Psyche
alle pijlers
Nare ervaring met oom
woensdag 13 januari 2016 om 18:12
Ik loop er al heel lang mee rond om dit eens hier op het forum te gooien.
Niet omdat ik er zo'n trauma aan overgehouden heb, wel omdat ik het nooit met iemand besproken heb en ik ook niet van plan ben dat te gaan doen.
Ik ben overigens een dubbelnicker, ik schrijf hier al jaaaren onder mijn gewone nick maar omdat dit onderwerp nogal delicaat is, doe ik het zo.
Volgens mij ben ik jaren geleden "aangerand". Door een bekende. Een oom van me.
Tijdens een weekend dat we samen weg waren, waar hij min of meer mee naartoe ging omdat mijn ouders me nooit alleen hadden laten gaan.
Ik was overigens, denk ik, 17 of net 18 toen.
Wat is er toen gebeurd? Eigenlijk niks spectaculairs.
We sliepen samen in een tent en 's avonds toen we gingen slapen heeft hij mijn borsten aangeraakt. Niks heel engs, geen grote gebeurtenis, maar het is me wel altijd bij gebleven. Ik lag op mijn buik met mijn gezicht naar hem toe, en hij streelde mijn borsten aan de onderkant. Ik durfde niks te zeggen, ik was jong, maar ik wist natuurlijk wel dat het niet juist was wat hij deed. Ik heb het geprobeerd te negeren, in de hoop dat hij zou stoppen. Dat gebeurde niet direct, dus ik heb me demonstratief omgedraaid, me op mijn zij van hem af gedraaid, en hij heeft verder niets geprobeerd.
De volgende ochtend heeft hij zelf zijn excuses aangeboden. Heeft gezegd; sorry voor gisteravond, ik had het nooit mogen doen, ik lag gewoon lekker op dat moment.
Terugdenken vermoed ik dat mijn oom ook niet meer broodnuchter was, dus dat kan ook meegespeeld hebben.
We hebben er hierna nooit meer over gesproken.
Ik heb de laatste tijd nog eens een aantal keren over het voorval nagedacht en uiteraard is het niet oké om de borsten van je kleine nichtje aan te raken. Aan de andere kant, er is niks heel engs gebeurd, geen grote drama's, hij heeft me niet gedwongen tot iets dat ik niet wil.
Inmiddels zijn mijn oom en tante (hij was de aangetrouwde versie) gescheiden en zie ik hem nog, wat, 2 keer per jaar ofzo. Ik heb geen moeite meer met het voorval, maar ik merk wel dat het me soms nog bezig houdt.
Heel lang heb ik gedacht, moet ik hier iets mee doen?
Na nadenken de afgelopen tijd heb ik besloten dat ik dit mee mijn graf in neem. Ik kan en wil het hier in mijn omgeving aan niemand vertellen. Zou ik dat wel doen, zou het enorm groter gemaakt worden dan het was en maak ik levens kapot. Niet alleen dat van mijn oom, maar ook dat van zijn kinderen, die het ook te weten zouden komen.
Dat wil ik niet op mijn geweten hebben, dat is het me niet waard.
Mijn tante, zijn ex, zou exploderen, ik vermoed dat het hem de band met zijn kinderen gaat kosten en die beerput wil ik niet open trekken. Dat verdient een man die één keer een fout gemaakt heeft niet.
Daarom besloot ik het hier neer te tikken. Om toch één keer mijn verhaal te doen, anoniem.
Misschien kan ik het dan in mijn gedachten definitief afsluiten. Want zoals ik schreef, ik denk er de laatste tijd wel nog regelmatig aan.
Verder denk ik niet dat het veel impact gehad heeft in mijn verdere leven, daar was het incident te "klein" voor. Vandaar ook mijn beslissing om voor altijd te zwijgen er over.
Dat is ook de reden dat ik het onder deze nick typ. Onder mijn eigen nick ben ik te herkenbaar en is er een kans dat er bekenden van mij mee lezen, die het te weten zouden komen.
En qua reacties verwacht ik verder helemaal niks, maar ik heb het nu tenminste van me afgeschreven.
