Psyche
alle pijlers
Kinderwens
maandag 13 april 2015 om 23:55
Even van me afschrijven!
Omdat ik dit onderwerp bij psyche vind horen even hier een bericht.
Net bij Pauw zag ik een item over vrouwen die laat (50+) kinderen krijgen.
De aanwezige gynaecoloog zei iets dat me erg kwetste, ineens.
"Een gezonde meid krijgt haar kind op tijd"
Natuurlijk, een waarheid als een koe en die goede man kan niets eraan doen dat het me door de ziel snijdt, maar ik ben dus eind 30 was een gezonde meid en nu een gezonde vrouw en heb nog een kinderwens. Is it all over? Want een traject beginnen lijkt nu al te laat. Die man komt ook niet zomaar om de hoek fietsen........dus...........(en t is ook gewoon zo'n blasé uitspraak)
Heb het gevoel nu dat het nooit zal gebeuren en dat doet nu ineens heel veel auw
Omdat ik dit onderwerp bij psyche vind horen even hier een bericht.
Net bij Pauw zag ik een item over vrouwen die laat (50+) kinderen krijgen.
De aanwezige gynaecoloog zei iets dat me erg kwetste, ineens.
"Een gezonde meid krijgt haar kind op tijd"
Natuurlijk, een waarheid als een koe en die goede man kan niets eraan doen dat het me door de ziel snijdt, maar ik ben dus eind 30 was een gezonde meid en nu een gezonde vrouw en heb nog een kinderwens. Is it all over? Want een traject beginnen lijkt nu al te laat. Die man komt ook niet zomaar om de hoek fietsen........dus...........(en t is ook gewoon zo'n blasé uitspraak)
Heb het gevoel nu dat het nooit zal gebeuren en dat doet nu ineens heel veel auw
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 16 april 2015 om 00:11
quote:wished- schreef op 14 april 2015 @ 18:48:
[...]
nou nee. Ik ken een aantal vrouwen die zwanger werden op die leeftijd. En echt wel van de verloskundige te horen kregen dat ze in een risico groep zaten en rekening moesten houden met verhoogde kans op complicaties, veel langere herstel periode ect. Maar ik vind het persoonlijk ook veel te oud. Maar dat is mijn mening.
Nou dan zijn dat rare verloskundigen geweest, want het slaat gewoon nergens op. Die verhoogde kans is namelijk niet zo gigantisch groot als jij het hier doet voorkomen.
En weet je het zeker, dat je het weg zou laten halen als je pas over 15 jaar per ongeluk na jaren vruchteloos proberen uiteindelijk zwanger wordt, vanwege de zogenaamd grote risico's? Want ik durf niet alleen mijn hand, maar mijn hele lijf ervoor in het vuur te steken dat je er dolgelukkig mee zou zijn en je voor geen goud dat kind weg zou laten halen.
Eind 30 is niet VEEL TE OUD, dat vind jij ook niet veel te oud, je bent te jong om je voor te kunnen stellen dat dat niet oud is . Het is wel heel erg jammer als je een van die paar zeldzame mensen bent die zoveel pech hebben dat het dan niet meer lukt terwijl je het dolgraag wilde, maar het is nou niet alsof je zwanger probeert te worden terwijl je chemotherapie voor borstkanker ondergaat ofzo. En ook die keuze is in sommige gevallen nog best te verdedigen.
Het leven is niet zo maakbaar. En ik ben het met je eens dat het probleem is dat mensen dat denken en daardoor te lang wachten. Maar omgekeerd is het net zo goed niet zo maakbaar dat je kunt besluiten dat je er op een dag 'te oud' voor bent.
Wat dat betreft is anticonceptie de vloek voor de vruchtbare vrouw: de macht om te voorkomen wat niet te plannen valt, met alle voordelen, maar ook gevolgen van dien.
Maar 39 is, net zo goed als 20, een prachtige leeftijd om zwanger te worden, als je er maar klaar voor en gelukkig mee bent.
[...]
nou nee. Ik ken een aantal vrouwen die zwanger werden op die leeftijd. En echt wel van de verloskundige te horen kregen dat ze in een risico groep zaten en rekening moesten houden met verhoogde kans op complicaties, veel langere herstel periode ect. Maar ik vind het persoonlijk ook veel te oud. Maar dat is mijn mening.
Nou dan zijn dat rare verloskundigen geweest, want het slaat gewoon nergens op. Die verhoogde kans is namelijk niet zo gigantisch groot als jij het hier doet voorkomen.
En weet je het zeker, dat je het weg zou laten halen als je pas over 15 jaar per ongeluk na jaren vruchteloos proberen uiteindelijk zwanger wordt, vanwege de zogenaamd grote risico's? Want ik durf niet alleen mijn hand, maar mijn hele lijf ervoor in het vuur te steken dat je er dolgelukkig mee zou zijn en je voor geen goud dat kind weg zou laten halen.
