Psyche
alle pijlers
Diagnose en hulpvraag
woensdag 10 december 2014 om 15:29
Ik had hier al een topic geopend, maar ik had toen nog niet een diagnose meegekregen van mijn psychiater, Alleen had ik toen de diagnose van mijn huisarts die mede ook was gebaseerd op mijn vorige depressie en waarvoor ik toen al in behandeling was geweest.
Ik ben sinds kort dus weer in behandeling en ik zou hier heel graag van mij af willen schrijven, omdat ik het alleen soms niet meer trek, en ik graag mijn verhaal wil delen.
Ik ben idd meer dan mijn diagnose.
In dit topic wil ik verder gaan schrijven waar ik in mijn leven in het hier en nu tegenaan loop, Mijn bezoekjes nu aan mijn behandelaars en mijn vorderingen daarin.
Waar ik tegen aan loop nu in onze relatie, werk en wie weet wat nog meer.
Mij meer omringen door positiviteit en zelf ook weer veel positiever te gaan worden
In mijn andere topic wil ik iets meer gaan vertellen over mijn levensverhaal, Het daar van mij af te gaan schrijven. Misschien dat ik in mijn beidde topics, doordat er misschien mensen op gaan reageren en ik een reacktie terug wil geven. het verleden of het hier en nu een beetje doorelkaar ga halen maar dat zal de tijd mij uit wijzen.
Ik ben sinds kort dus weer in behandeling en ik zou hier heel graag van mij af willen schrijven, omdat ik het alleen soms niet meer trek, en ik graag mijn verhaal wil delen.
Ik ben idd meer dan mijn diagnose.
In dit topic wil ik verder gaan schrijven waar ik in mijn leven in het hier en nu tegenaan loop, Mijn bezoekjes nu aan mijn behandelaars en mijn vorderingen daarin.
Waar ik tegen aan loop nu in onze relatie, werk en wie weet wat nog meer.
Mij meer omringen door positiviteit en zelf ook weer veel positiever te gaan worden
In mijn andere topic wil ik iets meer gaan vertellen over mijn levensverhaal, Het daar van mij af te gaan schrijven. Misschien dat ik in mijn beidde topics, doordat er misschien mensen op gaan reageren en ik een reacktie terug wil geven. het verleden of het hier en nu een beetje doorelkaar ga halen maar dat zal de tijd mij uit wijzen.
anoniem_64231e3e74882 wijzigde dit bericht op 26-03-2015 21:16
Reden: Ik wil mij meer op positiviteit richten in mijn leven
Reden: Ik wil mij meer op positiviteit richten in mijn leven
% gewijzigd
donderdag 11 december 2014 om 22:52
quote:Madderijn schreef op 10 december 2014 @ 18:41:
Je kunt aan de moderators vragen de topics samen te voegen denk ik.
Het gaat om jou, wat jij wil. Volgens mij is dat ook jouw zoektocht. Dat zou ik als perspectief gebruiken.
Het is voor mij allemaal 1 grote zoektocht , ik zal er hard aan werken om de juiste stukjes tot een puzzle te maken. En ik wens en hoop dat het 1 mooi geheel gaat worden.
Dank je wel voor je steun en berichtjes , raad terug aan mij.
Je kunt aan de moderators vragen de topics samen te voegen denk ik.
Het gaat om jou, wat jij wil. Volgens mij is dat ook jouw zoektocht. Dat zou ik als perspectief gebruiken.
Het is voor mij allemaal 1 grote zoektocht , ik zal er hard aan werken om de juiste stukjes tot een puzzle te maken. En ik wens en hoop dat het 1 mooi geheel gaat worden.
Dank je wel voor je steun en berichtjes , raad terug aan mij.
donderdag 11 december 2014 om 22:54
quote:Joyce48 schreef op 10 december 2014 @ 16:29:
Ik heb geprobeerd je verhaal te lezen, maar kwam niet erg ver. Zoveel jargon ..... Geen idee waar je het over hebt eerlijk gezegd.
Ik wil je wel sterkte wensen en een geven.Dank je wel Joyce48 voor je knuffel en sterkte toegewenst aan mij. En dat je de moeite hebt willen nemen om mijn verhaal hier te gaan lezen.
