Psyche
alle pijlers
ADD, schrijf mee!
woensdag 13 mei 2015 om 12:17
Ik heb al even gezocht op dit onderwerp en ook al wat topics gevonden, maar het leek mij leuker om een actief topic te maken. Mijn doel van dit topic is verhalen en ervaringen uit te wisselen, maar ook handige tips of artikelen over ADD. Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen .
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
dinsdag 30 juni 2015 om 18:51
Grr, ruzie met mijn man omdat ik te lang heb gewacht met het aanvragen van een paspoort voor de kinderen. Ik wilde begin juni gaan, maar dat kwam er niet van. Dus nu op de valreep nog op tijd (ze vervallen op 13 juli en we gaan vrijdag naar het gemeentehuis, maar nu blijkt hij geldige nodig te hebben voor het boeken van een reis. Ben ik eindelijk eens voor mijn gevoel niet te laat, krijg ik dit
dinsdag 30 juni 2015 om 22:56
quote:Stefke schreef op 30 juni 2015 @ 22:24:
Oh PamelaC! Dit zou zo helemaal mijn verhaal kunnen zijn!
Om te janken he.... Denk je een keer goed bezig te zijn en mislukt het toch weer....
Kunnen jullie nog wel op tijd iets boeken nu?Ik hoop het, anders moet ik een spoedaanvraag doen voor 2 paspoorten of ID-kaarten, dat gaat wat kosten. Mijn man doet nu weer normaal tegen me, maar ik durf er even niet naar te vragen
Oh PamelaC! Dit zou zo helemaal mijn verhaal kunnen zijn!
Om te janken he.... Denk je een keer goed bezig te zijn en mislukt het toch weer....
Kunnen jullie nog wel op tijd iets boeken nu?Ik hoop het, anders moet ik een spoedaanvraag doen voor 2 paspoorten of ID-kaarten, dat gaat wat kosten. Mijn man doet nu weer normaal tegen me, maar ik durf er even niet naar te vragen
woensdag 8 juli 2015 om 13:15
Hallo!
Iemand attendeerde mij op dit topic en na alles gelezen te hebben, bedacht ik dat ik ook een berichtje wilde plaatsen.
Ik heb geen diagnose oid, maar gedurende mijn leven hebben al diverse mensen geopperd of ik niet zoiets als ad(h)d heb.. Misschien herkennen jullie iets in mijn verhaal?
Op dit moment gaat het best redelijk tot goed zelfs met mij. In het verleden heb ik wel te kampen gehad met depressies en paniek/angst en stemmingswisselingen. Maar de laatste 2 jaren is het gelukkig erg rustig op dat gebied .
Ik doe veelwel eens aan yoga en ik heb me ingelezen in het zen boedhisme/mindfullness etc. Het 'probleem' nu is dat de stress naar binnen slaat, waardoor ik vziek, zwak en misselijk word.
Ondanks dat het nu zoveel beter gaat, blijf ik maar aanlopen tegen een aantal dingen.. Ik krijg namelijk totaal geen structuur in mijn leven/dagen. Ik ben getrouwd en heb kinderen en ik studeer. Het hele verhaal komt misschien wat warrig over op papier..
Man en kinderen klagen erover dat ik 'nooit' luister.. ik zeg dan altijd, ik luister wel, maar ik hoor jullie gewoon niet. Ik maak alles kwijt, in plaats van opruimen, verommel ik de boel alleen maar meer. Volgens mijn man, maak ik nooit een taakje af. De afwasmachine half uitgepakt, de was half opgehangen, de stofzuiger midden in de kamer laten liggen. Inmiddels is het huis opgesplitst (een beetje sterk uitgedrukt) in twee delen, het zitgedeelte organiseert mijn man en daar is het altijd netjes. Ik zit nu aan de eettafel (mijn deel
) en ik zit hier tussen mijn papieren, sjaal, tas, plastic tasjes, hoesttabletten, shampoo etc.. Als er gegeten moet worden dan gebeurt dat op de bank of ik schuif mijn zooi aan de kant of in een doos.. daar staan er dus ook nog 2-3 van in de kamer.. Ik ben dus ook altijd alles kwijt, vaak vind ik het wel weer terug, maar goed het is wel erg vervelend om iedere keer weer op zoek te moeten naar de autosleutels..
Dingen waar ik een dag mee bezig ben, doet een ander in een uur, of ik doe het gewoon niet .
Ik ben ook al eens ontslagen (jaaaren geleden) omdat ik het werk niet zag, teveel bezig was met lummelen en dus niet geschikt genoeg was. Daarvoor altijd met veel bonje weggegaan bij een bedrijf omdat ik het niet meer trok en me niet op een normale manier kon uiten. Ik was toen jong en had altijd de hoop dat het wel over zou gaan als ik ouder zou worden.
