Psyche
alle pijlers
Meedogenloze normen
zondag 1 november 2015 om 14:39
Toch de stap genomen voor een topic. Ben een beetje bang voor de reacties en dat het te confronterend is. Maar tegelijkertijd wil ik ook helen en werken aan mijn problemen. Ik ben soms zo klaar met mijzelf en ik wil weer gaan leven ipv gevangen te zitten met mijn eigen gedachtes.
Ik ben sinds een korte tijd in therapie, waar ik wel blij mee ben. Ik leer van/over andere mensen, krijg veel (zelf)inzichten en heb het idee dat ik wel verder kan komen. 1 van de dingen waar ik heel erg tegenaan loop is dat ik meedogenloze normen heb over andere mensen. Ik vind er altijd wel wat van, meestal negatief. Vind mensen vaak stom, irritant, dom, onaardig, onsociaal etc etc. Ik vind het heel vermoeiend om de hele tijd er wat van te vinden en dat ik er zoveel mee bezig ben. Ik wou dat ik het meer kon los laten en mensen kan laten zijn zoals ze zijn. Ik ben er ondertussen ook achter waarom dit probleem heb.....Door mijn jeugd waar ik emotioneel verwaarloosd werd, weinig bevestiging kreeg dat ik er mocht zijn en aandacht voor identiteitsontwikkeling etc etc. Hunkerend naar het gevoel dat ik op deze wereld mag zijn, heb ik deze copingmechanisme ontwikkeld. Mijzelf continu vergelijken met anderen zodat ik mijn kwetsbare ego kan opkrikken. Minder denken over anderen, omdat ik zoveel dingen "overleefd" heb en het zo "goed doe". Ik denk minder over anderen, zodat ik het gevoel heb dat ik het goed gedaan hebt tot nu toe en er mag zijn.
Ik ben zo moe van mijzelf en dit gedrag/gedachtegangetje. Ik wou dat ik het meer kon loslaten en mij niet zo druk over kon maken over wat anderen doen, denken en vinden. Hoe kan ik hieraan werken?
Bedankt voor alle reacties en adviezen
Ik ben sinds een korte tijd in therapie, waar ik wel blij mee ben. Ik leer van/over andere mensen, krijg veel (zelf)inzichten en heb het idee dat ik wel verder kan komen. 1 van de dingen waar ik heel erg tegenaan loop is dat ik meedogenloze normen heb over andere mensen. Ik vind er altijd wel wat van, meestal negatief. Vind mensen vaak stom, irritant, dom, onaardig, onsociaal etc etc. Ik vind het heel vermoeiend om de hele tijd er wat van te vinden en dat ik er zoveel mee bezig ben. Ik wou dat ik het meer kon los laten en mensen kan laten zijn zoals ze zijn. Ik ben er ondertussen ook achter waarom dit probleem heb.....Door mijn jeugd waar ik emotioneel verwaarloosd werd, weinig bevestiging kreeg dat ik er mocht zijn en aandacht voor identiteitsontwikkeling etc etc. Hunkerend naar het gevoel dat ik op deze wereld mag zijn, heb ik deze copingmechanisme ontwikkeld. Mijzelf continu vergelijken met anderen zodat ik mijn kwetsbare ego kan opkrikken. Minder denken over anderen, omdat ik zoveel dingen "overleefd" heb en het zo "goed doe". Ik denk minder over anderen, zodat ik het gevoel heb dat ik het goed gedaan hebt tot nu toe en er mag zijn.
Ik ben zo moe van mijzelf en dit gedrag/gedachtegangetje. Ik wou dat ik het meer kon loslaten en mij niet zo druk over kon maken over wat anderen doen, denken en vinden. Hoe kan ik hieraan werken?
Bedankt voor alle reacties en adviezen
zondag 1 november 2015 om 14:48
steeds als je iets negatiefs wil zeggen of denken, zeg je tegen jezelf: stop. en probeer niet te veroordelen.
dat geeft je zo'n bevrijdend gevoel, dat je het vaker wil doen.
'verbaas u niet, verwonder u slechts.'
behalve als iemand zich echt kut gedraagt, dan geef je hem natuurlijk een klap voor zijn bek.
dat geeft je zo'n bevrijdend gevoel, dat je het vaker wil doen.