Ik heb geprobeerd je verhaal te lezen, maar kwam niet erg ver. Zoveel jargon ..... Geen idee waar je het over hebt eerlijk gezegd.
Ik wil je wel sterkte wensen en een geven.Dank je wel Joyce48 voor je knuffel en sterkte toegewenst aan mij. En dat je de moeite hebt willen nemen om mijn verhaal hier te gaan lezen.
donderdag 11 december 2014 om 22:59
quote:HelgaV schreef op 10 december 2014 @ 15:42:
Wil je het alleen van je afschrijven? Of wil je nog iets anders met dit topic?
Ik vind het wel heftig.
Hoi HelgaV,
Dank je wel voor je reactie en knuffel aan mij.
Om antwoord op je vraag te geven, ik heb vanmiddag in dit topic geschreven dat is dit topic naast mijn andere topic ga gebruiken. Maar niks is natuurlijk zeker al ligt het wel in mijn bedoeling om dat zo te gaan doen.
Wil je het alleen van je afschrijven? Of wil je nog iets anders met dit topic?
Ik vind het wel heftig.
Hoi HelgaV,
Dank je wel voor je reactie en knuffel aan mij.
Om antwoord op je vraag te geven, ik heb vanmiddag in dit topic geschreven dat is dit topic naast mijn andere topic ga gebruiken. Maar niks is natuurlijk zeker al ligt het wel in mijn bedoeling om dat zo te gaan doen.
donderdag 11 december 2014 om 23:03
donderdag 11 december 2014 om 23:11
Hoi Goldenwoman,
Ik herken al jouw diagnoses. En dus ook veel van je problematiek. Ik had bijna het gevoel dat ik mijn eigen verhaal las.
Daarnaast heb ik ook ADD. (En de PTSS komt met name van 2 recente trauma's al is er bij mij ook sprake van hechtingsproblematiek.)
Op zich ben ik niet echt bezig met mijn diagnoses, maar ik vind het wel prettig om te weten waar mijn klachten vandaan komen.
Ik hou het even kort nu. Maar wil je wel veel sterkte wensen bij je behandeling. Goed van je dat je met jezelf aan de slag gaat!
Hoe oud (jong) ben je? (Of heb ik daar overheen gelezen? )
Ik herken al jouw diagnoses. En dus ook veel van je problematiek. Ik had bijna het gevoel dat ik mijn eigen verhaal las.
Daarnaast heb ik ook ADD. (En de PTSS komt met name van 2 recente trauma's al is er bij mij ook sprake van hechtingsproblematiek.)
Op zich ben ik niet echt bezig met mijn diagnoses, maar ik vind het wel prettig om te weten waar mijn klachten vandaan komen.
Ik hou het even kort nu. Maar wil je wel veel sterkte wensen bij je behandeling. Goed van je dat je met jezelf aan de slag gaat!
Hoe oud (jong) ben je? (Of heb ik daar overheen gelezen? )
donderdag 11 december 2014 om 23:22
donderdag 11 december 2014 om 23:23
quote:MountainGoat schreef op 10 december 2014 @ 19:53:
Je diagnose had mij kunnen beschrijven. Je bent dus niet alleen. Hoewel ik volgens de professionals wel echt een persoonlijkheidsstoornis heb en ze het eigenlijk nooit hebben over hechtingsproblematiek. Ik heb een onderontwikkelde persoonlijkheid ("Ik heb te weinig ervaren wat voor mij zinnig is, in de zin van verlangen naar, intentionaliteit, om mijn eigen waardering te ervaren en deze zelf te bepalen. Ik mis dan ook affectieve autonomie en autotiteit om mijn eigen leven zelf te regisseren"). En verder vind ik het moeilijk om echt contact te maken met mensen en sluit ik mezelf graag af. Ook heb ik de neiging om mezelf van mezelf af te sluiten, als je snapt wat ik bedoel. Denk dat onze jeugd in bepaalde opzichten vergelijkbare effecten heeft gehad.