Nu ben ik ouder en nu kom ik er dus achter dat ik dus gewoon geen steek ben opgeschoten. Tijdens de studie waren in de eerste jaren mijn studiegenoten nog eind 10-er begin 20. Dat was leuk, want ik jooeehoede er lekker in mee. Nu worden zij ouder en ik zie hoe ze zich ontwikkeld hebben door de jaren heen en ik ben nog steeds een klojo.. Omdat ik (eindelijk) deze keer wel de studie (zeer waarschijnlijk) ga afronden, moet ik straks ook weer aan het werk. Maar ik zie er als een berg tegenop, want ik zie nog steeds het werk niet liggen, verspil nog veel te veel tijd met het organiseren van mijn spullen en uiteindelijk is er toch weer sprake van chaos, en ik lummel nog steeds teveel. Met als gevolg schaamte, vermijding en wegblijven..
Ik stort me altijd ergens vol enthousiasme in, maar kan dat niet volhouden en dan kak ik in. Een soort omgekeerde diesel of een sportauto waarvan de benzine opraakt.
Hobbies/bevliegingen begin ik, hou ik een tijdje vol en dan kan alle rommel naar zolder, sociale contacten onderhouden kan ik heel slecht, ik ben niet attent een slechte gastvrouw (o ja had je drinken gewild?), een maand voelt soms als 2 dagen, waardoor mensen zich wat verwaarloosd kunnen voelen. Bij extreme drukte raak ik overprikkeld, in het ergste geval zie ik zodra het weer rustig wordt alleen nog zwart-wit met spikkels en word ik misselijk van een nieuwe prikkel. Het heeft ook invloed op mijn weerstand, die vermindert waardoor ik huidproblemen krijg of ziek word.
Bij medium drukte kan ik me wel afsluiten, dan zit ik helemaal in mezelf gekeerd. Waardoor ik soms ineens opkijk omdat er zonder dat ik het bewust in de gaten had visite vertrokken is..
Ik zou zo graag ook georganiseerd iets willen doen, niet altijd over tegenop hoeven zien omdat het zoveel geworden is, niet treuzelen en alles tot het laatste moment laten aankomen. Dingen los kunnen laten, me niet steeds druk maken over bijzaken en onbenulligheden en daar helemaal in opgeslokt raken. Ik voel me nog steeds een groot kind eigenlijk.. Niet altijd ergernis wekken bij anderen..
Lui ben ik niet, want ik doe juist heel veel (tegelijk en door elkaar heen of in gedachten).. Misschien een gebrek aan doorzettingsvermogen of intrensieke motivatie?? Maar bij kleine dingetjes, moet en zal en wil ik het juist weer perse wel.. Ik ben ook wel een streber op zich, maar ik loop mezelf dus voor de voeten..(ik zie hierbij een hamster in een radje voor me die dan het radje niet bijhoudt en ondersteboven stuitert..)
Alles zit in mijn hoofd, het komt er gewoon niet uit.. en ik wil nu teveel vertellen in 1x.. Dus ik laat het hier nu even bij.. En dan nu mijn standaard opmerking/vraag na een monoloog.. was het een beetje duidelijk/te volgen? (als reactie op moeilijk kijkende gezichten..hahahaha)
Iemand attendeerde mij op dit topic en na alles gelezen te hebben, bedacht ik dat ik ook een berichtje wilde plaatsen.
Ik heb geen diagnose oid, maar gedurende mijn leven hebben al diverse mensen geopperd of ik niet zoiets als ad(h)d heb.. Misschien herkennen jullie iets in mijn verhaal?
Op dit moment gaat het best redelijk tot goed zelfs met mij. In het verleden heb ik wel te kampen gehad met depressies en paniek/angst en stemmingswisselingen. Maar de laatste 2 jaren is het gelukkig erg rustig op dat gebied .
Ik doe veelwel eens aan yoga en ik heb me ingelezen in het zen boedhisme/mindfullness etc. Het 'probleem' nu is dat de stress naar binnen slaat, waardoor ik vziek, zwak en misselijk word.
Ondanks dat het nu zoveel beter gaat, blijf ik maar aanlopen tegen een aantal dingen.. Ik krijg namelijk totaal geen structuur in mijn leven/dagen. Ik ben getrouwd en heb kinderen en ik studeer. Het hele verhaal komt misschien wat warrig over op papier..
