Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
dinsdag 26 mei 2015 om 18:27
prima donna
Mijn zusje had een tumor in het ruggenmerg. Weliswaar goedaardig maar hij moest eruit omdat hij bijna tegen de hersenstam drukte.
Na de operatie zijn er heel veel complicaties bijgekomen waardoor ze vanaf haar nek naar beneden verlamd is geraakt.
Uiteindelijk is ze na 3 jaar hieraan overleden.
Mijn zusje had een tumor in het ruggenmerg. Weliswaar goedaardig maar hij moest eruit omdat hij bijna tegen de hersenstam drukte.
Na de operatie zijn er heel veel complicaties bijgekomen waardoor ze vanaf haar nek naar beneden verlamd is geraakt.
Uiteindelijk is ze na 3 jaar hieraan overleden.
dinsdag 26 mei 2015 om 19:16
quote:ellemiekje schreef op 26 mei 2015 @ 17:28:
Allereerst een dikke knuffel en heel veel sterkte
Mijn vader is ook heel ziek, ik herken dat wel, dat het zo moeilijk is om aan te zien. En het is een beetje een cliché, maar je moet proberen zoveel mogelijk nog van hem te genieten, mooie herinneringen ophalen etc.
Een tip: ga met de studieadviseur praten. Hij/zij kan echt heel veel voor je betekenen en je de weg wijzen in hoe je het beste je studie nu vorm kan gaan geven, ook voor w.b. het financiële plaatje. Er zijn echt veel opties! En docenten zijn ook heel begripvol in dergelijke situaties is mijn ervaring. Het zijn net mensen.
Daarnaast zou ik je aanraden om voor jezelf ook met een professional te praten over jóu. Jouw emoties, jouw gedachten, jouw proces. Dat kan ook enorm schelen en ik denk dat je het heel goed kan gebruiken. Voor mij scheelt het althans wel heel veel.
Nogmaals heel veel sterkte!
Wat erg dat je in hetzelfde schuitje zit. Heel veel sterkte toegewenst. Hoe is de situatie bij jou? Ik heb inderdaad al met de studieadviseur gepraat en hij zegt ook dat financieel niet veel meer te doen is. De meeste opties vallen gewoon af omdat ik al te lang studeer en al één jaar extra studiefinanciering heb gehad. Tch bedankt voor de tip.
quote:sira1 schreef op 26 mei 2015 @ 17:29:
Ik begrijp hoe je je voelt, mijn vader wordt morgen opgenomen in een hospice.
Ook de laatste levensfase? Wat rot voor je zeg. Heel erg veel sterkte in die moeilijke tijd. Ik hoop dat hij waardig kan gaan. Hoe ga jij hier mee om?
quote:hoelahoepla schreef op 26 mei 2015 @ 17:34:
Even heel praktisch;
- Voor zulke zware zaken moet in principe studievertraging mogelijk zijn. Neem hiervoor contact op met je studiebegeleider of decaan. Er zijn (als het goed is) diverse regelingen voor. (Ook met behoud stufi, al weet ik de huidige stand van zaken niet. Maar als je het niet informeert weet je het sowieso niet). Denk niet "dat het moet" of "niet kan". Het is zo'n heftige tijd, loop jezelf niet voorbij want het hakt er allemaal al genoeg in. Wat voor jou een onoverkomelijk bedrag lijkt, kan wellicht goed worden opgevangen. En hoe rot het ook klinkt, je bent niet de eerste. Hier zijn regels voor en je studiebegeleider kent deze. De regels zijn er om jou te helpen, en pak deze dan ook alsjeblieft aan.
- Ben je bekend met ambulancewensen? Zij verzorgen wensen voor terminaal zieke patiënten. Een middag naar het strand of als gezin uit eten in dat ene leuke restaurantje waar jullie als kind ook altijd kwamen. Zulke dingen kunnen belangrijk zijn, ook voor de herinneringen later.
- Als je het prettig vindt om met iemand te praten, zou je kunnen overwegen om nu al te beginnen met iemand van een rouwbegeleiding. Rouwen begint al voor het sterven van iemand. Hij/zij kan je helpen om met de situatie om te leren gaan, nog herinneringen maken, of juist dingen vragen die je nog wil weten. Dat is niet raar om te doen. Het kan zelfs heel troostend werken.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Het is nogal wat waar je voor staat.
Ik heb inderdaad overwogen om met een psycholoog/hulpverlener te gaan praten. Ik heb inderdaad al het gevoel dat ik al vier jaar lang rouw. Hij is al lang ziek en het verdriet wordt steeds anders. Andere fasen van emoties, soms woedens, soms zo intens verdrietig, soms alsof er niks aan de hand is. Heel bizar.
quote:ikeaverslaafde schreef op 26 mei 2015 @ 17:38:
Je kunt op de website van je universiteit het studentenstatuut opzoeken. Hierin staat info over het profileringsfonds en andere fondsen. Als je daar geen zin in hebt, wil ik dat wel voor je opzoeken, zeg dan wel op welke universiteit je zit (via pb).
Ik kon je geen PB sturen zei het forum. Zou ik heel prettig vinden, heb momenteel helemaal geen puf om zulke dingen zelf op te zoeken. Hartstikke bedankt.
quote:feder schreef op 26 mei 2015 @ 17:40:
Maak het bij je vader langsgaan niet tot een bezoek. Als je ouders in de buurt wonen pak dan je boeken en ga bij hem studeren. Als hij slaapt en jij studeert ben je toch nog bij elkaar. Mits je het op die manier trekt natuurlijk.
Het 'vervelende' van deze periode is dat je niet weet hoe lang het duurt. Dus ook niet weet wanneer je je weer volop op je studie kan focussen.Daar heb je wel een punt. Het is té vaak wel een bezoekje. Daar ga ik donderdag direct wat aan doen. Bedankt.
Allereerst een dikke knuffel en heel veel sterkte
Mijn vader is ook heel ziek, ik herken dat wel, dat het zo moeilijk is om aan te zien. En het is een beetje een cliché, maar je moet proberen zoveel mogelijk nog van hem te genieten, mooie herinneringen ophalen etc.
Een tip: ga met de studieadviseur praten. Hij/zij kan echt heel veel voor je betekenen en je de weg wijzen in hoe je het beste je studie nu vorm kan gaan geven, ook voor w.b. het financiële plaatje. Er zijn echt veel opties! En docenten zijn ook heel begripvol in dergelijke situaties is mijn ervaring. Het zijn net mensen.
Daarnaast zou ik je aanraden om voor jezelf ook met een professional te praten over jóu. Jouw emoties, jouw gedachten, jouw proces. Dat kan ook enorm schelen en ik denk dat je het heel goed kan gebruiken. Voor mij scheelt het althans wel heel veel.
Nogmaals heel veel sterkte!