Ik weet niet wat je hiermee moet en ik kan je ook niet echt helpen denk ik, want ik kan mezelf ook niet zo goed helpen. Ik probeer te mediteren/mindfulness. Ongelofelijk moeilijk maar ik geloof wel dat ik dat nodig heb om contact te maken met mezelf. Misschien is het ook iets voor jou? Met het teruggetrokken leven heb ik vrede gesloten, dat vind ik prima zo. Maar m'n grenzen leren beschermen, dat lijkt me nuttig. Volgens mij is de enige oplossing uitproberen en uitvinden dat de reactie niet zo is als jij denkt.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt of je in ieder geval niet alleen voelt. Mij helpt dat altijd om me minder 'gestoord' te voelen.
Heel lief dat je reageert met jouw verhaal en dat je je in het mijne herkent, en dat bedoel ik lief want we zouden het beide en ik denk wij niet alleen, heel graag anders gezien hebben. Toch ben ik heel blij met je verhaal en dat ik in dit niet alleen sta.
Uit het eerste gedeelte wat je mij schrijft komen wij overeen.
ik maak normaal gesproken best snel contact met mensen, alleen heb ik daar nu geen behoefte aan.
Echt contact hebben is natuurlijk een heel ander verhaal als je begrijpt wat ik ermee bedoel?
En ook voelt het voor mij anders aan als ik b.v. contact heb met mensen in mijn vrije tijd of dat ik b.v. ergens zou werken en vanwege mijn werk contact zou hebben met mensen.
Vooral als ik ze niet ken, Zodra er al iets van mij verwacht word is het bij mij al anders het contact.
Ik weet nu alleen via de brief van de psychyather aan mij dat er staat dat ik meer in gevoel met mijzelf moet komen, Dat hij en mijn behandelteam er zo over denken.
Ik zelf heb er nog geen idee van nu hoe we dat gaan doen.
Dank je wel ik vind het heel fijn dat je de moeite hebt genomen om dit van mij te lezen en dat je gereageerd hebt en mij hebt laten voelen dat ik in dit niet alleen sta, ook al voelt dat voor mij nog wel zo aan.
Ik hoop dat jij je fijn voelt ?
Ik wens je dat wel toe en ik wil jou ook graag kracht en steun toewensen.
Je diagnose had mij kunnen beschrijven. Je bent dus niet alleen. Hoewel ik volgens de professionals wel echt een persoonlijkheidsstoornis heb en ze het eigenlijk nooit hebben over hechtingsproblematiek. Ik heb een onderontwikkelde persoonlijkheid ("Ik heb te weinig ervaren wat voor mij zinnig is, in de zin van verlangen naar, intentionaliteit, om mijn eigen waardering te ervaren en deze zelf te bepalen. Ik mis dan ook affectieve autonomie en autotiteit om mijn eigen leven zelf te regisseren"). En verder vind ik het moeilijk om echt contact te maken met mensen en sluit ik mezelf graag af. Ook heb ik de neiging om mezelf van mezelf af te sluiten, als je snapt wat ik bedoel. Denk dat onze jeugd in bepaalde opzichten vergelijkbare effecten heeft gehad.
Ik weet niet wat je hiermee moet en ik kan je ook niet echt helpen denk ik, want ik kan mezelf ook niet zo goed helpen. Ik probeer te mediteren/mindfulness. Ongelofelijk moeilijk maar ik geloof wel dat ik dat nodig heb om contact te maken met mezelf. Misschien is het ook iets voor jou? Met het teruggetrokken leven heb ik vrede gesloten, dat vind ik prima zo. Maar m'n grenzen leren beschermen, dat lijkt me nuttig. Volgens mij is de enige oplossing uitproberen en uitvinden dat de reactie niet zo is als jij denkt.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt of je in ieder geval niet alleen voelt. Mij helpt dat altijd om me minder 'gestoord' te voelen.
Heel lief dat je reageert met jouw verhaal en dat je je in het mijne herkent, en dat bedoel ik lief want we zouden het beide en ik denk wij niet alleen, heel graag anders gezien hebben. Toch ben ik heel blij met je verhaal en dat ik in dit niet alleen sta.
Uit het eerste gedeelte wat je mij schrijft komen wij overeen.
ik maak normaal gesproken best snel contact met mensen, alleen heb ik daar nu geen behoefte aan.
Echt contact hebben is natuurlijk een heel ander verhaal als je begrijpt wat ik ermee bedoel?
En ook voelt het voor mij anders aan als ik b.v. contact heb met mensen in mijn vrije tijd of dat ik b.v. ergens zou werken en vanwege mijn werk contact zou hebben met mensen.
