ADD, schrijf mee!

Hier ook veel herkenning! Ik (v, 30) heb geen officiële ADD diagnose, maar sta op de wachtlijst bij een GGZ-instelling om het te kunnen laten onderzoeken.



Mijn grootste hobbel is op dit moment afstuderen. Ik heb tijdens mijn studie nooit consequent en met regelmaat kunnen studeren, maar altijd sprintjes getrokken d.m.v. 's nachts super gefoccussed doorwerken. Alleen tijdens mijn afstuderen kon ik dit niet meer (het traject was te lang en er lag veel druk op) en ben ik compleet vastgelopen. Ik schaamde me, voelde me dom en lui. Ik heb jaren geen hulp gevraagd, omdat ik vond dat ik het alleen moest kunnen. En ik vind/vond het moeilijk om mijn probleem serieus te nemen, omdat ik altijd denk dat er mensen zijn met veel ergere 'echte' problemen. Maar al met al heeft dit 'grapje' me wel 6 jaar extra collegegeld, het moeten terug betalen van mijn masterstufi en heel erg veel frustratie gekost. Vorig jaar heb ik eindelijk hulp gezocht via de universiteit, mijn laatste mastervak behaald (met een hoog cijfer, dus ik was blijkbaar toch niet zo dom als ik dacht;) ) en mijn afstuderen weer echt opgepakt. Zoals het er nu naar uit ziet ga ik deze zomer op mijn 31e eindelijk mijn masterdiploma halen!

Mijn tip voor studerenden met ADD is dan ook: doe het niet alleen! Bespreek je uitstelgedrag/concentratieproblemen met een studieadviseur of studiebegeleiders (verstop jezelf niet). Praktische hulp met plannen biedt een steuntje in de rug. En zoek een studiebuddy om samen te studeren (hoeft niet eens aan hetzelfde vak te zijn) in een afgesloten ruimte (dan kun je lekker muziek op zetten en wordt je niet afgeleid door gesprekken/rondlopende mensen). Probeer uit wat voor jou werkt, ongeacht of het 'normaal' is of niet. Het kost veel energie, creativiteit en omwegen, maar een diploma behalen met ADD kan.



Mijn grootste probleem is beginnen. Ik kan best een jaar lang tegen iets aanhikken dat eigenlijk maar een kwartier tijd blijkt te kosten. Maar vaak als ik eenmaal bezig ben, kost het me weer moeite om te stoppen. Ik ben niet heel vaak belangrijke dingen kwijt, maar heb wel over stapels. En lijstjes. En de structuur eindigt vaak weer in een warboel.

Ik kwam een tijdje terug nog ongeopende loonstroken tegen van ruim 4 jaar geleden (in de administratieve stapel die ondertussen gigantisch was geworden). Mijn periodieke controle bij de tandarts bleek ik al 3/4 jaar uitgesteld te hebben. Ik was boos omdat ik mijn paspoort kwijt was, maar die bleek voor mijn neus onder de monitor te liggen (zeker een uur tegenaan zitten kijken zonder het te zien). En een brief waarvan ik dacht dat ik 'm kwijt was bleek ik gewoon goed bewaard te hebben onder de scanner . Ik heb ook een vaatwasser gekocht omdat ik die bergen afwas niet meer aan kon. En ondanks dat staat mijn aanrecht nu weer vol haha. Maar het maakt de drempel in ieder geval lager. Schone sokken en ondergoed halen vriend en ik regelmatig (zoals de afgelopen 2 weken) uit de wasmand. Ik bedenk me al zeker 3 weken dat er écht gestofzuigd moet worden. Ach, de perfecte huisvrouw ga ik nooit worden en het huis ziet er vast weer spik en span uit als er visite komt. Gelukkig niet te vaak, want een stress-opruimbui kost veel energie .



Andere 'leuke' anekdotes waarvan ik denk dat ze ADD gerelateerd zijn.

- De studeerkamer in mijn vorige appartement heb ik midden in de nacht geschilderd (fijn, zo'n bouwlamp ). Want overdag lukte het gewoon niet.

-Bibliotheekboeken die tig maanden te laat waren heb ik per post terug gestuurd met het smoesje dat ik in het buitenland zat (na diverse aanmaningen durfde ik het echt niet meer persoonlijk te doen) en de dikke boete per acceptgiro betaald.

- Na een dag douchen uitstellen en boodschappen doen uitstellen had ik hoofdpijn van de honger en moest ik echt naar de supermarkt (uiteraard had ik weer eens helemaal niks meer in huis). Maar ja, ik kon me toch niet met vettig haar in een joggingbroek buiten vertonen. Dus om 21.30 heb ik snel sportschoenen onder mijn joggingbroek aan gedaan, zodat ik eruit zag alsof ik net gesport had .

