ADD, schrijf mee!

Haha nee die hoog hoort er niet bij. Wilde het eerst voluit typen maar bedacht dat afgekort net zo goed kon. Heb alleen 'hoog' niet weggehaald zie ik.

Als ik al deze verhalen lees dan is het voor mij een feest der herkenning...

Ik (m, 47) heb op 46e, na compleet vastgelopen te zijn in werk en privé, de diagnose ADD gekregen.

Gebruik sinds kort medicatie waarbij het nu zoeken naar de juiste dosering. En moet zeggen het voelt nu al als een wereld van verschil.

Ik ga dit draadje op de voet volgen.. Misschien zijn er hier tips en tricks om er mee om te kunnen gaan.

Waar loop jij dan het meeste tegen aan Bevertje?

Mijn zoon van 15 heeft diagnose ADD. Hij slikt hier ook medicatie voor en het gaat een stuk beter… (als hij niet vergeet zijn medicatie in te nemen). Die medicatie kreeg-ie niet zomaar… daarvoor hebben zijn vader en ik best wel een traject moeten doorlopen. Heel goed natuurlijk… maar daardoor herken ik bij mezelf ook genoeg symptomen. Ik heb de diagnose niet, ik weet ook niet of ik 'm zou willen. Ik lees hier mee en ik herken bij mezelf ook veel. Zo raak ik compleet in paniek als een vriendin spontaan belt of ik wat wil drinken op het strand… eh wanneer? Nou, nu… Nú?! Maar ik moet zo koken en mijn vriend komt zo thuis en… waar een ander enthousiast in zou springen, kan ik de omslag niet maken, nooit. Ik moet het dan eerst verwerken geloof ik. Mijn vriend weet dat ik wel moet weten waar ik aan toe ben, hij weet dat ik slecht kan schakelen. Ja, ik vind het ook lastig als mensen onverwacht voor mijn deur staan, dat herken ik dus wel. Dat botst, omdat mijn vriend soms mensen spontaan uitnodigt en ik dan als een idioot ga opruimen en de wc schoon ga staan maken. Geïrriteerd ook, omdat híj dat me in feite opdringt, terwijl hij zoiets heeft van joh, dat hoeft toch niet! Ik herken ook erg het malen… hebben we een feestje gehad en dan lig ik nog úrenlang al die gesprekken te herbeleven en ja, ook veel had-ik-maar-dit-gezegds zitten daartussen. Het is ook nog eens zo extra vermoeiend omdat ik heel erg bezig ben met of ik wel leuk en spontaan overkom. Ik denk dus ook dat ze me een rare vinden.



Mijn huwelijk is stukgelopen vanwege ADD denk ik. Ik denk namelijk dat mijn ex het óók heeft. Ik dacht dat hij uit respectloosheid niet aan me doorgaf dat het later werd (en ik met 2 kinderen en verpieterd eten zat te wachten). Hij heeft dus heel erg dat hij er niet bij stil staat dat hij moet communiceren dat iets anders loopt… soms vraagt hij op het laatste moment of de kinderen bij mij kunnen zijn terwijl hij al een week weet dat hij iets heeft waardoor hij mij dat moet vragen, maar vergeet het gewoonweg te vragen. Dan word ik heel boos, want ik voel me voor het blok gezet en het lijkt alsof hij geen respect heeft voor mijn agenda. Nog steeds wel een dingetje dus. Ik werd hysterisch omdat we ’te laat kwamen' als we niet om een bepaalde tijd wegreden (een tijd die ik mezelf maar daarmee ook hem had opgelegd) en hij vond het zo irritant dat ik hem daarmee onder druk zette dat hij er wel voor zorgde dat we te laat wegreden. Hij kan weer ongelofelijk slecht orde houden, ook iets waarvan ik dacht dat het was om mij te treiteren. Naast een ongelofelijke puinzooi zijn er ook gekke dingen. Zo zag ik laatst vier aangebroken eierdozen in zijn voorraadkast staan, met daarin bij elk 1 ei.

Ik loop tegen heel veel dingen aan... Maar het meest is het slechte slapen (zodra ik lig gaan mijn hersenen op volle toeren), moeite hebben met leggen van sociale contacten en het onderhouden van hiervan met sociaal isolement tot gevolg. En dat terwijl ik een echt "mensen" mens ben.