Vooral als ik ze niet ken, Zodra er al iets van mij verwacht word is het bij mij al anders het contact.
Ik weet nu alleen via de brief van de psychyather aan mij dat er staat dat ik meer in gevoel met mijzelf moet komen, Dat hij en mijn behandelteam er zo over denken.
Ik zelf heb er nog geen idee van nu hoe we dat gaan doen.
Dank je wel ik vind het heel fijn dat je de moeite hebt genomen om dit van mij te lezen en dat je gereageerd hebt en mij hebt laten voelen dat ik in dit niet alleen sta, ook al voelt dat voor mij nog wel zo aan.
Ik hoop dat jij je fijn voelt ?
Ik wens je dat wel toe en ik wil jou ook graag kracht en steun toewensen.
donderdag 11 december 2014 om 23:33
quote:Saladebakje schreef op 11 december 2014 @ 23:22:
Ik heb gewerkt in de psychiatrie en zelfs ik snap niet veel van je verhaal. Uit ervaring weet ik dat je die diagnoses het beste naast je neer kan leggen en je te focussen op je gevoelens en gedachtes.
Hallo Saladebakje,
Ik heb 2 topics en deze gisteren net geopend , Ik wilde met dit topic een completer beeld geven idd van mijn diagnose , Omdat ik dacht dat ik in mijn andere topic daarin tekort schoot en ik toen mijn diagnose nog niet wist.
Ik heb sinds vanmiddag besloten om in beide topics verder te gaan schrijven.
1 topic geschreven in mijn eigen taal, gevoelens , en in dit topic de jargon taal beschreven door wat mijn psychiater als diagnose stelde en zo heb ik dit topic dus ook verder geschreven vanuit zijn vaktaal plus wat van mijn eigen toegevoegd.
Ik laat dus de openingspost zo staan in dit topic voor de mensen die het wel herkennen.
En in mijn andere topic staat mijn openingstekst geschreven door mezelf en hoe ik het voel, beleef en zie.
Ik heb gewerkt in de psychiatrie en zelfs ik snap niet veel van je verhaal. Uit ervaring weet ik dat je die diagnoses het beste naast je neer kan leggen en je te focussen op je gevoelens en gedachtes.
Hallo Saladebakje,
Ik heb 2 topics en deze gisteren net geopend , Ik wilde met dit topic een completer beeld geven idd van mijn diagnose , Omdat ik dacht dat ik in mijn andere topic daarin tekort schoot en ik toen mijn diagnose nog niet wist.
Ik heb sinds vanmiddag besloten om in beide topics verder te gaan schrijven.
1 topic geschreven in mijn eigen taal, gevoelens , en in dit topic de jargon taal beschreven door wat mijn psychiater als diagnose stelde en zo heb ik dit topic dus ook verder geschreven vanuit zijn vaktaal plus wat van mijn eigen toegevoegd.
Ik laat dus de openingspost zo staan in dit topic voor de mensen die het wel herkennen.
En in mijn andere topic staat mijn openingstekst geschreven door mezelf en hoe ik het voel, beleef en zie.
donderdag 11 december 2014 om 23:48
quote:labellei schreef op 11 december 2014 @ 23:11:
Hoi Goldenwoman,
Ik herken al jouw diagnoses. En dus ook veel van je problematiek. Ik had bijna het gevoel dat ik mijn eigen verhaal las.
Daarnaast heb ik ook ADD. (En de PTSS komt met name van 2 recente trauma's al is er bij mij ook sprake van hechtingsproblematiek.)
Op zich ben ik niet echt bezig met mijn diagnoses, maar ik vind het wel prettig om te weten waar mijn klachten vandaan komen.
Ik hou het even kort nu. Maar wil je wel veel sterkte wensen bij je behandeling. Goed van je dat je met jezelf aan de slag gaat!
Hoe oud (jong) ben je? (Of heb ik daar overheen gelezen? )
Hallo Labellei,
Dank je wel en wat lief dat je reageert,
Ik vind het heel fijn dat je je in mijn diagnoses herkent, alhoewel fijn natuurlijk niet het juiste woord is, fijn om te lezen dat ik er niet alleen in sta met dit sorry dat ik het zo ga zeggen...shitgevoel.