- De onuitgepakte dozen met 'geen-idee-wat-hier-nog-in-zit' heb ik gewoon weer mee verhuisd naar mijn nieuwe huis. Heel handig en tijdsbesparend, inpakken was niet nodig .

- Mijn schoonmoeder vroeg me laatst waarom ik wc-rollen spaar, omdat het haar al eerder was opgevallen dat er tig lege wc-rollen boven het toilet staan. Gelukkig werkt mijn moeder in het onderwijs en kan ze die dingen gebruiken om te knutselen. Perfecte smoes toch?



En dan moet ik nu echt stoppen met het viva-forum lezen en aan mijn afstuderen gaan werken. Want het is al bijna half 3 en ik zou om 10 uur beginnen...

Haha ja, en mensen zijn dat gelukkig ook wel van me gewend. Ik draag ook wel eens twee dezelfde sokken, maar dat is alleen als ik net de was heb opgevouwen (eens in de maand ofzo ) want dan heb ik nog een paar setjes in de kast liggen. Ik snap dat je dat voor je kinderen inderdaad wel doet! Zou ik ook wel doen inderdaad. Gelukkig heb ik geen kinderen, haha.



Bij mij staat er ook vaak zat nog afwas op het aanrecht. Maar ik laat het nooit meer zo hoog opstapelen als toen ik geen vaatwasser had. Nu komt het er meestal op neer dat als ik de vaatwasser uitruim en weer inruim, dat 'ie gelijk weer aan kan. Maar dan is het aanrecht ook wel leeg. Het is eigenlijk nooit meer dan één volle vaatwasser wat er op het aanrecht staat. En dat was voor ik de vaatwasser had wel anders!



Ik haat het ook dat ik zo'n gebrek aan motivatie heb, dat ik alles uitstel. Ik ben zo ongedisciplineerd als de pest, en ik loop daar echt in alles tegenaan. School, huishouden, maar ook dingen als sporten. Het lukt gewoon niet. Ik begin enthousiast maar na twee keer ben ik er klaar mee. Zelfs hobby's houd ik niet vol! Ik heb een paar jaar dwarsfluit gespeeld (als kind) en zou het zooo graag weer oppakken, maar ik heb gewoon de discipline niet om te oefenen. Daarom ben ik ook met les gestopt: ik schaamde me dood dat ik nooit oefende want dat kon de docent natuurlijk ook wel merken. Met zangles was dat anders, daar blufte ik me altijd wel doorheen, en bovendien kun je zingen gewoon tussendoor doen, je hoeft geen instrument uit te pakken, je muziekboek te pakken enzo.



Ik wil ook graag piano leren spelen. Mijn vriend en ik hebben sinds afgelopen week een piano (hij speelt piano, en we mochten de piano van mijn schoonouders hebben omdat hij de enige is die erop speelde) en ik zou het zo graag willen kunnen! Eigenlijk wil ik nog wel tien instrumenten leren bespelen, maar ja, discipline hè. Zelfs een hobby als puzzelen kost me al moeite omdat ik me er niet toe kan zetten. En dat voelt zo stom want een hobby hoort ontspannend te zijn en je hoort je daar niet toe te moeten zetten om het te doen, omdat het leuk is, geen verplichting! Maar zo werkt het bij mij dus niet.



En ik vind dit heel erg om te zeggen, maar ik vind het zelfs moeilijk om discipline te hebben in goed voor mezelf zorgen. Regelmatig douchen (gaat al veeeel beter, nu bijna dagelijks), en wat altijd een moeilijk punt blijft: mijn tanden poetsen. En mijn gebit is dus compleet waardeloos inmiddels en hoewel het beter gaat, poets ik nog steeds niet vaker dan één keer per dag. En zelfs nu ik vijf kiezen moet laten trekken, schrikt dat me blijkbaar niet voldoende af.



Ik ben van plan 'Opgeruimd leven met ADHD' te gaan lezen. Ik heb dat boek hier nog liggen, en ik denk dat er wel goede dingen in staan. Maar ja, zelfs dat stel ik al jaren uit, want het staat al heel lang ongebruikt in de kast.



Naast dat ik benieuwd ben wie welke medicatie slikt, ben ik trouwens ook wel benieuwd wat voor effecten jullie van de medicatie merken?

Zo herkenbaar allemaal, Krullevear! Hier is het ook; afwasmachine uitpakken (meestal vlak voor of tijdens het koken), afwasmachine inpakken. Hé, hij zit vol, hij kan meteen aan, hihi!