Niet omdat ik er zo'n trauma aan overgehouden heb, wel omdat ik het nooit met iemand besproken heb en ik ook niet van plan ben dat te gaan doen.
Ik ben overigens een dubbelnicker, ik schrijf hier al jaaaren onder mijn gewone nick maar omdat dit onderwerp nogal delicaat is, doe ik het zo.
Volgens mij ben ik jaren geleden "aangerand". Door een bekende. Een oom van me.
Tijdens een weekend dat we samen weg waren, waar hij min of meer mee naartoe ging omdat mijn ouders me nooit alleen hadden laten gaan.
Ik was overigens, denk ik, 17 of net 18 toen.
Wat is er toen gebeurd? Eigenlijk niks spectaculairs.
We sliepen samen in een tent en 's avonds toen we gingen slapen heeft hij mijn borsten aangeraakt. Niks heel engs, geen grote gebeurtenis, maar het is me wel altijd bij gebleven. Ik lag op mijn buik met mijn gezicht naar hem toe, en hij streelde mijn borsten aan de onderkant. Ik durfde niks te zeggen, ik was jong, maar ik wist natuurlijk wel dat het niet juist was wat hij deed. Ik heb het geprobeerd te negeren, in de hoop dat hij zou stoppen. Dat gebeurde niet direct, dus ik heb me demonstratief omgedraaid, me op mijn zij van hem af gedraaid, en hij heeft verder niets geprobeerd.
De volgende ochtend heeft hij zelf zijn excuses aangeboden. Heeft gezegd; sorry voor gisteravond, ik had het nooit mogen doen, ik lag gewoon lekker op dat moment.
Terugdenken vermoed ik dat mijn oom ook niet meer broodnuchter was, dus dat kan ook meegespeeld hebben.
We hebben er hierna nooit meer over gesproken.
Ik heb de laatste tijd nog eens een aantal keren over het voorval nagedacht en uiteraard is het niet oké om de borsten van je kleine nichtje aan te raken. Aan de andere kant, er is niks heel engs gebeurd, geen grote drama's, hij heeft me niet gedwongen tot iets dat ik niet wil.
Inmiddels zijn mijn oom en tante (hij was de aangetrouwde versie) gescheiden en zie ik hem nog, wat, 2 keer per jaar ofzo. Ik heb geen moeite meer met het voorval, maar ik merk wel dat het me soms nog bezig houdt.
Heel lang heb ik gedacht, moet ik hier iets mee doen?
Na nadenken de afgelopen tijd heb ik besloten dat ik dit mee mijn graf in neem. Ik kan en wil het hier in mijn omgeving aan niemand vertellen. Zou ik dat wel doen, zou het enorm groter gemaakt worden dan het was en maak ik levens kapot. Niet alleen dat van mijn oom, maar ook dat van zijn kinderen, die het ook te weten zouden komen.
Dat wil ik niet op mijn geweten hebben, dat is het me niet waard.
Mijn tante, zijn ex, zou exploderen, ik vermoed dat het hem de band met zijn kinderen gaat kosten en die beerput wil ik niet open trekken. Dat verdient een man die één keer een fout gemaakt heeft niet.
Daarom besloot ik het hier neer te tikken. Om toch één keer mijn verhaal te doen, anoniem.
Misschien kan ik het dan in mijn gedachten definitief afsluiten. Want zoals ik schreef, ik denk er de laatste tijd wel nog regelmatig aan.
Verder denk ik niet dat het veel impact gehad heeft in mijn verdere leven, daar was het incident te "klein" voor. Vandaar ook mijn beslissing om voor altijd te zwijgen er over.
Dat is ook de reden dat ik het onder deze nick typ. Onder mijn eigen nick ben ik te herkenbaar en is er een kans dat er bekenden van mij mee lezen, die het te weten zouden komen.
En qua reacties verwacht ik verder helemaal niks, maar ik heb het nu tenminste van me afgeschreven.
woensdag 13 januari 2016 om 19:39
quote:Websurfer1974 schreef op 13 januari 2016 @ 19:32:
[...]