Groepen mensen (met name als deze door elkaar heen praten) is voor mij een ramp... Het liefst vermijd ik dit soort situaties terwijl ik dolgraag eens naar een festival o.i.d. zou willen. en zo zijn er nog veel meer dingen.

Praten met de tv aan! Kan ik ook niet. Of in het midden zitten in een druk café od restaurant. Maar dat kan ook hsp zijn ja, dat ben ik wel. Lastig hoor!!!

Bevertje, voor dat slapen heb ik nu amitriptyline. Ik sliep niet goed en als ik dan sliep, sliep ik niet goed door en werd dan steeds wakker, soms viel ik dan weer in slaap, maar dan mocht mijn man niks zeggen want dan werden mijn hersenen geactiveerd Ik slaap nu een stuk beter en ben daardoor ook beter in staat de boel overdag te ordenen.

Ik zal ook even mijn verhaal doen:



Ik werd min of meer door mijn eigen kinderen met ADD gewezen op mijn eigen mogelijke ADD, door me (en mijn man ook) in te lezen was het eigenlijk of er een boek openging en ik mijzelf las. Niet op alles, maar wel veel.



Als kind was er eigenlijk niet eens zoveel aan de hand, althans, ik had geen last van mijzelf Ik had wel weinig concentratie op school en jeetje, wat voelde ik mij eigenlijk dom soms. (Toen ik 19 was bleek ik hoogbegaafd te zijn, ik dacht gewoon op een andere manier). Mijn geluk was denk ik wel dat ik op een montessorischool zat, hierdoor kon ik mij ontwikkelen zoals het bij mij paste. Ik kan wel heel goed hyperfocussen. Ik lees onwijs veel boeken bijv. Lezen is voor mij juist echt ontspanning. Met lezen ben ik namelijk alleen maar daarmee bezig. Voor ik ga slapen moet ik ook altijd even lezen. Hierdoor gaan mijn gedachten uit en val ik tijdens het lezen vanzelf in slaap. Anders blijf ik maar denken en denken. Op de Middelbare school enorm faalangst gehad. Op de middelbare deed ik veel naast het schoolse, ja klinkt stom maar ik vond school echt leuk .



Wel was mijn slaapkamer altijd een bende, was ik altijd mijn sleutels kwijt enz. Geld, ook een enorm probleem geweest. Zodra ik het had wist ik niet hoe snel ik iets moest gaan kopen. Ook al kon ik mij van tevoren bedenken: nu ga ik eerst nadenken. Zodra ik het had stoof ik weg. Later toen ik een baantje had ging dat wel beter gelukkig, maar toch zijn impulsaankopen lang in mijn leven geweest. De meeste problemen krijg ik echter van het vergeten dingen te regelen enz. zorgdeclaraties opsturen bijv... waardoor je weer een rekening krijgt enz. Ik ben jong moeder geworden (18) en moest rondkomen van een studiefinanciering. Dat wilde niet. En vervolgens wisten ze bij de bank me snel een creditcard aan te smeren. Hier kon ik mijn achterstanden van betalen. Nou ja, al met al foute keuzes maar ook door toedoen van ex en bank in grote problemen geraakt en uiteindelijk in de sanering terecht gekomen.



Het afmaken van dingen was ook een probleem. Ik heb uiteindelijk heel lang gestudeerd, maar dat kwam niet alleen door de mogelijke ADD. Tijdens mijn tweede zwangerschap heb ik pfeiffer gehad en zware BI, hierdoor moest ik stoppen met HBO-V, was ingeloot voor geneeskunde, maar dat uiteindelijk niet gedaan want ik kon het op dat moment niet doen.