Eind 30 is niet VEEL TE OUD, dat vind jij ook niet veel te oud, je bent te jong om je voor te kunnen stellen dat dat niet oud is . Het is wel heel erg jammer als je een van die paar zeldzame mensen bent die zoveel pech hebben dat het dan niet meer lukt terwijl je het dolgraag wilde, maar het is nou niet alsof je zwanger probeert te worden terwijl je chemotherapie voor borstkanker ondergaat ofzo. En ook die keuze is in sommige gevallen nog best te verdedigen.
Het leven is niet zo maakbaar. En ik ben het met je eens dat het probleem is dat mensen dat denken en daardoor te lang wachten. Maar omgekeerd is het net zo goed niet zo maakbaar dat je kunt besluiten dat je er op een dag 'te oud' voor bent.
Wat dat betreft is anticonceptie de vloek voor de vruchtbare vrouw: de macht om te voorkomen wat niet te plannen valt, met alle voordelen, maar ook gevolgen van dien.
Maar 39 is, net zo goed als 20, een prachtige leeftijd om zwanger te worden, als je er maar klaar voor en gelukkig mee bent.
donderdag 16 april 2015 om 08:06
@Misia,, fijn dat het topic je wat lucht geeft. En die steen waar je over schrijft snap ik ook. Ik had nooit zo'n enorme kinderwens, hing niet hijgende boven kinderwagens ofzo. Toch was ik er stiekem wel gespitst op. Kreeg knoop in m'n maag als ik weer een echo-foto of blije aankondiging op Facebook voorbij zag komen. En ik was een beetje jaloers op kindvrije vrienden (mannelijk dus) die geen deadline hadden. Het is gewoon verrot dat je niet eeuwig de tijd hebt als vrouw.
donderdag 16 april 2015 om 21:02
Ik zit in hetzelfde schuitje. Ik ben dan wel man, maar voor ons kan het ook lastig zijn. Ik werd laat wakker. 40 jaar en wanhopig omdat ik het gevoel had totaal de boot gemist te hebben. Toen is er wel iets veranderd. Ik besteed er nu veel tijd en energie aan om de moeder van mijn toekomstige kinderen te vinden. Ik ben nu vol vertrouwen.
donderdag 16 april 2015 om 21:38
donderdag 16 april 2015 om 21:40
quote:inkijk74 schreef op 16 april 2015 @ 21:38:
Anticonceptie is absoluut geen vloek.
Ik denk wel dat jongens en meisjes niet altijd goed voorbereid zijn. Goede voorlichting is belangrijk. Ook op het gebied van gezinsplanning zelfs voor er een relatie is.Nee anticonceptie is geen vloek, maar het hééft een vloek. Naast een boel zegeningen.
Anticonceptie is absoluut geen vloek.
Ik denk wel dat jongens en meisjes niet altijd goed voorbereid zijn. Goede voorlichting is belangrijk. Ook op het gebied van gezinsplanning zelfs voor er een relatie is.Nee anticonceptie is geen vloek, maar het hééft een vloek. Naast een boel zegeningen.
woensdag 29 april 2015 om 15:30
Hi misia en anderen,
Een beetje laat maar soms heb ik de moed niet om hierover te schrijven. Ik vind het steeds zwaarder worden maar er is geen andere optie dan proberen er mee te dealen. Dank voor je/jullie medeleven. Ik wil niet te ego posten maar omdat je hiernaar vroeg... we gaan nog wel een keer ivf/icsi proberen maar bij een andere kliniek want over deze heb ik echt geen goed gevoel meer (zelfs nog nachtmerries van soms). De intake is over 3 maanden en ik hoop dat we er dan psychisch weer klaar voor zijn. Ik ben steeds vaker erg bang voor "wat als het niet gaat lukken" en dan zullen we toch ook onze weg moeten vinden. Wat dat betreft zou ik best wel wat van jouw berusting/"gevoel dat het hoe dan ook (met of zonder kind) wel goed komt" willen hebben misia!
Adoptie is nu geen optie voor ons (niet voor mijn man en ik twijfel) maar donorzaad/donorembryo misschien wel (wel voor mijn man en ik twijfel wederom). Nou ja, dat denken we allemaal nu maar als puntje bij paaltje komt denken we misschien anders. Dit zijn geen makkelijke/ lichtzinnige beslissingen net zo als zwanger worden in je eentje met een donor dat ook niet is. Dat is zoals je zelf schrijft niet je ideaal. Bij ons ook niet maar nu denk ik soms loopt het misschien zo moet je misschien open staan om op een andere manier een andere invulling te geven aan een wens. Maar het betekent ook afscheid nemen van het idee dat je beide ouders in een kindje kan herkennen.