Je lag met je gezicht naar hem toe en hij kon kennelijk makkelijk bij je borsten komen met zijn hand (terwijl je dus ook nog in een slaapzak lag), dus jullie lagen wel erg close bij elkaar, je hebt hem gewoon liggen verleiden daar joh, geef het gewoon toe en klaar.
En waarom zou je oom een "pedo" zijn, je was toch al (bijna) 18??
Dacht trouwens dat je zei dat jij geen trauma had, ik lees toch heel iets anders, maar goed, lukt het al met afronden!!? En deze reactie is nog erger.
[...]
Je lag met je gezicht naar hem toe en hij kon kennelijk makkelijk bij je borsten komen met zijn hand (terwijl je dus ook nog in een slaapzak lag), dus jullie lagen wel erg close bij elkaar, je hebt hem gewoon liggen verleiden daar joh, geef het gewoon toe en klaar.
En waarom zou je oom een "pedo" zijn, je was toch al (bijna) 18??
Dacht trouwens dat je zei dat jij geen trauma had, ik lees toch heel iets anders, maar goed, lukt het al met afronden!!? En deze reactie is nog erger.
Mind the gap
woensdag 13 januari 2016 om 19:39
Mijn vent is 40 en ik moet er niet aan denken dat hij een 18 jarige op die manier zou aanraken. Het stelt dan misschien zwart wit gezien weinig voor. Maar dat zegt toch niets over het gevoel dat je daarna erover kan hebben. Iemand, een volwassenen die je vertrouwde is over een grens heen gegaan. Niet oke, lijkt mij. Fijn dat je het zo kan afsluiten
woensdag 13 januari 2016 om 19:40
quote:Ellius schreef op 13 januari 2016 @ 19:34:
[...]
Wat een walgelijke reactie. Zelfs al hád TO hem uitgedaagd, hij was de volwassene en hij had er dan volwassen op moeten reageren. Die oom ging nota bene mee omdat ze van haar ouders niet alleen mocht. Hij heeft het vertrouwen van TO beschaamd, en ook dat van haar ouders.
Die oom zat hoe dan ook fout!Dat zei ik eerst, maar toen nam ze het juist voor die oom op, soort ontkenning ofzo, dus nu draai ik de psychologie om en kan ze gewoon rustig "anoniem" vooralsnog alles netjes toegeven.
[...]
Wat een walgelijke reactie. Zelfs al hád TO hem uitgedaagd, hij was de volwassene en hij had er dan volwassen op moeten reageren. Die oom ging nota bene mee omdat ze van haar ouders niet alleen mocht. Hij heeft het vertrouwen van TO beschaamd, en ook dat van haar ouders.
Die oom zat hoe dan ook fout!Dat zei ik eerst, maar toen nam ze het juist voor die oom op, soort ontkenning ofzo, dus nu draai ik de psychologie om en kan ze gewoon rustig "anoniem" vooralsnog alles netjes toegeven.
woensdag 13 januari 2016 om 19:44
quote:Websurfer1974 schreef op 13 januari 2016 @ 19:40:
[...]
Dat zei ik eerst, maar toen nam ze het juist voor die oom op, soort ontkenning ofzo, dus nu draai ik de psychologie om en kan ze gewoon rustig "anoniem" vooralsnog alles netjes toegeven.jeetje, waarom zo'n shit reactie? Ongevoelig, naar en kwetsend.
[...]
Dat zei ik eerst, maar toen nam ze het juist voor die oom op, soort ontkenning ofzo, dus nu draai ik de psychologie om en kan ze gewoon rustig "anoniem" vooralsnog alles netjes toegeven.jeetje, waarom zo'n shit reactie? Ongevoelig, naar en kwetsend.
woensdag 13 januari 2016 om 19:44
quote:Ellius schreef op 13 januari 2016 @ 19:34:
[...]
Wat een walgelijke reactie. Zelfs al hád TO hem uitgedaagd, hij was de volwassene en hij had er dan volwassen op moeten reageren. Die oom ging nota bene mee omdat ze van haar ouders niet alleen mocht. Hij heeft het vertrouwen van TO beschaamd, en ook dat van haar ouders.