Ik weet deze diagnoses nog maar sinds een weekje, in mijn andere topic schreef ik dat mijn depressie weer terug was en wist ik dit nog niet. dat dit er nog allemaal bij kwam.
Ik wilde graag volledig zijn i.v.m. de diagnoses in de hoop dat lotgenoten zich in mijn verhaal herkennen. En om eerlijk te zijn in de hoop op wat steun, begrip, herkenning,
Mijn stemmingen wisslelen nogal snel nu en ik ben heel erg emotioneel.
Ik moet deze stappen ook voormezelf nemen , ik heb het gevoel ook dat het niet anders kan, ik vastzit en ik wil heel graag van dit hele nare depressieve gevoel af met steeds die hele diepe gronden. Mijn leven nu word er door beheerst en niet alleen mijn leven.
Ik heb wel het idee dat ik nu bij deze psychiather en psycoloog, haptonoom op de juiste plek ben beland om er weer hard tegenaan te gaan hieruit te komen.
Dank je wel voor je steun aan mij en ik wens jou ook veel steun en de kracht toe in deze voor jouw moeilijke tijd.
Hoi Goldenwoman,
Ik herken al jouw diagnoses. En dus ook veel van je problematiek. Ik had bijna het gevoel dat ik mijn eigen verhaal las.
Daarnaast heb ik ook ADD. (En de PTSS komt met name van 2 recente trauma's al is er bij mij ook sprake van hechtingsproblematiek.)
Op zich ben ik niet echt bezig met mijn diagnoses, maar ik vind het wel prettig om te weten waar mijn klachten vandaan komen.
Ik hou het even kort nu. Maar wil je wel veel sterkte wensen bij je behandeling. Goed van je dat je met jezelf aan de slag gaat!
Hoe oud (jong) ben je? (Of heb ik daar overheen gelezen? )
Hallo Labellei,
Dank je wel en wat lief dat je reageert,
Ik vind het heel fijn dat je je in mijn diagnoses herkent, alhoewel fijn natuurlijk niet het juiste woord is, fijn om te lezen dat ik er niet alleen in sta met dit sorry dat ik het zo ga zeggen...shitgevoel.
Ik weet deze diagnoses nog maar sinds een weekje, in mijn andere topic schreef ik dat mijn depressie weer terug was en wist ik dit nog niet. dat dit er nog allemaal bij kwam.
Ik wilde graag volledig zijn i.v.m. de diagnoses in de hoop dat lotgenoten zich in mijn verhaal herkennen. En om eerlijk te zijn in de hoop op wat steun, begrip, herkenning,
Mijn stemmingen wisslelen nogal snel nu en ik ben heel erg emotioneel.
Ik moet deze stappen ook voormezelf nemen , ik heb het gevoel ook dat het niet anders kan, ik vastzit en ik wil heel graag van dit hele nare depressieve gevoel af met steeds die hele diepe gronden. Mijn leven nu word er door beheerst en niet alleen mijn leven.
Ik heb wel het idee dat ik nu bij deze psychiather en psycoloog, haptonoom op de juiste plek ben beland om er weer hard tegenaan te gaan hieruit te komen.
Dank je wel voor je steun aan mij en ik wens jou ook veel steun en de kracht toe in deze voor jouw moeilijke tijd.
anoniem_64231e3e74882 wijzigde dit bericht op 11-12-2014 23:50
Reden: ik typte de naam noline i.p.v.
Reden: ik typte de naam noline i.p.v.
% gewijzigd
vrijdag 12 december 2014 om 00:02
morgen dus onverwachts werken, Om 7 uur al beginnen tot 12 uur,
En ik weet dat ik zou moeten gaan slapen nu maar ik ben een nachtmens, en ik kan geen slaappil nemen , Ik ben dan bang dat ik mij ga verslapen.
Om 3 uur moet ik dan weer naar mijn psycgoloog toe, en zaterdag mag ik weer van 7 uur tot 12 uur werken.
Ik ben heel zenuwachtig nu , onrustig en angstig dat ik het fout doe op het werk.
Ik moet vanmezelf dit aangaan,
Mijn psyciather vond het wel een goed idee dat ik voor 3 weken daar ga werken ook al vind hij dat ik een te verre afstand heb tot werken in de maatschappij en dat ik eerst maar aan mezelf moet gaan werken.
