Overig
alle pijlers
Kerstverdriet
woensdag 16 december 2015 om 15:25
Zijn er meer mensen met pijn in hun hart in deze dagen?
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
vrijdag 25 december 2015 om 23:26
quote:Eleonora-1 schreef op 25 december 2015 @ 23:20:
Klinkt raar maar zo'n eh... 'thuisgevoel' heb ik ook bij o.a. Friends.
Dat staat dan aan, al is het maar behang, en dat stelt me gerust.
Wat leuk, dit ervaar ik precies zo. Als ik me rot of verdrietig voel zet ik Friends op en daarna voel ik me vrijwel altijd wat beter.
Vooral gisteravond en vanmorgen had ik even een moeilijk moment, maar mijn sores valt bij al wat hierboven geschreven is in het niet. Knuffel voor jullie.
Klinkt raar maar zo'n eh... 'thuisgevoel' heb ik ook bij o.a. Friends.
Dat staat dan aan, al is het maar behang, en dat stelt me gerust.
Wat leuk, dit ervaar ik precies zo. Als ik me rot of verdrietig voel zet ik Friends op en daarna voel ik me vrijwel altijd wat beter.
Vooral gisteravond en vanmorgen had ik even een moeilijk moment, maar mijn sores valt bij al wat hierboven geschreven is in het niet. Knuffel voor jullie.
vrijdag 25 december 2015 om 23:31
quote:Sunemom schreef op 25 december 2015 @ 22:59:
[...]
Ik heb normaal 1 keer per week therapie, nu pas 8 januari weer en ik heb een hele lieve vriendin maar de zie ik ook pas over anderhalve week
Schoonfamilie verwacht dat ik door ga, dat onze dochter niet meer genoemd wordt, dat het gewoon normaal en gezellig is. Nou ja ze verwachten vanalles wat ik niet kan. Ik wil alleen maar dat onze dochter erbij mag horen, een keer horen dat zij het ook erg vinden, een knuffel als ik mijn tranen verbijt i.p.v een verwijtende blik of gezucht
Ze zijn eindelijk naar huis...
Man is na het eten weer naar boven verdwenen, de kinderen heb ik om 21.30 op bed gelegd en schoonfamilie loopt nu net de deur uit. Mijn huiskamer is nog ontploft en ik ben er klaar mee, totaal gesloopt. De zooi schuif ik de keuken nog in en dan ga ik op de bank liggen. Ik zie de rotzooi morgen wel verder en ik moet er niet aan denken bij man te kruipen nu. Ik hoop eigenlijk dat ik gewoon een nacht kan slapen
voor jullie allemaalGod, wat een ellende. Natuurlijk hoort je dochter erbij, dat is en blijft een deel van je gezin... wat verdrietig dat je dit nu met niemand kan delen.
[...]
Ik heb normaal 1 keer per week therapie, nu pas 8 januari weer en ik heb een hele lieve vriendin maar de zie ik ook pas over anderhalve week
Schoonfamilie verwacht dat ik door ga, dat onze dochter niet meer genoemd wordt, dat het gewoon normaal en gezellig is. Nou ja ze verwachten vanalles wat ik niet kan. Ik wil alleen maar dat onze dochter erbij mag horen, een keer horen dat zij het ook erg vinden, een knuffel als ik mijn tranen verbijt i.p.v een verwijtende blik of gezucht
Ze zijn eindelijk naar huis...
Man is na het eten weer naar boven verdwenen, de kinderen heb ik om 21.30 op bed gelegd en schoonfamilie loopt nu net de deur uit. Mijn huiskamer is nog ontploft en ik ben er klaar mee, totaal gesloopt. De zooi schuif ik de keuken nog in en dan ga ik op de bank liggen. Ik zie de rotzooi morgen wel verder en ik moet er niet aan denken bij man te kruipen nu. Ik hoop eigenlijk dat ik gewoon een nacht kan slapen
voor jullie allemaalGod, wat een ellende. Natuurlijk hoort je dochter erbij, dat is en blijft een deel van je gezin... wat verdrietig dat je dit nu met niemand kan delen.
vrijdag 25 december 2015 om 23:38
@ Uncharted
Leed is zo lastig af te wegen he....