Man en kinderen klagen erover dat ik 'nooit' luister.. ik zeg dan altijd, ik luister wel, maar ik hoor jullie gewoon niet. Ik maak alles kwijt, in plaats van opruimen, verommel ik de boel alleen maar meer. Volgens mijn man, maak ik nooit een taakje af. De afwasmachine half uitgepakt, de was half opgehangen, de stofzuiger midden in de kamer laten liggen. Inmiddels is het huis opgesplitst (een beetje sterk uitgedrukt) in twee delen, het zitgedeelte organiseert mijn man en daar is het altijd netjes. Ik zit nu aan de eettafel (mijn deel
) en ik zit hier tussen mijn papieren, sjaal, tas, plastic tasjes, hoesttabletten, shampoo etc.. Als er gegeten moet worden dan gebeurt dat op de bank of ik schuif mijn zooi aan de kant of in een doos.. daar staan er dus ook nog 2-3 van in de kamer.. Ik ben dus ook altijd alles kwijt, vaak vind ik het wel weer terug, maar goed het is wel erg vervelend om iedere keer weer op zoek te moeten naar de autosleutels.. Dingen waar ik een dag mee bezig ben, doet een ander in een uur, of ik doe het gewoon niet .
Ik ben ook al eens ontslagen (jaaaren geleden) omdat ik het werk niet zag, teveel bezig was met lummelen en dus niet geschikt genoeg was. Daarvoor altijd met veel bonje weggegaan bij een bedrijf omdat ik het niet meer trok en me niet op een normale manier kon uiten. Ik was toen jong en had altijd de hoop dat het wel over zou gaan als ik ouder zou worden.
Nu ben ik ouder en nu kom ik er dus achter dat ik dus gewoon geen steek ben opgeschoten. Tijdens de studie waren in de eerste jaren mijn studiegenoten nog eind 10-er begin 20. Dat was leuk, want ik jooeehoede er lekker in mee. Nu worden zij ouder en ik zie hoe ze zich ontwikkeld hebben door de jaren heen en ik ben nog steeds een klojo.. Omdat ik (eindelijk) deze keer wel de studie (zeer waarschijnlijk) ga afronden, moet ik straks ook weer aan het werk. Maar ik zie er als een berg tegenop, want ik zie nog steeds het werk niet liggen, verspil nog veel te veel tijd met het organiseren van mijn spullen en uiteindelijk is er toch weer sprake van chaos, en ik lummel nog steeds teveel. Met als gevolg schaamte, vermijding en wegblijven..
Ik stort me altijd ergens vol enthousiasme in, maar kan dat niet volhouden en dan kak ik in. Een soort omgekeerde diesel of een sportauto waarvan de benzine opraakt.
Hobbies/bevliegingen begin ik, hou ik een tijdje vol en dan kan alle rommel naar zolder, sociale contacten onderhouden kan ik heel slecht, ik ben niet attent een slechte gastvrouw (o ja had je drinken gewild?), een maand voelt soms als 2 dagen, waardoor mensen zich wat verwaarloosd kunnen voelen. Bij extreme drukte raak ik overprikkeld, in het ergste geval zie ik zodra het weer rustig wordt alleen nog zwart-wit met spikkels en word ik misselijk van een nieuwe prikkel. Het heeft ook invloed op mijn weerstand, die vermindert waardoor ik huidproblemen krijg of ziek word.
Bij medium drukte kan ik me wel afsluiten, dan zit ik helemaal in mezelf gekeerd. Waardoor ik soms ineens opkijk omdat er zonder dat ik het bewust in de gaten had visite vertrokken is..
Ik zou zo graag ook georganiseerd iets willen doen, niet altijd over tegenop hoeven zien omdat het zoveel geworden is, niet treuzelen en alles tot het laatste moment laten aankomen. Dingen los kunnen laten, me niet steeds druk maken over bijzaken en onbenulligheden en daar helemaal in opgeslokt raken. Ik voel me nog steeds een groot kind eigenlijk.. Niet altijd ergernis wekken bij anderen..
Lui ben ik niet, want ik doe juist heel veel (tegelijk en door elkaar heen of in gedachten).. Misschien een gebrek aan doorzettingsvermogen of intrensieke motivatie?? Maar bij kleine dingetjes, moet en zal en wil ik het juist weer perse wel.. Ik ben ook wel een streber op zich, maar ik loop mezelf dus voor de voeten..(ik zie hierbij een hamster in een radje voor me die dan het radje niet bijhoudt en ondersteboven stuitert..)
Alles zit in mijn hoofd, het komt er gewoon niet uit.. en ik wil nu teveel vertellen in 1x.. Dus ik laat het hier nu even bij.. En dan nu mijn standaard opmerking/vraag na een monoloog.. was het een beetje duidelijk/te volgen? (als reactie op moeilijk kijkende gezichten..hahahaha)
woensdag 8 juli 2015 om 13:37
Ik zou zo graag ook georganiseerd iets willen doen, niet altijd over tegenop hoeven zien omdat het zoveel geworden is, niet treuzelen en alles tot het laatste moment laten aankomen. Dingen los kunnen laten, me niet steeds druk maken over bijzaken en onbenulligheden en daar helemaal in opgeslokt raken. Ik voel me nog steeds een groot kind eigenlijk.. Niet altijd ergernis wekken bij anderen..