En ja, ik zou ook nog zo veel willen leren/kunnen. Zangles lijkt me ook erg leuk. Ik ben dol op zingen. Ik zing (bijna) overal. In mijn eigen oren klink het ook nog redelijk, haha!

Ik zit nu op naailes, ik heb vaak "huiswerk" (iets wat ik thuis even moet afmaken) maar vaak komt het er op neer dat ik dat een paar uur van te voren nog snel moet doen of ook vaak op naailes zelf. Gelukkig is de lerares niet zo moeilijk.



Ik ga even de kids van school halen, anders ben ik daar ook nog te laat!

Oh ja, ik slik 3 x per dag 1 methylfenidaat 10 mg (ritalin dus, maar zonder de merknaam).

In het begin was ik er vaak misselijk van. Nu niet meer, wel minder eetlust. Zo ben ik al 8 kilo kwijt. Gelukkig kon ik het missen. Pas nu weer maatje 38.

Verder last van verminderd libido en dus rebounce als ik te laat ben met de nieuwe dosis.

Ik heb ook een poosje 3x 15 mg (1,5 pil) geslikt, maar daar werd ik heel onrustig van.

Ik heb tien jaar zangles gehad, ik vond dat geweldig altijd. Ik vind het echt jammer dat ik het nu niet meer doe, maar het is zooo duur. Haha, herkenbaar. Ik moet al vier weken (!) een weekplanning maken voor mijn ADHD-coach. Ach, hij zal het vast gewend zijn.



Heb je wat aan de Ritalin? Wat merk je ervan?

Dankzij de ritalin zit ik gewoon beter in mn vel. Veel minder last van stemmingswisselingen. Ook meer rust in mn hoofd. Ik kan nu bijvoorbeeld beter tegen drukke plekken (pretpark, concert, theater ed) zonder alles te zien en te horen en helemaal hoteldebotel te worden van alle indrukken

Mijn concentratie is ook sterk verbeterd met de ritalin.

Ik zie ook meer dingen, bijv als we voorheen hier verjaardag vierden (dus ik ben gastvrouw) vond ik het moeilijk te overzien; wie moet er nog koffie/taart/ wanneer maak je en deel je hapjes uit enz. Dan kwam het er op neer dat mijn man zich de hele avond/middag rot rende en ik dus niet zo veel deed. Nu zie ik veel beter en eerder wat er nog moet gebeuren en kan manlief ook eens gaan zitten...

quote:wendy23 schreef op 19 mei 2015 @ 14:16:

Hahaha! Krullevaer, jij loopt dus altijd met 2 verschillende sokken rond...

Voor mezelf vind ik dat niet zo'n ramp en komt bij mij dus ook wel eens voor, maar voor mn kinderen doe ik dat dan wel. Ook zo lullig als ze met gym of iets dergelijks altijd 2 verschillende sokken aan hebben. Kinderen kunnen zo hard zijn naar elkaar..Daarom hang ik ook altijd mijn sokken per paar op de verwarming... Alleen de was in de wasmand stapelt zich dan nog op...

Nu ik 50+ ben is de diagnose add gesteld. Daarbij een depressie.

Het is zo vreselijk herkenbaar allemaal. Begrijp nu waarom ik mij in mijn werk in de zorg zo doodongelukkig voel, het chaotische en onvoorspelbare ik kan het gewoon niet.

De verjaardagen, een volle kamer met hardpratende mensen en muziek. Het duizelt me dan echt en de volgende dag ben ik doodziek. ( niet van de wijn hoor)

Met meerdere dingen tegelijk bezig zijn en niets afmaken. Alles uitstellen en dan op het laatste nippertje nog een kadootje voor een jarige kopen.

Niets kunnen plannen en organiseren, wil ik een kast opruimen lukt mij gewoon niet om de boel weer in te ruimen.

Boeken lezen.... Soms sla ik pagina's over omdat ik mijn aandacht er niet bij kan houden. Een film kijken is ook moeilijk, ik zit er gewoon doorheen te praten of val in slaap.



Als kind was ik ook snel afgeleid, maar niet bijzonder druk. Wel verveelde ik me vaak in de klas. Moest echt beziggehouden worden.



Hebben jullie ook dat je soms onderweg bent en dan ineens terug naar huis moet omdat je zeker weet dat je de voordeur open hebt laten staan? Wat natuurlijk niet zo is.



Pfff word zo moe van mezelf, maar jullie verhalen zijn wel herkenbaar.

quote:Krullevaer schreef op 19 mei 2015 @ 12:38:

Oh en wat ik me nog afvroeg Morrowind, hoe heb je je huis ADD-proof gekregen? Hier is dat namelijk hier absoluut niet het geval en het zou wel beter zijn, misschien zou het zorgen voor wat minder chaos.