'verbaas u niet, verwonder u slechts.'
behalve als iemand zich echt kut gedraagt, dan geef je hem natuurlijk een klap voor zijn bek.
zondag 1 november 2015 om 14:49
Ik denk dat 99 procent van de mensen dit wel herkent
Een norm die je jezelf oplegt om maar goed genoeg te zijn, leg je ongewild ook de ander op. Als de ander dom is, ben jij heel slim. Tot je iets doms doet en jezelf op je flikker geeft dat je 'verlaagd' hebt tot dat domme niveau. Jezelf in stilte straffen is makkelijk, niemand ziet het, het is jouw geheimpje en je haalt er iets uit wat je in de wereld daarbuiten weer kunt inzetten om je groter en belangrijker voor te doen. Een ander op z'n flikker geven omdat hij/zij stom, dom, asociaal, onfatsoenlijk is, daar kom je niet mee weg dus blijf je in je hoofd de andere bekritiseren.
Hoe je er aan werkt is zoals met veel van dit soort processen: je legt jezelf minder die hoge normen op. Je 'blundert' opzettelijk iets meer dan je van jezelf gewend bent. Het gevoel wat naar boven komt als je blundert en niet zo volmaakt bent, is het gevoel van kwetsbaarheid. Je bent ineens heel menselijk en daar is niets mis mee. Alleen geloof je nog niet dat als jij niet volmaakt bent, je nog steeds perfect bent. Meedogenloze normen zijn er om de realiteit buiten de deur te houden. Een realiteit die voor een kind overweldigend is, maar voor een volwassene allang niet meer.
Heel veel succes met dit ombuigen, het is keihard werken, ik weet er alles van
Een norm die je jezelf oplegt om maar goed genoeg te zijn, leg je ongewild ook de ander op. Als de ander dom is, ben jij heel slim. Tot je iets doms doet en jezelf op je flikker geeft dat je 'verlaagd' hebt tot dat domme niveau. Jezelf in stilte straffen is makkelijk, niemand ziet het, het is jouw geheimpje en je haalt er iets uit wat je in de wereld daarbuiten weer kunt inzetten om je groter en belangrijker voor te doen. Een ander op z'n flikker geven omdat hij/zij stom, dom, asociaal, onfatsoenlijk is, daar kom je niet mee weg dus blijf je in je hoofd de andere bekritiseren.
Hoe je er aan werkt is zoals met veel van dit soort processen: je legt jezelf minder die hoge normen op. Je 'blundert' opzettelijk iets meer dan je van jezelf gewend bent. Het gevoel wat naar boven komt als je blundert en niet zo volmaakt bent, is het gevoel van kwetsbaarheid. Je bent ineens heel menselijk en daar is niets mis mee. Alleen geloof je nog niet dat als jij niet volmaakt bent, je nog steeds perfect bent. Meedogenloze normen zijn er om de realiteit buiten de deur te houden. Een realiteit die voor een kind overweldigend is, maar voor een volwassene allang niet meer.
Heel veel succes met dit ombuigen, het is keihard werken, ik weet er alles van
zondag 1 november 2015 om 14:49
Goed van je dat je inziet waarom je zo negatief naar mensen kijkt. Ik vraag me dan af, doe je er ook iets mee of denk je het alleen maar? Uit je het bijv. naar die mensen of praat je over die mensen met anderen? Handvatten kan ik je niet geven want weet er niet zoveel van af. Wat zegt je therapeut erover en wat voor oplossingen worden daar aangeboden?
Harry stared at the word "Pig," and looked up at the tiny owl now fluttering around the light fixture on the ceiling. He had never seen anything that looked less like a pig.
zondag 1 november 2015 om 14:53
quote:KingImmortal schreef op 01 november 2015 @ 14:48:
steeds als je iets negatiefs wil zeggen of denken, zeg je tegen jezelf: stop. en probeer niet te veroordelen.
dat geeft je zo'n bevrijdend gevoel, dat je het vaker wil doen.
'verbaas u niet, verwonder u slechts.'
behalve als iemand zich echt kut gedraagt, dan geef je hem natuurlijk een klap voor zijn bek.
steeds als je iets negatiefs wil zeggen of denken, zeg je tegen jezelf: stop. en probeer niet te veroordelen.
dat geeft je zo'n bevrijdend gevoel, dat je het vaker wil doen.