Jouw pijn doet ook zeer namelijk, ook al vind je andermans pijn heftiger.
Dat helpt niet tegen jouw verdriet.
Gisteren waren mijn beste vrienden bij me en twee zijn er onlangs hun baan kwijtgeraakt.
Een van de twee was al vijfentwintig jaar aan het werk daar, opgeklommen van verpleegkundige naar management, drie afdelingen onder haar hoede tot voor kort en dan een reorganisatie, 47 zijn en per aanstaande 1 april op straat staan.
Ze was kapot van verdriet maar vond dat ze niet moest zeuren tegen mij vanwege mijn puinhopige leven, onzekere bestaan enzovoort.
Maar zo werkt het niet.
Wat zij meemaakt is afschuwelijk. Zeker voor iemand die hooguit een keer per drie jaar ziek was en werkelijk stapelgek was op haar werk.
Doet ontzettend zeer.
Voelt verschrikkelijk.
En mag er ook zijn als ze bij mij is, waar het ruk gaat, al een paar jaar.
Wat leuk dat jij dat ook hebt met Friends.
Heb je het met meer series? Of alleen met Friends?
Ik heb het dus ook met Frasier en Modern Family. Dat kan ik steeds opnieuw kijken, puur omdat het me rust geeft.
Ik lees er gerust een boek bij of zit er bij te forummen.
Als ik die stemmen maar hoor.
Leed is zo lastig af te wegen he....
Jouw pijn doet ook zeer namelijk, ook al vind je andermans pijn heftiger.
Dat helpt niet tegen jouw verdriet.
Gisteren waren mijn beste vrienden bij me en twee zijn er onlangs hun baan kwijtgeraakt.
Een van de twee was al vijfentwintig jaar aan het werk daar, opgeklommen van verpleegkundige naar management, drie afdelingen onder haar hoede tot voor kort en dan een reorganisatie, 47 zijn en per aanstaande 1 april op straat staan.
Ze was kapot van verdriet maar vond dat ze niet moest zeuren tegen mij vanwege mijn puinhopige leven, onzekere bestaan enzovoort.
Maar zo werkt het niet.
Wat zij meemaakt is afschuwelijk. Zeker voor iemand die hooguit een keer per drie jaar ziek was en werkelijk stapelgek was op haar werk.
Doet ontzettend zeer.
Voelt verschrikkelijk.
En mag er ook zijn als ze bij mij is, waar het ruk gaat, al een paar jaar.
Wat leuk dat jij dat ook hebt met Friends.
Heb je het met meer series? Of alleen met Friends?
Ik heb het dus ook met Frasier en Modern Family. Dat kan ik steeds opnieuw kijken, puur omdat het me rust geeft.
Ik lees er gerust een boek bij of zit er bij te forummen.
Als ik die stemmen maar hoor.
vrijdag 25 december 2015 om 23:41
Dank jullie lieverds. Ik zit nu keihard te janken, omdat jullie bevestigen dat het ok is dat ze er voor mij bijhoort. Ik mis mijn kinderen zo ongelooflijk erg.
Ik heb dat ook een beetje Leo. Ik kijk 's nachts heel vaak naar Medisch Centrum West (kan de verhaallijn dromen), maakt niks uit als ik stukken mis. Het is vertrouwd en het verdrijft de stilte. Het houdt me "in leven" 's nachts. In volledige stilte weet ik helemaal niet hoe ik de nachten doorkom. Ik raak zo vreselijk in paniek als ik nachtmerries heb, dan houdt dit me overeind.
Ik heb dat ook een beetje Leo. Ik kijk 's nachts heel vaak naar Medisch Centrum West (kan de verhaallijn dromen), maakt niks uit als ik stukken mis. Het is vertrouwd en het verdrijft de stilte. Het houdt me "in leven" 's nachts. In volledige stilte weet ik helemaal niet hoe ik de nachten doorkom. Ik raak zo vreselijk in paniek als ik nachtmerries heb, dan houdt dit me overeind.
vrijdag 25 december 2015 om 23:58
quote:Eleonora-1 schreef op 25 december 2015 @ 23:38:
@ Uncharted
Leed is zo lastig af te wegen he....
