk geweest zijn, maar fijn dat het je gelukt is de situatie te nemen zoals 'ie is. Gelukkig heb je de nodige liefde om je heen; een vriend die je begrijpt en jij hem, en twee honden aan wie je liefde kan geven. Mijn moeder opperde onlangs dat ik wel eens aan PTSS zou kunnen lijden. Toevallig - voor zover zo'n woord van toepassing is in een dergelijke context. Zelf ga ik 's nachts helemaal los met tandenknarsen vertelde mijn ex me. Ligt het bij jou ook in die richting?
Ik kan ook wel zeggen dat ik lang in ontkenning geweest ben, en vanuit mijn overlevingsmechanismes is dat lang in stand gehouden. En ik betrapte mezelf gisteren op automanipulatie. Er was nog één kans dat ik mijn ex tegen zou komen ergens. Vaag verhaal, maar wist dat dat binnenkort zou zijn en gister kwam ik erachter wanneer dat is. Nu ik dat weet besefte ik me dat het geen zin heeft. Hij heeft zo hard de deur dicht gesmeten en gedraagt zich alsof ik niet besta en nooit iets voor hem betekend heb dat het geen zin heeft om sneaky ergens te zijn waar hij ook is met de gedachte dat hij me wellicht terug zou willen dan of ik hem minstens kan triggeren. De kans is groter dat hij vet geïrriteerd is me te zien en het geheel averechts werkt. Ik ben erachter gekomen dat hem nog eens kunnen zien me motivatie gegeven heeft om te sporten en mijn leven verder enigszins op orde te hebben voordat ik hem zie. Terwijl ik het voor mezelf zou moeten doen, maar dat voel ik echt niet. Nu ik mijn eigen illusie doorgeprikt heb, heb ik nergens meer zin in. Dus zal een echte motivatie moeten zoeken, maar blijkbaar houd ik niet van mezelf. Lijkt me de enige juiste reden ter motivatie, maar het ontbreekt er volledig aan.
Ik ben de gemakkelijkste niet en dat was hij ook niet. Zag ons echter nog lang samen, maar hij kon dat blijkbaar niet. Klinkt heel mooi hoe jij en je partner er voor elkaar zijn, ook al is dat niet altijd makkelijk zoals je schrijft. De liefde voor elkaar overwint het, en dat is schitterend. Ik ben heel blij voor je dat je dat hebt gevonden.
Wat dat 'er sterker uitkomen' betreft: ik had gisteren mijn moeder aan de lijn die me zei dat ik sterker ben geworden na al mijn crisissen. Dat is ook zo, maar ik heb het wel gehad dat het steeds opnieuw nodig is. Ik heb echter het afgelopen anderhalf jaar zó hard aan mezelf gewerkt, veel doelgerichter ook dan eerder... Huis, vaste baan, redelijk goed eten, sporten en mezelf belangrijk gemaakt. Totdat bleek dat zelfs dan nog blijkbaar alles uit elkaar kan spatten. Ik weet niet langer waar ik moet beginnen. Mijn jarenlange zelfonderzoek en het opzetten van een 'gewoon' leven heeft niet mogen baten. Al mijn tools zijn op in elk geval, behalve het onbewust manipuleren van mezelf zoals ik hierboven beschrijf. Dat is echter weinig constructief.
Die vriendin heeft heerlijk voor me gekookt. Gister wezen sporten voordat ik mijn eigen leugens doorhad. Daarna was ik daar de rest van de dag mee bezig. Werd vandaag wakker met hetzelfde gevoel. De zon schijnt hier inderdaad ook, maar dat werkt averechts. Wandelen doe ik 's avonds wanneer er zo min mogelijk mensen rondlopen en de wereld niet zo belicht is. Erger me kapot aan rondlopende, lachende mensen als ik nu de straat op ga. Ik zie het even niet zitten vandaag.
woensdag 18 februari 2015 om 12:27
Ik snap het, zo'n dag heb ik ook wel eens. Die je eigenlijk over zou willen slaan. Er is altijd een morgen he. Misschien dat het dan beter gaat. Zoals je nu denkt, dat is niet zoals je normaal denkt. Maar zo voelt het wel.