Ik ben daarna met de lerarenopleiding begonnen maar niet uitgerust van pfeiffer, ik ging maar door en door, ex en ik gingen uit elkaar en ik kreeg een burnout. Ik kreeg medische problemen, uiteindelijk bleek dat oorzaak bij de pfeiffer te hebben (alleen carpaal tunnelsyndroom niet). Ondertussen werkte ik ook al in het onderwijs, mijn moeder werd ziek en overleed... uiteindelijk heb ik 11 jaar gestudeerd maar uiteindelijk wel mijn bul op zak



Ik heb door de pfeiffer ook nog ME, niet fijn maar goed, extra handicapje. Het werk voor de klas is ontzettend leuk, maar ook vermoeiend. Laatst zat de rector in mijn les en zei daarna, jeetje, je ziet alles! Ik zei, tsja, heel irritant (de keuze is om niet overal iets van te zeggen). Ik kan geluiden niet kanaliseren. Alles komt tegelijk binnen. In de pauze lopen er tig gesprekken door elkaar, ik kan er niet een volgen. Ik hou ook niet van ruimtes die volgepakt zijn met mensen. Schooloptredens van mijn kinderen bijvoorbeeld... laag plafond en veel mensen, dat ontwijk ik dus. Buiten vind ik het niet zo erg.



Vandaag ben ik eerder weggegaan van school, ik ben zo moe na twee nachten niet slapen. Ik stond te tollen op mijn benen.

quote:bevertje_68 schreef op 18 mei 2015 @ 12:58:

Ik loop tegen heel veel dingen aan... Maar het meest is het slechte slapen (zodra ik lig gaan mijn hersenen op volle toeren), moeite hebben met leggen van sociale contacten en het onderhouden van hiervan met sociaal isolement tot gevolg. En dat terwijl ik een echt "mensen" mens ben.

Groepen mensen (met name als deze door elkaar heen praten) is voor mij een ramp... Het liefst vermijd ik dit soort situaties terwijl ik dolgraag eens naar een festival o.i.d. zou willen. en zo zijn er nog veel meer dingen.

+ gigantisch veel.

Ik vind het ook zo zonde dat ik die groepen pratende(!) mensen niet trek.

Ik had vorige week een etentje met een grote groep volop kakelende vrouwen, in een ruimte waarin alles zo lekker galmt. Ik kan me dan ook op niets of niemand focussen. Ik was nadien kapot!

Soms zeg ik dit soort dingen van tevoren ook wel af, omdat ik er toch niet veel aan heb. Ik ben hooguit een figurant. Maar dat wil ik niet altijd doen.

Ik probeer dan in ieder geval wel tijdig naar huis te gaan. Zodat ik daar nog even "voor pampus kan liggen".

Je kan dit soort situaties wel gaan vermijden maar dan word je wereldje op een gegeven moment wel erg klein aangezien de meeste mensen met ADD al moeite hebben met sociale contacten.

Laatste keer dat ik in zo'n situatie zat ging ik de meute ontwijken door achter de schermen klusjes (opruimen, afwassen o.i.d) te doen. Even tot rust komen...

@suzyqfive: thanx for the tip. Ga ik mee nemen in het gesprek met de adhd medicatie supportgroep...

Hooi! Ook ik ben gezegend met ADD (...) ik ben 26 en door Ritalin (en hyperfocus) is het me gelukt om een master te behalen! Dus mensen : het kàn!



Allemaal leuk en aardig die medicijnen maar het nadeel van Ritalin is voor mij dat het me afvlakt en half autistisch maakt. Ik word ook bot en keer totaal naar binnen. Ik probeer te doseren met halve tabletten, maar gebruik het zo weinig mogelijk.



Nadelen aan ADD vind ik zelf de stemmingswisselingen: de ene keer ben ik enthousiast over iets en op het andere moment kan ik mega gedeprimeerd raken over iets anders. Ook de constante gedachtestroom maakt me soms moe. Op bepaalde dagen begin ik overal aan en eindigen dat lukt me amper.



Positief vind ik zoals ik al zei (oke totaal ongestructueerd stuk) dat je hele positieve vibes kan hebben, compleet in iets opgaan en iets grondig aanpakken of beleven.



Sociale contacten vind ik niet moeilijk, hoewel ik soms wat vaag/raar/ of impulsief over kan komen. Bijvoorbeeld als je sneller denkt dan dat je praat. (hoe zeg je dat?) Dan heb ik het idee dat mensen me gestoord vinden waardoor je weer vet onzeker wordt. die onzekere 'ik ben anders' momenten probeer ik mee te dealen. Ik vind het dan ook lastig om een relatie aan te gaan vanwege mijn 'grillen'.