Jouw pijn doet ook zeer namelijk, ook al vind je andermans pijn heftiger.
Dat helpt niet tegen jouw verdriet.
[...]
Wat leuk dat jij dat ook hebt met Friends.
Heb je het met meer series? Of alleen met Friends?
Ik heb het dus ook met Frasier en Modern Family. Dat kan ik steeds opnieuw kijken, puur omdat het me rust geeft.
Ik lees er gerust een boek bij of zit er bij te forummen.
Als ik die stemmen maar hoor.
Ja, ik weet het. Als ik in de spreekkamer aan een patiënt vraag hoeveel pijn hij/zij heeft, dan krijg ik ook vaak het antwoord 'tsja, pijn is relatief'. Soms ben ik jaloers op mensen van dezelfde leeftijd die door het leven lijken te dartelen, terwijl ik zoveel voor de kiezen heb gehad. Maar ja, wat is veel? Ook relatief. En tuurlijk, overal is wel wat. En het kan altijd erger, denk ik dan maar. Ik heb goed leren relativeren.
Heb het inderdaad ook bij meer series, kan ook gerust iets anders doen ondertussen.
@ Uncharted
Leed is zo lastig af te wegen he....
Jouw pijn doet ook zeer namelijk, ook al vind je andermans pijn heftiger.
Dat helpt niet tegen jouw verdriet.
[...]
Wat leuk dat jij dat ook hebt met Friends.
Heb je het met meer series? Of alleen met Friends?
Ik heb het dus ook met Frasier en Modern Family. Dat kan ik steeds opnieuw kijken, puur omdat het me rust geeft.
Ik lees er gerust een boek bij of zit er bij te forummen.
Als ik die stemmen maar hoor.
Ja, ik weet het. Als ik in de spreekkamer aan een patiënt vraag hoeveel pijn hij/zij heeft, dan krijg ik ook vaak het antwoord 'tsja, pijn is relatief'. Soms ben ik jaloers op mensen van dezelfde leeftijd die door het leven lijken te dartelen, terwijl ik zoveel voor de kiezen heb gehad. Maar ja, wat is veel? Ook relatief. En tuurlijk, overal is wel wat. En het kan altijd erger, denk ik dan maar. Ik heb goed leren relativeren.
Heb het inderdaad ook bij meer series, kan ook gerust iets anders doen ondertussen.
zaterdag 26 december 2015 om 00:29
Van mij in elk geval een dikke knuffel. Sunemom. Je kan wat mij betreft altijd jouw verhaal kwijt. Lieverd! Leo ook en anderen. Meid... Wat erg. Ik hoop op een mooie dag voor jou vandaag.
Ik kijk first BBC. Geen reclame. Vorig jaar zat ik vast door ex, 11 dagen. Nu pas boos en heel boos. Stom, ik kan het niet helpen. Dag 2 is er. Maar goede nieuws is dat een lieve oude vriend mij belde. Ik moet wel mijn tengels afhakken, want ik schuif boosheid niet onder stoelen of banken. Nu weet iedereen het. En nu zit ik door boosheid alleen. Dom dier. Of op zijn Chinees< niet heel erg slim.
Ik denk wel met jullie mee Suun. Meer kan ik niet doen, maar wel een virtuele knuf. Voor jou en jouw man.
Ik kijk first BBC. Geen reclame. Vorig jaar zat ik vast door ex, 11 dagen. Nu pas boos en heel boos. Stom, ik kan het niet helpen. Dag 2 is er. Maar goede nieuws is dat een lieve oude vriend mij belde. Ik moet wel mijn tengels afhakken, want ik schuif boosheid niet onder stoelen of banken. Nu weet iedereen het. En nu zit ik door boosheid alleen. Dom dier. Of op zijn Chinees< niet heel erg slim.