Als je naar buiten gaat, maakt je brein stofjes aan waar je je beter door gaat voelen. Dat gebeurt ook als je actief beweegt of aan sport doet. Dus soms trek ik mezelf toch naar buiten. Donkere zonnebril op en niemand aankijken. Zodat mijn brein die stofjes aan kan maken.
Je hebt echt nog veel verdriet van je relatiebreuk he. Eigenlijk een beetje ongevoelig van me om te vertellen dat ik gelukkig ben met mijn vriend. Dat moet ik misschien wat relativeren, ik kan hem regelmatig wel achter het behang plakken. Hij is bipolair en nog steeds niet helemaal stabiel. En daar werkt hij niet echt aan. We horen bij elkaar maar hebben allebei onze beperkingen. En we zijn allebei onafhankelijke typjes. Soms is ie de hele dag weg en weet ik niet waar hij uithangt. Ik hou van hem maar een ridder op het witte paard, nou, als dat paard zou manken misschien, hahaha.
Weet je, het is heel belangrijk gelukkig te zijn met jezelf. Als ik dat niet zou zijn, was ik ook niet in staat gelukkig te zijn met mijn vriend.
Ik heb ook chronisch ptss. Het heel heftige tandenknarsen is daar een symptoom van. Maar het komt ook voor bij mensen zonder ptss. Maar je gaat waarschijnlijk nog wel gediagnosticeerd worden, neem ik aan, dus als je ptss hebt, gaat dat eruit komen. Vaak hebben mensen met ptss last van nachtmerries, slecht slapen, een slechte eetlust, depressie en nog een aantal symptomen. Tandenknarsen kan er ook bij horen. Ik zag op tv eens een man uit de VS die hulpverlener was op 11 september die ptss had, die had zijn gebit in drie jaar tijd helemaal op getandenknarst.
Nou baal je baaldag, hopelijk ziet alles er morgen iets beter uit.
Als je naar buiten gaat, maakt je brein stofjes aan waar je je beter door gaat voelen. Dat gebeurt ook als je actief beweegt of aan sport doet. Dus soms trek ik mezelf toch naar buiten. Donkere zonnebril op en niemand aankijken. Zodat mijn brein die stofjes aan kan maken.
Je hebt echt nog veel verdriet van je relatiebreuk he. Eigenlijk een beetje ongevoelig van me om te vertellen dat ik gelukkig ben met mijn vriend. Dat moet ik misschien wat relativeren, ik kan hem regelmatig wel achter het behang plakken. Hij is bipolair en nog steeds niet helemaal stabiel. En daar werkt hij niet echt aan. We horen bij elkaar maar hebben allebei onze beperkingen. En we zijn allebei onafhankelijke typjes. Soms is ie de hele dag weg en weet ik niet waar hij uithangt. Ik hou van hem maar een ridder op het witte paard, nou, als dat paard zou manken misschien, hahaha.
Weet je, het is heel belangrijk gelukkig te zijn met jezelf. Als ik dat niet zou zijn, was ik ook niet in staat gelukkig te zijn met mijn vriend.
Ik heb ook chronisch ptss. Het heel heftige tandenknarsen is daar een symptoom van. Maar het komt ook voor bij mensen zonder ptss. Maar je gaat waarschijnlijk nog wel gediagnosticeerd worden, neem ik aan, dus als je ptss hebt, gaat dat eruit komen. Vaak hebben mensen met ptss last van nachtmerries, slecht slapen, een slechte eetlust, depressie en nog een aantal symptomen. Tandenknarsen kan er ook bij horen. Ik zag op tv eens een man uit de VS die hulpverlener was op 11 september die ptss had, die had zijn gebit in drie jaar tijd helemaal op getandenknarst.