Ik vraag me nu ineens iets af: Hoe gaan jullie om met intimiteit en relaties? ik ben wel benieuwd eigenlijk. Sorry voor het onsamenhangende verhaal hahah :p

Intimiteit en relaties? Om kort te zeggen... Niet. Ben 7 jaar geleden voor de 3x gescheiden en vanaf dat moment spaar ik pandapunten. Als het airmiles waren kon ik voor een hele lange tijd naar een heel ver land

quote:rrinkje schreef op 18 mei 2015 @ 13:19:

Praten met de tv aan! Kan ik ook niet. Of in het midden zitten in een druk café od restaurant. Maar dat kan ook hsp zijn ja, dat ben ik wel. Lastig hoor!!!



Dat inderdaad! Ik voel me zo'n aanstelster, maar ik vind het echt lastig om in het midden van een restaurant te zitten, ik zoek altijd een muur op.

Mijn twee laatste relaties zijn gestrand op voornamelijk de ADD, dat vind ik heel erg en geeft me het gevoel dat er echt iets significant mis met me is en dat het voor mij niet mogelijk is om een langdurige, (enigszins) stabiele relatie te hebben. Vooral van de eerste van die twee relaties vind ik heel erg (nog steeds) dat het voorbij is. Het was in de tijd dat ik de diagnose kreeg en het was voor ons allebei behoorlijk heftig; therapie, medicijnen...

Wel fijn dat het toch nog kan zoals ik hier lees, maar ik denk vaak; ik heb al mn handen vol om mezelf op de rit te houden, laat staan een goede relatie hebben en onderhouden. Aan kinderen wil ik al helemaal niet denken



PS, dus ook meteen een antwoord op jouw vraag e2b, al is het niet een bemoedigend antwoord

Ik zal nog even de rest van mijn verhaal doen, want bij mij is dit uiteraard ook geen probleem van de laatste tijd. Als kind altijd problemen in de klas, ik was een driftkikker, leerde langzaam, liep door de klas wanneer het niet mocht maar ik kon echt niet stilzitten, ik kon me niet concentreren, ik was altijd alles kwijt en ik was altijd te laat, wat de consequentie daarvan ook was. Als drie-jarige kwam ik al terecht bij het VTO-team (vroegtijdige onderkenning van ontwikkelingsstoornissen). Ik kreeg de diagnose ADHD en begon met Ritalin, toen was ik vier. Mijn halve jeugd bestond uit onderzoeken. Ik heb heupdysplasie, ben geboren in een stuitligging en heb daardoor een zuurstoftekort gehad waardoor ik mogelijk een hersenbeschadiging heb opgelopen. Ik heb laatst mijn hele dossier gelezen en ik schrok er echt van en heb er uren om gehuild, omdat het zo confronterend was.



Mijn start was dus al niet makkelijk, en eigenlijk is het ook nooit makkelijker geworden. Als puber veel problemen gehad en eigenlijk pas sinds een paar jaar weer opgekrabbeld. Maar ADHD blijft een probleem. Ik ga sinds een paar jaar weer naar school, maar ik ben onlangs wederom gestopt omdat ik het niet kan bolwerken. Ik kan me niet concentreren, ik kan niet plannen, het is één grote chaos. Niet alleen op school, maar ook in huis. Ik krijg het niet opgeruimd en schoon. Het is al beter dan vroeger, maar het is nooit echt goed. Ik kan nog steeds niet plannen en merk dat ook met dingen als eten. Moet ik vroeg de deur uit ontbijt ik niet, omdat ik 'opeens' geen tijd meer blijk te hebben. Ik moet altijd rennen om op tijd te komen en vaak lukt het niet, en dan maakt het geen drol uit hoeveel tijd ik van tevoren genomen heb. Ik loop vast, ik heb niet meer dan een VMBO-diploma en ik voel me dom, terwijl ik weet dat het niet aan mijn intelligentie ligt. Ik voel me nutteloos, zonder baan, zonder diploma en mijn zelfvertrouwen is daardoor nul. Wat ik al eerder schreef, ik ben het zo spuugzat dat alles bij mij altijd moeizamer lijkt te gaan dan bij een ander.



