Geld & Recht
alle pijlers
De ring van mijn moeder
vrijdag 12 juni 2015 om 17:18
Mijn moeder had twee zussen. Toen jaren geleden hun moeder overleed (hun vader, mijn opa dus, was al lang daarvoor overleden) werden o.a. haar sieraden onder de drie dochters verdeeld. Er was niet zo heel veel, maar dat is allemaal in goed overleg gegaan. Mijn moeder kreeg destijds de beide trouwringen van haar ouders, waar zij toen een mooie ring van heeft laten maken. Inmiddels zijn mijn moeder en een tante overleden, één tante leeft nog. De desbetreffende ring heb ik van mijn moeder geërfd. Samen met nog wat dingen die weer tussen mij en mijn zus zijn verdeeld.
Nu was ik laatst op een familiereünie, waar ik een nichtje sprak (zij is een dochter van de tante die nog leeft). Op een gegeven moment zag ze mijn ring en vroeg of ernaar. Ze zei dat ze het eigenlijk een beetje raar vond dat ik hem had, want eigenlijk had zij hem ook best willen hebben, mede omdat zij oma's oudste kleindochter was. Ze opperde ook nog dat die ring misschien ook wel aan haar moeder toebehoorde, want dat was nog de enige levende dochter van oma. Ik heb haar toen gezegd dat er destijds een verdeling is geweest tussen die drie zussen en dat haar moeder ook wat gehad heeft. Maar zij vindt dit een ander geval, omdat deze ring meer emotionele waarde heeft. Ik zit hier wel een beetje mee in mijn maag. Ik vind dat ik gewoon recht heb op deze ring, ook omdat het mij niet alleen aan mijn oma maar ook aan mijn moeder doet denken. Zij heeft de ring destijds zo laten maken en hem heel veel jaren gedragen. Wat vinden jullie?
Nu was ik laatst op een familiereünie, waar ik een nichtje sprak (zij is een dochter van de tante die nog leeft). Op een gegeven moment zag ze mijn ring en vroeg of ernaar. Ze zei dat ze het eigenlijk een beetje raar vond dat ik hem had, want eigenlijk had zij hem ook best willen hebben, mede omdat zij oma's oudste kleindochter was. Ze opperde ook nog dat die ring misschien ook wel aan haar moeder toebehoorde, want dat was nog de enige levende dochter van oma. Ik heb haar toen gezegd dat er destijds een verdeling is geweest tussen die drie zussen en dat haar moeder ook wat gehad heeft. Maar zij vindt dit een ander geval, omdat deze ring meer emotionele waarde heeft. Ik zit hier wel een beetje mee in mijn maag. Ik vind dat ik gewoon recht heb op deze ring, ook omdat het mij niet alleen aan mijn oma maar ook aan mijn moeder doet denken. Zij heeft de ring destijds zo laten maken en hem heel veel jaren gedragen. Wat vinden jullie?
vrijdag 12 juni 2015 om 21:35
quote:tallyho schreef op 12 juni 2015 @ 21:30:
[...]
En in jouw situatie kan ik mij wel goed voorstellen dat jouw stiefvader het aan jou en en jouw dochter heeft gelaten. Tegenstrijdig want dan is het niet de bloedband die bepaalt. Ik moet die toekomstige schoondochters maar eens leren kennen............... Ach Tallyho, een gevoel laat zich niet dwingen. Zoals je zelf al eerder schreef, je zou er geen 'dingetje' van maken. Ik heb ook wel eens een vervelend gevoel bij bepaalde situaties waar mijn verstand zegt dat dit volkomen onterecht of misplaatst is. En toch voel ik het. Uiteindelijk waait het wel weer over, gevoelsmatig. Maar toch een verschil als je dat een beetje voor jezelf weet te houden of een ander daarmee gaat lastig vallen. Zoals de nicht in de OP.
[...]