Nou baal je baaldag, hopelijk ziet alles er morgen iets beter uit.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 19 februari 2015 om 11:35
Gister heeft een vriend me meegenomen voor een wandeling. Heel lief. Ik was wel erg zwart, echt een dieptepunt in deze depressie. Achteraf was ik kapot en heb de rest van de dag niks gedaan op even boodschappen na.
Wat je zegt over dat ik normaal niet zo denk is wel waar. Al voelt het wel zo. Ik vind mezelf momenteel heel realistisch naar de wereld kijken en snap niet dat er nog mensen zijn die met een glimlach rondlopen. Alsof iedereen zijn kop in het zand steekt. Ik bedoel: hoe kun je anders gelukkig zijn wanneer je ziet hoe het er aan toe gaat in de wereld? Hoorde gisteren dat er een kat - die ik ken - kapot getrapt is door een dronken idioot. Hoe kan men zoiets naast zich neerleggen? 'Tja, zo zit de wereld gewoon in elkaar?' Gaat er bij mij niet in.
Het is niet zozeer dat ik er verdriet over heb. Dat voel ik namelijk helemaal niet. Maar ik ben er wel veel mee bezig, begrijp niet dat het zo gelopen is. En dat hij er zo mee omgaat. En tegelijkertijd begrijp ik het heel goed, maar vind ik het slap. Ik voel voornamelijk boosheid, ook omdat het makkelijker is te voelen dan het verdriet. Want dat zit er wel degelijk. Neem niet weg dat ik anderen goede dingen wens, dus je hoeft je absoluut niet te verontschuldigen. Het paard van de prins loopt mank, is bipolair, zo je wilt. Maar jullie horen wel bij elkaar, en blijven voor elkaar kiezen. Ik verwacht zelf ook geen perfecte man, maar wil het leven wel samen bevechten. En ervan genieten, natuurlijk. Perfectie bestaat niet. Weten dat je iets goeds in handen hebt wel. En daarvoor moet je het wel zien, en waarderen. Zoals je zelf ook schrijft dien je dus gelukkig te zijn met jezelf in eerste instantie.
Weet je, dat ik mijn baan kwijt ben vind ik an sich absoluut niet erg. Er is alleen té veel tijd over, gecombineerd met een motivatieprobleem. Ik ken mezelf wel aardig intussen en heb - wanneer het goed gaat met me - niet zoveel nodig. Ik hoef ook niet zoveel aan mezelf te veranderen van mezelf. Maar alleen voor mezelf leven vind ik karig. Momenteel geloof ik niet dat er iemand zal zijn die mij 'trekt', of hooguit tijdelijk. Ik ben het zat om me aan te passen, echter. Wanneer ik naar de toekomst kijk word ik gewoon niet zo blij.
Ik ben in het verleden gediagnosticeerd met verschillende stickertjes, maar ik ben het er niet mee eens. Ik weet inmiddels wel waar de oorzaak ligt, en dat vind ik veel belangrijker. Het probleem is dat ik er zelf niet (langer) bij kan komen. Dus ik heb echt hulp nodig daarbij. Gisteren werd ik teruggebeld door de psych die mijn huisarts me aangeraden had. Zij raadde me aan de intake bij de specialistische hulp af te wachten. Kunnen ze me daar geen tussentijdse hulp bieden, dan mag ik haar opbellen. Weer minstens een maand in de wachtstand. Het schiet echt niet op zo.
Vandaag voel ik werkelijk niks. De lucht is wit, en past in elk geval beter bij mijn stemming dan gisteren.
Wat je zegt over dat ik normaal niet zo denk is wel waar. Al voelt het wel zo. Ik vind mezelf momenteel heel realistisch naar de wereld kijken en snap niet dat er nog mensen zijn die met een glimlach rondlopen. Alsof iedereen zijn kop in het zand steekt. Ik bedoel: hoe kun je anders gelukkig zijn wanneer je ziet hoe het er aan toe gaat in de wereld? Hoorde gisteren dat er een kat - die ik ken - kapot getrapt is door een dronken idioot. Hoe kan men zoiets naast zich neerleggen? 'Tja, zo zit de wereld gewoon in elkaar?' Gaat er bij mij niet in.