Wat erg dat je in hetzelfde schuitje zit. Heel veel sterkte toegewenst. Hoe is de situatie bij jou? Ik heb inderdaad al met de studieadviseur gepraat en hij zegt ook dat financieel niet veel meer te doen is. De meeste opties vallen gewoon af omdat ik al te lang studeer en al één jaar extra studiefinanciering heb gehad. Tch bedankt voor de tip.
quote:sira1 schreef op 26 mei 2015 @ 17:29:
Ik begrijp hoe je je voelt, mijn vader wordt morgen opgenomen in een hospice.
Ook de laatste levensfase? Wat rot voor je zeg. Heel erg veel sterkte in die moeilijke tijd. Ik hoop dat hij waardig kan gaan. Hoe ga jij hier mee om?
quote:hoelahoepla schreef op 26 mei 2015 @ 17:34:
Even heel praktisch;
- Voor zulke zware zaken moet in principe studievertraging mogelijk zijn. Neem hiervoor contact op met je studiebegeleider of decaan. Er zijn (als het goed is) diverse regelingen voor. (Ook met behoud stufi, al weet ik de huidige stand van zaken niet. Maar als je het niet informeert weet je het sowieso niet). Denk niet "dat het moet" of "niet kan". Het is zo'n heftige tijd, loop jezelf niet voorbij want het hakt er allemaal al genoeg in. Wat voor jou een onoverkomelijk bedrag lijkt, kan wellicht goed worden opgevangen. En hoe rot het ook klinkt, je bent niet de eerste. Hier zijn regels voor en je studiebegeleider kent deze. De regels zijn er om jou te helpen, en pak deze dan ook alsjeblieft aan.
- Ben je bekend met ambulancewensen? Zij verzorgen wensen voor terminaal zieke patiënten. Een middag naar het strand of als gezin uit eten in dat ene leuke restaurantje waar jullie als kind ook altijd kwamen. Zulke dingen kunnen belangrijk zijn, ook voor de herinneringen later.
- Als je het prettig vindt om met iemand te praten, zou je kunnen overwegen om nu al te beginnen met iemand van een rouwbegeleiding. Rouwen begint al voor het sterven van iemand. Hij/zij kan je helpen om met de situatie om te leren gaan, nog herinneringen maken, of juist dingen vragen die je nog wil weten. Dat is niet raar om te doen. Het kan zelfs heel troostend werken.
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Het is nogal wat waar je voor staat.
Ik heb inderdaad overwogen om met een psycholoog/hulpverlener te gaan praten. Ik heb inderdaad al het gevoel dat ik al vier jaar lang rouw. Hij is al lang ziek en het verdriet wordt steeds anders. Andere fasen van emoties, soms woedens, soms zo intens verdrietig, soms alsof er niks aan de hand is. Heel bizar.
quote:ikeaverslaafde schreef op 26 mei 2015 @ 17:38:
Je kunt op de website van je universiteit het studentenstatuut opzoeken. Hierin staat info over het profileringsfonds en andere fondsen. Als je daar geen zin in hebt, wil ik dat wel voor je opzoeken, zeg dan wel op welke universiteit je zit (via pb).
Ik kon je geen PB sturen zei het forum. Zou ik heel prettig vinden, heb momenteel helemaal geen puf om zulke dingen zelf op te zoeken. Hartstikke bedankt.
quote:feder schreef op 26 mei 2015 @ 17:40:
Maak het bij je vader langsgaan niet tot een bezoek. Als je ouders in de buurt wonen pak dan je boeken en ga bij hem studeren. Als hij slaapt en jij studeert ben je toch nog bij elkaar. Mits je het op die manier trekt natuurlijk.
Het 'vervelende' van deze periode is dat je niet weet hoe lang het duurt. Dus ook niet weet wanneer je je weer volop op je studie kan focussen.Daar heb je wel een punt. Het is té vaak wel een bezoekje. Daar ga ik donderdag direct wat aan doen. Bedankt.
dinsdag 26 mei 2015 om 19:20
quote:wendy7373 schreef op 26 mei 2015 @ 18:09:
Prima Donna
Heel veel sterkte gewenst,in deze zware moeilijke tijd.
En een hele dikke knuffel !!
Praat er over als ik jou was,en ook op school,en daar moeten ze wel begrip voor hebben.
Mij vader was vorig jaar ook onverwachts overleden.maar voor mij was het allemaal vreemd,omdat mn ouders lang geleden waren gescheiden,en mn vader woonde in Engeland.
Voor jou is dat natuurlijk veel heftiger.
Mn broer is 17 jaar geleden omgekomen bij een verkeers ongeval.
Bij mij hielp het wel om er over te praten.
Nogmaals heel veel sterkte
Dat klinkt heel erg heftig! Ik voel echt met je mee, een broer en een vader verliezen lijkt me zo afschuwelijk. Heel erg bedankt voor de steun.
quote:ikbenmeereentje schreef op 26 mei 2015 @ 18:16:
Geen ervaring mbt je studievertraging, maar wel met verlies van ouders op jongere leeftijd;
Pak de tijd die jullie nog gegeven is , en wat feder zegt hierboven. Juist op de "simpele" momentjes samen komen de mooiste gesprekken los. Of juist alleen gevoelens. Niet alles hoeft hard opgezegd te worden. Wij zijn van huis uit ook geen praters. Ik heb naast mijn moeder gewaakt in haar laatste dagen. Ze kon toen niet meer praten. Maar heb daar wel een goed gevoel overgehouden. Heel het land sliep, en ik zat daar aan mijn moeders bed, hand in hand. In mezelf duizend dingen tegen haar gezegd.
Een dierbare herinnering voor mij.
Sterkte! Dat lijkt me hele mooie momenten. Ik hoop dat wij die ook krijgen als het zo ver is. Juist die simpele momenten maken het inderdaad mooi. Als we gewoon achter thuis zitten en genieten van de zon en een sigaretje (slecht ik weet het). Nee inderdaad, niet alles hoeft hard op gezegd te worden.
Prima Donna
Heel veel sterkte gewenst,in deze zware moeilijke tijd.
En een hele dikke knuffel !!
Praat er over als ik jou was,en ook op school,en daar moeten ze wel begrip voor hebben.
Mij vader was vorig jaar ook onverwachts overleden.maar voor mij was het allemaal vreemd,omdat mn ouders lang geleden waren gescheiden,en mn vader woonde in Engeland.
Voor jou is dat natuurlijk veel heftiger.
Mn broer is 17 jaar geleden omgekomen bij een verkeers ongeval.
Bij mij hielp het wel om er over te praten.