En in jouw situatie kan ik mij wel goed voorstellen dat jouw stiefvader het aan jou en en jouw dochter heeft gelaten. Tegenstrijdig want dan is het niet de bloedband die bepaalt. Ik moet die toekomstige schoondochters maar eens leren kennen............... Ach Tallyho, een gevoel laat zich niet dwingen. Zoals je zelf al eerder schreef, je zou er geen 'dingetje' van maken. Ik heb ook wel eens een vervelend gevoel bij bepaalde situaties waar mijn verstand zegt dat dit volkomen onterecht of misplaatst is. En toch voel ik het. Uiteindelijk waait het wel weer over, gevoelsmatig. Maar toch een verschil als je dat een beetje voor jezelf weet te houden of een ander daarmee gaat lastig vallen. Zoals de nicht in de OP.
vrijdag 12 juni 2015 om 21:36
quote:lemoos2 schreef op 12 juni 2015 @ 21:23:
[...]
Oh, dat zal ook wel gebeuren. Anders helemaal lullig voor broertje, die zou dan helemaal niets krijgen aan sieraden ocharme . Ik heb zelf ooit een ring met bijpassende oorbellen als erfstuk gekregen van mijn oma toen zij zelf nog leefde (in het kader van: liever schenken met een warme hand dan een koude). Is mijn tante ook al 10 jaar boos over. Zelfs op haar eigen dochter is zij boos, mijn nicht, die ook een ring met bijpassende broche kreeg van oma omdat zij die als klein meisje al zo mooi vond. Wij hebben het gekregen als speciaal cadeautje voor het middelbare schooldiploma. Ik heb mij daar nooit bezwaard over gevoeld. Tante mag de spreekwoordelijke boom in wat mij betreft.Ze zeggen ook: de gevoelens die je als kind had over je positie in het gezin waarin je opgroeide, bepalen je reactie op de erfenis later. Ruzie over de theelepeltjes, niet omdat ze zoveel waard zijn maar om het gevoel dat ze je niet gegund worden, toen niet en nu niet.
[...]
Oh, dat zal ook wel gebeuren. Anders helemaal lullig voor broertje, die zou dan helemaal niets krijgen aan sieraden ocharme . Ik heb zelf ooit een ring met bijpassende oorbellen als erfstuk gekregen van mijn oma toen zij zelf nog leefde (in het kader van: liever schenken met een warme hand dan een koude). Is mijn tante ook al 10 jaar boos over. Zelfs op haar eigen dochter is zij boos, mijn nicht, die ook een ring met bijpassende broche kreeg van oma omdat zij die als klein meisje al zo mooi vond. Wij hebben het gekregen als speciaal cadeautje voor het middelbare schooldiploma. Ik heb mij daar nooit bezwaard over gevoeld. Tante mag de spreekwoordelijke boom in wat mij betreft.Ze zeggen ook: de gevoelens die je als kind had over je positie in het gezin waarin je opgroeide, bepalen je reactie op de erfenis later. Ruzie over de theelepeltjes, niet omdat ze zoveel waard zijn maar om het gevoel dat ze je niet gegund worden, toen niet en nu niet.
"Het verschil tussen wachten en verwachten leerde je/ van een kat die twee keer van huis liep en maar één keer terugkwam"- Else Kemps
vrijdag 12 juni 2015 om 21:41
quote:lemoos2 schreef op 12 juni 2015 @ 21:35:
[...]
Ach Tallyho, een gevoel laat zich niet dwingen. Zoals je zelf al eerder schreef, je zou er geen 'dingetje' van maken. Ik heb ook wel eens een vervelend gevoel bij bepaalde situaties waar mijn verstand zegt dat dit volkomen onterecht of misplaatst is. En toch voel ik het. Uiteindelijk waait het wel weer over, gevoelsmatig. Maar toch een verschil als je dat een beetje voor jezelf weet te houden of een ander daarmee gaat lastig vallen. Zoals de nicht in de OP.Helemaal mee eens, daarom is dit wel fijn. Kan ik een beetje broeien om vervolgens zeker te weten dat ik er niks mee doe.
[...]