Het is niet zozeer dat ik er verdriet over heb. Dat voel ik namelijk helemaal niet. Maar ik ben er wel veel mee bezig, begrijp niet dat het zo gelopen is. En dat hij er zo mee omgaat. En tegelijkertijd begrijp ik het heel goed, maar vind ik het slap. Ik voel voornamelijk boosheid, ook omdat het makkelijker is te voelen dan het verdriet. Want dat zit er wel degelijk. Neem niet weg dat ik anderen goede dingen wens, dus je hoeft je absoluut niet te verontschuldigen. Het paard van de prins loopt mank, is bipolair, zo je wilt. Maar jullie horen wel bij elkaar, en blijven voor elkaar kiezen. Ik verwacht zelf ook geen perfecte man, maar wil het leven wel samen bevechten. En ervan genieten, natuurlijk. Perfectie bestaat niet. Weten dat je iets goeds in handen hebt wel. En daarvoor moet je het wel zien, en waarderen. Zoals je zelf ook schrijft dien je dus gelukkig te zijn met jezelf in eerste instantie.
Weet je, dat ik mijn baan kwijt ben vind ik an sich absoluut niet erg. Er is alleen té veel tijd over, gecombineerd met een motivatieprobleem. Ik ken mezelf wel aardig intussen en heb - wanneer het goed gaat met me - niet zoveel nodig. Ik hoef ook niet zoveel aan mezelf te veranderen van mezelf. Maar alleen voor mezelf leven vind ik karig. Momenteel geloof ik niet dat er iemand zal zijn die mij 'trekt', of hooguit tijdelijk. Ik ben het zat om me aan te passen, echter. Wanneer ik naar de toekomst kijk word ik gewoon niet zo blij.
Ik ben in het verleden gediagnosticeerd met verschillende stickertjes, maar ik ben het er niet mee eens. Ik weet inmiddels wel waar de oorzaak ligt, en dat vind ik veel belangrijker. Het probleem is dat ik er zelf niet (langer) bij kan komen. Dus ik heb echt hulp nodig daarbij. Gisteren werd ik teruggebeld door de psych die mijn huisarts me aangeraden had. Zij raadde me aan de intake bij de specialistische hulp af te wachten. Kunnen ze me daar geen tussentijdse hulp bieden, dan mag ik haar opbellen. Weer minstens een maand in de wachtstand. Het schiet echt niet op zo.
Vandaag voel ik werkelijk niks. De lucht is wit, en past in elk geval beter bij mijn stemming dan gisteren.
donderdag 19 februari 2015 om 12:28
(Nou nou, het forum is eindelijk lang genoeg bereikbaar om iets te lezen, in te loggen en iets te posten...! Zucht!)
Je denkt misschien dat je nu zo realistisch naar de wereld kijkt, maar het is zeer waarschijnlijk slechts je cynische kant. De negatieve dingen lijken wel vetgedrukt, ze lijken meer aanwezig dan de positieve dingen. Ik heb al een paar berichten gelezen over onderzoeken waaruit blijkt dat hersenen andere verbindingen hebben als de eigenaar depressief is (of ptss heeft of een fobie of wat dan ook). Mijn ervaring zegt hetzelfde. Als ik nu dingen lees die ik jaren geleden in een dagboek of e-mail schreef, dan lijkt het wel alsof iemand anders dan ik ze heeft geschreven. Mijn denken, gedachtenpatronen, automatische gedachten, etc. zijn nogal veranderd. Wat ik probeer te zeggen is dat je zienswijze van de wereld kan veranderen (en ik hoop ook dat dat gebeurt bij jou).