Omdat ik al zollang niet meer gewerkt heb ( wegens dagbehandeling en eerdere depressie) wilde ik mezelf bewijzen , Ik kan dit wel en ik ben normaal.
Ik wil zeker ook wel werken dat is het punt ook niet.
Het is meer mn angst voor alles.
Mijn psychiather zei mij ook... jij kan dat wel willen, maar stel je mist beidde benen dan kan je nog zoveel willen.
( Ik hou het daarover maar kort hoop ik, want in mijn andere topic heb ik daarover al geschreven wat voor gevoel, emoties mij dit alles geeft.
En ik weet dat ik zou moeten gaan slapen nu maar ik ben een nachtmens, en ik kan geen slaappil nemen , Ik ben dan bang dat ik mij ga verslapen.
Om 3 uur moet ik dan weer naar mijn psycgoloog toe, en zaterdag mag ik weer van 7 uur tot 12 uur werken.
Ik ben heel zenuwachtig nu , onrustig en angstig dat ik het fout doe op het werk.
Ik moet vanmezelf dit aangaan,
Mijn psyciather vond het wel een goed idee dat ik voor 3 weken daar ga werken ook al vind hij dat ik een te verre afstand heb tot werken in de maatschappij en dat ik eerst maar aan mezelf moet gaan werken.
Omdat ik al zollang niet meer gewerkt heb ( wegens dagbehandeling en eerdere depressie) wilde ik mezelf bewijzen , Ik kan dit wel en ik ben normaal.
Ik wil zeker ook wel werken dat is het punt ook niet.
Het is meer mn angst voor alles.
Mijn psychiather zei mij ook... jij kan dat wel willen, maar stel je mist beidde benen dan kan je nog zoveel willen.
( Ik hou het daarover maar kort hoop ik, want in mijn andere topic heb ik daarover al geschreven wat voor gevoel, emoties mij dit alles geeft.
woensdag 14 januari 2015 om 00:50
Ik heb de tekst een ietsie ingekort en veranderd, Ik zit momenteel in een hele zware periode wat mijn relatie betreft, vandaar dat ik even niet op het forum mijn verhaal kon doen.
Ik heb mij wel aan mijn woord gehouden wat betreft dat ik voor een aantal weken zou gaan werken.
Dat was een mega stap voor mij om te gaan doen en ik heb er wel veel van geleerd.
Omdat ik nog maar net begonnen was met met mijn behandeling en het een korte periode betrof wat het werken betreft kon dit samen gaan.
Nu is eerst mijn behandeling en mijn relatie heel belangrijk voor mij en mocht het zo uitkomen, want ik ga daar wel mee bezig dan zou het welkom zijn als er iets van werk op mijn pad komt.
Ik weid daar later nog wel over uit maar voor nu ga ik slapen. Ik heb een slaappil ingenomen en die begint nu te werken. Slaap lekker een ieder die daaraan toe is en tot laters.
Ik heb mij wel aan mijn woord gehouden wat betreft dat ik voor een aantal weken zou gaan werken.
Dat was een mega stap voor mij om te gaan doen en ik heb er wel veel van geleerd.
Omdat ik nog maar net begonnen was met met mijn behandeling en het een korte periode betrof wat het werken betreft kon dit samen gaan.
Nu is eerst mijn behandeling en mijn relatie heel belangrijk voor mij en mocht het zo uitkomen, want ik ga daar wel mee bezig dan zou het welkom zijn als er iets van werk op mijn pad komt.
Ik weid daar later nog wel over uit maar voor nu ga ik slapen. Ik heb een slaappil ingenomen en die begint nu te werken. Slaap lekker een ieder die daaraan toe is en tot laters.
woensdag 14 januari 2015 om 01:52
Ik zie nu dat je relatie trekken vertoont van een ouder-kind relatie. Dat herken ik ook wel uit wat je daarover vertelt. Je maakt je zo'n zorgen om wat je man vindt, dat je wel heel erg je best doet om hem blij te maken. Je stelt je dus een beetje onderdanig op in je relatie. Want hij heeft net zoveel verantwoordelijkheid om jou gelukkig te maken als jij hem. Maar jij stelt je zo op, dat het gesprek voortdurend gaat over jouw 'slechte' gedrag. Snap je wat ik bedoel?