Lui ben ik niet, want ik doe juist heel veel (tegelijk en door elkaar heen of in gedachten).. Misschien een gebrek aan doorzettingsvermogen of intrensieke motivatie?? Maar bij kleine dingetjes, moet en zal en wil ik het juist weer perse wel.. Ik ben ook wel een streber op zich, maar ik loop mezelf dus voor de voeten..(ik zie hierbij een hamster in een radje voor me die dan het radje niet bijhoudt en ondersteboven stuitert..)
Zeer herkenbaar. Ik word momenteel getest op ADD en hoop dat daar iets uit komt. IK WIL RUST IN MIJN HOOFD!!!!!!!!!
Lui ben ik niet, want ik doe juist heel veel (tegelijk en door elkaar heen of in gedachten).. Misschien een gebrek aan doorzettingsvermogen of intrensieke motivatie?? Maar bij kleine dingetjes, moet en zal en wil ik het juist weer perse wel.. Ik ben ook wel een streber op zich, maar ik loop mezelf dus voor de voeten..(ik zie hierbij een hamster in een radje voor me die dan het radje niet bijhoudt en ondersteboven stuitert..)
Zeer herkenbaar. Ik word momenteel getest op ADD en hoop dat daar iets uit komt. IK WIL RUST IN MIJN HOOFD!!!!!!!!!
woensdag 8 juli 2015 om 14:34
Ik heb binnenkort wel een afspraak met een psych. ik wil ook wel eens rust en verder komen ipv steeds vastlopen. Een diagnose vind ik ook wel een beetje 'eng' ik zie dan gelijk allerlei praktische bezwaren. Maar misschien verdwijnen die dan juist wel omdat ik me er dan niet meer zo druk over hoef te maken omdat je dan hulp krijgt etc.
anoniem_193677 wijzigde dit bericht op 08-07-2015 16:41
Reden: Ingekort! Irrelevant..
Reden: Ingekort! Irrelevant..
% gewijzigd
woensdag 8 juli 2015 om 21:55
[quote]paarsdekbed schreef op 08 juli 2015 @ 13:15:
Hallo!
Iemand attendeerde mij op dit topic en na alles gelezen te hebben, bedacht ik dat ik ook een berichtje wilde plaatsen.
Ik heb geen diagnose oid, maar gedurende mijn leven hebben al diverse mensen geopperd of ik niet zoiets als ad(h)d heb.. Misschien herkennen jullie iets in mijn verhaal?
Op dit moment gaat het best redelijk tot goed zelfs met mij. In het verleden heb ik wel te kampen gehad met depressies en paniek/angst en stemmingswisselingen. Maar de laatste 2 jaren is het gelukkig erg rustig op dat gebied .
Ik doe veelwel eens aan yoga en ik heb me ingelezen in het zen boedhisme/mindfullness etc. Het 'probleem' nu is dat de stress naar binnen slaat, waardoor ik vziek, zwak en misselijk word.
Ondanks dat het nu zoveel beter gaat, blijf ik maar aanlopen tegen een aantal dingen.. Ik krijg namelijk totaal geen structuur in mijn leven/dagen. Ik ben getrouwd en heb kinderen en ik studeer. Het hele verhaal komt misschien wat warrig over op papier..
Man en kinderen klagen erover dat ik 'nooit' luister.. ik zeg dan altijd, ik luister wel, maar ik hoor jullie gewoon niet. Ik maak alles kwijt, in plaats van opruimen, verommel ik de boel alleen maar meer. Volgens mijn man, maak ik nooit een taakje af. De afwasmachine half uitgepakt, de was half opgehangen, de stofzuiger midden in de kamer laten liggen. Inmiddels is het huis opgesplitst (een beetje sterk uitgedrukt) in twee delen, het zitgedeelte organiseert mijn man en daar is het altijd netjes. Ik zit nu aan de eettafel (mijn deel) en ik zit hier tussen mijn papieren, sjaal, tas, plastic tasjes, hoesttabletten, shampoo etc.. Als er gegeten moet worden dan gebeurt dat op de bank of ik schuif mijn zooi aan de kant of in een doos.. daar staan er dus ook nog 2-3 van in de kamer.. Ik ben dus ook altijd alles kwijt, vaak vind ik het wel weer terug, maar goed het is wel erg vervelend om iedere keer weer op zoek te moeten naar de autosleutels..