Persoonlijk zou ik denken ga er voor met een donor en kijk of het lukt maar dat is natuurlijk met mijn gekleurde bril op en wetend dat een partner hebben geen garantie is voor een natuurlijke zwangerschap (en ook geen garantie dat hij blijft). Het hangt er van af hoe sterk je "komt wel goed gevoel is" en hoe graag je echt een kindje zou willen.
Je vroeg nog naar de eindigheid van het traject. Ik weet niet wanneer voor ons het traject stopt. Er is nog tijd - ook al is 35 niet meer piep jong. Je mag geloof ik in ieder geval 3 pogingen doen van de verzekering en verder zo veel als je kan betalen, psychisch op kan brengen en doktoren zinvol vinden. Ik denk dat vooral het psychisch opbrengen in ons geval het grootste pijnpunt is - af en toe denk ik jeez ik lijk wel een zombie en je moet natuurlijk zelf t allemaal nog wel trekken.
Verder snap ik je gevoel helemaal van het gemis dat er altijd is. Maar ik word ook vrolijk te lezen dat er genoeg stoere 35+ moeders zijn en dat het allemaal nog best kan komen. Succes met alles!
Een beetje laat maar soms heb ik de moed niet om hierover te schrijven. Ik vind het steeds zwaarder worden maar er is geen andere optie dan proberen er mee te dealen. Dank voor je/jullie medeleven. Ik wil niet te ego posten maar omdat je hiernaar vroeg... we gaan nog wel een keer ivf/icsi proberen maar bij een andere kliniek want over deze heb ik echt geen goed gevoel meer (zelfs nog nachtmerries van soms). De intake is over 3 maanden en ik hoop dat we er dan psychisch weer klaar voor zijn. Ik ben steeds vaker erg bang voor "wat als het niet gaat lukken" en dan zullen we toch ook onze weg moeten vinden. Wat dat betreft zou ik best wel wat van jouw berusting/"gevoel dat het hoe dan ook (met of zonder kind) wel goed komt" willen hebben misia!
Adoptie is nu geen optie voor ons (niet voor mijn man en ik twijfel) maar donorzaad/donorembryo misschien wel (wel voor mijn man en ik twijfel wederom). Nou ja, dat denken we allemaal nu maar als puntje bij paaltje komt denken we misschien anders. Dit zijn geen makkelijke/ lichtzinnige beslissingen net zo als zwanger worden in je eentje met een donor dat ook niet is. Dat is zoals je zelf schrijft niet je ideaal. Bij ons ook niet maar nu denk ik soms loopt het misschien zo moet je misschien open staan om op een andere manier een andere invulling te geven aan een wens. Maar het betekent ook afscheid nemen van het idee dat je beide ouders in een kindje kan herkennen.
Persoonlijk zou ik denken ga er voor met een donor en kijk of het lukt maar dat is natuurlijk met mijn gekleurde bril op en wetend dat een partner hebben geen garantie is voor een natuurlijke zwangerschap (en ook geen garantie dat hij blijft). Het hangt er van af hoe sterk je "komt wel goed gevoel is" en hoe graag je echt een kindje zou willen.
Je vroeg nog naar de eindigheid van het traject. Ik weet niet wanneer voor ons het traject stopt. Er is nog tijd - ook al is 35 niet meer piep jong. Je mag geloof ik in ieder geval 3 pogingen doen van de verzekering en verder zo veel als je kan betalen, psychisch op kan brengen en doktoren zinvol vinden. Ik denk dat vooral het psychisch opbrengen in ons geval het grootste pijnpunt is - af en toe denk ik jeez ik lijk wel een zombie en je moet natuurlijk zelf t allemaal nog wel trekken.
Verder snap ik je gevoel helemaal van het gemis dat er altijd is. Maar ik word ook vrolijk te lezen dat er genoeg stoere 35+ moeders zijn en dat het allemaal nog best kan komen. Succes met alles!
woensdag 29 april 2015 om 15:40
Ik ben nu 40 en zwanger van ons 4e kindje. (Stom dat ik je dat niet eerder zei misia)
natuurlijk vind ik het ook spannend, want het is duidelijk de laatste keer en ik maakte mij ook wat druk om mijn leeftijd. Nu zei mijn verloskundige daar waar ze vroeger altijd dachten dat hoe ouder de moeder, hoe gecompliceerder de zwangerschap met eventueel een ongezond kindje, blijkt dat dat idee inmiddels achterhaald is. (Denk aan down syndroom ed) een hele opluchting natuurlijk. Wat je ook besluit; als jij weet dat jij het aankunt, kun jij dat ook. Los van andermans (soms bekrompen) mening.
natuurlijk vind ik het ook spannend, want het is duidelijk de laatste keer en ik maakte mij ook wat druk om mijn leeftijd. Nu zei mijn verloskundige daar waar ze vroeger altijd dachten dat hoe ouder de moeder, hoe gecompliceerder de zwangerschap met eventueel een ongezond kindje, blijkt dat dat idee inmiddels achterhaald is. (Denk aan down syndroom ed) een hele opluchting natuurlijk. Wat je ook besluit; als jij weet dat jij het aankunt, kun jij dat ook. Los van andermans (soms bekrompen) mening.
woensdag 29 april 2015 om 22:50
Lieve macaron en ana_isabel
Jullie posts raken me enorm. Ben al helemaal ontroerd.