'verbaas u niet, verwonder u slechts.'
behalve als iemand zich echt kut gedraagt, dan geef je hem natuurlijk een klap voor zijn bek.
zondag 1 november 2015 om 14:54
Goed dat je therapie hebt.
Misschien is de basis dat je tegen jezelf zegt: ik ben ik, en zij zijn zij. Niemand is beter/slimmer/grappiger/sneller, etc. We zijn allemaal ánders. En anders kan juist leuk zijn, of interessant. Dus als iemand anders iets doet wat jou irriteert, omdat jij van jezelf vind dat je het beter kunt dan de ander, denk je 'tja, zo kan het ook. Wat voor mij werkt, hoeft voor iemand anders niet te werken'.
Misschien is de basis dat je tegen jezelf zegt: ik ben ik, en zij zijn zij. Niemand is beter/slimmer/grappiger/sneller, etc. We zijn allemaal ánders. En anders kan juist leuk zijn, of interessant. Dus als iemand anders iets doet wat jou irriteert, omdat jij van jezelf vind dat je het beter kunt dan de ander, denk je 'tja, zo kan het ook. Wat voor mij werkt, hoeft voor iemand anders niet te werken'.
zondag 1 november 2015 om 14:58
Ik vind het ook goed dat je het al van jezelf inziet. Dat is vaak stap 1.
Verder denk ik dat het helemaal niet zo erg is als je negatief denkt over andere mensen in termen van: dom/irritant/onverstandig etc etc. Het gaat er denk ik veel meer om op welke manieren je dat uit. Voel je ook sterk de behoefte om mensen te confronteren met gedrag dat in jouw ogen dom of irritant is? Of blijft het puur bij de gedachten alleen?
Verder helpt het denk ik vooral om positiever in het leven te staan door eens wat vaker je schouders op te halen over dingen, letterlijk te glimlachen en alles vooral lekker dicht bij jezelf te houden, bewust te zijn van dingen waar je van geniet, ook al zijn dat hele kleine dingetjes zoals genieten van lekker eten, een wandeling buiten etc. Door de positieve emoties heel dicht bij jezelf te houden raak je minder gefocust op anderen en ervaar je de dingen waar jij je aan zou ergeren ook minder diep.
Verder denk ik dat het helemaal niet zo erg is als je negatief denkt over andere mensen in termen van: dom/irritant/onverstandig etc etc. Het gaat er denk ik veel meer om op welke manieren je dat uit. Voel je ook sterk de behoefte om mensen te confronteren met gedrag dat in jouw ogen dom of irritant is? Of blijft het puur bij de gedachten alleen?
Verder helpt het denk ik vooral om positiever in het leven te staan door eens wat vaker je schouders op te halen over dingen, letterlijk te glimlachen en alles vooral lekker dicht bij jezelf te houden, bewust te zijn van dingen waar je van geniet, ook al zijn dat hele kleine dingetjes zoals genieten van lekker eten, een wandeling buiten etc. Door de positieve emoties heel dicht bij jezelf te houden raak je minder gefocust op anderen en ervaar je de dingen waar jij je aan zou ergeren ook minder diep.
zondag 1 november 2015 om 14:58
Mediteer je of doe je aan Mindfulness?
Daar leer je om los te laten, niet te oordelen.
Je copingstrategie heeft misschien jarenlang goed gewerkt, maar je bent er zelf ook wel achter: het vréét energie...
Misschien zijn helpende gedachten:
Krijg ik er energie van als ik op alle slakken zout leg? Nee. Word ik er vrolijk van als ik medemensen zo negatief beoordeel? Nee. Zou ik willen dat anderen mij ook de hele tijd negatief beoordelen? Nee.
Daar leer je om los te laten, niet te oordelen.
Je copingstrategie heeft misschien jarenlang goed gewerkt, maar je bent er zelf ook wel achter: het vréét energie...
Misschien zijn helpende gedachten:
Krijg ik er energie van als ik op alle slakken zout leg? Nee. Word ik er vrolijk van als ik medemensen zo negatief beoordeel? Nee. Zou ik willen dat anderen mij ook de hele tijd negatief beoordelen? Nee.
zondag 1 november 2015 om 15:02
quote:Nouschi schreef op 01 november 2015 @ 14:47:
Daar is de therapie toch voor?Hmm ja. maar 1x per week is best weinig. Zeker omdat ik in een groep zit, niet iedereen en alle onderwerpen komen goed en voldoende aan bod. Hier mag ik lekker ego mijn eigen topic over openen. Vooral omdat dit mij zo in de weg zit.