Dingen waar ik een dag mee bezig ben, doet een ander in een uur, of ik doe het gewoon niet .
Ik ben ook al eens ontslagen (jaaaren geleden) omdat ik het werk niet zag, teveel bezig was met lummelen en dus niet geschikt genoeg was. Daarvoor altijd met veel bonje weggegaan bij een bedrijf omdat ik het niet meer trok en me niet op een normale manier kon uiten. Ik was toen jong en had altijd de hoop dat het wel over zou gaan als ik ouder zou worden.
Nu ben ik ouder en nu kom ik er dus achter dat ik dus gewoon geen steek ben opgeschoten. Tijdens de studie waren in de eerste jaren mijn studiegenoten nog eind 10-er begin 20. Dat was leuk, want ik jooeehoede er lekker in mee. Nu worden zij ouder en ik zie hoe ze zich ontwikkeld hebben door de jaren heen en ik ben nog steeds een klojo.. Omdat ik (eindelijk) deze keer wel de studie (zeer waarschijnlijk) ga afronden, moet ik straks ook weer aan het werk. Maar ik zie er als een berg tegenop, want ik zie nog steeds het werk niet liggen, verspil nog veel te veel tijd met het organiseren van mijn spullen en uiteindelijk is er toch weer sprake van chaos, en ik lummel nog steeds teveel. Met als gevolg schaamte, vermijding en wegblijven..
Ik stort me altijd ergens vol enthousiasme in, maar kan dat niet volhouden en dan kak ik in. Een soort omgekeerde diesel of een sportauto waarvan de benzine opraakt.
Hobbies/bevliegingen begin ik, hou ik een tijdje vol en dan kan alle rommel naar zolder, sociale contacten onderhouden kan ik heel slecht, ik ben niet attent een slechte gastvrouw (o ja had je drinken gewild?), een maand voelt soms als 2 dagen, waardoor mensen zich wat verwaarloosd kunnen voelen. Bij extreme drukte raak ik overprikkeld, in het ergste geval zie ik zodra het weer rustig wordt alleen nog zwart-wit met spikkels en word ik misselijk van een nieuwe prikkel. Het heeft ook invloed op mijn weerstand, die vermindert waardoor ik huidproblemen krijg of ziek word.
Bij medium drukte kan ik me wel afsluiten, dan zit ik helemaal in mezelf gekeerd. Waardoor ik soms ineens opkijk omdat er zonder dat ik het bewust in de gaten had visite vertrokken is..
Ik zou zo graag ook georganiseerd iets willen doen, niet altijd over tegenop hoeven zien omdat het zoveel geworden is, niet treuzelen en alles tot het laatste moment laten aankomen. Dingen los kunnen laten, me niet steeds druk maken over bijzaken en onbenulligheden en daar helemaal in opgeslokt raken. Ik voel me nog steeds een groot kind eigenlijk.. Niet altijd ergernis wekken bij anderen..
Lui ben ik niet, want ik doe juist heel veel (tegelijk en door elkaar heen of in gedachten).. Misschien een gebrek aan doorzettingsvermogen of intrensieke motivatie?? Maar bij kleine dingetjes, moet en zal en wil ik het juist we
Wat doet het forum raar, ik word er steeds uitgegooid.
Anyway paarsdekbed. Ik wilde eigenlijk zeggen: wat vetgedrukt is herken ik 100%. Maar ik had dus nog niet alles vet gemaakt. En er mist een groot deel van de tekst.
(Conclusie: ik herken zo goed als jouw hele verhaal) .
Hallo!
Iemand attendeerde mij op dit topic en na alles gelezen te hebben, bedacht ik dat ik ook een berichtje wilde plaatsen.
Ik heb geen diagnose oid, maar gedurende mijn leven hebben al diverse mensen geopperd of ik niet zoiets als ad(h)d heb.. Misschien herkennen jullie iets in mijn verhaal?
Op dit moment gaat het best redelijk tot goed zelfs met mij. In het verleden heb ik wel te kampen gehad met depressies en paniek/angst en stemmingswisselingen. Maar de laatste 2 jaren is het gelukkig erg rustig op dat gebied .
Ik doe veelwel eens aan yoga en ik heb me ingelezen in het zen boedhisme/mindfullness etc. Het 'probleem' nu is dat de stress naar binnen slaat, waardoor ik vziek, zwak en misselijk word.
Ondanks dat het nu zoveel beter gaat, blijf ik maar aanlopen tegen een aantal dingen.. Ik krijg namelijk totaal geen structuur in mijn leven/dagen. Ik ben getrouwd en heb kinderen en ik studeer. Het hele verhaal komt misschien wat warrig over op papier..