Die oom zat hoe dan ook fout!
+1
Al denk ik wel dat oom heel goed besefte dat hij fout zat
[...]
Wat een walgelijke reactie. Zelfs al hád TO hem uitgedaagd, hij was de volwassene en hij had er dan volwassen op moeten reageren. Die oom ging nota bene mee omdat ze van haar ouders niet alleen mocht. Hij heeft het vertrouwen van TO beschaamd, en ook dat van haar ouders.
Die oom zat hoe dan ook fout!
+1
Al denk ik wel dat oom heel goed besefte dat hij fout zat
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 13 januari 2016 om 19:46
Ik vind het heel begrijpelijk dat je nu eens anoniem je verhaal kwijt wilt en ik herken je verhaal. Ook ik heb (nare oom, aanranding en nog veel meer ellende) het nooit in de familie gedeeld, behalve aan mijn ouders. Ik begrijp dus heel goed dat je zoveel jaren later niets meer wilt oprakelen. Ik maakte en maak me soms wel zorgen over anderen, nu jonge meisjes in de omgeving van oom. Dat brengt mij soms wel aan het twijfelen, of ik toch niet een en ander zou moeten delen.
Voor nu een dikke knuffel, je voelt wat je voelt en dat is ok.
Voor nu een dikke knuffel, je voelt wat je voelt en dat is ok.
woensdag 13 januari 2016 om 19:47
quote:Websurfer1974 schreef op 13 januari 2016 @ 19:43:
[...]
Hoogstwaarschijnlijk omdat jij de helft van het topic maar (begrijpend) gelezen hebt of omdat je een dubbelnick van Dubbelnicker bent.
Tsss...
Nooit eerder gehoord dat vrouwen over aanranding zeggen dat het allemaal wel meeviel, dat het allemaal veel erger had gekund?
Het erge is dat alle vrouwen, ja echt álle vrouwen vroeger of later een vervelende ervaring hebben met mannen: verkrachting, aanranding en anderszins. Omdat het iedereen gebeurt, ga je al snel in gradaties denken: mijn ervaring was nog niet zo heel erg gelukkig.
Dat maakt het handelen van de man in kwestie niet minder fout.
[...]
Hoogstwaarschijnlijk omdat jij de helft van het topic maar (begrijpend) gelezen hebt of omdat je een dubbelnick van Dubbelnicker bent.
Tsss...
Nooit eerder gehoord dat vrouwen over aanranding zeggen dat het allemaal wel meeviel, dat het allemaal veel erger had gekund?
Het erge is dat alle vrouwen, ja echt álle vrouwen vroeger of later een vervelende ervaring hebben met mannen: verkrachting, aanranding en anderszins. Omdat het iedereen gebeurt, ga je al snel in gradaties denken: mijn ervaring was nog niet zo heel erg gelukkig.
Dat maakt het handelen van de man in kwestie niet minder fout.
Mind the gap
woensdag 13 januari 2016 om 19:49
quote:Websurfer1974 schreef op 13 januari 2016 @ 19:32:
[...]
Je lag met je gezicht naar hem toe en hij kon kennelijk makkelijk bij je borsten komen met zijn hand (terwijl je dus ook nog in een slaapzak lag), dus jullie lagen wel erg close bij elkaar, je hebt hem gewoon liggen verleiden daar joh, geef het gewoon toe en klaar.
En waarom zou je oom een "pedo" zijn, je was toch al (bijna) 18??
Dacht trouwens dat je zei dat jij geen trauma had, ik lees toch heel iets anders, maar goed, lukt het al met afronden!!?
Doe eens normaal joh!
Wat een idiote reacties van jou hier. Dat vind ik echt niet kunnen...
[...]
Je lag met je gezicht naar hem toe en hij kon kennelijk makkelijk bij je borsten komen met zijn hand (terwijl je dus ook nog in een slaapzak lag), dus jullie lagen wel erg close bij elkaar, je hebt hem gewoon liggen verleiden daar joh, geef het gewoon toe en klaar.