- Zo veel mogelijk meubels die niet zo snel vies worden én makkelijk schoon te maken zijn.

- Alles op een makkelijke plek. Wasmand daar waar ik me omkleed, kookboeken in de keuken, wc-eend op het toilet, poetsdoekje in de badkamer. Zodat ik niet alleen bedenkt dat ik iets wil doen, maar het ook echt ga doen omdat de spullen bij de hand liggen en ik geen tijd krijg om afgeleid te worden.

- Was zoveel mogelijk op kledinghangers te drogen hangen, dan kunnen ze daarna zo de kast in.

- Sleutel van de voordeur gaat meteen in het slot als ik thuiskom. Zo kan ik hem niet kwijtraken.

- In elke ruimte liggen post-its en pennen.

- Heel veel Ikea-dozen. Als je je troep in een doos flikkert, lijkt het tenminste opgeruimd.

- Overal klokken, zodat ik niet te laat kom.

- In elke ruimte een vuilnisbakje.

- Een extra stille stofzuiger, zodat ik niet gek word van de herrie.

- Een grote bank met veel kussens en dekens, mijn toevluchtsoord voor als ik moet opladen



Een vaatwasser was ook onderdeel van het plan, maar paste helaas niet in de keuken. De afwas is hier een continu proces. Een deel staat te drogen, een deel ligt te weken en een deel is nog vies. Maar het is beter dan helemaal niet afwassen, toch?

quote:lammy schreef op 19 mei 2015 @ 16:29:

Hebben jullie ook dat je soms onderweg bent en dan ineens terug naar huis moet omdat je zeker weet dat je de voordeur open hebt laten staan? Wat natuurlijk niet zo is.

Ja... In heel veel varianten!

Het komt erop neer dat ik alles gedachteloos doe. Het gebeurt nogal vaak dat ik iemand vraag om me te bellen, omdat ik niet meer weet waar ik mijn telefoon heb neergelegd. Dat is vaak na afloop van een gesprek op de raarste plaatsen... op de wc, omdat ik daar Facebook heb gecheckt. In de voorraadkast, omdat ik me daar even heb teruggetrokken om in alle rust een telefoongesprek te kunnen voeren. Sleutels, helemaal zoiets. Ik kom thuis en gooi ze ergens neer... tja. Natuurlijk heb ik al heel vaak de op zich goede raad van mensen moeten aanhoren om die sleutels op een váste plek te bewaren... Tegoedbonnen lever ik nooit in, omdat ik ze altijd voortijdig kwijt raak. Statiegeldbonnen... ja, je levert vooraf je flessen in en tegen de tijd dat je bij de kassa bent, ben je alweer vergeten dat je ergens een bonnetje hebt. Die kom ik dan tegen als ik m'n zakken leeg voor de was. Dan neem ik me voor om 'm dan de volgende keer dat ik boodschappen doe maar in te leveren... maar ik meen het: dat is me dus nog nooit gelukt!

quote:lammy schreef op 19 mei 2015 @ 16:29:





Hebben jullie ook dat je soms onderweg bent en dan ineens terug naar huis moet omdat je zeker weet dat je de voordeur open hebt laten staan? Wat natuurlijk niet zo is.



Ik heb eigenlijk, wat ik ook doe en waar ik ook ben, altijd het gevoel dat ik iets vergeten ben. Maar daardoor controleer ik alles 10 keer, en gaat het vaak goed. Ironisch genoeg blijk ik altijd iets vergeten te zijn als ik denk dat ik niks vergeten ben en alles onder controle is.

quote:Krullevaer schreef op 19 mei 2015 @ 14:38:





Ik ben van plan 'Opgeruimd leven met ADHD' te gaan lezen. Ik heb dat boek hier nog liggen, en ik denk dat er wel goede dingen in staan. Maar ja, zelfs dat stel ik al jaren uit, want het staat al heel lang ongebruikt in de kast.

Jij hebt dat boek tenminste al in huis. Ik neem me al jaren voor om het te bestellen. Tevergeefs...

OMG herkenbaar zeg sommige dingen



@modder JA ik herken mij enorm in Asperger op bepaalde punten. Voordat ik de diagnose kreeg vroeg ik mezelf af waarom ik altijd mannen met Asperger aantrok ( en dat zelf boeiend vond). Nou weet ik dat ik ergens op ze lijk, met name op het gebied van intimiteit en de voorkeur hebben voor het rationaliseren van gevoel: ik wil duidelijkheid.



@marrowind: herkenbaar ik heb ook moeite met relaties en ben eigenlijk liever alleen. Het is niet dat ik geen aandacht krijg alleen ik hou de boot af omdat ik het niet goed kan (mensen geloven dit niet maar het is waar).