Nogmaals heel veel sterkte
Dat klinkt heel erg heftig! Ik voel echt met je mee, een broer en een vader verliezen lijkt me zo afschuwelijk. Heel erg bedankt voor de steun.
quote:ikbenmeereentje schreef op 26 mei 2015 @ 18:16:
Geen ervaring mbt je studievertraging, maar wel met verlies van ouders op jongere leeftijd;
Pak de tijd die jullie nog gegeven is , en wat feder zegt hierboven. Juist op de "simpele" momentjes samen komen de mooiste gesprekken los. Of juist alleen gevoelens. Niet alles hoeft hard opgezegd te worden. Wij zijn van huis uit ook geen praters. Ik heb naast mijn moeder gewaakt in haar laatste dagen. Ze kon toen niet meer praten. Maar heb daar wel een goed gevoel overgehouden. Heel het land sliep, en ik zat daar aan mijn moeders bed, hand in hand. In mezelf duizend dingen tegen haar gezegd.
Een dierbare herinnering voor mij.
Sterkte! Dat lijkt me hele mooie momenten. Ik hoop dat wij die ook krijgen als het zo ver is. Juist die simpele momenten maken het inderdaad mooi. Als we gewoon achter thuis zitten en genieten van de zon en een sigaretje (slecht ik weet het). Nee inderdaad, niet alles hoeft hard op gezegd te worden.
dinsdag 26 mei 2015 om 20:46
Hemel meid, wat moet je door een hel gaan momenteel. Het klinkt wel alsof je vader heel bewust en heel mooi al afscheid aan het nemen is, kun je daar troost in vinden?
Verder... wat je omschrijft is mijn grootste nachtmerrie. Ik denk er vaak over na, mijn moeder is ook ongeneeslijk ziek maar zit nog in de behandelende fase. Iedere keer als een uitslag onzeker is, krijg ik dit soort beelden op mijn netvlies. En de angst om daadwerkelijk afscheid te moeten nemen. Ik troost me dan met de gedachte dat je op dat soort momenten heel erg sterk kunt zijn. Ik heb het meegemaakt met de dood van mijn schoonmoeder, het staat iets verder van me af maar ik hoop dat het later ook zo zal zijn met mijn moeder.
Ik hoop voor je dat jij ook de kracht kunt vinden om afscheid te nemen van je vader zoals je het graag wilt, met veel liefde en zonder angst. Zo moet het zijn, vind ik. Ik wens je ontzettend veel sterkte en kracht toe.
Verder... wat je omschrijft is mijn grootste nachtmerrie. Ik denk er vaak over na, mijn moeder is ook ongeneeslijk ziek maar zit nog in de behandelende fase. Iedere keer als een uitslag onzeker is, krijg ik dit soort beelden op mijn netvlies. En de angst om daadwerkelijk afscheid te moeten nemen. Ik troost me dan met de gedachte dat je op dat soort momenten heel erg sterk kunt zijn. Ik heb het meegemaakt met de dood van mijn schoonmoeder, het staat iets verder van me af maar ik hoop dat het later ook zo zal zijn met mijn moeder.
Ik hoop voor je dat jij ook de kracht kunt vinden om afscheid te nemen van je vader zoals je het graag wilt, met veel liefde en zonder angst. Zo moet het zijn, vind ik. Ik wens je ontzettend veel sterkte en kracht toe.
dinsdag 26 mei 2015 om 20:56
quote:ikbenmeereentje schreef op 26 mei 2015 @ 20:07:
En blijf hier lekker van je afschrijven als je daar behoefte aan hebt.
Dat zal ik zeker doen. Ik vind het forum wat dat betreft een heerlijke anonieme uitlaatklep. Kan me goed voorstellen dat mijn huisgenoten en vrienden ook wel een keer denken.. 'ja dat verhaal hebben we al gehoord'. Al weet ik wel dat ik altijd bij ze terecht kan, soms voelt het toch of ik ook hun belast.
quote:Rubber_Ducky schreef op 26 mei 2015 @ 20:36:
Zijn er studiegenootjes die je zouden kunnen helpen?
Dan denk ik aan college's voor je bezoeken en die dan met je bespreken naar aanleiding van hun aantekeningen en/of samen met je gaan studeren zodat je beter je aandacht erbij kunt houden?
Veel sterkte.
Dankjewel voor je steun. Ik heb een aantal studiegenootjes die me helpen waar het kan! Dat waardeer ik ook heel erg. Ik kan alleen helaas nog geen studiegenoot vinden die net zo fanatiek studeert als ik dus het blijft bijschaven waar het kan. Ik heb volgende week een hele belangrijke eindpresentatie (soort van scriptie verdediging) met mensen uit het veld als jury. Ik knijp hem echt, ondanks dat ik best oké presenteer over het algemeen. Morgen ga ik met studiegenootjes oefenen dus dat vind ik wel heel fijn.
quote:fleetfox schreef op 26 mei 2015 @ 20:46:
Hemel meid, wat moet je door een hel gaan momenteel. Het klinkt wel alsof je vader heel bewust en heel mooi al afscheid aan het nemen is, kun je daar troost in vinden?
Verder... wat je omschrijft is mijn grootste nachtmerrie. Ik denk er vaak over na, mijn moeder is ook ongeneeslijk ziek maar zit nog in de behandelende fase. Iedere keer als een uitslag onzeker is, krijg ik dit soort beelden op mijn netvlies. En de angst om daadwerkelijk afscheid te moeten nemen. Ik troost me dan met de gedachte dat je op dat soort momenten heel erg sterk kunt zijn. Ik heb het meegemaakt met de dood van mijn schoonmoeder, het staat iets verder van me af maar ik hoop dat het later ook zo zal zijn met mijn moeder.
Ik hoop voor je dat jij ook de kracht kunt vinden om afscheid te nemen van je vader zoals je het graag wilt, met veel liefde en zonder angst. Zo moet het zijn, vind ik. Ik wens je ontzettend veel sterkte en kracht toe.
Ja dat troost me ook wel. Ik vind het een heel fijn idee dat hij het soort van 'geaccepteerd' heeft. Ik zou het zo erg vinden als hij in de ontkenning was.
Op die momenten kan je heel erg sterk zijn inderdaad. Ik ben stiekem zo bang dat ik dat niet kan zijn. En mijn ergste nachtmerrie is om mijn vader bang te zien voor de dood. Dat lijkt me een beeld dat voor altijd op je netvlies gebrand is. Aan de andere kant maak ik dingen soms in mijn hoofd groter en enger dan ze zijn. Daarom werkt schrijven op zo'n forum heel goed.
Wat erg dat jou moeder ook ongeneselijk ziek is. Ik wens jullie heel veel sterkte toe. Hoe staat ze er voor? Fijn dat er nog enige 'behandelingen' mogelijk zijn. Hopelijk heeft ze daarom betere kwaliteit van leven. Heel veel sterkte.