Ik denk wel met jullie mee Suun. Meer kan ik niet doen, maar wel een virtuele knuf. Voor jou en jouw man.
zaterdag 26 december 2015 om 00:39
quote:Sunemom schreef op 25 december 2015 @ 23:53:
dank lieverds dat er ergens een plek is waar ik dit gewoon kan zeggen. Ik voel me zo verschrikkelijk eenzaam, zo alleen, zo rot. Ergens mogen bestaan.. dan jullie wel
Ik heb je de laatste tijd verwaarloosd, "ons topic" verwaarloosd, maar je bent geen moment uit m'n gedachten geweest.
Lieverd, je mag me altijd pb-en. Dat weet je.
Ik weet niet altijd wat te zeggen, maar wil er wel graag voor je zijn!
dank lieverds dat er ergens een plek is waar ik dit gewoon kan zeggen. Ik voel me zo verschrikkelijk eenzaam, zo alleen, zo rot. Ergens mogen bestaan.. dan jullie wel
Ik heb je de laatste tijd verwaarloosd, "ons topic" verwaarloosd, maar je bent geen moment uit m'n gedachten geweest.
Lieverd, je mag me altijd pb-en. Dat weet je.
Ik weet niet altijd wat te zeggen, maar wil er wel graag voor je zijn!
zaterdag 26 december 2015 om 00:43
zaterdag 26 december 2015 om 00:49
quote:Uncharted schreef op 25 december 2015 @ 23:26:
[...]
Wat leuk, dit ervaar ik precies zo. Als ik me rot of verdrietig voel zet ik Friends op en daarna voel ik me vrijwel altijd wat beter.
Vooral gisteravond en vanmorgen had ik even een moeilijk moment, maar mijn sores valt bij al wat hierboven geschreven is in het niet. Knuffel voor jullie. Friends, How I Met Your Mother, Modern Family, Southpark whatever, dat vertrouwde, veilige zo fijn!
[...]
Wat leuk, dit ervaar ik precies zo. Als ik me rot of verdrietig voel zet ik Friends op en daarna voel ik me vrijwel altijd wat beter.
Vooral gisteravond en vanmorgen had ik even een moeilijk moment, maar mijn sores valt bij al wat hierboven geschreven is in het niet. Knuffel voor jullie. Friends, How I Met Your Mother, Modern Family, Southpark whatever, dat vertrouwde, veilige zo fijn!
zaterdag 26 december 2015 om 02:44
Eerste Kerstdag zit erop. Van huis uit nooit het kerstgevoel meegekregen en heb het echt leren vieren met de man die vorig jaar vlak voor de kerstmarkt van school vertelde dat hij na 23 jaar samen niet meer van me hield. Ik heb daar compleet verdoofd rondgelopen met mijn gezin, en een gat op de plek waar ooit mijn hart zat. Het gaat nu al een jaar heel wisselend. Ik heb me laatst voor het eerst weer helemaal mezelf gevoeld en dat luchtte enorm op, maar later zak ik toch weer terug in dat verdriet. Het ene moment vind ik het eigenlijk best oké om zonder hem te zijn, het andere word ik letterlijk ziek van het idee van hem met een ander.
Vorig jaar was de kerstvakantie pure ellende, want het was nog zo vers; Kerst en Oud en Nieuw, verjaardag van mijn man, de dag die ons jubileum had moeten zijn en om het geheel af te toppen had mijn zoontje een dubbele longontsteking en het scheelde maar een haartje of hij had in het ziekenhuis moeten blijven.
Ik ben vaak verhuisd met mijn man, zelfs met kinderen en al twee keer naar een ander land verhuisd want 'Home is wherever I am with you'. En daar zit ik dan nu en ik moet hier mijn thuis van maken zonder de man die mijn thuis was en die heeft gezegd dat het niet erg is allemaal omdat mensen nu eenmaal uit elkaar groeien...
Hij is nu met de kinderen bij zijn ouders in Nederland; twee volle weken weg. Ik ben niet gegaan, ook niet naar een andere plek dan ex, omdat het goed is om even lucht te hebben en tot mezelf te komen. En omdat mijn ouders niet zo van de gezelligheid zijn, plus mijn zus dolgelukkig met haar liefde is en zij ontzettend klef kunnen zijn - wat ik met de feestdagen nu gewoon even niet trek. En omdat het nog zwaarder op mij drukt als ik zo dichtbij ben terwijl de liefde van mijn leven zijn verjaardag gewoon viert alsof er niets gebeurd is.