Ach Tallyho, een gevoel laat zich niet dwingen. Zoals je zelf al eerder schreef, je zou er geen 'dingetje' van maken. Ik heb ook wel eens een vervelend gevoel bij bepaalde situaties waar mijn verstand zegt dat dit volkomen onterecht of misplaatst is. En toch voel ik het. Uiteindelijk waait het wel weer over, gevoelsmatig. Maar toch een verschil als je dat een beetje voor jezelf weet te houden of een ander daarmee gaat lastig vallen. Zoals de nicht in de OP.Helemaal mee eens, daarom is dit wel fijn. Kan ik een beetje broeien om vervolgens zeker te weten dat ik er niks mee doe.
"Het verschil tussen wachten en verwachten leerde je/ van een kat die twee keer van huis liep en maar één keer terugkwam"- Else Kemps
vrijdag 12 juni 2015 om 21:52
quote:tallyho schreef op 12 juni 2015 @ 21:36:
[...]
Ze zeggen ook: de gevoelens die je als kind had over je positie in het gezin waarin je opgroeide, bepalen je reactie op de erfenis later. Ruzie over de theelepeltjes, niet omdat ze zoveel waard zijn maar om het gevoel dat ze je niet gegund worden, toen niet en nu niet.Mijn tante is het type dat zich chronisch tekort gedaan voelt. Zeg maar: haar andere zus en broers kregen de 'theelepeltjes' en zij de rest. Voor de lieve vrede want "iedereen wist hoe zij was". Toen iedereen in het verpleegtehuis de verzorging een handje gaf en nog even afscheid nam van oma voordat de uitvaartonderneming zou komen had zij de halve inboedel al ingepakt. Zo'n type. Toen mijn vader plotseling overleed in februari stond ze vier dagen later bij mijn moeder in huis weinig subtiel te 'vissen' naar het 'theelepeltje' dat mijn vader had gekregen. Want tja, zij is de oudste. Gelukkig kreeg mijn moeder dat allemaal niet zo mee.
[...]
Ze zeggen ook: de gevoelens die je als kind had over je positie in het gezin waarin je opgroeide, bepalen je reactie op de erfenis later. Ruzie over de theelepeltjes, niet omdat ze zoveel waard zijn maar om het gevoel dat ze je niet gegund worden, toen niet en nu niet.Mijn tante is het type dat zich chronisch tekort gedaan voelt. Zeg maar: haar andere zus en broers kregen de 'theelepeltjes' en zij de rest. Voor de lieve vrede want "iedereen wist hoe zij was". Toen iedereen in het verpleegtehuis de verzorging een handje gaf en nog even afscheid nam van oma voordat de uitvaartonderneming zou komen had zij de halve inboedel al ingepakt. Zo'n type. Toen mijn vader plotseling overleed in februari stond ze vier dagen later bij mijn moeder in huis weinig subtiel te 'vissen' naar het 'theelepeltje' dat mijn vader had gekregen. Want tja, zij is de oudste. Gelukkig kreeg mijn moeder dat allemaal niet zo mee.
vrijdag 12 juni 2015 om 22:38
quote:lemoos2 schreef op 12 juni 2015 @ 21:23:
[...]
Oh, dat zal ook wel gebeuren. Anders helemaal lullig voor broertje, die zou dan helemaal niets krijgen aan sieraden ocharme . Ik heb zelf ooit een ring met bijpassende oorbellen als erfstuk gekregen van mijn oma toen zij zelf nog leefde (in het kader van: liever schenken met een warme hand dan een koude). Is mijn tante ook al 10 jaar boos over. Zelfs op haar eigen dochter is zij boos, mijn nicht, die ook een ring met bijpassende broche kreeg van oma omdat zij die als klein meisje al zo mooi vond. Wij hebben het gekregen als speciaal cadeautje voor het middelbare schooldiploma. Ik heb mij daar nooit bezwaard over gevoeld. Tante mag de spreekwoordelijke boom in wat mij betreft.Zo heb ik van mijn tante (zus van vader) een broche en ring gekregen toen ik 18 werd, die zij van haar moeder (mijn oma) had geerfd. Ze heeft zelf nooit dochters gehad. Mijn zus kreeg ook een erfstuk, een ketting. Zo kwam het toch weer via een omweg bij de jongere vrouwelijke generatie.