Herkenbaar ook, ik vind het altijd heel moeilijk om een gesprek te volgen als er ook mensen om mij heen aan het praten zijn. Mijn vriend praat best veel, en het kost me vaak echt moeite om mijn hoofd erbij te houden en het lukt niet altijd. Dan voel ik me zo ongeïnteresseerd maar ik dwaal gewoon af, kan me niet concentreren op ons gesprek. Onze relatie gaat trouwens goed, maar hij is zelf ook vrij chaotisch. Het zou wel helpen denk ik als één van ons wat gestructureerder was. Hij is er trouwens ook vaak niet, hij is militair en zit doordeweeks op de kazerne (en op 't moment ook veel weekenden). Oh, en we gaan volgend jaar trouwen dus we moeten onze bruiloft regelen. Dat wordt wat.

quote:e2b schreef op 18 mei 2015 @ 19:43:



Ik vraag me nu ineens iets af: Hoe gaan jullie om met intimiteit en relaties?



Aan relaties doe ik voorlopig ff niet, maar dat komt ook omdat ik meer kronkels in mijn hoofd heb dan alleen de ADD. Ik wil daar niemand mee opzadelen. Ik maak ook regelmatig verkeerde keuzes qua mannen en daar wil ik mezelf niet meer mee opzadelen.



Ik moet zeggen dat ik het best fijn vind, zo in m'n eentje. Totale vrijheid, met niemand rekening hoeven te houden, geen concessies hoeven te doen, daar geniet ik op dit moment echt van. Plus dat ik mijn huis helemaal naar mijn smaak én ADD-proof heb kunnen inrichten. Het bevalt dus prima.

Hier gaat de relatie prima. Mijn vriend is uit hetzelfde hout gesneden. We begrijpen elkaar.

Stappen dit jaar dan ook in het huwelijksbootje.

Maar moet wel zeggen dat ik voor deze relatie echt niet deed aan verliefd zijn. Heb toen uiteindelijk na JAREN maar eens een paar keer gedate maar ik vond het vreselijk. Voelde me totaal niet op mijn gemak.

Durfde sowieso mezelf niet te zijn want ik vond mezelf maar raar. En uitgaan deed ik ook al niet. Kan immers niet tegen drukte. Dus ging er al vanuit dat mannen dat maar raar zouden vinden.



Nu ben ik meer dan gelukkig en heb ik echt het grote geluk dat ik hem tegen kwam.

Leuk topic, wat een herkenning.... vooral de prikkels en het moeten opladen en de constante chaos.



Ik heb zelf het meeste moeite met het filteren. Ik kan dat wel (want heb mezelf dat aangeleerd) maar dat kost zoveel energie dat er niet veel meer overblijft voor andere dingen. Ik probeer dat dus ook echt in plannen/rekening mee te houden zodat het in balans blijft.



Verder is het eeuwige uitstellen en nul besef van tijd niet altijd even handig.



Mijn tegen reactie op de chaos is mijn hoofd is eeuwig en altijd plannen/structuren/organiseren, want bang om in complete chaos te eindigen ala mijn leven in puin . Dat was prima vol te houden met een of twee volwassenen maar niet met twee kinderen. Want veel tijd/energie kwijt met grip op de chaos krijgen, geen tijd meer om op te laden en twee kinderen die gewoon kind zijn en geen rekening houden met mijn planning. Inmiddels kan het beter loslaten zonder in complete chaos verzanden maar dat blijkt een wankel evenwicht want een keer uitstellen leidt tot nog meer uitstellen tot nooit doen..... Zo blijft het enigszins onder controle (hoewel er nog nog wel was van twee weken ligt om op te vouwen ).

Er zijn trouwens ook leuke dingen die me ook heel veel gebracht hebben. Zoals in stress/complete chaos de zaken snel, efficiënt en creatief regelen. En het snelle associatief denken

Hallo allemaal!



Mede ADD'er meld zich!

Vorig jaar juni mijn eerste gesprek bij GGD gehad, sinds oktober aan de methylfenidaat en in februari officiele diagnose gekregen (logische volgorde, hè? Eerst medicijnen, dan diagnose...). En nu sta ik op de wachtlijst voor een soort van "groepstherapie" met mede AD(H)D'ers.

