Psyche
alle pijlers
Ik ben doodmoe (en moeder)
dinsdag 13 oktober 2015 om 23:25
Ik heb 2 jonge kinderen van onder de 6 jaar, werk 2 dagen in de week en bijna alles komt op mij aan omdat vriend heel veel weg is voor werk. En ik ben doodmoe en ik zit echt al 2-3 weken in zo'n negatieve cirkel. Niet dat ik depressief ben (ik weet hoe dat is) maar mijn lichaam is gewoon op en ik snak naar een hele dag luieren. En het liefst zelfs een hele week.. Ik heb al 2 weken hoofpijn, ik vergeet dingen/afspraken, beide kinderen slapen slecht (ik ben zeker 3x per nacht wakker), ik heb problemen met de oudste qua gedrag en heb aan de bel getrokken en heb deze week een eerste gesprek gehad van het CJG en ws wordt hij onderzocht op adhd. Beide kids vreten heel veel energie maar mijn oudste trekt op dit moment echt heel snel mijn batterij leeg en rond een uur of 3 ben ik echt compleet gesloopt. Ik heb geen moment rust op een dag want mijn jongste zit nog niet op een psz/basisschool. Ik heb niemand die kan oppassen om even bij te slapen. Ik zit wel zo in een soort van sleur 
Wát moet ik in hemelsnaam doen?
Wát moet ik in hemelsnaam doen?
dinsdag 13 oktober 2015 om 23:28
Kalm blijven en alles waarvan je vindt dat 'moet' uitstellen en in het weekend samen doen. Behalve dan de kinderen eten geven en opvoeden. Zorg dat je jouw 'moeten' naast de zorgtaken voor de kinderen reduceert tot nihil.
Als het niet gaat zoals het moet dan moet het maar zoals het gaat.
Als het niet gaat zoals het moet dan moet het maar zoals het gaat.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 13 oktober 2015 om 23:43
dinsdag 13 oktober 2015 om 23:47
dinsdag 13 oktober 2015 om 23:53
Hulp kun je vragen in je naaste omgeving. Maar ook met andere moeders praten helpt denk ik. Elke moeder is chronisch moe. Zeker met jonge kinderen. Als je met je kind naar de adhdhulp gaat, kun je meteen je eigen problemen aankaarten. En bij extreme vermoeidheid kan een keer bloed prikken ook geen kwaad.
woensdag 14 oktober 2015 om 01:00
Ja, ik zou ook zeggen, een dagje naar de crèche zodat je wat rust kunt krijgen. Financieel kan ik niet beoordelen, maar een keer moet de eerste keer zijn en de meeste kinderen vinden het erg leuk daar.
Maar begrijp je probleem, de eerste jaren zijn tropenjaren. Kun je ook niet samen met je jongste in bed gaan liggen als de oudste naar school is. Gewoon met elkaar in 1 bed, gezellig keuteren en dan samen in slaap vallen.
En kan de jongste misschien al een keer naar een peuterspeelzaal wellicht, zodat je in die uurtjes wat rust pakt?
Maar begrijp je probleem, de eerste jaren zijn tropenjaren. Kun je ook niet samen met je jongste in bed gaan liggen als de oudste naar school is. Gewoon met elkaar in 1 bed, gezellig keuteren en dan samen in slaap vallen.
En kan de jongste misschien al een keer naar een peuterspeelzaal wellicht, zodat je in die uurtjes wat rust pakt?
woensdag 14 oktober 2015 om 01:01
Twee dagen in de week opvang. Zodat je een dag vrij bent en je schoonmoeder ook weer gewoon oma kan zijn.
Opvang is niet een gruweloord. De meeste kinderen vinden het juist erg leuk. En de overheid betaalt een flink deel mee, afhankelijk van je inkomen.
Opvang is niet een gruweloord. De meeste kinderen vinden het juist erg leuk. En de overheid betaalt een flink deel mee, afhankelijk van je inkomen.
Dit is mijn uitspraak en daar moet u het mee doen.
woensdag 14 oktober 2015 om 07:19
quote:La-di-da schreef op 13 oktober 2015 @ 23:45:
Louise moet ik dat via de huisarts spelen of aankaarten bij het CJG?