Man en kinderen klagen erover dat ik 'nooit' luister.. ik zeg dan altijd, ik luister wel, maar ik hoor jullie gewoon niet. Ik maak alles kwijt, in plaats van opruimen, verommel ik de boel alleen maar meer. Volgens mijn man, maak ik nooit een taakje af. De afwasmachine half uitgepakt, de was half opgehangen, de stofzuiger midden in de kamer laten liggen. Inmiddels is het huis opgesplitst (een beetje sterk uitgedrukt) in twee delen, het zitgedeelte organiseert mijn man en daar is het altijd netjes. Ik zit nu aan de eettafel (mijn deel
) en ik zit hier tussen mijn papieren, sjaal, tas, plastic tasjes, hoesttabletten, shampoo etc.. Als er gegeten moet worden dan gebeurt dat op de bank of ik schuif mijn zooi aan de kant of in een doos.. daar staan er dus ook nog 2-3 van in de kamer.. Ik ben dus ook altijd alles kwijt, vaak vind ik het wel weer terug, maar goed het is wel erg vervelend om iedere keer weer op zoek te moeten naar de autosleutels.. Dingen waar ik een dag mee bezig ben, doet een ander in een uur, of ik doe het gewoon niet .
Ik ben ook al eens ontslagen (jaaaren geleden) omdat ik het werk niet zag, teveel bezig was met lummelen en dus niet geschikt genoeg was. Daarvoor altijd met veel bonje weggegaan bij een bedrijf omdat ik het niet meer trok en me niet op een normale manier kon uiten. Ik was toen jong en had altijd de hoop dat het wel over zou gaan als ik ouder zou worden.
Nu ben ik ouder en nu kom ik er dus achter dat ik dus gewoon geen steek ben opgeschoten. Tijdens de studie waren in de eerste jaren mijn studiegenoten nog eind 10-er begin 20. Dat was leuk, want ik jooeehoede er lekker in mee. Nu worden zij ouder en ik zie hoe ze zich ontwikkeld hebben door de jaren heen en ik ben nog steeds een klojo.. Omdat ik (eindelijk) deze keer wel de studie (zeer waarschijnlijk) ga afronden, moet ik straks ook weer aan het werk. Maar ik zie er als een berg tegenop, want ik zie nog steeds het werk niet liggen, verspil nog veel te veel tijd met het organiseren van mijn spullen en uiteindelijk is er toch weer sprake van chaos, en ik lummel nog steeds teveel. Met als gevolg schaamte, vermijding en wegblijven..
Ik stort me altijd ergens vol enthousiasme in, maar kan dat niet volhouden en dan kak ik in. Een soort omgekeerde diesel of een sportauto waarvan de benzine opraakt.
Hobbies/bevliegingen begin ik, hou ik een tijdje vol en dan kan alle rommel naar zolder, sociale contacten onderhouden kan ik heel slecht, ik ben niet attent een slechte gastvrouw (o ja had je drinken gewild?), een maand voelt soms als 2 dagen, waardoor mensen zich wat verwaarloosd kunnen voelen. Bij extreme drukte raak ik overprikkeld, in het ergste geval zie ik zodra het weer rustig wordt alleen nog zwart-wit met spikkels en word ik misselijk van een nieuwe prikkel. Het heeft ook invloed op mijn weerstand, die vermindert waardoor ik huidproblemen krijg of ziek word.
Bij medium drukte kan ik me wel afsluiten, dan zit ik helemaal in mezelf gekeerd. Waardoor ik soms ineens opkijk omdat er zonder dat ik het bewust in de gaten had visite vertrokken is..
Ik zou zo graag ook georganiseerd iets willen doen, niet altijd over tegenop hoeven zien omdat het zoveel geworden is, niet treuzelen en alles tot het laatste moment laten aankomen. Dingen los kunnen laten, me niet steeds druk maken over bijzaken en onbenulligheden en daar helemaal in opgeslokt raken. Ik voel me nog steeds een groot kind eigenlijk.. Niet altijd ergernis wekken bij anderen..
Lui ben ik niet, want ik doe juist heel veel (tegelijk en door elkaar heen of in gedachten).. Misschien een gebrek aan doorzettingsvermogen of intrensieke motivatie?? Maar bij kleine dingetjes, moet en zal en wil ik het juist we
Wat doet het forum raar, ik word er steeds uitgegooid.
Anyway paarsdekbed. Ik wilde eigenlijk zeggen: wat vetgedrukt is herken ik 100%. Maar ik had dus nog niet alles vet gemaakt. En er mist een groot deel van de tekst.