Wat een feest van herkenning hier!

Ik ben 33 jaar, bijna 7 jaar getrouwd (we zijn al 15 jaar samen) en drie kids van 3, 5 en 8 jaar.

Ik werk niet. Ik heb drie jaar met veel plezier in de kinderopvang gewerkt. Maar ik zou een vast contract moeten krijgen en dat kon niet, na mij ging de 1 na de ander eruit en werden er 2 groepen gesloten en een nieuwe baan in de kinderopvang is heel moeilijk te vinden, helaas. Ik zoek ook wel in andere gebieden werk, maar zelf bij de action en de mc Donalds wordt ik niet aangenomen, ik vrees dat ik te oud ben Maar we geven niet op, gaan gewoon door met zoeken. Het moet een keer lukken. En ondertussen probeer ik een boek te schrijven. Ik kan best goed schrijven, al zeg ik het zelf, maar het komt nooit af.....

Mijn grootste struikelblok is mijn uitstelgedrag. Bij mij vooral aanwezig in het huishouden (rommel, stapels was enz) en bij het maken van afspraken (tandarts ed).

Sinds ik aan de ritalin ben zit ik wel een stuk beter in mijn vel, minder last van stemmingswisselingen en ik val niet zo snel uit. Had ik eerder heel snel last van, dan ging ik snauwen vooral naar man en kinderen, dat gebeurt nu zelden nog. Ook kan ik nu beter tegen veel indrukken bijvoorbeeld bij een festival, concert oid. Eerder kon ik nog niet eens normaal door het bos wandelen zonder gek te worden, maar dat gaat nu zo veel beter. De drukte in mn hoofd is veel minder met ritalin, dus ik heb er echt veel baat bij! Ik moet alleen wel oppassen dat ik op tijd mijn volgende doses inneem, anders krijg ik een rebounce en komen mijn symptonen weer 2 x zo hard terug. Dan vraagt mijn man; heb je je pilletje wel gehad? Haha!

Hoe gaat het bij jullie met het huishouden? Ik krijg er hier gewoonweg geen regelmaat in en vraag me altijd af hoe anderen dat doen. Ik doe wat nodig is, maar verder kom ik vaak niet. De was bijvoorbeeld is schoon, maar blijft dan in de wasmand liggen. Dan moet ik 's ochtends de hele wasmand door om voor iedereen een paar sokken te zoeken. De ochtenden zijn hier dan ook echt stressen!

Wat sociale contacten betreft; ik ben wel spontaan en open en maak snel contact, maar ben er ook onzeker in soms wat afwachtend ook. Ik zal bijv op het schoolplein niet zo snel zo maar bij een groepje moeders gaan staan om mee te kletsen, bang dat ze niet op mij zitten te wachten of het storend vinden oid. Sociale contacten onderhouden met bijv familie vind ik ook wel eens lastig.



Zo dat was mijn verhaal voor nu even. Ik blijf hier graag gezellig mee lezen en kletsen over alle herkenbare dingen.

Wendy, ik zit momenteel ook zonder werk. En ik herken het wel... voor mij ligt de frustratie in het feit dat ik geen netwerk heb opgebouwd. Ik ben best talentvol in wat ik kan, maar ik merk dat je daar weinig aan hebt zonder de juiste ingangen. Dus vacatures zoeken... en ondertussen afgeleid worden door het viva-forum en Facebook, je mails, etc. Hopeloos. Idem dito met het huishouden hoor, je zou zeggen dat daar nu alle tijd voor is, maar het ziet er hier ook altijd uit alsof het hoognodige vlug-vlug aan kant is gemaakt.