[...]
Oh, dat zal ook wel gebeuren. Anders helemaal lullig voor broertje, die zou dan helemaal niets krijgen aan sieraden ocharme . Ik heb zelf ooit een ring met bijpassende oorbellen als erfstuk gekregen van mijn oma toen zij zelf nog leefde (in het kader van: liever schenken met een warme hand dan een koude). Is mijn tante ook al 10 jaar boos over. Zelfs op haar eigen dochter is zij boos, mijn nicht, die ook een ring met bijpassende broche kreeg van oma omdat zij die als klein meisje al zo mooi vond. Wij hebben het gekregen als speciaal cadeautje voor het middelbare schooldiploma. Ik heb mij daar nooit bezwaard over gevoeld. Tante mag de spreekwoordelijke boom in wat mij betreft.Zo heb ik van mijn tante (zus van vader) een broche en ring gekregen toen ik 18 werd, die zij van haar moeder (mijn oma) had geerfd. Ze heeft zelf nooit dochters gehad. Mijn zus kreeg ook een erfstuk, een ketting. Zo kwam het toch weer via een omweg bij de jongere vrouwelijke generatie.
vrijdag 12 juni 2015 om 22:55
quote:Sensy12 schreef op 12 juni 2015 @ 18:21:
[...]
Gezeik voorkomen doe je door je niets aan te trekken van neurotisch gedrag. Ring gewoon wel blijven dragen en niet ingaan op waar de nicht allemaal recht op denkt te hebben. Ze kan een eind lullen, ik zou er alleen niet naar luisteren.Als je hem niet draagt zal ze zeggen dat je hem beter aan haar kan geven want "jij draagt hem toch niet en dat is zonde om hem in een doosje te laten liggen. (als je goed zoekt dan vind je altijd wel een reden ergens voor
[...]
Gezeik voorkomen doe je door je niets aan te trekken van neurotisch gedrag. Ring gewoon wel blijven dragen en niet ingaan op waar de nicht allemaal recht op denkt te hebben. Ze kan een eind lullen, ik zou er alleen niet naar luisteren.Als je hem niet draagt zal ze zeggen dat je hem beter aan haar kan geven want "jij draagt hem toch niet en dat is zonde om hem in een doosje te laten liggen. (als je goed zoekt dan vind je altijd wel een reden ergens voor
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 12 juni 2015 om 22:58
Een bijzondere ring die je met trots mag dragen TO, ook naar de volgende familiebijeenkomst.
Wij hebben de trouwringen van onze ouders wel laten omsmelten. Nu hebben mijn 2 zussen en ik ieder een identieke ring. We hebben ook afgesproken wat er mee gaat gebeuren in geval van overlijden.
Oudste zus heeft een zoon daar gaat haar ring heen, middelste zus heeft een dochter en die krijgt haar ring en ze heeft ook nog een zoon en die krijgt mijn ring.
Ik heb dat ook vast laten leggen omdat de rest van mijn bezig (op wat specifieke dingen na van mijn overleden echtgenoot die gaan naar zijn familie) naar mijn vriend gaat.
Wij hebben de trouwringen van onze ouders wel laten omsmelten. Nu hebben mijn 2 zussen en ik ieder een identieke ring. We hebben ook afgesproken wat er mee gaat gebeuren in geval van overlijden.
Oudste zus heeft een zoon daar gaat haar ring heen, middelste zus heeft een dochter en die krijgt haar ring en ze heeft ook nog een zoon en die krijgt mijn ring.
Ik heb dat ook vast laten leggen omdat de rest van mijn bezig (op wat specifieke dingen na van mijn overleden echtgenoot die gaan naar zijn familie) naar mijn vriend gaat.
vrijdag 12 juni 2015 om 23:46
quote:tallyho schreef op 12 juni 2015 @ 21:36:
[...]