Ik heb heel fijne momenten gehad, uitgeslapen, bankdagen gehad met films en series (bij mij werken The Gilmore Girls altijd heel troostend), getekend, lieve berichtjes en kaartjes gekregen en cadeautjes per post van mensen die aan me denken... Maar dan ineens overvalt het me weer en wil ik per direct de kerstboom aftuigen. Dat ding staat daar voor de kinderen en moet er ook nog staan als ze terug komen, maar toen hij gekocht was en in de woonkamer stond heeft het bijna een week geduurd voordat ik hem kon optuigen. Ik leef deze week in een soort van vacuum zonder gevoel voor tijd (vandaar dat ik nu ook online ben), maar met besef van de datum. Het verdriet is al heel anders dan vorig jaar, maar sommige dingen dringen juist des te beter door. En bovendien is deze periode meer met hem verbonden dan met wie ook, want hij heeft ooit de Kerst zo leuk gemaakt.
Vorig jaar was de kerstvakantie pure ellende, want het was nog zo vers; Kerst en Oud en Nieuw, verjaardag van mijn man, de dag die ons jubileum had moeten zijn en om het geheel af te toppen had mijn zoontje een dubbele longontsteking en het scheelde maar een haartje of hij had in het ziekenhuis moeten blijven.
Ik ben vaak verhuisd met mijn man, zelfs met kinderen en al twee keer naar een ander land verhuisd want 'Home is wherever I am with you'. En daar zit ik dan nu en ik moet hier mijn thuis van maken zonder de man die mijn thuis was en die heeft gezegd dat het niet erg is allemaal omdat mensen nu eenmaal uit elkaar groeien...
Hij is nu met de kinderen bij zijn ouders in Nederland; twee volle weken weg. Ik ben niet gegaan, ook niet naar een andere plek dan ex, omdat het goed is om even lucht te hebben en tot mezelf te komen. En omdat mijn ouders niet zo van de gezelligheid zijn, plus mijn zus dolgelukkig met haar liefde is en zij ontzettend klef kunnen zijn - wat ik met de feestdagen nu gewoon even niet trek. En omdat het nog zwaarder op mij drukt als ik zo dichtbij ben terwijl de liefde van mijn leven zijn verjaardag gewoon viert alsof er niets gebeurd is.
Ik heb heel fijne momenten gehad, uitgeslapen, bankdagen gehad met films en series (bij mij werken The Gilmore Girls altijd heel troostend), getekend, lieve berichtjes en kaartjes gekregen en cadeautjes per post van mensen die aan me denken... Maar dan ineens overvalt het me weer en wil ik per direct de kerstboom aftuigen. Dat ding staat daar voor de kinderen en moet er ook nog staan als ze terug komen, maar toen hij gekocht was en in de woonkamer stond heeft het bijna een week geduurd voordat ik hem kon optuigen. Ik leef deze week in een soort van vacuum zonder gevoel voor tijd (vandaar dat ik nu ook online ben), maar met besef van de datum. Het verdriet is al heel anders dan vorig jaar, maar sommige dingen dringen juist des te beter door. En bovendien is deze periode meer met hem verbonden dan met wie ook, want hij heeft ooit de Kerst zo leuk gemaakt.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
zaterdag 26 december 2015 om 04:03
Kia, jij en ik gingen nooit echt goed door een deur, maar als je het ziekenhuis moet bellen dan moet je het ziekenhuis bellen. Dus doen als jij denkt dat dat nodig is.
Het leven gaat als eerste om jou en jou alleen. Daaruit voort komt de rest, maar dat is altijd zaak twee. Dus als je je niet okay voelt, bellen dat ziekenhuis. Schuldig voelen heeft totaal geen zin, voor niemand niet.