Voor het tandenknarsen kun je bij de tandarts een bitje laten maken of je kunt bij de sportwinkel een beschermingsbitje kopen. Doen hoor, want met tandenknarsen eet je letterlijk je tanden op. (Bij de tandarts/verzekering wel even vragen hoeveel er vergoed wordt.)
Boosheid voelen nu kan juist positief zijn. Verdriet is een verlammende emotie, door te huilen of ergens heel erg over te piekeren, kan het wel even opluchten, maar op zich verlamt het je. Boosheid daarentegen kan een bron van energie zijn. Om dingen anders te doen, om je omgeving (of die ex) eens te laten zien wat ze missen, om flinke veranderingen door te voeren, om eens lekker te gaan poetsen in huis, om te gaan sporten, whatever. En nee, dit heb ik niet zelf bedacht. Sterker nog, vroeger vond ik boosheid de moeilijkste emotie en drukte deze dan weg. Ik mocht niet boos zijn. Pas toen een gedragstherapeut me zei dat ik boosheid kon gebruiken als energie, ga ik er anders mee om. Misschien kun je het als energie gaan zien?
Over een maand is de intake al? Ik wil je geen valse hoop geven, maar soms beslissen ze tijdens intake dat de situatie urgenter is dan ze hadden verwacht, dus het is mogelijk dat de behandeling dan ook naar voren wordt geschoven. In elk geval overbruggen we de tijd in dit topic. Samen (in zoverre als het forum het toelaat ).
(Dank je, Gladoortje, voor je lieve woorden. )
Je denkt misschien dat je nu zo realistisch naar de wereld kijkt, maar het is zeer waarschijnlijk slechts je cynische kant. De negatieve dingen lijken wel vetgedrukt, ze lijken meer aanwezig dan de positieve dingen. Ik heb al een paar berichten gelezen over onderzoeken waaruit blijkt dat hersenen andere verbindingen hebben als de eigenaar depressief is (of ptss heeft of een fobie of wat dan ook). Mijn ervaring zegt hetzelfde. Als ik nu dingen lees die ik jaren geleden in een dagboek of e-mail schreef, dan lijkt het wel alsof iemand anders dan ik ze heeft geschreven. Mijn denken, gedachtenpatronen, automatische gedachten, etc. zijn nogal veranderd. Wat ik probeer te zeggen is dat je zienswijze van de wereld kan veranderen (en ik hoop ook dat dat gebeurt bij jou).
Voor het tandenknarsen kun je bij de tandarts een bitje laten maken of je kunt bij de sportwinkel een beschermingsbitje kopen. Doen hoor, want met tandenknarsen eet je letterlijk je tanden op. (Bij de tandarts/verzekering wel even vragen hoeveel er vergoed wordt.)
Boosheid voelen nu kan juist positief zijn. Verdriet is een verlammende emotie, door te huilen of ergens heel erg over te piekeren, kan het wel even opluchten, maar op zich verlamt het je. Boosheid daarentegen kan een bron van energie zijn. Om dingen anders te doen, om je omgeving (of die ex) eens te laten zien wat ze missen, om flinke veranderingen door te voeren, om eens lekker te gaan poetsen in huis, om te gaan sporten, whatever. En nee, dit heb ik niet zelf bedacht. Sterker nog, vroeger vond ik boosheid de moeilijkste emotie en drukte deze dan weg. Ik mocht niet boos zijn. Pas toen een gedragstherapeut me zei dat ik boosheid kon gebruiken als energie, ga ik er anders mee om. Misschien kun je het als energie gaan zien?
Over een maand is de intake al? Ik wil je geen valse hoop geven, maar soms beslissen ze tijdens intake dat de situatie urgenter is dan ze hadden verwacht, dus het is mogelijk dat de behandeling dan ook naar voren wordt geschoven. In elk geval overbruggen we de tijd in dit topic. Samen (in zoverre als het forum het toelaat ).