Daar is de therapie toch voor?Hmm ja. maar 1x per week is best weinig. Zeker omdat ik in een groep zit, niet iedereen en alle onderwerpen komen goed en voldoende aan bod. Hier mag ik lekker ego mijn eigen topic over openen. Vooral omdat dit mij zo in de weg zit.
zondag 1 november 2015 om 15:04
zondag 1 november 2015 om 15:05
quote:jadaiswa schreef op 01 november 2015 @ 14:48:
Vooral die therapie goed blijven volgen. Zo te lezen krijg je daar goede inzichten van? Krijg je ook tips om anders te gaan denken? Daarnaast is het ook heel veel oefenen... Succes!
Meestal wel. Het helpt ook om af te kijken van andere mensen. Krijg er ook meer zelfcompassie van. Anders denken nog niet echt.....want het onderwerp meedogenloze normen is nog niet goed aan bod gekomen en ook niet de manier waarop het mij in de weg zit. Maar komt vast nog wel.
Oefenen van wat?
Vooral die therapie goed blijven volgen. Zo te lezen krijg je daar goede inzichten van? Krijg je ook tips om anders te gaan denken? Daarnaast is het ook heel veel oefenen... Succes!
Meestal wel. Het helpt ook om af te kijken van andere mensen. Krijg er ook meer zelfcompassie van. Anders denken nog niet echt.....want het onderwerp meedogenloze normen is nog niet goed aan bod gekomen en ook niet de manier waarop het mij in de weg zit. Maar komt vast nog wel.
Oefenen van wat?
zondag 1 november 2015 om 15:06
quote:Lovestar schreef op 01 november 2015 @ 15:05:
[...]
Meestal wel. Het helpt ook om af te kijken van andere mensen. Krijg er ook meer zelfcompassie van. Anders denken nog niet echt.....want het onderwerp meedogenloze normen is nog niet goed aan bod gekomen en ook niet de manier waarop het mij in de weg zit. Maar komt vast nog wel.
Oefenen van wat?Wat je leert in therapie.
[...]
Meestal wel. Het helpt ook om af te kijken van andere mensen. Krijg er ook meer zelfcompassie van. Anders denken nog niet echt.....want het onderwerp meedogenloze normen is nog niet goed aan bod gekomen en ook niet de manier waarop het mij in de weg zit. Maar komt vast nog wel.
Oefenen van wat?Wat je leert in therapie.
zondag 1 november 2015 om 15:07
quote:KingImmortal schreef op 01 november 2015 @ 14:48:
steeds als je iets negatiefs wil zeggen of denken, zeg je tegen jezelf: stop. en probeer niet te veroordelen.
dat geeft je zo'n bevrijdend gevoel, dat je het vaker wil doen.
'verbaas u niet, verwonder u slechts.'
behalve als iemand zich echt kut gedraagt, dan geef je hem natuurlijk een klap voor zijn bek.
Nu vind ik snel en vaak dat iemand dat doet, maar zal het doen en zeggen dat ik het van jou mocht
Maar is een goede oefening. Gewoon stop tegen mijzelf zeggen en afleiding zoeken.
steeds als je iets negatiefs wil zeggen of denken, zeg je tegen jezelf: stop. en probeer niet te veroordelen.
dat geeft je zo'n bevrijdend gevoel, dat je het vaker wil doen.
'verbaas u niet, verwonder u slechts.'
behalve als iemand zich echt kut gedraagt, dan geef je hem natuurlijk een klap voor zijn bek.
Nu vind ik snel en vaak dat iemand dat doet, maar zal het doen en zeggen dat ik het van jou mocht
Maar is een goede oefening. Gewoon stop tegen mijzelf zeggen en afleiding zoeken.
zondag 1 november 2015 om 15:21
Wat onsterfelijke koning zegt.
En: het zijn maar gedachtes. Je hoeft ze niet serieus te nemen. Ze gaan vanzelf weer weg, als je ze tenminste niet vasthoudt (vasthouden = er over door blijven denken, er op ingaan, tegen jezelf zeggen dat de gedachte stom/terecht/iets anders is).