Ziek zijn is een kut iets, voor iedereen, voor de zieke, voor de omgeving, niemand weet echt hoe te handlen met een erge ziekte, iedereen doet dat op zijn eigen manier, de zieke en de omgeving. Dat wordt mensen niet geleerd, je leert van alles op school, maar niet dat. Niemand. Dus niet schuldig voelen, want je kan er niks aan doen. En dat weten de mensen die het moeilijk hebben met jouw situatie ook.
En Kerst is maar kerst, het is eigenlijk hetzelfde als 27 december maar dan met een iets belangrijker gemaakte datum.
Het leven gaat als eerste om jou en jou alleen. Daaruit voort komt de rest, maar dat is altijd zaak twee. Dus als je je niet okay voelt, bellen dat ziekenhuis. Schuldig voelen heeft totaal geen zin, voor niemand niet.
Ziek zijn is een kut iets, voor iedereen, voor de zieke, voor de omgeving, niemand weet echt hoe te handlen met een erge ziekte, iedereen doet dat op zijn eigen manier, de zieke en de omgeving. Dat wordt mensen niet geleerd, je leert van alles op school, maar niet dat. Niemand. Dus niet schuldig voelen, want je kan er niks aan doen. En dat weten de mensen die het moeilijk hebben met jouw situatie ook.
En Kerst is maar kerst, het is eigenlijk hetzelfde als 27 december maar dan met een iets belangrijker gemaakte datum.
zaterdag 26 december 2015 om 04:22
Lieve Kia
Wat naar voor jou en je dierbaren. Onder die laatsten schaar ik mezelf ook.
Je kunt zelf goed inschatten wanneer je het ziekenhuis moet bellen. Dat weten al je dierbaren. Het is geen leuk nieuws, maar je dierbaren zullen volledig achter je staan als je op tweede kerstdag naar het ziekenhuis gaat. Denk aan jezelf en pak de telefoon.
Wat naar voor jou en je dierbaren. Onder die laatsten schaar ik mezelf ook.
Je kunt zelf goed inschatten wanneer je het ziekenhuis moet bellen. Dat weten al je dierbaren. Het is geen leuk nieuws, maar je dierbaren zullen volledig achter je staan als je op tweede kerstdag naar het ziekenhuis gaat. Denk aan jezelf en pak de telefoon.
Power to the people
zaterdag 26 december 2015 om 05:13
Thanks lieve Leo en Tattou .
Ik heb mijn moed verzameld en maar even gebeld. We hebben een plan opgesteld voor de komende paar uur en ik word straks gebeld om te zien hoe het gaat. Als het lukt hoef ik niet te komen. Als ik achteruit ga moet ik weer bellen...
Nu maar even proberen te slapen. Welterusten .
Ik heb mijn moed verzameld en maar even gebeld. We hebben een plan opgesteld voor de komende paar uur en ik word straks gebeld om te zien hoe het gaat. Als het lukt hoef ik niet te komen. Als ik achteruit ga moet ik weer bellen...
Nu maar even proberen te slapen. Welterusten .
Het vivaforum heeft wel een hoop regels waar de werkelijkheid slecht in past. *Feow
zaterdag 26 december 2015 om 06:40
quote:DG2015 schreef op 26 december 2015 @ 02:44:
Eerste Kerstdag zit erop. Van huis uit nooit het kerstgevoel meegekregen en heb het echt leren vieren met de man die vorig jaar vlak voor de kerstmarkt van school vertelde dat hij na 23 jaar samen niet meer van me hield. Ik heb daar compleet verdoofd rondgelopen met mijn gezin, en een gat op de plek waar ooit mijn hart zat. Het gaat nu al een jaar heel wisselend. Ik heb me laatst voor het eerst weer helemaal mezelf gevoeld en dat luchtte enorm op, maar later zak ik toch weer terug in dat verdriet. Het ene moment vind ik het eigenlijk best oké om zonder hem te zijn, het andere word ik letterlijk ziek van het idee van hem met een ander.
Vorig jaar was de kerstvakantie pure ellende, want het was nog zo vers; Kerst en Oud en Nieuw, verjaardag van mijn man, de dag die ons jubileum had moeten zijn en om het geheel af te toppen had mijn zoontje een dubbele longontsteking en het scheelde maar een haartje of hij had in het ziekenhuis moeten blijven.