Iedereen heel erg bedankt voor de bemoedigende woorden. Ik ben net een uur wezen wandelen met mijn moeder. Ik beweeg te weinig dus dat was wel even fijn. Mijn moeder is geen prater, maar als we gaan wandelen dan vertelt ze me alle ins en outs over hoe het thuis gaat. Zij moet het ook altijd even kwijt, anders loopt haar emmer ook over. Ik merk wel dat de eerste jaren van zijn ziekte echt peanuts waren in vergelijking met nu. Ik dacht dat het toen al zwaar was, maar nu pff. Nu ga ik even lekker relaxen en een spelletje doen Gedachten even verzetten. Morgen weer actief bezig met de studie, zal me ook wel goed doen. .
En blijf hier lekker van je afschrijven als je daar behoefte aan hebt.
Dat zal ik zeker doen. Ik vind het forum wat dat betreft een heerlijke anonieme uitlaatklep. Kan me goed voorstellen dat mijn huisgenoten en vrienden ook wel een keer denken.. 'ja dat verhaal hebben we al gehoord'. Al weet ik wel dat ik altijd bij ze terecht kan, soms voelt het toch of ik ook hun belast.
quote:Rubber_Ducky schreef op 26 mei 2015 @ 20:36:
Zijn er studiegenootjes die je zouden kunnen helpen?
Dan denk ik aan college's voor je bezoeken en die dan met je bespreken naar aanleiding van hun aantekeningen en/of samen met je gaan studeren zodat je beter je aandacht erbij kunt houden?
Veel sterkte.
Dankjewel voor je steun. Ik heb een aantal studiegenootjes die me helpen waar het kan! Dat waardeer ik ook heel erg. Ik kan alleen helaas nog geen studiegenoot vinden die net zo fanatiek studeert als ik dus het blijft bijschaven waar het kan. Ik heb volgende week een hele belangrijke eindpresentatie (soort van scriptie verdediging) met mensen uit het veld als jury. Ik knijp hem echt, ondanks dat ik best oké presenteer over het algemeen. Morgen ga ik met studiegenootjes oefenen dus dat vind ik wel heel fijn.
quote:fleetfox schreef op 26 mei 2015 @ 20:46:
Hemel meid, wat moet je door een hel gaan momenteel. Het klinkt wel alsof je vader heel bewust en heel mooi al afscheid aan het nemen is, kun je daar troost in vinden?
Verder... wat je omschrijft is mijn grootste nachtmerrie. Ik denk er vaak over na, mijn moeder is ook ongeneeslijk ziek maar zit nog in de behandelende fase. Iedere keer als een uitslag onzeker is, krijg ik dit soort beelden op mijn netvlies. En de angst om daadwerkelijk afscheid te moeten nemen. Ik troost me dan met de gedachte dat je op dat soort momenten heel erg sterk kunt zijn. Ik heb het meegemaakt met de dood van mijn schoonmoeder, het staat iets verder van me af maar ik hoop dat het later ook zo zal zijn met mijn moeder.
Ik hoop voor je dat jij ook de kracht kunt vinden om afscheid te nemen van je vader zoals je het graag wilt, met veel liefde en zonder angst. Zo moet het zijn, vind ik. Ik wens je ontzettend veel sterkte en kracht toe.
Ja dat troost me ook wel. Ik vind het een heel fijn idee dat hij het soort van 'geaccepteerd' heeft. Ik zou het zo erg vinden als hij in de ontkenning was.
Op die momenten kan je heel erg sterk zijn inderdaad. Ik ben stiekem zo bang dat ik dat niet kan zijn. En mijn ergste nachtmerrie is om mijn vader bang te zien voor de dood. Dat lijkt me een beeld dat voor altijd op je netvlies gebrand is. Aan de andere kant maak ik dingen soms in mijn hoofd groter en enger dan ze zijn. Daarom werkt schrijven op zo'n forum heel goed.
Wat erg dat jou moeder ook ongeneselijk ziek is. Ik wens jullie heel veel sterkte toe. Hoe staat ze er voor? Fijn dat er nog enige 'behandelingen' mogelijk zijn. Hopelijk heeft ze daarom betere kwaliteit van leven. Heel veel sterkte.
Iedereen heel erg bedankt voor de bemoedigende woorden. Ik ben net een uur wezen wandelen met mijn moeder. Ik beweeg te weinig dus dat was wel even fijn. Mijn moeder is geen prater, maar als we gaan wandelen dan vertelt ze me alle ins en outs over hoe het thuis gaat. Zij moet het ook altijd even kwijt, anders loopt haar emmer ook over. Ik merk wel dat de eerste jaren van zijn ziekte echt peanuts waren in vergelijking met nu. Ik dacht dat het toen al zwaar was, maar nu pff. Nu ga ik even lekker relaxen en een spelletje doen Gedachten even verzetten. Morgen weer actief bezig met de studie, zal me ook wel goed doen. .
dinsdag 26 mei 2015 om 21:03
Ik denk dat je vaak op dat moment sterker bent dan jezelf denkt. Beschermingsmechanisme dat in werking treed. Op dat moment zul je er voor hem zijn, dat weet ik zeker. Hij zal het fijn vinden dat jullie tot de laatste minuut er voor hem zijn en hem begeleiden.
Lief dat je naar mijn moeder vraagt. De kanker is agressief helaas, maar de kwaliteit van leven is nu nog groot en nog meer dan de moeite waard. Ze past zelfs 1x per week een paar uur op mijn dochter. Verder wil ik er niet over praten nu, dit is jouw topic, voor jouw verdriet.
Lief dat je naar mijn moeder vraagt. De kanker is agressief helaas, maar de kwaliteit van leven is nu nog groot en nog meer dan de moeite waard. Ze past zelfs 1x per week een paar uur op mijn dochter. Verder wil ik er niet over praten nu, dit is jouw topic, voor jouw verdriet.
dinsdag 26 mei 2015 om 21:06
Meissie, heel veel sterkte de komende tijd .
Mijn vader overleed toen ik 29 was na een ziekbed van een aantal maanden. Hierboven zijn al veel "tips" gegeven. Voor mij was het belangrijk om inderdaad niet op bezoek te gaan maar er te zijn. Ik heb ( deels onbetaald ) verlof opgenomen van mijn werk en ben weer bij mijn ouders ingetrokken de laatste weken voor zijn overlijden. In de weekenden was ik dan thuis bij mijn vriend.
Geef ook zelf duidelijk aan wat je wil en kan. Op zeker moment werden de bezoeken van kennissen van mijn ouders mij teveel, hoe fijn mijn vader het ook vond. Als ik nog 1 keer " wat vreselijk voor jullie" hoorde werd ik gek! We wisten wel hoe vreselijk het was, waren er als gezin naar toe gegroeid en hadden het geaccepteerd. Ik was dan ook meer van de praktische zaken ( koffie zetten, medicijnen halen, boodschappen doen/koken) dan " mee praten" met het bezoek. Doordat we samen erg met het afscheid bezig zijn geweest begon het rouwproces inderdaad toen al, wat zwaar was maar mij ook heeft geholpen.