Het is moeilijk voor me om te reageren merk ik. Die kinderwens heeft zulke diepe wortels, is zo verweven met het (mijn) leven, dat het moeilijk te ontrafelen is van de diepste gedachten en gevoelens. En die laten zich nu eenmaal niet zo goed verwoorden, is mij opgevallen.
Maar heb jullie berichten met veel herkenning gelezen en ik put er troost uit. Omdat ik merk dat ik in die hele schaduwrijke, diepe gevoelens niet alleen sta.
Ergens op dit forum las ik een topic, ook over een vrouw met kinderwens, die zich afvroeg of het niet te maken had met zelfacceptatie. Ik weet de context waarin ze het schreef niet meer exact, maar het ging over die kinderwens. En of die dus niet te dragen is (de pijn van het gemis van een kind, beter gezegd) door zelfacceptatie.
Dat is denk ik wel waar. Met die vreselijk zalvende insteek, die daaraan zit (en waar ik kotsmisselijk van wordt) denk ik dat het zo is. Dat ik, als ik mijzelf accepteer, en mijn leven...als ik alles dat 'is' in me opzuig als een spons, niet ongelukkig kan zijn zonder kinderen in mijn leven. Ik kan gelukkig zijn zonder als ik dat doe. Het is niet makkelijk, ik moet vaak huilen, niet alleen om die kinderwens, maar ook omdat ik behoefte heb aan iemand die mij de speciaalste vindt. Een man wiens ogen gaan glinsteren als ie me ziet. Met wie ik ruzie kan maken en die me snapt als ik verdrietig ben en als ik blij ben. En vice versa. en om het gemis van familie. Van vriendinnen.
Het gemis dus van meer dan alleen kind. Er is veel veranderd in mijn leven de afgelopen jaren.
Ik vind het nu de kunst om mezelf te accepteren- een beetje mee te gaan op de golven van het leven en daarop te vertrouwen, want heb er veel aan, en tegelijkertijd niet alleen te accepteren wat is maar ook sturing te geven aan wat ik WIL. Want mijn hart vertelt me iets, eigenlijk permanent. En zoals Oprah zei: het leven fluistert iets naar je, en als je dat niet opvangt, schreeuwt het iets, en als je dat niet hoort, it hits you with a brick.
Dus negeren van die stem is ook niet wat ik wil.
Ik ben er wel over aan het denken, of ik voor adoptie of pleegzorg zal gaan. Dat voelt heel 'goed'- alsof iets 'klikt'in me. En @ana hier "Wat je ook besluit; als jij weet dat jij het aankunt, kun jij dat ook. Los van andermans (soms bekrompen) mening.
"ga ik me aan vasthouden. Zo mooi en lief gezegd, brings tears to my eyes, want meestal twijfel ik daaraan, of ik het aankan - ook al ben ik de laatste die dat graag toegeeft.
Ik zal later nog wat meer ingaan op jullie posts.
Bedankt voor jullie openheid, in jullie posts lees ik kracht en kwetsbaarheid. Maar vooral kracht.
Jullie zijn powervrouwen, echt.
Jullie posts raken me enorm. Ben al helemaal ontroerd.
Het is moeilijk voor me om te reageren merk ik. Die kinderwens heeft zulke diepe wortels, is zo verweven met het (mijn) leven, dat het moeilijk te ontrafelen is van de diepste gedachten en gevoelens. En die laten zich nu eenmaal niet zo goed verwoorden, is mij opgevallen.
Maar heb jullie berichten met veel herkenning gelezen en ik put er troost uit. Omdat ik merk dat ik in die hele schaduwrijke, diepe gevoelens niet alleen sta.
Ergens op dit forum las ik een topic, ook over een vrouw met kinderwens, die zich afvroeg of het niet te maken had met zelfacceptatie. Ik weet de context waarin ze het schreef niet meer exact, maar het ging over die kinderwens. En of die dus niet te dragen is (de pijn van het gemis van een kind, beter gezegd) door zelfacceptatie.