Ik ben vaak verhuisd met mijn man, zelfs met kinderen en al twee keer naar een ander land verhuisd want 'Home is wherever I am with you'. En daar zit ik dan nu en ik moet hier mijn thuis van maken zonder de man die mijn thuis was en die heeft gezegd dat het niet erg is allemaal omdat mensen nu eenmaal uit elkaar groeien...
Hij is nu met de kinderen bij zijn ouders in Nederland; twee volle weken weg. Ik ben niet gegaan, ook niet naar een andere plek dan ex, omdat het goed is om even lucht te hebben en tot mezelf te komen. En omdat mijn ouders niet zo van de gezelligheid zijn, plus mijn zus dolgelukkig met haar liefde is en zij ontzettend klef kunnen zijn - wat ik met de feestdagen nu gewoon even niet trek. En omdat het nog zwaarder op mij drukt als ik zo dichtbij ben terwijl de liefde van mijn leven zijn verjaardag gewoon viert alsof er niets gebeurd is.
Ik heb heel fijne momenten gehad, uitgeslapen, bankdagen gehad met films en series (bij mij werken The Gilmore Girls altijd heel troostend), getekend, lieve berichtjes en kaartjes gekregen en cadeautjes per post van mensen die aan me denken... Maar dan ineens overvalt het me weer en wil ik per direct de kerstboom aftuigen. Dat ding staat daar voor de kinderen en moet er ook nog staan als ze terug komen, maar toen hij gekocht was en in de woonkamer stond heeft het bijna een week geduurd voordat ik hem kon optuigen. Ik leef deze week in een soort van vacuum zonder gevoel voor tijd (vandaar dat ik nu ook online ben), maar met besef van de datum. Het verdriet is al heel anders dan vorig jaar, maar sommige dingen dringen juist des te beter door. En bovendien is deze periode meer met hem verbonden dan met wie ook, want hij heeft ooit de Kerst zo leuk gemaakt.
Meid, meid, meid, wat snap ik je goed.
En jij zit dan ook nog in het buitenland (ik op tien kilometer na niet).
Je kinderen twee weken weg, pffffff heavy.
Die van mij is volgende week weg en ik vind het zo moeilijk.
Ik moest schamper lachen om wat je ex zegt 'mensen groeien nu eenmaal uit elkaar'. Dat had de mijne kunnen zeggen. Jammer genoeg heb ik van dat uit elkaar groeien dan niks gemerkt.
Of heel weinig en toen het te laat was werd ik er pas bij betrokken.
Geen ruzie, geen langlopende conflicten, niks. Ik hield gewoon van hem en ineens was hij weg.
Hij hield van iemand anders.
Hoe lang ben je nog alleen?
Kan me indenken dat je die ellendige kerstboom wel uit het raam wil gooien.
Ik leef met je mee.
Eerste Kerstdag zit erop. Van huis uit nooit het kerstgevoel meegekregen en heb het echt leren vieren met de man die vorig jaar vlak voor de kerstmarkt van school vertelde dat hij na 23 jaar samen niet meer van me hield. Ik heb daar compleet verdoofd rondgelopen met mijn gezin, en een gat op de plek waar ooit mijn hart zat. Het gaat nu al een jaar heel wisselend. Ik heb me laatst voor het eerst weer helemaal mezelf gevoeld en dat luchtte enorm op, maar later zak ik toch weer terug in dat verdriet. Het ene moment vind ik het eigenlijk best oké om zonder hem te zijn, het andere word ik letterlijk ziek van het idee van hem met een ander.
Vorig jaar was de kerstvakantie pure ellende, want het was nog zo vers; Kerst en Oud en Nieuw, verjaardag van mijn man, de dag die ons jubileum had moeten zijn en om het geheel af te toppen had mijn zoontje een dubbele longontsteking en het scheelde maar een haartje of hij had in het ziekenhuis moeten blijven.