(Conclusie: ik herken zo goed als jouw hele verhaal) .
woensdag 8 juli 2015 om 22:12
quote:bankje schreef op 08 juli 2015 @ 16:05:
Een vraag aan mensen die een diagnose hebben is bij jullie ook naar medische problemen gekeken? Om alle ander redenen uit te sluiten.
Ik kreeg wel een bloedonderzoek.
En verder is er ook wel goed doorgevraagd over mijn problematiek. Om andere diagnoses uit te sluiten. Ook ben ik bijvoorbeeld getest op autisme.
Maar wat belangrijk is bij de AD(H)D-diagnose: de symptomen moeten er ook al in de kindertijd (lagere school) zijn geweest. Daarom moet er (indien dat nog kan natuurlijk) worden gesproken met ouders of andere familieleden die je goed hebben gekend als kind. En/of schoolrapporten uit die tijd worden ingezien.
Volgens mij is mijn diagnose wel in 2 sessies ofzo gesteld. Maar ik was al wel bekend bij die psychiater en instelling omdat ik daar al in behandeling was. Er was dus al een dossier waar ze ook al veel informatie uit konden halen.
Een vraag aan mensen die een diagnose hebben is bij jullie ook naar medische problemen gekeken? Om alle ander redenen uit te sluiten.
Ik kreeg wel een bloedonderzoek.
En verder is er ook wel goed doorgevraagd over mijn problematiek. Om andere diagnoses uit te sluiten. Ook ben ik bijvoorbeeld getest op autisme.
Maar wat belangrijk is bij de AD(H)D-diagnose: de symptomen moeten er ook al in de kindertijd (lagere school) zijn geweest. Daarom moet er (indien dat nog kan natuurlijk) worden gesproken met ouders of andere familieleden die je goed hebben gekend als kind. En/of schoolrapporten uit die tijd worden ingezien.
Volgens mij is mijn diagnose wel in 2 sessies ofzo gesteld. Maar ik was al wel bekend bij die psychiater en instelling omdat ik daar al in behandeling was. Er was dus al een dossier waar ze ook al veel informatie uit konden halen.
zondag 12 juli 2015 om 08:46
Vervelend, Rose, want werk voor maximaal 6 uur per dag is nauwelijks te vinden. Zelf kan ik wel gewoon werken, maar na 8 uur ben ik geestelijk ook echt op. Opladen tussendoor kan eigenlijk niet, dus het is wel zwaar, zeker omdat ik een erg hectische baan heb.
Komende week hoef ik maar 3 dagen te werken. Elke keer 1 dag werken en dan 1 dag vrij. Heerlijk!
Laatst hadden we een feest bij ons thuis, buiten. Ik ben een paar keer in mijn eentje naar binnen gegaan om even op te laden. Dat heb ik echt nodig in al die drukte.
Komende week hoef ik maar 3 dagen te werken. Elke keer 1 dag werken en dan 1 dag vrij. Heerlijk!
Laatst hadden we een feest bij ons thuis, buiten. Ik ben een paar keer in mijn eentje naar binnen gegaan om even op te laden. Dat heb ik echt nodig in al die drukte.
zondag 12 juli 2015 om 08:47
quote:bankje schreef op 12 juli 2015 @ 08:34:
Hoe gaat het met jullie?
komende week krijg ik de uitslag van het bloedonderzoek. Ik heb oude rapporten gevonden waar dus steeds de opmerkingen; zit te dromen, netter werken, vermeld staan.
Spannend!
Ik was op school vooral afgeleid door anderen. Dus snel kletsen en zo. Maar dromen kon ik ook erg goed
Hoe gaat het met jullie?
komende week krijg ik de uitslag van het bloedonderzoek. Ik heb oude rapporten gevonden waar dus steeds de opmerkingen; zit te dromen, netter werken, vermeld staan.
Spannend!
Ik was op school vooral afgeleid door anderen. Dus snel kletsen en zo. Maar dromen kon ik ook erg goed
zondag 12 juli 2015 om 09:13
quote:bankje schreef op 12 juli 2015 @ 08:34:
Hoe gaat het met jullie?
komende week krijg ik de uitslag van het bloedonderzoek. Ik heb oude rapporten gevonden waar dus steeds de opmerkingen; zit te dromen, netter werken, vermeld staan.
Herkenbaar van die rapporten Bankje! Wat ik me trouwens ook nog herinner van school is dat mijn vakje onder mijn bureau waar je schoolspulletjes in lagen (schriften, werkboeken etc) altijd zo'n puinhoop was.
Verder ging het de laatste weken niet zo goed: ik had iets te veel ingepland. Oftewel te weinig oplaad-momenten gehad. Met als resultaat dat ik steeds gestresster, chaotischer, opgejaagder, "overspannender", vermoeider, etc.etc. raakte. Uiteindelijk kon ik de hele dag wel janken, uit vermoeidheid en frustratie.