Dat is denk ik wel waar. Met die vreselijk zalvende insteek, die daaraan zit (en waar ik kotsmisselijk van wordt) denk ik dat het zo is. Dat ik, als ik mijzelf accepteer, en mijn leven...als ik alles dat 'is' in me opzuig als een spons, niet ongelukkig kan zijn zonder kinderen in mijn leven. Ik kan gelukkig zijn zonder als ik dat doe. Het is niet makkelijk, ik moet vaak huilen, niet alleen om die kinderwens, maar ook omdat ik behoefte heb aan iemand die mij de speciaalste vindt. Een man wiens ogen gaan glinsteren als ie me ziet. Met wie ik ruzie kan maken en die me snapt als ik verdrietig ben en als ik blij ben. En vice versa. en om het gemis van familie. Van vriendinnen.
Het gemis dus van meer dan alleen kind. Er is veel veranderd in mijn leven de afgelopen jaren.
Ik vind het nu de kunst om mezelf te accepteren- een beetje mee te gaan op de golven van het leven en daarop te vertrouwen, want heb er veel aan, en tegelijkertijd niet alleen te accepteren wat is maar ook sturing te geven aan wat ik WIL. Want mijn hart vertelt me iets, eigenlijk permanent. En zoals Oprah zei: het leven fluistert iets naar je, en als je dat niet opvangt, schreeuwt het iets, en als je dat niet hoort, it hits you with a brick.
Dus negeren van die stem is ook niet wat ik wil.
Ik ben er wel over aan het denken, of ik voor adoptie of pleegzorg zal gaan. Dat voelt heel 'goed'- alsof iets 'klikt'in me. En @ana hier "Wat je ook besluit; als jij weet dat jij het aankunt, kun jij dat ook. Los van andermans (soms bekrompen) mening.
"ga ik me aan vasthouden. Zo mooi en lief gezegd, brings tears to my eyes, want meestal twijfel ik daaraan, of ik het aankan - ook al ben ik de laatste die dat graag toegeeft.Ik zal later nog wat meer ingaan op jullie posts.
Bedankt voor jullie openheid, in jullie posts lees ik kracht en kwetsbaarheid. Maar vooral kracht.
Jullie zijn powervrouwen, echt.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 april 2015 om 23:05
Ik merk dat ik ook erg gespannen ben, schrikachtig bijna, als het op kinderen aankomt.
Zo lees ik net wat op dit Kind in je Uppie - Deel 6 topic, en dan krijg ik ook alweer zo'n schrik. Tussen alle forumsters die daar schrijven en als alleenstaande moeder willen worden is de oudste 36, ik al 3 jaar ouder. Sommigen zijn 27, en dan denk ik: je kunt er meer van op aan dat het nog gaat lukken dan ik.
Alsof ik het een ander niet gun, dat is het niet- en als je vruchtbaarheidsproblemen heb is hulp van buitenaf onontbeerlijk. Dat is helemaal prima en dapper van die vrouwen, natuurlijk. Maarja, het wurmt me enorm.
Zucht. Waar is mijn leven gebleven, mijn tijd? Ik voel me achterin de 20, maar ben toch echt tien jaar ouder
Zo lees ik net wat op dit Kind in je Uppie - Deel 6 topic, en dan krijg ik ook alweer zo'n schrik. Tussen alle forumsters die daar schrijven en als alleenstaande moeder willen worden is de oudste 36, ik al 3 jaar ouder. Sommigen zijn 27, en dan denk ik: je kunt er meer van op aan dat het nog gaat lukken dan ik.
Alsof ik het een ander niet gun, dat is het niet- en als je vruchtbaarheidsproblemen heb is hulp van buitenaf onontbeerlijk. Dat is helemaal prima en dapper van die vrouwen, natuurlijk. Maarja, het wurmt me enorm.
Zucht. Waar is mijn leven gebleven, mijn tijd? Ik voel me achterin de 20, maar ben toch echt tien jaar ouder
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 29 april 2015 om 23:07
t valt me op dat ik niet echt acties onderneem. Ik zal eens kijken hoe ik het aan ga pakken, want nu doe ik helemaal niks. En dan gebeurt er ook niks. Oh, niente en nada ook niet... DUS ik zal iets moeten ondernemen.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 30 april 2015 om 11:44
quote:misia schreef op 29 april 2015 @ 23:07:
t valt me op dat ik niet echt acties onderneem. Ik zal eens kijken hoe ik het aan ga pakken, want nu doe ik helemaal niks. En dan gebeurt er ook niks. Oh, niente en nada ook niet... DUS ik zal iets moeten ondernemen.
Ik lees nu je post pas. Wat goed van je dat je besloten hebt om IETS te gaan doen; wat dat iets dan ook voor jou betekend. Besluiten om niets te doen is uiteindelijk ook iets.