En waarom zou je oom een "pedo" zijn, je was toch al (bijna) 18??
Dacht trouwens dat je zei dat jij geen trauma had, ik lees toch heel iets anders, maar goed, lukt het al met afronden!!?
Doe eens normaal joh!
Wat een idiote reacties van jou hier. Dat vind ik echt niet kunnen...
woensdag 13 januari 2016 om 19:50
quote:Ellius schreef op 13 januari 2016 @ 19:34:
[...]
Wat een walgelijke reactie. Zelfs al hád TO hem uitgedaagd, hij was de volwassene en hij had er dan volwassen op moeten reageren. Die oom ging nota bene mee omdat ze van haar ouders niet alleen mocht. Hij heeft het vertrouwen van TO beschaamd, en ook dat van haar ouders.
Die oom zat hoe dan ook fout!
Eens.
Ik vind ook dat je oom je nóóit zo had mogen aanraken.
17/18 is super jong, als ik aan mezelf terug denk was ik nog heel naïef en kinderlijk (maar ik voelde me al oh zo volwassen)
Bovendien wist je oom dat hij fout zat; anders had hij nooit sorry gezegd.
[...]
Wat een walgelijke reactie. Zelfs al hád TO hem uitgedaagd, hij was de volwassene en hij had er dan volwassen op moeten reageren. Die oom ging nota bene mee omdat ze van haar ouders niet alleen mocht. Hij heeft het vertrouwen van TO beschaamd, en ook dat van haar ouders.
Die oom zat hoe dan ook fout!
Eens.
Ik vind ook dat je oom je nóóit zo had mogen aanraken.
17/18 is super jong, als ik aan mezelf terug denk was ik nog heel naïef en kinderlijk (maar ik voelde me al oh zo volwassen)
Bovendien wist je oom dat hij fout zat; anders had hij nooit sorry gezegd.
woensdag 13 januari 2016 om 19:52
Dankjewel voor je reactie Haarlem
Wat naar dat jij zoveel meer ellende mee hebt moeten maken
Mijn ouders wil ik het ook niet vertellen. Ten eerste omdat ze er niets mee kunnen verder en ten tweede omdat zeker mijn moeder toch niet zou kunnen zwijgen.
Ik ben sowieso erg blij met de opbouwende reacties, de rest scan ik maar overheen.
Hoewel Web me één ding wel duidelijk gemaakt heeft met het hele goedpraten van mijn oom verhaal; ik denk dat ik het hem vergeven heb Lang geleden al. Dat ik hem daarom in Web's ogen "goedpraat" en dat ik in elk geval om die reden niemand in mijn directe omgeving op de hoogte wil en ga stellen.
Die man heeft een fout gemaakt, ja. En hij had het inderdaad nooit mogen doen. Maar fouten maken is menselijk en ik denk niet eens dat ik hem het voorval nog heel erg kwalijk neem, ofzo. Het is meer dat ik er toen erg van geschrokken ben en dat ik er daarom gewoon één keer in mijn leven over wilde praten, voor ik het echt voorgoed afsluit.
Ja, hij heeft een fout gemaakt maar hij verdient het absoluut niet dat ik zijn leven kapot maak door die ene fout wereldkundig te maken.
Wat naar dat jij zoveel meer ellende mee hebt moeten maken
Mijn ouders wil ik het ook niet vertellen. Ten eerste omdat ze er niets mee kunnen verder en ten tweede omdat zeker mijn moeder toch niet zou kunnen zwijgen.
Ik ben sowieso erg blij met de opbouwende reacties, de rest scan ik maar overheen.
Hoewel Web me één ding wel duidelijk gemaakt heeft met het hele goedpraten van mijn oom verhaal; ik denk dat ik het hem vergeven heb Lang geleden al. Dat ik hem daarom in Web's ogen "goedpraat" en dat ik in elk geval om die reden niemand in mijn directe omgeving op de hoogte wil en ga stellen.
Die man heeft een fout gemaakt, ja. En hij had het inderdaad nooit mogen doen. Maar fouten maken is menselijk en ik denk niet eens dat ik hem het voorval nog heel erg kwalijk neem, ofzo. Het is meer dat ik er toen erg van geschrokken ben en dat ik er daarom gewoon één keer in mijn leven over wilde praten, voor ik het echt voorgoed afsluit.