Mijn vader overleed toen ik 29 was na een ziekbed van een aantal maanden. Hierboven zijn al veel "tips" gegeven. Voor mij was het belangrijk om inderdaad niet op bezoek te gaan maar er te zijn. Ik heb ( deels onbetaald ) verlof opgenomen van mijn werk en ben weer bij mijn ouders ingetrokken de laatste weken voor zijn overlijden. In de weekenden was ik dan thuis bij mijn vriend.
Geef ook zelf duidelijk aan wat je wil en kan. Op zeker moment werden de bezoeken van kennissen van mijn ouders mij teveel, hoe fijn mijn vader het ook vond. Als ik nog 1 keer " wat vreselijk voor jullie" hoorde werd ik gek! We wisten wel hoe vreselijk het was, waren er als gezin naar toe gegroeid en hadden het geaccepteerd. Ik was dan ook meer van de praktische zaken ( koffie zetten, medicijnen halen, boodschappen doen/koken) dan " mee praten" met het bezoek. Doordat we samen erg met het afscheid bezig zijn geweest begon het rouwproces inderdaad toen al, wat zwaar was maar mij ook heeft geholpen.
dinsdag 26 mei 2015 om 21:08
Prima Donna
Ik herken je situatie. Ik verloor mijn vader op mijn 18e. Na twee jaar kanker gebeurde het toch nog onverwachts door een mislukte operatie, hierdoor heb ik nooit echt goed afscheid kunnen nemen. Ik hoop dat jij nog de tijd hebt om je vader te zeggen wat je wil zeggen en kunt vragen wat je wilt vragen. Ik merk dat ik vooral daar erg tegen aan loop.
Ik hoop dat jullie samen nog mooie herinneringen kunnen maken. Misschien kan je vader nog filmpjes inspreken, zodat je later nog iets hebt om naar terug te kijken?
Ik herken je situatie. Ik verloor mijn vader op mijn 18e. Na twee jaar kanker gebeurde het toch nog onverwachts door een mislukte operatie, hierdoor heb ik nooit echt goed afscheid kunnen nemen. Ik hoop dat jij nog de tijd hebt om je vader te zeggen wat je wil zeggen en kunt vragen wat je wilt vragen. Ik merk dat ik vooral daar erg tegen aan loop.
Ik hoop dat jullie samen nog mooie herinneringen kunnen maken. Misschien kan je vader nog filmpjes inspreken, zodat je later nog iets hebt om naar terug te kijken?
dinsdag 26 mei 2015 om 21:55
Vanmiddag een reactie geschreven, maar vergeten je een dikke knuffel te geven. Laat ik daar nu dan mee beginnen....
*Knuffel*
Mijn verhaal:
Mijn moeder is bijna 5 jaar geleden overleden aan longkanker, na een ziekbed van een half jaar. Zeg maar dat tegen de tijd dat ze aan gaf dat er iets mis was het al veeeeeel te laat was. Volgens de dokter moesten we vooral afscheid gaan nemen want er was niets meer aan te doen. Ik werkte in die tijd bijna fulltime en woonde niet dicht bij mijn ouders, had ook geen rijbewijs of auto.
Dus om de week een avond/ochtend min of meer op bezoek. Na een tijdje heb ik dat omgedraaid naar de weekenden. Mijn moeder sliep op het laatst ook veel en dus ben ik tegenover haar op de bank gaan liggen lezen of spelletjes spelen op mijn mobiel. Want ja, dan ben je wel samen. Mijn vader gebruikte die tijd om andere dingen te doen.
Ze is uiteindelijk overleden door palleatieve euthanasie, eigenlijk veel te vroeg maar dat wilde ze zo. Zodra dat bericht kwam heb ik mijn werk gebeld en is er een regeling 'speciale zorg' ingegaan. Zodat ik daar pas weer heen hoefde na de crematie. Toen ben ik een week voor het in slaap brengen bij mijn ouders ingetrokken. Mijn vader is toen een dag op stap geweest, hij moest er ook even uit. Mooie daarvan was dat ik voor het grootste gedeelte alleen was met mijn moeder. Mijn vader vond alles te veel gedoe, de thuiszorg verzorgde mijn moeder, die op een bed in de woonkamer lag. Mijn moeder wilde de rest van het huis nog zien, ze komt uit de verpleging ds kon me op een helder moment (ze was al zwaar aan de morfine) vertellen hoe ik haar uit haar bed in de rolstoel kon krijgen. Wat was ze gelukkig toen ze de rest van het huis zag, vooral toen ze ook nog voor het raam mijn broer aan zag komen. Vanuit de achterkamer heeft ze mijn broer toen aanwijzingen gegeven over hoe hij de tuin moest verzorgen. Als mijn vader thuis was geweest had hij nooit toegestaan dat ik haar uit bed gehaald zou hebben. De rest van de week heb ik op de bank naast haar gezeten, lezen, spelletjes spelen, maar wel bij elkaar. Net zo toen de artsen haar in slaap hebben gebracht, ze heeft er toen een week over gedaan om te overlijden. Ik heb voornamelijk bij haar gezeten en de thuiszorg geholpen haar te verzorgen. Idem met de begravenisondernemer toen ze overleden was. Helpen aankleden enzo.
Tuurlijk, ik mis mijn moeder, maar de manier waarop alles gegaan is scheelt een hoop.
Dus, je zei al dat je je momenten bij hem minder tot een bezoek gaat maken. Pak je tijd met hem, je hoeft niet te praten, bij elkaar zijn is genoeg. Want hoe hard het ook klinkt, die momenten met hem komen nooit meer terug....
*Knuffel*
Mijn verhaal:
Mijn moeder is bijna 5 jaar geleden overleden aan longkanker, na een ziekbed van een half jaar. Zeg maar dat tegen de tijd dat ze aan gaf dat er iets mis was het al veeeeeel te laat was. Volgens de dokter moesten we vooral afscheid gaan nemen want er was niets meer aan te doen. Ik werkte in die tijd bijna fulltime en woonde niet dicht bij mijn ouders, had ook geen rijbewijs of auto.
Dus om de week een avond/ochtend min of meer op bezoek. Na een tijdje heb ik dat omgedraaid naar de weekenden. Mijn moeder sliep op het laatst ook veel en dus ben ik tegenover haar op de bank gaan liggen lezen of spelletjes spelen op mijn mobiel. Want ja, dan ben je wel samen. Mijn vader gebruikte die tijd om andere dingen te doen.