De reden dat je " stil staat" is denk ik omdat het idee " een kind krijgen" helemaal niet concreet is. Voor geen enkele vrouw. want niemand weet hoe het zal verlopen en wat er gaat gebeuren. Lieverd, maak zelf de keuze in wat jij wilt. Kan niet, mag niet of hoort niet BESTAAT NIET. Het is jouw leven en dat mag jij inrichten en kleuren naar behagen.
Mensen kijken en adviseren altijd vanuit hun eigen koker. De beste stuurlui staan nig altijd aan wal. Nogmaals; als dit jouw hartewens is; een wens dat vanuit zo diep vanuit jou komt ,dat je het wel uit zou kunnen schreeuwen, zou het bijna oneerbiedig zijn om JEZELF te negeren.
t valt me op dat ik niet echt acties onderneem. Ik zal eens kijken hoe ik het aan ga pakken, want nu doe ik helemaal niks. En dan gebeurt er ook niks. Oh, niente en nada ook niet... DUS ik zal iets moeten ondernemen.
Ik lees nu je post pas. Wat goed van je dat je besloten hebt om IETS te gaan doen; wat dat iets dan ook voor jou betekend. Besluiten om niets te doen is uiteindelijk ook iets.
De reden dat je " stil staat" is denk ik omdat het idee " een kind krijgen" helemaal niet concreet is. Voor geen enkele vrouw. want niemand weet hoe het zal verlopen en wat er gaat gebeuren. Lieverd, maak zelf de keuze in wat jij wilt. Kan niet, mag niet of hoort niet BESTAAT NIET. Het is jouw leven en dat mag jij inrichten en kleuren naar behagen.
Mensen kijken en adviseren altijd vanuit hun eigen koker. De beste stuurlui staan nig altijd aan wal. Nogmaals; als dit jouw hartewens is; een wens dat vanuit zo diep vanuit jou komt ,dat je het wel uit zou kunnen schreeuwen, zou het bijna oneerbiedig zijn om JEZELF te negeren.
donderdag 30 april 2015 om 12:39
Hé lieve Misia,
Ik zie je berichten en wilde je even een hart onder de riem steken en op je laatste twee posts ingaan. Wat betreft het jonger zijn en alleenstaande moeder "willen" worden. Ik hoorde eens van een vriendin die dit met een psycholoog had besproken dat het voor kinderen in ieder geval belangrijk is dat de oudste uit het gezin dingen doet die bij de 'status' van oudste horen (bijvoorbeeld als laatste naar bed gaan) en dat je soms ruzie of moeilijk gedrag kan verklaren uit het feit dat die 'rangorde' is verstoord. Daarbij dacht ik aan onze kinderwens en dat ik het moeilijker vind om hier mee om te gaan als mijn jongere zus, broer, neef, nichten kinderen krijgen. Het voelt voor mij soms als "hé wij zijn aan de beurt/horen dit eerst te doen" terwijl als zij 28 of 30 zijn dit natuurlijk ook hele normale leeftijden zijn om aan kinderen te beginnen. Ik weet niet of je dit zo voelt of bedoelt maar misschien is dit iets wat op een of andere manier meespeelt als je zegt t wurmt. Natuurlijk gun je het die mensen maar tegelijkertijd voelt het misschien alsof je zelf de boot hebt gemist/aan het missen bent (terwijl je nog best mee kan!).
Over het geen actie ondernemen. Misschien ben je te streng voor jezelf. Het valt mij ook op dat ik dat zelf niet (genoeg) actie onderneem maar misschien is het wel een issue dat ook gewoon langzaam duidelijk wordt en waarbij je veel tijd nodig hebt om er bewust en onbewust mee te dealen. Je denkt er hard over na, je oriënteert je op dingen, je laat het op je inwerken... lijkt me allemaal heel goed. Als je een klik voelt met pleegzorg of adoptie dan lijkt het me goed dat rustig te onderzoeken. Maar misschien bedoel je dit niet? Wat voor acties denk je dat je zou moeten ondernemen? Informatie opvragen? Je aanmelden voor iets? Ik vraag het je niet omdat ik denk dat je het niet moet doen maar misschien helpt het je te begrijpen waarom je het gevoel hebt dat het snel moet (en als ik het goed proef je het idee hebt hierin tekort zou schieten).
Ik zal later proberen in te gaan op je langere bericht. Je openheid ontroert mij ook en ik denk dat je een heel mooi mens bent. Geloof in je kracht (en in Oprah ), als je er met open vizier naar kijkt en over praat worden deze en andere dingen in je leven vast duidelijker.