Ja, hij heeft een fout gemaakt maar hij verdient het absoluut niet dat ik zijn leven kapot maak door die ene fout wereldkundig te maken.
woensdag 13 januari 2016 om 19:53
quote:Ellius schreef op 13 januari 2016 @ 19:47:
[...]
Tsss...
Nooit eerder gehoord dat vrouwen over aanranding zeggen dat het allemaal wel meeviel, dat het allemaal veel erger had gekund.
Het erge is dat alle vrouwen, ja echt álle vrouwen vroeger of later een vervelende ervaring hebben met mannen: verkrachting, aanranding en anderszins. Omdat het iedereen gebeurt, ga je al snel in gradaties denken: mijn ervaring was nog niet zo heel erg gelukkig.
Dat maakt het handelen van de man in kwestie niet minder fout.
Dat zei ik dus ook en adviseerde haar op zijn minst een gesprek met haar huisarts, had ze het onderwerp i.i.g. een keer ongedwongen kunnen luchten, maar toen nam ze het weer voor die oom op, dat vond ik verdacht, dat is geen verwerking en geen afronding, dat noemen we het doofpot-effect.
Maar goed, ik houd er over op!
[...]
Tsss...
Nooit eerder gehoord dat vrouwen over aanranding zeggen dat het allemaal wel meeviel, dat het allemaal veel erger had gekund.
Het erge is dat alle vrouwen, ja echt álle vrouwen vroeger of later een vervelende ervaring hebben met mannen: verkrachting, aanranding en anderszins. Omdat het iedereen gebeurt, ga je al snel in gradaties denken: mijn ervaring was nog niet zo heel erg gelukkig.
Dat maakt het handelen van de man in kwestie niet minder fout.
Dat zei ik dus ook en adviseerde haar op zijn minst een gesprek met haar huisarts, had ze het onderwerp i.i.g. een keer ongedwongen kunnen luchten, maar toen nam ze het weer voor die oom op, dat vond ik verdacht, dat is geen verwerking en geen afronding, dat noemen we het doofpot-effect.
Maar goed, ik houd er over op!
woensdag 13 januari 2016 om 19:54
Het contact met mijn oom is overigens die paar keer per jaar dat ik hem zie gewoon goed.
Ik heb er ook geen problemen mee om met hem te praten, ontwijk hem ook niet op verjaardagen.
Het enige is dat ik er misschien als ik hem zie nog een keer aan terug denk, maar verder is er ook geen enorm probleem tussen hem en mij.
Ik heb er ook geen problemen mee om met hem te praten, ontwijk hem ook niet op verjaardagen.
Het enige is dat ik er misschien als ik hem zie nog een keer aan terug denk, maar verder is er ook geen enorm probleem tussen hem en mij.
woensdag 13 januari 2016 om 19:55
TO; ik snap wel dat je er nog soms aan denkt en moeite mee hebt hoor. Zeker als jullie elkaar soms nog zien. Lijkt me toch ook een beetje ongemakkelijk.
Ik snap dan weer niet dat je meerdere keren aangeeft dat je er totaaaal geen moeite meer mee hebt. Als dat zo was zou je er niet na zo'n lange tijd nog aan denken en een topic over openen.
Daarmee wuif je het voor jezelf gewoon een beetje weg volgens mij.
Ik zou het ook niet meer met familie bespreken (maar moet je zelf beslissen), maar jouw oom had dit nooit mogen doen en het is niet gek dat je er nog af en toe aan denkt.
Sterkte en goed dat je het van je af hebt geschreven!
Ik snap dan weer niet dat je meerdere keren aangeeft dat je er totaaaal geen moeite meer mee hebt. Als dat zo was zou je er niet na zo'n lange tijd nog aan denken en een topic over openen.
Daarmee wuif je het voor jezelf gewoon een beetje weg volgens mij.