Vanwege mijn focus op projecten/baan/sport heb ik vaak niet door dat mannen mij leuk vinden. Dan vinden ze mij dus leuk: spontaan, enthousiast, soms denken ze dus hard to get (terwijl de focus gewoon totaal anders is). Als ik vervolgens hoor dat ze interesse hebben, kan het zijn dat ik mij als reactie volledig op hun focus. Ik krijg dan een halve obsessie omdat ik wil weten hoe het precies zit ( ook een beetje autistisch geloof ik), vervolgens worden zij gek en ik gek. veel mannen denken bijvoorbeeld dat als ik dan eenmaal uitgesproken heb dat het wederzijds is, dat het een impuls is. of bevlieging. Nou zo krijg je allemaal pijnlijke situaties.



@ plumplum: YOU CAN DO IT! het is mij ook gelukt! en inderdaad je moet gewoon open zijn. Ik merkte dat ik veel respect kreeg en mijn scriptie begeleider las zich in, dus de begeleiding was echt PERFECT! hij gaf me de ruimte uit mijn woorden te komen en dingen te tekenen als hij het niet begreep. Door hem heb ik het gehaald alleen het was dood eng om me kwetsbaar op te stellen maar ik moest, achteraf gezien had ik het eerder moeten doen.

@plumplum

Ik heb trouwens ook altijd gezeik met de bieb Nu heb ik dus een boek moeten kopen zo erg was het. alleen ik vergeet het , en ik ben ook het boek vergeten te lezen. haha slecht idee dus.

Wat veel geschreven hier weer. En wat een herkenning!!!



Ik herken ook veel in Asperger. O.a. het moeilijk kunnen omgaan met veranderingen: het duurt bij mij altijd vrij lang vóórdat bijv. een nieuwe procedure/werkwijze/route "in mijn systeem" zit.

Ook het snel overprikkeld zijn zie ik als een autistisch trekje. En het niet tegen lawaai kunnen.

En het "onverwachts-visite-voor-de-deur-debacle".....

Ik ben een paar jaar geleden wel op autisme getest. Maar heb de diagnose niet gekregen. Maar er is natuurlijk sowieso wel een behoorlijke overlap.



Grappig die anekdote van de bieb. Ik zou ook best lid willen worden van de bieb. Maar ik durf het niet. Ik ken mezelf en ik zal té veel hoge boetes krijgen. En dan kom ik ongetwijfeld op de zwarte lijst.



En onderweg ergens naar toe zijn en dan weer terug moeten keren omdat je iets vergeten bent......? Oei dat heb ik dagelijks. Meestal ben ik bang dat mijn strijkijzer nog aanstaat. Of het gas. Of ik vraag me onderweg regelmatig af of de kat wel genoeg eten heeft en water. Of wat anders natuurlijk. Er is altijd wat! Ik ben wel eens, onderweg naar werk, meerdere keren weer teruggefietst naar huis. En andersom ook. Dat ik vanuit mijn werk richting huis weer terug moest naar het werk om wéér wat door te geven. Mijn collega zag mij (hoofdschuddend) iedere keer alweer aan komen fietsen.

Om gek van te worden trouwens, ik vind het soms zó vermoeiend.



Mijn huis moet trouwens ook echt meer ADD-proof.

Ik heb echt zóveel spullen en ik moet nodig de boel opschonen. Maar ja, begin daar maar eens aan met ADD!

Ook heb ik best veel drukke kleurtjes en motiefjes in mijn interieur. Daar ben ik nu eenmaal gek op. En wat dat betreft ben ik ook een verzamelaar. En daar moet ik toch echt mee stoppen!

Ik wil nu (proberen!) om wat meer rust, ook qua kleuren, in mijn huis te brengen.



Ook heb ik altijd veel (half afgemaakte) knutselprojecten her en der in huis liggen. Doet best onrustig aan.

En ik zit vol met ideeën hoor om wat meer opruimmogelijkheden in huis te maken. Dan verzamel ik bijv allerlei doosjes en flesjes en jampotjes om spulletjes in op te ruimen maar het probleem is dat ik die doosjes en flesjes en jampotjes eerst wil pimpen en dat doe ik niet (uitstellen!). Dus heb ik nu heel veel lege dozen en ander prul in huis waar niets mee gebeurt en die nu staan te verstoffen.



Wat ik trouwens ook vaak kwijt ben dat zijn doppen van tubes en flesjes enzo. Zo had ik vanochtend nog een grote fles doucheschuim (zonder dop dus) omgegooid en kwam ik daar pas achter toen ik er doorheen liep oftewel uitgleed....