Ze is uiteindelijk overleden door palleatieve euthanasie, eigenlijk veel te vroeg maar dat wilde ze zo. Zodra dat bericht kwam heb ik mijn werk gebeld en is er een regeling 'speciale zorg' ingegaan. Zodat ik daar pas weer heen hoefde na de crematie. Toen ben ik een week voor het in slaap brengen bij mijn ouders ingetrokken. Mijn vader is toen een dag op stap geweest, hij moest er ook even uit. Mooie daarvan was dat ik voor het grootste gedeelte alleen was met mijn moeder. Mijn vader vond alles te veel gedoe, de thuiszorg verzorgde mijn moeder, die op een bed in de woonkamer lag. Mijn moeder wilde de rest van het huis nog zien, ze komt uit de verpleging ds kon me op een helder moment (ze was al zwaar aan de morfine) vertellen hoe ik haar uit haar bed in de rolstoel kon krijgen. Wat was ze gelukkig toen ze de rest van het huis zag, vooral toen ze ook nog voor het raam mijn broer aan zag komen. Vanuit de achterkamer heeft ze mijn broer toen aanwijzingen gegeven over hoe hij de tuin moest verzorgen. Als mijn vader thuis was geweest had hij nooit toegestaan dat ik haar uit bed gehaald zou hebben. De rest van de week heb ik op de bank naast haar gezeten, lezen, spelletjes spelen, maar wel bij elkaar. Net zo toen de artsen haar in slaap hebben gebracht, ze heeft er toen een week over gedaan om te overlijden. Ik heb voornamelijk bij haar gezeten en de thuiszorg geholpen haar te verzorgen. Idem met de begravenisondernemer toen ze overleden was. Helpen aankleden enzo.
Tuurlijk, ik mis mijn moeder, maar de manier waarop alles gegaan is scheelt een hoop.
Dus, je zei al dat je je momenten bij hem minder tot een bezoek gaat maken. Pak je tijd met hem, je hoeft niet te praten, bij elkaar zijn is genoeg. Want hoe hard het ook klinkt, die momenten met hem komen nooit meer terug....
woensdag 27 mei 2015 om 19:22
Als eerste wil ik je een dikke knuffel geven...
Mijn vader is vorige maand gestorven aan kanker. Vorig jaar heeft hij longkanker en prostaatkanker gehad. Hieraan was hij met succes behandeld. In december heeft hij nog allerlei onderzoeken gehad en toen was alles goed. In januari kreeg hij pijn in zijn voet, dat werd steeds erger. Na allerlei onderzoeken kregen we op 5 maart te horen dat hij een andere agressieve vorm van longkanker had. Hij heeft nog 2 chemokuren gehad. Na de tweede kuur leek het een stuk beter te gaan. Totdat hij heel veel pijn kreeg. Na 6 dagen ziekenhuis is hij opgenomen in de Hospice en na 4 dagen is hij overleden. Gelukkig kon ik met mijn werk regelen dat ik zoveel mogelijk bij mijn ouders kon zijn om ze te steunen. Ik vond het ondanks al het verdriet een hele mooi intense tijd.
Nu probeer ik het "gewone" leven weer op te pakken, maar ik merk dat het heel moeilijk is. Ik heb het concentratievermogen van een fruitvlieg. Ik ben met iets bezig, dan denk ik aan iets anders en dan ben ik alweer vergeten waar ik mee bezig was.
Ik hoop dat je iets kunt regelen met je studie, want het lijkt me ontzettend zwaar om je studie met je vader te combineren...
Heel veel sterkte de komende tijd.
Mijn vader is vorige maand gestorven aan kanker. Vorig jaar heeft hij longkanker en prostaatkanker gehad. Hieraan was hij met succes behandeld. In december heeft hij nog allerlei onderzoeken gehad en toen was alles goed. In januari kreeg hij pijn in zijn voet, dat werd steeds erger. Na allerlei onderzoeken kregen we op 5 maart te horen dat hij een andere agressieve vorm van longkanker had. Hij heeft nog 2 chemokuren gehad. Na de tweede kuur leek het een stuk beter te gaan. Totdat hij heel veel pijn kreeg. Na 6 dagen ziekenhuis is hij opgenomen in de Hospice en na 4 dagen is hij overleden. Gelukkig kon ik met mijn werk regelen dat ik zoveel mogelijk bij mijn ouders kon zijn om ze te steunen. Ik vond het ondanks al het verdriet een hele mooi intense tijd.
Nu probeer ik het "gewone" leven weer op te pakken, maar ik merk dat het heel moeilijk is. Ik heb het concentratievermogen van een fruitvlieg. Ik ben met iets bezig, dan denk ik aan iets anders en dan ben ik alweer vergeten waar ik mee bezig was.
Ik hoop dat je iets kunt regelen met je studie, want het lijkt me ontzettend zwaar om je studie met je vader te combineren...
Heel veel sterkte de komende tijd.
woensdag 27 mei 2015 om 20:00
Meid, wat een rotsituatie!
Allereerst een
Ik vind het verschrikkelijk voor je dat je in deze moeilijke periode ook nog eens moet wakker liggen van je studie/financiën...
Ik zou toch even kijken of je terecht kan bij een psycholoog, je mag jezelf niet uit het oog verliezen.
En zoals al eerder gezegd, maak er geen bezoekjes van, er gewoon zijn terwijl je studeert of iets anders doet, zal achteraf zo waardevol blijken.
Ik wou dat we je meer konden helpen...
Heel veel sterkte met alles!
Allereerst een
Ik vind het verschrikkelijk voor je dat je in deze moeilijke periode ook nog eens moet wakker liggen van je studie/financiën...
Ik zou toch even kijken of je terecht kan bij een psycholoog, je mag jezelf niet uit het oog verliezen.
En zoals al eerder gezegd, maak er geen bezoekjes van, er gewoon zijn terwijl je studeert of iets anders doet, zal achteraf zo waardevol blijken.
Ik wou dat we je meer konden helpen...
Heel veel sterkte met alles!
My way or the highway!
donderdag 28 mei 2015 om 11:13
quote:quinta1976 schreef op 27 mei 2015 @ 19:22:
Als eerste wil ik je een dikke knuffel geven...
Mijn vader is vorige maand gestorven aan kanker. Vorig jaar heeft hij longkanker en prostaatkanker gehad. Hieraan was hij met succes behandeld. In december heeft hij nog allerlei onderzoeken gehad en toen was alles goed. In januari kreeg hij pijn in zijn voet, dat werd steeds erger. Na allerlei onderzoeken kregen we op 5 maart te horen dat hij een andere agressieve vorm van longkanker had. Hij heeft nog 2 chemokuren gehad. Na de tweede kuur leek het een stuk beter te gaan. Totdat hij heel veel pijn kreeg. Na 6 dagen ziekenhuis is hij opgenomen in de Hospice en na 4 dagen is hij overleden. Gelukkig kon ik met mijn werk regelen dat ik zoveel mogelijk bij mijn ouders kon zijn om ze te steunen. Ik vond het ondanks al het verdriet een hele mooi intense tijd.