@ana: mooi gesproken en dank ook voor het delen van de nieuwe inzichten over "oudere moeders" (dat had die gyn aan het begin van dit topic natuurlijk ook kunnen melden: "als de situatie er naar is wacht niet te lang met zwanger worden maar als het wat langer op zich laat wachten geen paniek!"). Maar goed genuanceerde betogen doen t minder goed op tv
Trouwens, dank voor dit topic. Ik wil het niet vervuilen maar ik heb er zeker veel aan. Nu stop ik voordat ik zelf op de zalvende toer sla
Ik zie je berichten en wilde je even een hart onder de riem steken en op je laatste twee posts ingaan. Wat betreft het jonger zijn en alleenstaande moeder "willen" worden. Ik hoorde eens van een vriendin die dit met een psycholoog had besproken dat het voor kinderen in ieder geval belangrijk is dat de oudste uit het gezin dingen doet die bij de 'status' van oudste horen (bijvoorbeeld als laatste naar bed gaan) en dat je soms ruzie of moeilijk gedrag kan verklaren uit het feit dat die 'rangorde' is verstoord. Daarbij dacht ik aan onze kinderwens en dat ik het moeilijker vind om hier mee om te gaan als mijn jongere zus, broer, neef, nichten kinderen krijgen. Het voelt voor mij soms als "hé wij zijn aan de beurt/horen dit eerst te doen" terwijl als zij 28 of 30 zijn dit natuurlijk ook hele normale leeftijden zijn om aan kinderen te beginnen. Ik weet niet of je dit zo voelt of bedoelt maar misschien is dit iets wat op een of andere manier meespeelt als je zegt t wurmt. Natuurlijk gun je het die mensen maar tegelijkertijd voelt het misschien alsof je zelf de boot hebt gemist/aan het missen bent (terwijl je nog best mee kan!).
Over het geen actie ondernemen. Misschien ben je te streng voor jezelf. Het valt mij ook op dat ik dat zelf niet (genoeg) actie onderneem maar misschien is het wel een issue dat ook gewoon langzaam duidelijk wordt en waarbij je veel tijd nodig hebt om er bewust en onbewust mee te dealen. Je denkt er hard over na, je oriënteert je op dingen, je laat het op je inwerken... lijkt me allemaal heel goed. Als je een klik voelt met pleegzorg of adoptie dan lijkt het me goed dat rustig te onderzoeken. Maar misschien bedoel je dit niet? Wat voor acties denk je dat je zou moeten ondernemen? Informatie opvragen? Je aanmelden voor iets? Ik vraag het je niet omdat ik denk dat je het niet moet doen maar misschien helpt het je te begrijpen waarom je het gevoel hebt dat het snel moet (en als ik het goed proef je het idee hebt hierin tekort zou schieten).
Ik zal later proberen in te gaan op je langere bericht. Je openheid ontroert mij ook en ik denk dat je een heel mooi mens bent. Geloof in je kracht (en in Oprah ), als je er met open vizier naar kijkt en over praat worden deze en andere dingen in je leven vast duidelijker.
@ana: mooi gesproken en dank ook voor het delen van de nieuwe inzichten over "oudere moeders" (dat had die gyn aan het begin van dit topic natuurlijk ook kunnen melden: "als de situatie er naar is wacht niet te lang met zwanger worden maar als het wat langer op zich laat wachten geen paniek!"). Maar goed genuanceerde betogen doen t minder goed op tv
Trouwens, dank voor dit topic. Ik wil het niet vervuilen maar ik heb er zeker veel aan. Nu stop ik voordat ik zelf op de zalvende toer sla
donderdag 30 april 2015 om 12:53
@macaron Je vervuilt het topic toch zeker niet? Iedereen haalt eruit waar hij of zij baat bij heeft en als dat betekend dat jij hierdoor net iets beter de dag doorkomt, ben ik daar alleen maar blij om. Ieders inzichten, gevoelens en persoonlijke ervaringen kunnen een ander weer verder helpen.
Wat betreft wat de verloskundige tegen mij zei; dat had ik ook nooit verwacht hoor☺
Ik ging ook uit van het gegeven dat ik met mijn leeftijd tot een " risico" groep behoorde.
Wat betreft wat de verloskundige tegen mij zei; dat had ik ook nooit verwacht hoor☺
Ik ging ook uit van het gegeven dat ik met mijn leeftijd tot een " risico" groep behoorde.
donderdag 30 april 2015 om 13:06
@ misia ; wat jij schreef over het niet kunnen verwoorden van jouw kinderwens, zullen alle vrouwen beamen die eenmaal besloten een kindje te willen krijgen.
Het is een ondefinieerbaar oergevoel...Je lijf verteld je zonder woorden dat je een kindje wilt. Je had het over zelfacceptatie. Dat is natuurlijk altijd belangrijk; kind of geen kind. Allemaal mooie woorden om het draagbaar te maken..maar..sommige dingen HOEF je niet te accepteren.