Ik ben met tijden ook heel depressief geweest en dat was moeilijk voor mijn vriend. We hebben er heus wel eens ruzie over gehad. Maar ik deed het niet expres en ik heb me nooit verontschuldigd voor mijn depressie. We hebben er wel over gepraat maar niet in de sfeer die jij beschrijft. Je stelt je zo kwetsbaar op door je zo te verontschuldigen. Dat hoeft toch niet. Je man kiest ervoor om bij je te blijven en in een relatie hoort het zo te gaan dat als de een het moeilijk heeft, dat de ander steun biedt. Dus je hoeft je niet te verontschuldigen, je mag zelfs om zijn steun vragen.
Je zegt dat je even weg was door je relatie, hebben jullie nu meer problemen of zijn jullie eraan aan het werken? En hoe ging het werken, alleen positief of was je erg nerveus? Zie je werken als een doel omdat dat je man gelukkig zou maken of wil je het ook echt zelf? Het kan de zinnen verzetten en je komt weer onder de mensen natuurlijk. Maar ik kreeg de indruk dat je er vooral indruk mee op je man wilde maken. En dat is ook iets wat past bij een ouder-kind relatie, dat je dingen doet, alleen om hem blij te maken. Dat is wat een kind zou doen: dingen doen zodat hun ouders trots op ze zijn. Een volwassen vrouw werkt omdat ze zichzelf graag gelukkig wil maken. Dus mijn vraag aan jou: wordt jij gelukkig van werken? Als dat zo is, tuurlijk kun je dan kijken naar werk. Maar als je het vooral voor je man doet, doorbreek dat patroon eens en denk eens goed na of het dan wel zo'n goed idee is. Jij hoort er in de eerste plaats gelukkig van te worden, heel fijn als je man dat ook fijn vindt. Maar het draait hier om jouw leven. Jouw keuzes. Die moeten we allemaal zelf maken. Denk er eens over na hoe dat zit bij je want je kunt ook teveel hooi op je vork nemen en als het dan weer slechter met je gaat, daar heeft niemand wat aan.
Fijn om weer wat van je te horen trouwens. Ik zal je topics volgen, hopelijk kan ik je wat steunen en misschien tips geven.
Ik ben met tijden ook heel depressief geweest en dat was moeilijk voor mijn vriend. We hebben er heus wel eens ruzie over gehad. Maar ik deed het niet expres en ik heb me nooit verontschuldigd voor mijn depressie. We hebben er wel over gepraat maar niet in de sfeer die jij beschrijft. Je stelt je zo kwetsbaar op door je zo te verontschuldigen. Dat hoeft toch niet. Je man kiest ervoor om bij je te blijven en in een relatie hoort het zo te gaan dat als de een het moeilijk heeft, dat de ander steun biedt. Dus je hoeft je niet te verontschuldigen, je mag zelfs om zijn steun vragen.
Je zegt dat je even weg was door je relatie, hebben jullie nu meer problemen of zijn jullie eraan aan het werken? En hoe ging het werken, alleen positief of was je erg nerveus? Zie je werken als een doel omdat dat je man gelukkig zou maken of wil je het ook echt zelf? Het kan de zinnen verzetten en je komt weer onder de mensen natuurlijk. Maar ik kreeg de indruk dat je er vooral indruk mee op je man wilde maken. En dat is ook iets wat past bij een ouder-kind relatie, dat je dingen doet, alleen om hem blij te maken. Dat is wat een kind zou doen: dingen doen zodat hun ouders trots op ze zijn. Een volwassen vrouw werkt omdat ze zichzelf graag gelukkig wil maken. Dus mijn vraag aan jou: wordt jij gelukkig van werken? Als dat zo is, tuurlijk kun je dan kijken naar werk. Maar als je het vooral voor je man doet, doorbreek dat patroon eens en denk eens goed na of het dan wel zo'n goed idee is. Jij hoort er in de eerste plaats gelukkig van te worden, heel fijn als je man dat ook fijn vindt. Maar het draait hier om jouw leven. Jouw keuzes. Die moeten we allemaal zelf maken. Denk er eens over na hoe dat zit bij je want je kunt ook teveel hooi op je vork nemen en als het dan weer slechter met je gaat, daar heeft niemand wat aan.