En toen ik me had aangemeld voor een leuke zomercursus, voor de komende 5 weken voor een paar uurtjes per week, ben ik zo'n beetje ingestort. Ik wilde de cursus zó graag doen (= uitproberen van nieuwe hobby, staat al tig jaar op mijn lijstje) maar het idee dat ik dan weer een paar uur minder oplaadtijd zal hebben, dat trek ik niet.
Nu heb ik van mijn (vrijwilligers)werk een week vrij/"time-out" gekregen. Ik hoop de komende week dus weer wat te kunnen opladen. En ik ga sowieso -tijdelijk- een dagdeel minder werken zodat ik hopelijk energie zal hebben voor de zomercursus.
En mijn week zag er vóór die tijd ook al uit als die van een 80+er. Dat maakt het zo frustrerend: dat zelfs een bejaardenritme al teveel voor mij is.
Maar goed. Ik heb lekker veel boeken in huis. Dus ik hoop veel te kunnen lezen, en te kunnen "chillen" met de kat op de bank. En ik hoop lekker veel frisse buitenlucht te kunnen opsnuiven. (Met een beetje zon graag ).
Ben ook wel benieuwd hoe het met de anderen gaat.
Heeft pamelacourson nog op tijd de paspoorten kunnen regelen? (Vast wel!).
Hoe gaat het met jullie?
komende week krijg ik de uitslag van het bloedonderzoek. Ik heb oude rapporten gevonden waar dus steeds de opmerkingen; zit te dromen, netter werken, vermeld staan.
Herkenbaar van die rapporten Bankje! Wat ik me trouwens ook nog herinner van school is dat mijn vakje onder mijn bureau waar je schoolspulletjes in lagen (schriften, werkboeken etc) altijd zo'n puinhoop was.
Verder ging het de laatste weken niet zo goed: ik had iets te veel ingepland. Oftewel te weinig oplaad-momenten gehad. Met als resultaat dat ik steeds gestresster, chaotischer, opgejaagder, "overspannender", vermoeider, etc.etc. raakte. Uiteindelijk kon ik de hele dag wel janken, uit vermoeidheid en frustratie.
En toen ik me had aangemeld voor een leuke zomercursus, voor de komende 5 weken voor een paar uurtjes per week, ben ik zo'n beetje ingestort. Ik wilde de cursus zó graag doen (= uitproberen van nieuwe hobby, staat al tig jaar op mijn lijstje) maar het idee dat ik dan weer een paar uur minder oplaadtijd zal hebben, dat trek ik niet.
Nu heb ik van mijn (vrijwilligers)werk een week vrij/"time-out" gekregen. Ik hoop de komende week dus weer wat te kunnen opladen. En ik ga sowieso -tijdelijk- een dagdeel minder werken zodat ik hopelijk energie zal hebben voor de zomercursus.
En mijn week zag er vóór die tijd ook al uit als die van een 80+er. Dat maakt het zo frustrerend: dat zelfs een bejaardenritme al teveel voor mij is.
Maar goed. Ik heb lekker veel boeken in huis. Dus ik hoop veel te kunnen lezen, en te kunnen "chillen" met de kat op de bank. En ik hoop lekker veel frisse buitenlucht te kunnen opsnuiven. (Met een beetje zon graag ).
Ben ook wel benieuwd hoe het met de anderen gaat.
Heeft pamelacourson nog op tijd de paspoorten kunnen regelen? (Vast wel!).
zondag 12 juli 2015 om 09:19
quote:pamelacourson schreef op 12 juli 2015 @ 08:47:
[...]
Spannend!
Ik was op school vooral afgeleid door anderen. Dus snel kletsen en zo. Maar dromen kon ik ook erg goed
Ik dacht dat pamelacourson inmiddels wel mét nieuwe paspoorten op haar vakantieadres zou zitten. (Nog?) Niet dus.
Ik was op school ook altijd érg snel afgeleid.
En ik stond bekend om mijn eeuwige gegiechel. Ik mocht dus ook niet naast mijn vriendinnen zitten. Want als we elkaar aankeken kregen we al de slappe lach. (arme leraren)
[...]
Spannend!
Ik was op school vooral afgeleid door anderen. Dus snel kletsen en zo. Maar dromen kon ik ook erg goed
Ik dacht dat pamelacourson inmiddels wel mét nieuwe paspoorten op haar vakantieadres zou zitten. (Nog?) Niet dus.
Ik was op school ook altijd érg snel afgeleid.
En ik stond bekend om mijn eeuwige gegiechel. Ik mocht dus ook niet naast mijn vriendinnen zitten. Want als we elkaar aankeken kregen we al de slappe lach. (arme leraren)