Ze zeggen ook: de gevoelens die je als kind had over je positie in het gezin waarin je opgroeide, bepalen je reactie op de erfenis later. Ruzie over de theelepeltjes, niet omdat ze zoveel waard zijn maar om het gevoel dat ze je niet gegund worden, toen niet en nu niet.Toen mijn opa overleed was er een heel gesteggel om een porseleinen beeldje van een paard . Het ding was 20 euro waard...
[...]
Ze zeggen ook: de gevoelens die je als kind had over je positie in het gezin waarin je opgroeide, bepalen je reactie op de erfenis later. Ruzie over de theelepeltjes, niet omdat ze zoveel waard zijn maar om het gevoel dat ze je niet gegund worden, toen niet en nu niet.Toen mijn opa overleed was er een heel gesteggel om een porseleinen beeldje van een paard . Het ding was 20 euro waard...
maandag 15 juni 2015 om 07:59
quote:lemoos2 schreef op 12 juni 2015 @ 21:52:
[...]
Mijn tante is het type dat zich chronisch tekort gedaan voelt. Zeg maar: haar andere zus en broers kregen de 'theelepeltjes' en zij de rest. Voor de lieve vrede want "iedereen wist hoe zij was". Toen iedereen in het verpleegtehuis de verzorging een handje gaf en nog even afscheid nam van oma voordat de uitvaartonderneming zou komen had zij de halve inboedel al ingepakt. Zo'n type. Toen mijn vader plotseling overleed in februari stond ze vier dagen later bij mijn moeder in huis weinig subtiel te 'vissen' naar het 'theelepeltje' dat mijn vader had gekregen. Want tja, zij is de oudste. Gelukkig kreeg mijn moeder dat allemaal niet zo mee.
Ik herken het type. Bij ons in het gezin hadden we ook zo'n exemplaar.
De trouwringen van mijn ouders zijn "verdwenen". De muntenverzameling van mijn vader idem. De sieraden van beide oma's kwamen bij haar terecht, want zij was de oudste en wij hadden oma toch nauwelijks mee gemaakt. Alle sieraden van enige waarde zijn weg.
En ze heeft het zelfs gepresteerd de resterende sieraden van mijn moeder te verdelen. Waarbij ze mij en zus gepasseerd heeft en de eerste keus aan mijn schoonzussen gaf, vervolgens haar dochter en schoondochter liet kiezen en de restjes waren voor mij en mijn zus. Ik heb er geen gedoe om gemaakt want ten eerste was zus toen stervende en ten tweede vond ik het lullig voor mijn schoonzussen, die tot op de dag van vandaag niets weten van deze gang van zaken. Het was puur mijn zus die ons strafte voor wat wij in haar ogen verkeerd hebben gedaan.
En geldelijke waarde zat er niet zo in die spullen. Mijn moeder was niet iemand voor dure spullen. Maar ze had bijvoorbeeld wel een horloge dat ze jaren heeft gedragen die ook nog van oma was geweest. En ze had dingen die ze van onze vader had gekregen of tijdens een gezamenlijke vakantie had gekocht. En daar had ik wel graag een aandenken van gehad.
[...]
Mijn tante is het type dat zich chronisch tekort gedaan voelt. Zeg maar: haar andere zus en broers kregen de 'theelepeltjes' en zij de rest. Voor de lieve vrede want "iedereen wist hoe zij was". Toen iedereen in het verpleegtehuis de verzorging een handje gaf en nog even afscheid nam van oma voordat de uitvaartonderneming zou komen had zij de halve inboedel al ingepakt. Zo'n type. Toen mijn vader plotseling overleed in februari stond ze vier dagen later bij mijn moeder in huis weinig subtiel te 'vissen' naar het 'theelepeltje' dat mijn vader had gekregen. Want tja, zij is de oudste. Gelukkig kreeg mijn moeder dat allemaal niet zo mee.