Fijn om weer wat van je te horen trouwens. Ik zal je topics volgen, hopelijk kan ik je wat steunen en misschien tips geven.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 26 maart 2015 om 21:40
Ik ben een tijdje hier afwezig geweest omdat het een lange periode niet zo goed met mij ging en in mijn relatie. Op dit moment ben ik gelukkig weer veel stabieler, ook al ben ik er nog niet. Het is wel hard werken en de ene dag voel ik mij beter in mijn vel dan de andere dag, Over mijn behandeling kan ik nog niet zo heel veel vertellen omdat er steeds wat anders tussendoor komt.
De relatie met mijn man is gelukkig weer goed en dat geeft een hoop minder stress. Een heel fijn gevoel geeft ons dat en het stemt ons gelukkig en het maakt ons weer veel blijere mensen. Mijn man en ik hebben een week geleden te horen gekregen dat zijn broer die nu in het ziekenhuis ligt niet meer beter word, hij heeft die rotziekte die zovelen treft en longembolie maar daar is wel iets tegen te doen maar tegen de k niet. Het is tever uitgezaaid. Aankomende maandag krijgt hij nog wel een aantal weken zware bestralingen in de hoop dat hij er uiteindelijk iets van aansterkt om nog naar huis te kunnen.
Ze geven hem nog een half jaar te leven , wat zowel naar boven als naar beneden bijgesteld kan worden.
Afgelopen zondag op weg naar het ziekenhuis in de auto ging mijn mobiel af , mijn zoon aan de lijn en hij zei mam zit je? Ik zei ja ik zit in de auto, Oma heeft het niet gered, ik wist van niks nog. Het bleek dat zij een hartaanval heeft gehad wat haar fataal is geworden. Ze zou de maandag erop nieuwe hartkleppen krijgen maar niks wees erop dat haar iets overkomen zou.
Morgenmiddag is de crematie en dit alles houd mij heel erg bezig en ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. Ik wil even iedereen die het moeilijk en verdrietig heeft een hart onder de riem steken. Je bent niet alleen.
De relatie met mijn man is gelukkig weer goed en dat geeft een hoop minder stress. Een heel fijn gevoel geeft ons dat en het stemt ons gelukkig en het maakt ons weer veel blijere mensen. Mijn man en ik hebben een week geleden te horen gekregen dat zijn broer die nu in het ziekenhuis ligt niet meer beter word, hij heeft die rotziekte die zovelen treft en longembolie maar daar is wel iets tegen te doen maar tegen de k niet. Het is tever uitgezaaid. Aankomende maandag krijgt hij nog wel een aantal weken zware bestralingen in de hoop dat hij er uiteindelijk iets van aansterkt om nog naar huis te kunnen.
Ze geven hem nog een half jaar te leven , wat zowel naar boven als naar beneden bijgesteld kan worden.
Afgelopen zondag op weg naar het ziekenhuis in de auto ging mijn mobiel af , mijn zoon aan de lijn en hij zei mam zit je? Ik zei ja ik zit in de auto, Oma heeft het niet gered, ik wist van niks nog. Het bleek dat zij een hartaanval heeft gehad wat haar fataal is geworden. Ze zou de maandag erop nieuwe hartkleppen krijgen maar niks wees erop dat haar iets overkomen zou.
Morgenmiddag is de crematie en dit alles houd mij heel erg bezig en ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. Ik wil even iedereen die het moeilijk en verdrietig heeft een hart onder de riem steken. Je bent niet alleen.
donderdag 26 maart 2015 om 22:58
Wat heftig, sterkte met alles. Ik moest even teruglezen, fijn dat je toch iets van je laat horen. En fijn dat je relatie nu veel beter gaat. Zeker nu het leven je veel ellende geeft waar je nauwelijks controle over hebt. Heb je genoeg steun/hulp op dit moment om de klappen op te kunnen vangen? Want dat lijkt me wel nodig nu. Wees niet te bescheiden met om hulp vragen he. Ik heb een link voor je, misschien heb je er iets aan. Ik plak hem in de volgende reactie, anders gooit ie de tekst en de link door elkaar. Heel veel sterkte toegewenst, je doet je naam weer eer aan want je lijkt me een hele sterke vrouw. Heel naar dat je dit ook nog op je bord krijgt!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