Ik ben vaak verhuisd met mijn man, zelfs met kinderen en al twee keer naar een ander land verhuisd want 'Home is wherever I am with you'. En daar zit ik dan nu en ik moet hier mijn thuis van maken zonder de man die mijn thuis was en die heeft gezegd dat het niet erg is allemaal omdat mensen nu eenmaal uit elkaar groeien...
Hij is nu met de kinderen bij zijn ouders in Nederland; twee volle weken weg. Ik ben niet gegaan, ook niet naar een andere plek dan ex, omdat het goed is om even lucht te hebben en tot mezelf te komen. En omdat mijn ouders niet zo van de gezelligheid zijn, plus mijn zus dolgelukkig met haar liefde is en zij ontzettend klef kunnen zijn - wat ik met de feestdagen nu gewoon even niet trek. En omdat het nog zwaarder op mij drukt als ik zo dichtbij ben terwijl de liefde van mijn leven zijn verjaardag gewoon viert alsof er niets gebeurd is.
Ik heb heel fijne momenten gehad, uitgeslapen, bankdagen gehad met films en series (bij mij werken The Gilmore Girls altijd heel troostend), getekend, lieve berichtjes en kaartjes gekregen en cadeautjes per post van mensen die aan me denken... Maar dan ineens overvalt het me weer en wil ik per direct de kerstboom aftuigen. Dat ding staat daar voor de kinderen en moet er ook nog staan als ze terug komen, maar toen hij gekocht was en in de woonkamer stond heeft het bijna een week geduurd voordat ik hem kon optuigen. Ik leef deze week in een soort van vacuum zonder gevoel voor tijd (vandaar dat ik nu ook online ben), maar met besef van de datum. Het verdriet is al heel anders dan vorig jaar, maar sommige dingen dringen juist des te beter door. En bovendien is deze periode meer met hem verbonden dan met wie ook, want hij heeft ooit de Kerst zo leuk gemaakt.
Meid, meid, meid, wat snap ik je goed.
En jij zit dan ook nog in het buitenland (ik op tien kilometer na niet).
Je kinderen twee weken weg, pffffff heavy.
Die van mij is volgende week weg en ik vind het zo moeilijk.
Ik moest schamper lachen om wat je ex zegt 'mensen groeien nu eenmaal uit elkaar'. Dat had de mijne kunnen zeggen. Jammer genoeg heb ik van dat uit elkaar groeien dan niks gemerkt.
Of heel weinig en toen het te laat was werd ik er pas bij betrokken.
Geen ruzie, geen langlopende conflicten, niks. Ik hield gewoon van hem en ineens was hij weg.
Hij hield van iemand anders.
Hoe lang ben je nog alleen?
Kan me indenken dat je die ellendige kerstboom wel uit het raam wil gooien.
Ik leef met je mee.
zaterdag 26 december 2015 om 06:43
quote:Kia-Ora schreef op 26 december 2015 @ 05:13:
Thanks lieve Leo en Tattou .
Ik heb mijn moed verzameld en maar even gebeld. We hebben een plan opgesteld voor de komende paar uur en ik word straks gebeld om te zien hoe het gaat. Als het lukt hoef ik niet te komen. Als ik achteruit ga moet ik weer bellen...
Nu maar even proberen te slapen. Welterusten .
Lieve schat,
Ik hoop dat het slapen lukt. En ik hoop ook dat je niet naar het ziekenhuis hoeft maar als het wél moet dan ben ik blij dat je dat geregeld hebt.
Wees alsjeblieft zuinig op jezelf.
Dikke kus lieverdje.
Thanks lieve Leo en Tattou .
Ik heb mijn moed verzameld en maar even gebeld. We hebben een plan opgesteld voor de komende paar uur en ik word straks gebeld om te zien hoe het gaat. Als het lukt hoef ik niet te komen. Als ik achteruit ga moet ik weer bellen...
Nu maar even proberen te slapen. Welterusten .
Lieve schat,
Ik hoop dat het slapen lukt. En ik hoop ook dat je niet naar het ziekenhuis hoeft maar als het wél moet dan ben ik blij dat je dat geregeld hebt.
Wees alsjeblieft zuinig op jezelf.
Dikke kus lieverdje.