Nu probeer ik het "gewone" leven weer op te pakken, maar ik merk dat het heel moeilijk is. Ik heb het concentratievermogen van een fruitvlieg. Ik ben met iets bezig, dan denk ik aan iets anders en dan ben ik alweer vergeten waar ik mee bezig was.
Ik hoop dat je iets kunt regelen met je studie, want het lijkt me ontzettend zwaar om je studie met je vader te combineren...
Heel veel sterkte de komende tijd.
Wat erg voor je. Gecondoleerd nog. Het is zo recentelijk, hoe gaat het nu met je werk? Die concentratie van een fruitvlieg herken ik wel, ik was net begonnen met een college terugkijken maar zit nu dus weer op viva. Je vond die tijd mooi en intens? Ik hoop dat ik er ook zo op terug kan kijken. Ik ben vooral bang. Heel veel sterkte met de verwerking van je verlies.
quote:didigirl schreef op 27 mei 2015 @ 20:00:
Meid, wat een rotsituatie!
Allereerst een
Ik vind het verschrikkelijk voor je dat je in deze moeilijke periode ook nog eens moet wakker liggen van je studie/financiën...
Ik zou toch even kijken of je terecht kan bij een psycholoog, je mag jezelf niet uit het oog verliezen.
En zoals al eerder gezegd, maak er geen bezoekjes van, er gewoon zijn terwijl je studeert of iets anders doet, zal achteraf zo waardevol blijken.
Ik wou dat we je meer konden helpen...
Heel veel sterkte met alles!
Dankjewel. Ja ik probeer mezelf inderdaad niet uit het oog te verliezen. Ik doe ook lief voor mezelf, als studeren niet wil dan doe ik het gewoon niet. Het heeft echt geen zin om mezelf steeds voor het hoofd te slaan omdat het niet lukt.
Ik heb jullie tips ten harte genomen. Toevallig zit ik nu bij mijn ouders te studeren. Het wil niet echt vlotten, maar het voelt wel fijn. Helaas is pa wel een beetje snauwerig, maar dat is ook niets nieuws. Ik heb een taart voor ze meegenomen, daar waren ze dan wel weer blij mee
Als eerste wil ik je een dikke knuffel geven...
Mijn vader is vorige maand gestorven aan kanker. Vorig jaar heeft hij longkanker en prostaatkanker gehad. Hieraan was hij met succes behandeld. In december heeft hij nog allerlei onderzoeken gehad en toen was alles goed. In januari kreeg hij pijn in zijn voet, dat werd steeds erger. Na allerlei onderzoeken kregen we op 5 maart te horen dat hij een andere agressieve vorm van longkanker had. Hij heeft nog 2 chemokuren gehad. Na de tweede kuur leek het een stuk beter te gaan. Totdat hij heel veel pijn kreeg. Na 6 dagen ziekenhuis is hij opgenomen in de Hospice en na 4 dagen is hij overleden. Gelukkig kon ik met mijn werk regelen dat ik zoveel mogelijk bij mijn ouders kon zijn om ze te steunen. Ik vond het ondanks al het verdriet een hele mooi intense tijd.
Nu probeer ik het "gewone" leven weer op te pakken, maar ik merk dat het heel moeilijk is. Ik heb het concentratievermogen van een fruitvlieg. Ik ben met iets bezig, dan denk ik aan iets anders en dan ben ik alweer vergeten waar ik mee bezig was.
Ik hoop dat je iets kunt regelen met je studie, want het lijkt me ontzettend zwaar om je studie met je vader te combineren...
Heel veel sterkte de komende tijd.
Wat erg voor je. Gecondoleerd nog. Het is zo recentelijk, hoe gaat het nu met je werk? Die concentratie van een fruitvlieg herken ik wel, ik was net begonnen met een college terugkijken maar zit nu dus weer op viva. Je vond die tijd mooi en intens? Ik hoop dat ik er ook zo op terug kan kijken. Ik ben vooral bang. Heel veel sterkte met de verwerking van je verlies.
quote:didigirl schreef op 27 mei 2015 @ 20:00:
Meid, wat een rotsituatie!
Allereerst een
Ik vind het verschrikkelijk voor je dat je in deze moeilijke periode ook nog eens moet wakker liggen van je studie/financiën...
Ik zou toch even kijken of je terecht kan bij een psycholoog, je mag jezelf niet uit het oog verliezen.
En zoals al eerder gezegd, maak er geen bezoekjes van, er gewoon zijn terwijl je studeert of iets anders doet, zal achteraf zo waardevol blijken.
Ik wou dat we je meer konden helpen...
Heel veel sterkte met alles!
Dankjewel. Ja ik probeer mezelf inderdaad niet uit het oog te verliezen. Ik doe ook lief voor mezelf, als studeren niet wil dan doe ik het gewoon niet. Het heeft echt geen zin om mezelf steeds voor het hoofd te slaan omdat het niet lukt.
Ik heb jullie tips ten harte genomen. Toevallig zit ik nu bij mijn ouders te studeren. Het wil niet echt vlotten, maar het voelt wel fijn. Helaas is pa wel een beetje snauwerig, maar dat is ook niets nieuws. Ik heb een taart voor ze meegenomen, daar waren ze dan wel weer blij mee
donderdag 28 mei 2015 om 11:29
Allereerst ontzettend veel sterkte! . Wat moet dit een hele zware en heftige vermoeiende tijd voor je zijn.
Ik heb ook rechten gestuurd en in de eerste 3 weken van mijn studie overleed mijn vader plotseling. Niemand had dit verwacht, hartinfarct, 10 dagen in coma en overleden. Ik was toen 19 jaar. Daarnaast nog een hoop andere problemen erbij gekregen. Ik kan me dus wel in je verhaal vinden. Over tips met studeren: Ik heb toen met mijn studieadviseur gevraagd en ik kreeg extra tijd bij tentamens en hoefde niet aan de aanwezigheidsverplichting te voldoen. Ik ben wel door gaan met studeren en maar 1 week gemist. Ik vond in mijn studie totale afleiding. Ik was super druk met studeren en dat bood me afleiding. Ik heb de hele opleiding nominaal gehaald met 1 herkansing. Nu ben ik bezig met 2 masters. Ik weet niet of jij dit kunt en wil, maar ik wil je hiermee laten zien dat je het misschien kunt gaan gebruiken als afleiding? Om even je hoofd ergens anders te hebben. Daarnaast als je het écht wil kun je het echt wel! Het is mij ook gelukt. En als je het niet lukt, neem dan even een break en sterk even aan .
Nog even over het 'afscheid' nemen. Probeer echt alles nog te vertellen tegen je vader wat je wilt zeggen. Omdat mijn vader zo plotseling is overleden en ik niets meer tegen heb kunnen zeggen voel ik me nog steeds erg rot. Ik heb een heel groot schuldgevoel en vind het zp erg dat ik nooit mijn excuses heb kunnen aanbieden voor dingen die ik heb gedaan of dat ik van hem hou. Ik hoop dat jouw dat rotgevoel bespaard blijft.