Oh en nog iets (grappigs). Ik vergeet altijd lades van mijn ladenkastjes weer dicht te doen. Soms zit ik op de bank, kijk om me heen, en dan zie ik dat letterlijk alle laden nog openstaan. Soms met de zooi er half uit. En vaak zie ik dat trouwens al niet eens meer. Ik ben vaak zo gestresst op zoek naar spullen dat ik alle laden maar open trek. (Ik heb dus veel ladenkastjes ).

quote:labellei schreef op 19 mei 2015 @ 23:00:



Ook heb ik altijd veel (half afgemaakte) knutselprojecten her en der in huis liggen. Doet best onrustig aan.

En ik zit vol met ideeën hoor om wat meer opruimmogelijkheden in huis te maken. Dan verzamel ik bijv allerlei doosjes en flesjes en jampotjes om spulletjes in op te ruimen maar het probleem is dat ik die doosjes en flesjes en jampotjes eerst wil pimpen en dat doe ik niet (uitstellen!). Dus heb ik nu heel veel lege dozen en ander prul in huis waar niets mee gebeurt en die nu staan te verstoffen.







Dat had ik vroeger ook. Tassen vol potjes en doosjes en een hoofd vol ideeën die stonden te versloffen. Uiteindelijk ingezien dat ik die ideeën toch niet ging uitvoeren en het meeste weggegooid. Ik kan wel heel leuk van alles willen, maar 99% procent komt toch niet van de grond, dus bespaar ik mezelf tegenwoordig de moeite en frustratie en koop gewoon bewaardoosjes in de winkel.



Achter de bank, uit het zicht, staat een grote mand met honderduizend half afgemaakte breiwerkjes. Af en toe klimmen ze uit de mand en gaan ze door het huis zwerven, maar ik heb ze redelijk onder controle Alle andere knutselprojecten zitten in dozen, dan lijkt het tenminste netjes.



Ikea is je vriend en opbergers zijn een eerste levensbehoefte voor ADD-ers

Hier ook een add-ster. Voorwaarts struikelen we door.

quote:e2b schreef op 18 mei 2015 @ 19:43:

Hooi! Ook ik ben gezegend met ADD (...) ik ben 26 en door Ritalin (en hyperfocus) is het me gelukt om een master te behalen! Dus mensen : het kàn!



Allemaal leuk en aardig die medicijnen maar het nadeel van Ritalin is voor mij dat het me afvlakt en half autistisch maakt. Ik word ook bot en keer totaal naar binnen. Ik probeer te doseren met halve tabletten, maar gebruik het zo weinig mogelijk.



Nadelen aan ADD vind ik zelf de stemmingswisselingen: de ene keer ben ik enthousiast over iets en op het andere moment kan ik mega gedeprimeerd raken over iets anders. Ook de constante gedachtestroom maakt me soms moe. Op bepaalde dagen begin ik overal aan en eindigen dat lukt me amper.



Positief vind ik zoals ik al zei (oke totaal ongestructueerd stuk) dat je hele positieve vibes kan hebben, compleet in iets opgaan en iets grondig aanpakken of beleven.



Sociale contacten vind ik niet moeilijk, hoewel ik soms wat vaag/raar/ of impulsief over kan komen. Bijvoorbeeld als je sneller denkt dan dat je praat. (hoe zeg je dat?) Dan heb ik het idee dat mensen me gestoord vinden waardoor je weer vet onzeker wordt. die onzekere 'ik ben anders' momenten probeer ik mee te dealen. Ik vind het dan ook lastig om een relatie aan te gaan vanwege mijn 'grillen'.



Ik vraag me nu ineens iets af: Hoe gaan jullie om met intimiteit en relaties? ik ben wel benieuwd eigenlijk. Sorry voor het onsamenhangende verhaal hahah :pDat gaat hier eigenlijk wel goed, ik had in de puberteit wel wat vriendjes en vanaf mijn zestiende bijna vijf jaar een vaste relatie gehad en daarmee twee kinderen (een onbewust, tweede bewust) En na die relatie mijn huidige man tegengekomen. Er zijn natuurlijk wel issues, maar in welke relatie is dat niet zo? Dat ik dingen vergeet te regelen is wel vaak iets van ergenis binnen onze relatie. Maar ja...