Ik herken het type. Bij ons in het gezin hadden we ook zo'n exemplaar.
De trouwringen van mijn ouders zijn "verdwenen". De muntenverzameling van mijn vader idem. De sieraden van beide oma's kwamen bij haar terecht, want zij was de oudste en wij hadden oma toch nauwelijks mee gemaakt. Alle sieraden van enige waarde zijn weg.
En ze heeft het zelfs gepresteerd de resterende sieraden van mijn moeder te verdelen. Waarbij ze mij en zus gepasseerd heeft en de eerste keus aan mijn schoonzussen gaf, vervolgens haar dochter en schoondochter liet kiezen en de restjes waren voor mij en mijn zus. Ik heb er geen gedoe om gemaakt want ten eerste was zus toen stervende en ten tweede vond ik het lullig voor mijn schoonzussen, die tot op de dag van vandaag niets weten van deze gang van zaken. Het was puur mijn zus die ons strafte voor wat wij in haar ogen verkeerd hebben gedaan.
En geldelijke waarde zat er niet zo in die spullen. Mijn moeder was niet iemand voor dure spullen. Maar ze had bijvoorbeeld wel een horloge dat ze jaren heeft gedragen die ook nog van oma was geweest. En ze had dingen die ze van onze vader had gekregen of tijdens een gezamenlijke vakantie had gekocht. En daar had ik wel graag een aandenken van gehad.
maandag 15 juni 2015 om 08:53
Ring behoort aan jou, verdeeld is verdeeld.
Ik snap trouwens toch niet waarom het oudste kind/kleinkind meer recht zou hebben op erfenissen, net of die meer waard zijn dan dan andere kleinkinderen. Als je nu zelf 2 dochters zou krijgen en de oudste geeft helemaal niets om die ring en de jongste is er dol op, waarom zou je de ring dan aan de oudste geven.
Ik snap trouwens toch niet waarom het oudste kind/kleinkind meer recht zou hebben op erfenissen, net of die meer waard zijn dan dan andere kleinkinderen. Als je nu zelf 2 dochters zou krijgen en de oudste geeft helemaal niets om die ring en de jongste is er dol op, waarom zou je de ring dan aan de oudste geven.
maandag 15 juni 2015 om 10:50
Wat een vervelende verhalen... (ook mooie hoor). Nu valt er bij mij nog niks te erven, maar zal later wel een testament laten maken. Kan je zelf bepalen wie wat krijgt of hoe de verdeling ongeveer zal zijn...
@ Tallyho: Ik heb al jaren geen contact met mijn familie dus zal daar nooit wat van krijgen, dus misschien dat ik daarom ook heel veel waarde hecht aan mijn hele lieve schoonfamilie en als ik ooit (hopelijk nog heeeeel lang niet) iets erf dat dat juist heel veel voor mij zou betekenen. Zo heb ik ook wel eens een klein cadeautje gekregen als ze terug kwamen van vakantie en dan vond ik het zo lief dat ze aan me gedacht hebben. Voel me dan echt onderdeel van de familie. Dus wie weet zou een toekomstige schoondochter er ook wel veel waarde hechten. (En aan dat gevoel is natuurlijk weinig te doen, misschien dat het verandert als er straks schoondochters zijn)
@ Tallyho: Ik heb al jaren geen contact met mijn familie dus zal daar nooit wat van krijgen, dus misschien dat ik daarom ook heel veel waarde hecht aan mijn hele lieve schoonfamilie en als ik ooit (hopelijk nog heeeeel lang niet) iets erf dat dat juist heel veel voor mij zou betekenen. Zo heb ik ook wel eens een klein cadeautje gekregen als ze terug kwamen van vakantie en dan vond ik het zo lief dat ze aan me gedacht hebben. Voel me dan echt onderdeel van de familie. Dus wie weet zou een toekomstige schoondochter er ook wel veel waarde hechten. (En aan dat gevoel is natuurlijk weinig te doen, misschien dat het verandert als er straks schoondochters zijn)