En: het zijn maar gedachtes. Je hoeft ze niet serieus te nemen. Ze gaan vanzelf weer weg, als je ze tenminste niet vasthoudt (vasthouden = er over door blijven denken, er op ingaan, tegen jezelf zeggen dat de gedachte stom/terecht/iets anders is).
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zondag 1 november 2015 om 15:42
quote:Sensy12 schreef op 01 november 2015 @ 14:49:
Ik denk dat 99 procent van de mensen dit wel herkent
Een norm die je jezelf oplegt om maar goed genoeg te zijn, leg je ongewild ook de ander op. Als de ander dom is, ben jij heel slim. Tot je iets doms doet en jezelf op je flikker geeft dat je 'verlaagd' hebt tot dat domme niveau. Jezelf in stilte straffen is makkelijk, niemand ziet het, het is jouw geheimpje en je haalt er iets uit wat je in de wereld daarbuiten weer kunt inzetten om je groter en belangrijker voor te doen. Een ander op z'n flikker geven omdat hij/zij stom, dom, asociaal, onfatsoenlijk is, daar kom je niet mee weg dus blijf je in je hoofd de andere bekritiseren.
Hoe je er aan werkt is zoals met veel van dit soort processen: je legt jezelf minder die hoge normen op. Je 'blundert' opzettelijk iets meer dan je van jezelf gewend bent. Het gevoel wat naar boven komt als je blundert en niet zo volmaakt bent, is het gevoel van kwetsbaarheid. Je bent ineens heel menselijk en daar is niets mis mee. Alleen geloof je nog niet dat als jij niet volmaakt bent, je nog steeds perfect bent. Meedogenloze normen zijn er om de realiteit buiten de deur te houden. Een realiteit die voor een kind overweldigend is, maar voor een volwassene allang niet meer.
Heel veel succes met dit ombuigen, het is keihard werken, ik weet er alles van
Mooie post. Herkenbare elementen ook.
Ik vind mijzelf ook stom als ik iets moet doen of iets niet moet doen wat ik wel had moeten doen.....Tja, van wie eigenlijk? En daar zit een groot deel van mijn pijn: om het gevoel te hebben ertoe te doen, waardevol te zijn/voelen.
Veel van het bekritiseren gebeurd ook in mijn hoofd, maar ik weet wel zeker dat het (deels ook onderhuids) voelbaar is voor anderen. Voornamelijk door sarcasme en zogenaamd "vragen stellen". Ik vind het niet zo fraai van mijzelf. Ik wil daarom ook werken aan het probleem daaronder, ipv hoe kan ik minder sarcastisch zijn.
Ik zit even te bedenken hoe ik door meer te "blunderen" kan werken aan het kwetsbaar zij meer toe te laten. Ik zit in zo'n vicieus gedachtecirckeltje. Ik blunder, dus ik ben dom etc etc. Nu weet ik dat ik die cirkel moet doorbreken maar hoe? Of gewoon maar doen en proberen niet te veel over na te denken?
Ik denk dat 99 procent van de mensen dit wel herkent
Een norm die je jezelf oplegt om maar goed genoeg te zijn, leg je ongewild ook de ander op. Als de ander dom is, ben jij heel slim. Tot je iets doms doet en jezelf op je flikker geeft dat je 'verlaagd' hebt tot dat domme niveau. Jezelf in stilte straffen is makkelijk, niemand ziet het, het is jouw geheimpje en je haalt er iets uit wat je in de wereld daarbuiten weer kunt inzetten om je groter en belangrijker voor te doen. Een ander op z'n flikker geven omdat hij/zij stom, dom, asociaal, onfatsoenlijk is, daar kom je niet mee weg dus blijf je in je hoofd de andere bekritiseren.
Hoe je er aan werkt is zoals met veel van dit soort processen: je legt jezelf minder die hoge normen op. Je 'blundert' opzettelijk iets meer dan je van jezelf gewend bent. Het gevoel wat naar boven komt als je blundert en niet zo volmaakt bent, is het gevoel van kwetsbaarheid. Je bent ineens heel menselijk en daar is niets mis mee. Alleen geloof je nog niet dat als jij niet volmaakt bent, je nog steeds perfect bent. Meedogenloze normen zijn er om de realiteit buiten de deur te houden. Een realiteit die voor een kind overweldigend is, maar voor een volwassene allang niet meer.
Heel veel succes met dit ombuigen, het is keihard werken, ik weet er alles van
Mooie post. Herkenbare elementen ook.