[quote]Krullevaer schreef op 18 mei 2015 @ 22:23:

Ik zal nog even de rest van mijn verhaal doen, want bij mij is dit uiteraard ook geen probleem van de laatste tijd. Als kind altijd problemen in de klas, ik was een driftkikker, leerde langzaam, liep door de klas wanneer het niet mocht maar ik kon echt niet stilzitten, ik kon me niet concentreren, ik was altijd alles kwijt en ik was altijd te laat, wat de consequentie daarvan ook was. Als drie-jarige kwam ik al terecht bij het VTO-team (vroegtijdige onderkenning van ontwikkelingsstoornissen). Ik kreeg de diagnose ADHD en begon met Ritalin, toen was ik vier. Mijn halve jeugd bestond uit onderzoeken. Ik heb heupdysplasie, ben geboren in een stuitligging en heb daardoor een zuurstoftekort gehad waardoor ik mogelijk een hersenbeschadiging heb opgelopen. Ik heb laatst mijn hele dossier gelezen en ik schrok er echt van en heb er uren om gehuild, omdat het zo confronterend was.



Mijn start was dus al niet makkelijk, en eigenlijk is het ook nooit makkelijker geworden. Als puber veel problemen gehad en eigenlijk pas sinds een paar jaar weer opgekrabbeld. Maar ADHD blijft een probleem. Ik ga sinds een paar jaar weer naar school, maar ik ben onlangs wederom gestopt omdat ik het niet kan bolwerken. Ik kan me niet concentreren, ik kan niet plannen, het is één grote chaos. Niet alleen op school, maar ook in huis. Ik krijg het niet opgeruimd en schoon. Het is al beter dan vroeger, maar het is nooit echt goed. Ik kan nog steeds niet plannen en merk dat ook met dingen als eten. Moet ik vroeg de deur uit ontbijt ik niet, omdat ik 'opeens' geen tijd meer blijk te hebben. Ik moet altijd rennen om op tijd te komen en vaak lukt het niet, en dan maakt het geen drol uit hoeveel tijd ik van tevoren genomen heb. Ik loop vast, ik heb niet meer dan een VMBO-diploma en ik voel me dom, terwijl ik weet dat het niet aan mijn intelligentie ligt. Ik voel me nutteloos, zonder baan, zonder diploma en mijn zelfvertrouwen is daardoor nul. Wat ik al eerder schreef, ik ben het zo spuugzat dat alles bij mij altijd moeizamer lijkt te gaan dan bij een ander.



Herkenbaar ook, ik vind het altijd heel moeilijk om een gesprek te volgen als er ook mensen om mij heen aan het praten zijn. Mijn vriend praat best veel, en het kost me vaak echt moeite om mijn hoofd erbij te houden en het lukt niet altijd. Dan voel ik me zo ongeïnteresseerd maar ik dwaal gewoon af, kan me niet concentreren op ons gesprek. Onze relatie gaat trouwens goed, maar hij is zelf ook vrij chaotisch. Het zou wel helpen denk ik als één van ons wat gestructureerder was. Hij is er trouwens ook vaak niet, hij is militair en zit doordeweeks op de kazerne (en op 't moment ook veel weekenden). Oh, en we gaan volgend jaar trouwen dus we moeten onze bruiloft regelen. Dat wordt wat. X-D[/quote]



Gefeliciteerd!

Wij kwamen te laat op onze eigen bruiloft

Binnen de Chaos heb ik toch een bepaalde structuur, weet ik waar dingen liggen enz. Maar mijn schoonmoeder liep zo te zenuwen dat ze vanalles ging verplaatsen dus was ik mijn sieraden kwijt, de tassen waren ineens weg (had ze vast in de auto gezet) enz.



Maar, stel een ceremoniemeester aan, die kan de boel op de rit houden (hadden wij niet trouwens, wij deden het allemaal zelf, was ook leuk. Tot de bloemen en corsages aan toe.

Mijn uutstelgedrag heb ik uitgesteld



Ik moet iets wat ik moet doen, meteen doen, want anders vergeet ik het ook gewoon... Ja heel lullig vind ik. Mijn man zegt dan ook dat ie zih daar niks bij voor kan stellen. Als je iets moet doen, dan denk je daar toch voortdurend aan? Nee dus, want ondertussen vroeg de buurvrouw of ik een kopje suiker had, terwijl ik de suiker pak zie ik dat er iets naast staat wat daar niet hoort. Dan leg ik dat op de plek waar het wel hoort en kom daar iets tegen, bijv foto's oh leuk foto's even kijken, half uur later, mooie foto's gezien grappig joh. Oh ja en boven liggen nog meer foto's. Drie uur later. Oh ik heb honger. Oeps! al zes uur! Tsja dan kan ik de belastingdienst niet meer bellen... Morgen maar. Maar morgrn loopt niet altijd zoals het moet .



Hahha.die wasmanden... Wij hebben dezelfde vol schone was. Maar ik had de goede modus gevonden. Alle was netjes op orde (we zijn met twee volwassenen en vijf kids). Elke avond na het eten een was draaien, meteen opvouwen wat van de lijn komt enz. Prima, liep al twee maanden goed. Ga ik op schoolreis een week. Kom ik terug, is er welliswaar was gedaan maar niks opgevouwen. Arggg. Ik baalde daar echt van En heb toen ook gezegd dat ik voorlopig niks deed aan de was totdat het weer iig gesorteerd was. Ondertussen is het gesorteerd (na een maand)... Maar die sokken... Gelukkig is het nu in om twee verschillende sokken te hebben.