Ja relaties... Mijn huwelijk liep dus stuk. Maar dat was achteraf gezien omdat we allebei ADD hebben (of in ieder geval flinke trekken). Sinds twee-en-een-half jaar heb ik een vriend die het wel lukt om met mij samen te zijn. Hij is nuchter (een ex-militair ook Krullevaer, zou dat het zijn? ) en gedisciplineerd (komt altijd op tijd, heel fijn voor mij... of belt op tijd dat het later wordt, houdt me op de hoogte, belt zodra hij in z'n auto stapt en z'n navigatie aangeeft hoe laat hij thuis is... maar dat doet hij echt omdat hij inmiddels weet hoe fijn ik dat vind. In het begin was hij nogal makkelijk en zei dan 'we zien wel' op mijn vraag wat we gingen afspreken en wat we gingen doen. Daar kon ik totaal niet tegen!) Hij waardeert de zorgzame kant in mij, ja, zo kun je het ook zien, ik ben best wel op hem gericht!

Wat ik dus heel moeilijk vind, is de balans. Ik wil hem niet claimen maar ik vind het ook moeilijk om ruimte te vragen. Ik weet niet goed waar ik 'recht' op heb. Vooral omdat ik sociaal niet sterk ben, ben ik het liefste met hem. Dat is niet gezond, dat snap ik... dus ik dwing mezelf om dingen (met anderen) te ondernemen. Hij doet het omdat hij het leuk vindt en omdat hij juist wel zoveel sociale contacten heeft, ligt de verhouding soms helemaal scheef. Dat vind ik moeilijk. Hij wil graag dat ik meega maar daar doe je me geen plezier mee. Soms is het een soort: ik ga dat doen en als je meegaat is dat leuk, maar zo niet, dan blijf je maar thuis. En dan voel ik me ook weer tekort gedaan want ik wil graag iets met hém doen. Soms ben ik ook wel jaloers op het gemak waarmee hij mensen om zich heen heeft verzameld (vanuit zijn vroege jeugd) waarbij hij zich ook op zijn gemak voelt. Terwijl ik me eigenlijk alleen bij hem en mijn kinderen op m'n gemak voel.

Heel herkenbaar Wendy, wat je schrijft over het huishouden en de sociale contacten. Bij mij werkt het precies zo. Bij mij ligt de schone was ook altijd in een wasmand, en vaak ook ernaast als ik weer eens iets uit onderop de wasmand nodig heb. Twee dezelfde sokken vinden, die moeite doe ik niet eens meer. Als ik twee sokken kan vinden, vind ik het al heel wat, dan maakt het niet meer uit hoe ze eruit zien. Ik doe ook het hoognodige, en vaak is zelfs dat al teveel. Ik heb sinds een half jaar een vaatwasser en ik ben zooo blij daarmee, nu sta ik niet meer drie uur (letterlijk) af te wassen omdat ik het weer eens vreselijk heb uitgesteld. Dat scheelt echt zóveel.



En verder is het hier altijd een zooi. Ik loop continu achter de feiten aan en eigenlijk is het hier nooit echt schoon en opgeruimd. Dan doe ik een deel van het huishouden, maar tegen de tijd dat ik energie heb voor de andere helft, kan ik ook weer opnieuw begonnen met de eerste helft. En zo zijn er dingen die ik uiteindelijk bijna nooit doe, omdat bijv. de vaat/opruimen/de was doen altijd voorrang heeft. Ik wil voor de zomervakantie het hele huis schoon en netjes hebben, dat wordt echt nog een klus. Maar het is nodig en wat zou het heerlijk zijn als het klaar is voordat mijn vriend vakantie heeft. Ik heb nog acht weken.



Mijn schoonmoeder heeft trouwens ook ADD, en die is zo opgeruimd hè. Ze heeft daar geloof ik ook heel lang over gedaan, maar ze heeft er nu haar weg in gevonden, en ik vraag me echt af hoe ze dat doet. Dat wordt leuk als mijn vriend en ik kinderen zouden krijgen trouwens, met AD(H)D aan allebei de kanten van de familie.



Sociale contacten is ook een ramp bij mij. Ik durf ook niet bij groepjes te gaan staan zoals jij zegt Wendy. En een netwerk heb ik ook niet echt. Het is iets beter nu ik verhuisd ben (naar de geboorteplaats van mijn vriend, waar we dus al contacten hadden), maar ik heb maar weinig vrienden. Soms voelt dat wel eens alleen, zeker omdat mijn vriend ook zoveel van huis is. Ik heb nu één vriendin hier en verder mijn schoonfamilie waarmee ik het gelukkig heel goed kan vinden. Maar het blijft een beetje weinig.