Ik vind mijzelf ook stom als ik iets moet doen of iets niet moet doen wat ik wel had moeten doen.....Tja, van wie eigenlijk? En daar zit een groot deel van mijn pijn: om het gevoel te hebben ertoe te doen, waardevol te zijn/voelen.
Veel van het bekritiseren gebeurd ook in mijn hoofd, maar ik weet wel zeker dat het (deels ook onderhuids) voelbaar is voor anderen. Voornamelijk door sarcasme en zogenaamd "vragen stellen". Ik vind het niet zo fraai van mijzelf. Ik wil daarom ook werken aan het probleem daaronder, ipv hoe kan ik minder sarcastisch zijn.
Ik zit even te bedenken hoe ik door meer te "blunderen" kan werken aan het kwetsbaar zij meer toe te laten. Ik zit in zo'n vicieus gedachtecirckeltje. Ik blunder, dus ik ben dom etc etc. Nu weet ik dat ik die cirkel moet doorbreken maar hoe? Of gewoon maar doen en proberen niet te veel over na te denken?
zondag 1 november 2015 om 15:45
quote:Pigwidgeon_ schreef op 01 november 2015 @ 14:49:
Goed van je dat je inziet waarom je zo negatief naar mensen kijkt. Ik vraag me dan af, doe je er ook iets mee of denk je het alleen maar? Uit je het bijv. naar die mensen of praat je over die mensen met anderen? Handvatten kan ik je niet geven want weet er niet zoveel van af. Wat zegt je therapeut erover en wat voor oplossingen worden daar aangeboden?
Net in de reactie op Sensy daar wat over geschreven
Mijn therapeuten zegt niet zoveel....Iets wat mij een beetje stoort, ze laten het heel erg aan de groep over, maar soms komen wij er ook niet uit. Ze wijzen ons vooral op de dingen en helpen soms te verklaren waar iets vandaan komt. Oplossingen worden nog niet echt geboden, we zijn vooral bezig met het oké zijn van de onvolkomenheden die we hebben en te verklaren waarom we iets doen of voelen. Wellicht dat verderop in de therapie meer hieraan gewerkt word.
Goed van je dat je inziet waarom je zo negatief naar mensen kijkt. Ik vraag me dan af, doe je er ook iets mee of denk je het alleen maar? Uit je het bijv. naar die mensen of praat je over die mensen met anderen? Handvatten kan ik je niet geven want weet er niet zoveel van af. Wat zegt je therapeut erover en wat voor oplossingen worden daar aangeboden?
Net in de reactie op Sensy daar wat over geschreven
Mijn therapeuten zegt niet zoveel....Iets wat mij een beetje stoort, ze laten het heel erg aan de groep over, maar soms komen wij er ook niet uit. Ze wijzen ons vooral op de dingen en helpen soms te verklaren waar iets vandaan komt. Oplossingen worden nog niet echt geboden, we zijn vooral bezig met het oké zijn van de onvolkomenheden die we hebben en te verklaren waarom we iets doen of voelen. Wellicht dat verderop in de therapie meer hieraan gewerkt word.
zondag 1 november 2015 om 15:53
Ik heb een keer een meditatiecursus gedaan in een boeddhistisch centrum en ik denk dat je daar wat aan kan hebben.
Mocht het meteen weerzin oproepen: boeddhisme an sich is geen geloof en heel praktisch (dus niet zweverig), maar het ligt wel een beetje aan de interpretatie van de mensen van het centrum.
Maar goed. Ik denk dat je sowieso iets kan hebben aan mediteren, omdat je bewuster wordt van je gedachten en je ook leert dat je er niet per se iets mee hoeft te doen. Een gedachte is gewoon een gedachte. Gaat ook weer weg als je er niks mee doet.
Daarnaast doen ze tijdens de cursus oefeningen voor onvoorwaardelijke compassie. Voor jezelf, maar ook voor anderen. Hoe vaker je dat oefent, hoe makkelijker en gewoner het wordt voor je.
Mocht het meteen weerzin oproepen: boeddhisme an sich is geen geloof en heel praktisch (dus niet zweverig), maar het ligt wel een beetje aan de interpretatie van de mensen van het centrum.