Accepteer pas iets als je weet dat je alles in je macht hebt gedaan om iets te verwezelijken en het achteraf niet gelukt is of je simpelweg een andere keuze maakte.
Je bent nu zo verdrietig, niet beseffende dat jijzelf de oplossing bent voor je eigen verdriet.
Wat jij wilt is echt niet onhaalbaar. Er zijn zoveel keuzes en opties. Het is alleen aan jou om eerst die belangerijke vraag voor jezelf te beantwoorden; ga ik ervoor of niet?
Van daaruit kun je verder.
En wat die man betreft; die kan ook NA het kindje komen. Want dat je alleen kunt zijn weet je al, maar of je kinderloos kunt zijn...
Het is een ondefinieerbaar oergevoel...Je lijf verteld je zonder woorden dat je een kindje wilt. Je had het over zelfacceptatie. Dat is natuurlijk altijd belangrijk; kind of geen kind. Allemaal mooie woorden om het draagbaar te maken..maar..sommige dingen HOEF je niet te accepteren.
Accepteer pas iets als je weet dat je alles in je macht hebt gedaan om iets te verwezelijken en het achteraf niet gelukt is of je simpelweg een andere keuze maakte.
Je bent nu zo verdrietig, niet beseffende dat jijzelf de oplossing bent voor je eigen verdriet.
Wat jij wilt is echt niet onhaalbaar. Er zijn zoveel keuzes en opties. Het is alleen aan jou om eerst die belangerijke vraag voor jezelf te beantwoorden; ga ik ervoor of niet?
Van daaruit kun je verder.
En wat die man betreft; die kan ook NA het kindje komen. Want dat je alleen kunt zijn weet je al, maar of je kinderloos kunt zijn...
donderdag 30 april 2015 om 14:34
donderdag 30 april 2015 om 14:50
quote:macaron11 schreef op 30 april 2015 @ 14:34:
Ana mooi gezegd.
Eens dat de man ook na het kindje kan komen. En eind 30 begin 40 heeft een toekomstige partner misschien ook al wel kinderen uit een eerdere relatie. Kan tzt nog een gezellige drukke boel worden. Wie weet wat het leven nog allemaal in het verschiet heeft liggen.
Eigenlijk is het niet zo moeilijk he
Het is gewoon zo jammer dat "we" ons zelf zo beperken door bepaalde gedachten of visies op het leven na te houden, wat ons in weze meer tegenhoudt dan verder laat komen in het leven.
Ik "durfde" in eerste instantie ook niet aan een 4e te beginnen. Alleen maar omdat ik ten eerste alleen maar met de buitenwereld bezig was en wat ze zouden denken; " ze heeft er al 3, waarom 4, ze is bijna 40" en ga zo maar door...Dus ik had er ook zeker last van.
Maar uiteindelijk tot de conclusie gekomen
dat niemand anders dit soort keuzes voor mij kan maken, alleen ikzelf (en man natuurlijk)
Sommige onderwerpen behoeven eigenlijk ook niet de mening van een ander. Net als bij politieke voorkeur of geloof. Daar ga ik allang niet meer over in discussie, want ook dat is heel persoonlijk en kan niemand voor je invullen.
Ana mooi gezegd.
Eens dat de man ook na het kindje kan komen. En eind 30 begin 40 heeft een toekomstige partner misschien ook al wel kinderen uit een eerdere relatie. Kan tzt nog een gezellige drukke boel worden. Wie weet wat het leven nog allemaal in het verschiet heeft liggen.
Eigenlijk is het niet zo moeilijk he
Het is gewoon zo jammer dat "we" ons zelf zo beperken door bepaalde gedachten of visies op het leven na te houden, wat ons in weze meer tegenhoudt dan verder laat komen in het leven.
Ik "durfde" in eerste instantie ook niet aan een 4e te beginnen. Alleen maar omdat ik ten eerste alleen maar met de buitenwereld bezig was en wat ze zouden denken; " ze heeft er al 3, waarom 4, ze is bijna 40" en ga zo maar door...Dus ik had er ook zeker last van.
Maar uiteindelijk tot de conclusie gekomen
dat niemand anders dit soort keuzes voor mij kan maken, alleen ikzelf (en man natuurlijk)
Sommige onderwerpen behoeven eigenlijk ook niet de mening van een ander. Net als bij politieke voorkeur of geloof. Daar ga ik allang niet meer over in discussie, want ook dat is heel persoonlijk en kan niemand voor je invullen.
vrijdag 1 mei 2015 om 00:04
Al schijnen al die onderzoeken en statistieken wel genuanceerder te liggen... Zie dit artikel 'Ook na je 35e is er geen reden tot babypaniek'
http://m.nrc.nl/longreads/2013/07/15/oo ... abypaniek/
http://m.nrc.nl/longreads/2013/07/15/oo ... abypaniek/