Ik heb ook rechten gestuurd en in de eerste 3 weken van mijn studie overleed mijn vader plotseling. Niemand had dit verwacht, hartinfarct, 10 dagen in coma en overleden. Ik was toen 19 jaar. Daarnaast nog een hoop andere problemen erbij gekregen. Ik kan me dus wel in je verhaal vinden. Over tips met studeren: Ik heb toen met mijn studieadviseur gevraagd en ik kreeg extra tijd bij tentamens en hoefde niet aan de aanwezigheidsverplichting te voldoen. Ik ben wel door gaan met studeren en maar 1 week gemist. Ik vond in mijn studie totale afleiding. Ik was super druk met studeren en dat bood me afleiding. Ik heb de hele opleiding nominaal gehaald met 1 herkansing. Nu ben ik bezig met 2 masters. Ik weet niet of jij dit kunt en wil, maar ik wil je hiermee laten zien dat je het misschien kunt gaan gebruiken als afleiding? Om even je hoofd ergens anders te hebben. Daarnaast als je het écht wil kun je het echt wel! Het is mij ook gelukt. En als je het niet lukt, neem dan even een break en sterk even aan .
Nog even over het 'afscheid' nemen. Probeer echt alles nog te vertellen tegen je vader wat je wilt zeggen. Omdat mijn vader zo plotseling is overleden en ik niets meer tegen heb kunnen zeggen voel ik me nog steeds erg rot. Ik heb een heel groot schuldgevoel en vind het zp erg dat ik nooit mijn excuses heb kunnen aanbieden voor dingen die ik heb gedaan of dat ik van hem hou. Ik hoop dat jouw dat rotgevoel bespaard blijft.
What you do today, can improve all your tomorrows.
donderdag 28 mei 2015 om 11:40
Wat heftig Flower, dat moet een ontzettend moeilijke tijd geweest zijn. Ik herken wel wat je zegt, over afleiding vinden in je studie. Dat is me ook heel lang gelukt (mijn vader is al jaren ziek), maar op het moment gaat het gewoon niet. Het lukt me niet om diep in de stof te duiken en ik kan eerlijk gezegd ook de energie en motivatie er momenteel niet voor opbrengen. Heel vervelend. Wel super goed dat dat jou wel lukte. Ik hoop ook dat alles achter de rug is, dit wel weer lukt.
Ik heb alles tegen mijn vader gezegd wat ik wilde zeggen. Wij zijn van nature echt geen praters hier thuis dus er zullen dingen zijn die niet helemaal uitgesproken zijn. En eerlijk gezegd vind ik dat goed. Ik ben maar mens, ik kan sommige dingen niet goed (afkeer voor intimiteit) brengen. En dat is helemaal prima. Ik ben lief voor mijn ouders en zus. Ik doe alles wat ik kan en ik negeer het gesnauw meestal. Dat is alles wat ik nu kan doen en ik heb daar vrede mee. En hopelijk heb ik dat later ook daar ga ik overigens wel van uit.
Ik heb alles tegen mijn vader gezegd wat ik wilde zeggen. Wij zijn van nature echt geen praters hier thuis dus er zullen dingen zijn die niet helemaal uitgesproken zijn. En eerlijk gezegd vind ik dat goed. Ik ben maar mens, ik kan sommige dingen niet goed (afkeer voor intimiteit) brengen. En dat is helemaal prima. Ik ben lief voor mijn ouders en zus. Ik doe alles wat ik kan en ik negeer het gesnauw meestal. Dat is alles wat ik nu kan doen en ik heb daar vrede mee. En hopelijk heb ik dat later ook daar ga ik overigens wel van uit.
donderdag 28 mei 2015 om 12:25
donderdag 28 mei 2015 om 12:48
Als ik me rot voel, ga ik naar Youtube en typ ik kittens in. Dat geeft in elk geval even afleiding. Heb je het topic over jonge katjes en puppy's gezien? http://forum.viva.nl/forum/thuis/oops-v ... ges/265657 In het eerste bericht staan alle filmpjes op een rij. Enorm schattig!
donderdag 28 mei 2015 om 13:57
Ik ga vanavond even kijken als ik mijn geluid weer aan kan zetten. Ik vind dat altijd zooo ongelofelijk schattig. Krijg ik altijd de neiging van om mijn handen voor mijn gezicht te slaan en te squeelen sooo cute.
Leren wordt vandaag echt niks meer ben ik bang. Kan mijn hoofd er zo niet bijhouden. Iemand een idee? Doorgaan of gewoon lief zijn en morgen weer opnieuw proberen? Ik vind dat zo lastig in te schatten want ik heb over drie weken tentamens.. kan natuurlijk niet iedere dag ophouden met leren als het niet lukt.
Leren wordt vandaag echt niks meer ben ik bang. Kan mijn hoofd er zo niet bijhouden. Iemand een idee? Doorgaan of gewoon lief zijn en morgen weer opnieuw proberen? Ik vind dat zo lastig in te schatten want ik heb over drie weken tentamens.. kan natuurlijk niet iedere dag ophouden met leren als het niet lukt.
donderdag 28 mei 2015 om 14:35
quote:prima_donna schreef op 28 mei 2015 @ 13:57:
Ik ga vanavond even kijken als ik mijn geluid weer aan kan zetten. Ik vind dat altijd zooo ongelofelijk schattig. Krijg ik altijd de neiging van om mijn handen voor mijn gezicht te slaan en te squeelen sooo cute.
Leren wordt vandaag echt niks meer ben ik bang. Kan mijn hoofd er zo niet bijhouden. Iemand een idee? Doorgaan of gewoon lief zijn en morgen weer opnieuw proberen? Ik vind dat zo lastig in te schatten want ik heb over drie weken tentamens.. kan natuurlijk niet iedere dag ophouden met leren als het niet lukt.Even een flinke wandeling gaan maken en dan opnieuw een leerpoging wagen?
Ik ga vanavond even kijken als ik mijn geluid weer aan kan zetten. Ik vind dat altijd zooo ongelofelijk schattig. Krijg ik altijd de neiging van om mijn handen voor mijn gezicht te slaan en te squeelen sooo cute.
Leren wordt vandaag echt niks meer ben ik bang. Kan mijn hoofd er zo niet bijhouden. Iemand een idee? Doorgaan of gewoon lief zijn en morgen weer opnieuw proberen? Ik vind dat zo lastig in te schatten want ik heb over drie weken tentamens.. kan natuurlijk niet iedere dag ophouden met leren als het niet lukt.Even een flinke wandeling gaan maken en dan opnieuw een leerpoging wagen?