Maar goed. Ik denk dat je sowieso iets kan hebben aan mediteren, omdat je bewuster wordt van je gedachten en je ook leert dat je er niet per se iets mee hoeft te doen. Een gedachte is gewoon een gedachte. Gaat ook weer weg als je er niks mee doet.
Daarnaast doen ze tijdens de cursus oefeningen voor onvoorwaardelijke compassie. Voor jezelf, maar ook voor anderen. Hoe vaker je dat oefent, hoe makkelijker en gewoner het wordt voor je.
zondag 1 november 2015 om 15:57
quote:Lovestar schreef op 01 november 2015 @ 15:42:
[...]
Ik zit even te bedenken hoe ik door meer te "blunderen" kan werken aan het kwetsbaar zij meer toe te laten. Ik zit in zo'n vicieus gedachtecirckeltje. Ik blunder, dus ik ben dom etc etc. Nu weet ik dat ik die cirkel moet doorbreken maar hoe? Of gewoon maar doen en proberen niet te veel over na te denken?
Juist wel er over nadenken wat en wanneer je iets gaat verprutsen. Begin heel klein zodat het gevoelsmatig te behappen is en jij je gedachten, gevoel en reactie als het ware in slow motion kunt zien. Als je bijvoorbeeld gewend bent om je haar altijd perfect in model te hebben, ga je een keer naar buiten zonder de perfecte coupe. Ik noem maar wat. Je neemt iets kleins wat gevoelsmatig te behappen is, maar je wel net genoeg ongemak geeft, zodat je het onderliggende gevoel kan bereiken. In de therapie - zeker als je al wat verder bent - draait alles om contact maken met dat kwetsbare gevoel (of waardeloze gevoel dat je buiten de deur wilt houden) zonder erover te oordelen.
Het is net als met afpellen van een uit: de meedogenloze norm is de buitenste laag, als je die niet inzet (dus af pelt) dan verschijnt de laag daaronder. Dat kan een naar gevoel zijn, een pijn, een woede, van alles eigenlijk. Je daalt af in jezelf en komt naarmate je verder gaat, meer 'rotzooi' tegen. Dat wil je niet, niemand wil dat eigenlijk en daarom zijn die patronen zo hardnekkig; ze houden pijn buiten je bewustzijn. Jij bent af en toe ook dom of onhandig of wat dan ook. Als dat mag van jezelf dan zie je de noodzaak om een ander te bekritiseren niet. Je bent oké zoals je bent en kijkt met dezelfde milde blik naar een ander die dom is of onhandig doet.
[...]
Ik zit even te bedenken hoe ik door meer te "blunderen" kan werken aan het kwetsbaar zij meer toe te laten. Ik zit in zo'n vicieus gedachtecirckeltje. Ik blunder, dus ik ben dom etc etc. Nu weet ik dat ik die cirkel moet doorbreken maar hoe? Of gewoon maar doen en proberen niet te veel over na te denken?
Juist wel er over nadenken wat en wanneer je iets gaat verprutsen. Begin heel klein zodat het gevoelsmatig te behappen is en jij je gedachten, gevoel en reactie als het ware in slow motion kunt zien. Als je bijvoorbeeld gewend bent om je haar altijd perfect in model te hebben, ga je een keer naar buiten zonder de perfecte coupe. Ik noem maar wat. Je neemt iets kleins wat gevoelsmatig te behappen is, maar je wel net genoeg ongemak geeft, zodat je het onderliggende gevoel kan bereiken. In de therapie - zeker als je al wat verder bent - draait alles om contact maken met dat kwetsbare gevoel (of waardeloze gevoel dat je buiten de deur wilt houden) zonder erover te oordelen.
Het is net als met afpellen van een uit: de meedogenloze norm is de buitenste laag, als je die niet inzet (dus af pelt) dan verschijnt de laag daaronder. Dat kan een naar gevoel zijn, een pijn, een woede, van alles eigenlijk. Je daalt af in jezelf en komt naarmate je verder gaat, meer 'rotzooi' tegen. Dat wil je niet, niemand wil dat eigenlijk en daarom zijn die patronen zo hardnekkig; ze houden pijn buiten je bewustzijn. Jij bent af en toe ook dom of onhandig of wat dan ook. Als dat mag van jezelf dan zie je de noodzaak om een ander te bekritiseren niet. Je bent oké zoals je bent en kijkt met dezelfde milde blik naar een ander die dom is of onhandig doet.