Extra hulp via de gemeente kun je wel vergeten. Je hebt een partner die bij kan springen.
Iemand die ik ken kreeg zelfs geen hulp met een tweeling toen haar partner langdurig ziek was en niet meer bij kon springen.
Je zult het toch moeten zoeken in je eigen netwerk of betaalde opvang moeten gebruiken. Als je dat laatste niet wilt, dan is de nood blijkbaar nog niet hoog genoeg.
Louise moet ik dat via de huisarts spelen of aankaarten bij het CJG?
Extra hulp via de gemeente kun je wel vergeten. Je hebt een partner die bij kan springen.
Iemand die ik ken kreeg zelfs geen hulp met een tweeling toen haar partner langdurig ziek was en niet meer bij kon springen.
Je zult het toch moeten zoeken in je eigen netwerk of betaalde opvang moeten gebruiken. Als je dat laatste niet wilt, dan is de nood blijkbaar nog niet hoog genoeg.
woensdag 14 oktober 2015 om 07:29
woensdag 14 oktober 2015 om 08:15
Wat doe je in de avond TO? Hoe laat gaat de oudste naar bed?
Zorg je dan nog veel voor je man na zijn werk of doe je nog van alles in het huishouden? Wellicht loont het ook om daarin even te kijken wat je kunt missen om te doen zodat je een avond op de bank kunt bijkomen of eens weg kan als je man om 19:00u thuis is.
Zorg je dan nog veel voor je man na zijn werk of doe je nog van alles in het huishouden? Wellicht loont het ook om daarin even te kijken wat je kunt missen om te doen zodat je een avond op de bank kunt bijkomen of eens weg kan als je man om 19:00u thuis is.
woensdag 14 oktober 2015 om 08:36
Waarom werkt je man zulke lange dagen? Kun je dingen anders organiseren? Een schoonmaakster inhuren? Dan wordt alles gedaan wat elke week nodig is, en hoef je daar niet over na te denken.
Toen mijn kinderen klein waren is mijn man vroeger gaan werken (dit moet natuurlijk wel kunnen) die ging dan even voor zessen de deur uit. Dan was zijn reistijd korter omdat hij voor de drukte uit ging. Daardoor was hij ook weer eerder thuis. Hij maakte dagen van negen uur maar zat altijd voor zes uur weer met ons aan het avondeten. Ik vond opstaan zonder hem veel relaxter met drie frisse fitte kinderen, dan met drie vermoeide kinderen eten en ze ook nog naar bed brengen zonder hem.
Echter bij zijn werk hoorden ook avonden waarop gewerkt moest worden en ook calamiteiten waardoor hij er niet kon zijn. Op avonden dat ik al wist dat hij niet zou komen, plande ik het avondeten extra vroeg zodat de kinderen nog zin hadden, at ik iets wat zij graag aten, ging ik ze vroeg badderen, en dan mochten ze nog even 'opblijven.' Bij calamiteiten op het werk hadden we altijd zo vroeg mogelijk overleg, waardoor ik tijd genoeg had om mijn planning aan te passen.
Toen mijn kinderen klein waren is mijn man vroeger gaan werken (dit moet natuurlijk wel kunnen) die ging dan even voor zessen de deur uit. Dan was zijn reistijd korter omdat hij voor de drukte uit ging. Daardoor was hij ook weer eerder thuis. Hij maakte dagen van negen uur maar zat altijd voor zes uur weer met ons aan het avondeten. Ik vond opstaan zonder hem veel relaxter met drie frisse fitte kinderen, dan met drie vermoeide kinderen eten en ze ook nog naar bed brengen zonder hem.
Echter bij zijn werk hoorden ook avonden waarop gewerkt moest worden en ook calamiteiten waardoor hij er niet kon zijn. Op avonden dat ik al wist dat hij niet zou komen, plande ik het avondeten extra vroeg zodat de kinderen nog zin hadden, at ik iets wat zij graag aten, ging ik ze vroeg badderen, en dan mochten ze nog even 'opblijven.' Bij calamiteiten op het werk hadden we altijd zo vroeg mogelijk overleg, waardoor ik tijd genoeg had om mijn planning aan te passen.