(Dank je, Gladoortje, voor je lieve woorden. )
donderdag 19 februari 2015 om 14:28
Ikea, dankjewel voor je reactie. Je zal wel gelijk hebben dat ik nu alles van de cynische zijde benader. Maar dat verandert niks. Ik voel me wanhopig over mijn toekomst en heb er ook geen zin meer in zo. Had gisteren voordat bovengenoemde psych terug belde nog een ander gebeld die me erg aansprak. Ze belde me net om te vertellen dat ze geen plek heeft. Voel me afgewezen. Ook door enkele vrienden die het toch te veel energie lijkt te kosten. Eentje gaf bijna twee weken geleden aan geen tijd te hebben, maar z.s.m. langs te komen. Niks meer gehoord en voel me onbelangrijk. Aan een ander merk ik dat 'ie vindt dat we er wel genoeg over geluld hebben. Daarnaast voelde ik me best oké de vorige keer met hem, waardoor hij er nu vanuit gaat dat ik het allemaal wel red. Zucht, de overige voorbeelden zal ik jullie wel besparen.
Wat boosheid betreft uit die zich in agressieve gevoelens. Zin om dingen te slopen als ik op straat ben en erger me helemaal kapot aan anderen. Het is een sluimerend gevoel, dat ik niet om kan zetten in kracht en energie. Ook de boosheid is naar binnen gekeerd. Net als met mijn verdriet voel ik soms dat er een heleboel uit moet, maar ook mijn boosheid komt er niet uit. Ik ben vrijwel volledig geblokkeerd in mijn emoties.
Intake is inderdaad over een maand, maar zoals ik me nu voel is dat erg ver weg. Ik ga er niet vanuit dat ik eerder geholpen word, want dat zou me ten hoogste nog een teleurstelling kunnen opleveren.
Heb net een begroting gemaakt zodat ik dat niet met het wijkteam hoef te doen morgen. Belooft ook weinig goeds.
Verder geen zin in wat dan ook. Ook echt geen concentratie voor. Ik wil dat het ophoudt!
Wat boosheid betreft uit die zich in agressieve gevoelens. Zin om dingen te slopen als ik op straat ben en erger me helemaal kapot aan anderen. Het is een sluimerend gevoel, dat ik niet om kan zetten in kracht en energie. Ook de boosheid is naar binnen gekeerd. Net als met mijn verdriet voel ik soms dat er een heleboel uit moet, maar ook mijn boosheid komt er niet uit. Ik ben vrijwel volledig geblokkeerd in mijn emoties.
Intake is inderdaad over een maand, maar zoals ik me nu voel is dat erg ver weg. Ik ga er niet vanuit dat ik eerder geholpen word, want dat zou me ten hoogste nog een teleurstelling kunnen opleveren.
Heb net een begroting gemaakt zodat ik dat niet met het wijkteam hoef te doen morgen. Belooft ook weinig goeds.
Verder geen zin in wat dan ook. Ook echt geen concentratie voor. Ik wil dat het ophoudt!
donderdag 19 februari 2015 om 15:00
Wat zonde van die vrienden. Alsof ze tegen iemand in een rolstoel zeggen: "Ja hallo, ik heb je nu lang genoeg geduwd, ga nu maar lopen." Als het kon, deed je het allang.
Bel je huisarts en zeg dat het echt niet gaat zo.
Ken je ook de andere nummers? Hier kun je ook chatten met een hulpverlener. Ze zijn ook altijd via telefoon bereikbaar. Ze bieden ook therapie (online of via de telefoon). Hoe specialistisch het is, weet ik niet, maar het is iets.
Bel je huisarts en zeg dat het echt niet gaat zo.
Ken je ook de andere nummers? Hier kun je ook chatten met een hulpverlener. Ze zijn ook altijd via telefoon bereikbaar. Ze bieden ook therapie (online of via de telefoon). Hoe specialistisch het is, weet ik niet, maar het is iets.