Ik had ook al een leuk systeem bedacht (bedenken ben ik heel goed in) Iedereen een waszakje en als je je sokken uitdoet, dan doe je ze in dat zakje en na x aantal dagen dan was ik je waszakje. Sokken van kind 1 zitten dan iig bij elkaar, en sokken voor kind 1 altijd blauw als hoofdkleur, kind 2 roze enz. Maar 1. Vind het zonde om een hele bult goede sokken weg te doen omdat het toch een soort luiheid is. 2. De kinderen doen tijdens het spelen hun sokken 'ergens' uit waardoor de sokken zelden compleet in de was komen...

Over sociale relaties: Ik leg wel makkelijk contacten maar heb geen beste vriendin Bijvoorbeeld. Vroeger wel trouwens.

Dat mis ik wel eens. Aan de anderr kant: Ik heb wel weer een beste vriend, we kunnen alles aan elkaar kwijt, maar we spreken elkaar niet heel vaak, zodra we elkaar zien gaan we gewoon verder waar we zijn gebleven. Mijn man is ook mijn maatje. En ik heb sinds kort heel goed en fijn contact met een collega (man). We hadden studiedag vandaag en we liepen in de pauze buiten, zegt ie: het is zo maf met jou, we kennen elkaar nog niet zolang maar ik heb gewoon.het gevoel dat we elkaar kennen, jij weet meer van mij in een korte tijd dan collega's met wie ik al vijftien jaar heb samengewerkt en goed contact had.

Leerlingen hebben dat ook vaak, ik weet heel veel van de meeste van mijn leerlingen. Misschien is het interesse tonen? (nieuwsgierigheid?).



Wat betreft studie: add'ers hebben echt een stok achter de deur nodig. Groepswerk was, en is, voor mij een goede Stok. Ik wil namelijk niet dan anderen de dupe worden als ik iets niet doe, we zijn samen verantwoordelijk voor... Maar zodra het alleen om mijn eigen iets gaat, dan duurt het veel langer. Ik werk ook beter naar een harde deadline toe. Daarom is een open eindje voor mij niet handig... en er speelt nog een soort perfectionisme mee, ik wilde alleen iets inleveren wanneer het 100% goed was volhens mijn eigen idee. Ik wilde geen vodjes inleveren maar een goed doordacht stuk. En wanneer het dan niet naar tevredenheid was gooide ik het weg en begon opnieuw.

Oh nog iets, dan stop ik:

Ik denk heel erg in plaatjes/foto's, mijn richtingsgevoel is enorm goed ontwikkeld, ruimtelijk inzicht. In mijn hoofd maak ik ahw voortdurend een soort foto's die maken het voor mij dan weer heel makkelijk om iets terig te halen. Herkennen jullie dat?

Beelddenken?

Goedemorgen iedereen!



Beelddenken doe ik ook. Ook als ik een boek lees. Ik zie elke zin voor me in mijn hoofd en zodoende lees ik heel langzaam. Maar ik vind het wel erg leuk om te lezen. Vooral fantasy boeken. Daar komt mijn enorme en rijke fantasie dan weer goed bij te pas...

Mijn richtingsgevoel is trouwens heel slecht. Zo ging ik gisteren met mijn kids in de auto ergens heen maar ik was per ongeluk de verkeerde kant op gereden. Het was in mijn eigen woonplaats, waar ik al mijn hele leven woon en alles op mn duimpje ken. Maar toch kon ik maar niet bedenken hoe ik vanaf de andere kant bij mijn eindbestemming moest komen. Daar kan ik dan ook echt paniekerig en geirriteerd van raken. Uiteindelijk is het goed gekomen en waren we nog net op tijd op de afspraak.

Mijn orientatie vermogen is ook waardeloos. Als ik aan het winkelen ben in een vreemde stad en ik kom een winkel uit, loop ik zo de verkeerde kant op, haha!

Ik ben erg blij met de navigatie's van tegenwoordig, want als ik moest kaartlezen kwam het niet goed!

Hebben jullie ook die wisselende stemmingen. Kort lontje is mij niet onbekend. Totaal geen geduld.

En die eeuwige besluiteloosheid. Wil al jaren behangen, maar kan geen keus maken.

Nu moet ik naar de kapper maar vind gewoon geen geschikt moment en weet ook niet welke kapper. Jeetje wat word ik moe van mezelf.