Ritalin werkte bij mij niet, en zo'n ander medicijn ook niet, naam even kwijt. Ik slik dus nu Wellbutrin, maar volgens mij werkt dat ook niet. Dat is wel frustrerend! Wat voor medicijnen slikken jullie?

Oh en wat ik me nog afvroeg Morrowind, hoe heb je je huis ADD-proof gekregen? Hier is dat namelijk hier absoluut niet het geval en het zou wel beter zijn, misschien zou het zorgen voor wat minder chaos.

De laatste tijd kom ik mezelf erg vaak tegen op het werk. Ik doe zo mijn best, maar mijn concentratie kan ik niet vasthouden, en mijn geheugen is erg slecht. Dit is een nieuwe baan en ik loop erg op mijn tenen, ik merk dat mijn collega's het irritant vinden als ik een opdracht niet uitvoer (o ja, vergeten) of dat ik weer iets moet vragen wat al meerdere malen is uitgelegd. Hierdoor kom ik in een negatief kringetje en voel ik me dom en anders, en durf niks te vragen.

Afgelopen weekend ging ik eens googelen op slehte concentratie en geheugen en kwam uit op ADD, dat heeft veel indruk op me gemaakt, want wat een herkenning. Het geeft me ook veel rust, het idee dat ik gewoon een medisch iets heb en niet een dom, vervelend persoon ben, wat ik mezelf heb verweten. Vanavond heb ik een afspraak met de huisarts want ik wil hier zeker mee verder. Wat ik dan weer niet heb is het chaotische. Bij mij moet altijd alles juist heel netjes zijn, ik krijg de rillingen van een kussentje met de rits naar boven, of een bos sleutels op de salontafel, een paar schoenen onder de tafel in plaats van in de schoenenkast.

Herkennen jullie jezelf ook in Asperger?

Hahaha! Krullevaer, jij loopt dus altijd met 2 verschillende sokken rond...

Voor mezelf vind ik dat niet zo'n ramp en komt bij mij dus ook wel eens voor, maar voor mn kinderen doe ik dat dan wel. Ook zo lullig als ze met gym of iets dergelijks altijd 2 verschillende sokken aan hebben. Kinderen kunnen zo hard zijn naar elkaar.

De ADD komt in mijn geval van mijn moeder. Al denkt ze zelf van niet . Maar ze heeft een gesprek gehad bij GGD (als onderdeel van mijn diagnose) en die vrouw dacht bijna zeker te weten dat zij het ook heeft. Ze is net zo chaotisch, vooral op huishoudelijk gebied en het schijnt vroeger nog erger geweest te zijn. Dat de buurvrouw kwam helpen met afwassen omdat het stapels hoog op het aanrecht stond, haha!

En mijn opa, dat was helemaal zo'n raar figuur. Woonde helemaal alleen in Amsterdam. Daar ging hij de hele dag op een bankje zitten mensen kijken. Toen hij overleed moest mn moeder zijn huis leeghalen. Schijnt echt zo'n hoarders huis geweest te zijn. (ik was er niet bij , was toen een jaar of 10).

Hij was wel heel creatief. Hij kon bijvoorbeeld prachtig schilderen....

Ik ben ook heul blij met mn afwasmachine. Maar ondanks dat staat er toch nog vaak afwas op het aanrecht omdat ik geen zin heb om hem uit te pakken...

Dat vind ik echt wel het meest frustrerende deel van mij ADD. Dat uitstel gedrag en het enorme gebrek aan motivatie. Vooral huishoudelijk werk staat mij zo enorm tegen. En als ik er dan mee bezig ben, is mijn hoofd toch vooral bezig met de laptop/televisie/dat leuke boek.... Constant leukere dingen die mijn aandacht vragen.

Tja, dat werk zoeken. Ik kijk wel regelmatig op vacature sites, maar reageer niet altijd op vacatures waarop ik eigenlijk wel zou willen reageren. Dan lees ik de vacature, lijkt het me wat en denk; oh ja, daar ga ik straks/morgen wel op reageren.... En het dan alsnog vergeten. Niet altijd hoor, maar wel regelmatig...