Ik zou het ook niet meer met familie bespreken (maar moet je zelf beslissen), maar jouw oom had dit nooit mogen doen en het is niet gek dat je er nog af en toe aan denkt.
Sterkte en goed dat je het van je af hebt geschreven!
woensdag 13 januari 2016 om 20:01
quote:redbuIIetje schreef op 13 januari 2016 @ 18:18:
Waarom ga je uberhaupt met een man in één klein tentje liggen? Snap niet dat je ouders je 'n tent laten delen met iemand anders dan een vriendin of 'n vriendje.
Verder vind ik niet dat oom iets heeft gedaan waar je langer dan 'n nacht wakker van had moeten liggen.Alsof het TO haar schuld is? Al gaat ze met 3 mannen een tent in, dan nog moeten ze haar met rust laten. Stel je dochter is naïef en ze gaat met 3 van haar vrienden naar een festival en denkt gezellig een tent te delen, vervolgens wordt ze betast. Dan nog heeft ze de situatie niet zelf opgezocht. Je blijft gewoon van iemand af! Dit heet victim blaming.
Ik heb mij in dit topic heel erg gestoord aan de vrouwen in dit topic die dit voorval bagatelliseren (dat is mijn mening). Ik vind het toch hoogstens merkwaardig dat iemand aan wie jouw ouders jou toevertrouwden en iemand die in jouw familiekring was, jou over jouw borsten gaat strelen zodra hij alleen met jou in een tent ligt. Ik had mij aardig aangerand gevoeld als dit mijn oom was geweest. Zelf begrijp ik niet hoe daar zo lichtzinnig over gedacht kan worden.
Als een onbekende dat bij mij zou doen had ik hem misschien wel een klap gegeven, weggelopen of een scheldkanonnade op hem losgelaten, maar nu is het TO haar oom. Als oom de kans kreeg was hij verder gegaan, het was maar dat TO zich omdraaide. Bah! Wat een griezel. Dat TO de confrontatie niet aangaat begrijp ik ook, je hebt geen zin om de familiebanden te verstoren. Aan de ene kant denk ik: er zal maar blijken dat hij allerlei vreemde dingen doet of heeft gedaan met kinderen. We weten niet of dit de eerste keer was dat hij zoiets deed. En godzijdank was TO weerbaar genoeg, maar er zijn ook veel vrouwen en meisjes die dat niet zijn.
Het enige waarin ik het met redbulletje mee eens ben is dat ik mijn kind niet zou toevertrouwen aan een man die niet haar vader of vriend is. Ik ken veel vrouwen van dichtbij die verkracht zijn en vrijwel altijd was het een buurman/oom/stiefvader, etc. Voorkomen is beter dan genezen wat mij betreft en ik ga echt geen experiment met mijn kind houden in het kader van "vertrouwen".
Waarom ga je uberhaupt met een man in één klein tentje liggen? Snap niet dat je ouders je 'n tent laten delen met iemand anders dan een vriendin of 'n vriendje.
Verder vind ik niet dat oom iets heeft gedaan waar je langer dan 'n nacht wakker van had moeten liggen.Alsof het TO haar schuld is? Al gaat ze met 3 mannen een tent in, dan nog moeten ze haar met rust laten. Stel je dochter is naïef en ze gaat met 3 van haar vrienden naar een festival en denkt gezellig een tent te delen, vervolgens wordt ze betast. Dan nog heeft ze de situatie niet zelf opgezocht. Je blijft gewoon van iemand af! Dit heet victim blaming.
Ik heb mij in dit topic heel erg gestoord aan de vrouwen in dit topic die dit voorval bagatelliseren (dat is mijn mening). Ik vind het toch hoogstens merkwaardig dat iemand aan wie jouw ouders jou toevertrouwden en iemand die in jouw familiekring was, jou over jouw borsten gaat strelen zodra hij alleen met jou in een tent ligt. Ik had mij aardig aangerand gevoeld als dit mijn oom was geweest. Zelf begrijp ik niet hoe daar zo lichtzinnig over gedacht kan worden.
Als een onbekende dat bij mij zou doen had ik hem misschien wel een klap gegeven, weggelopen of een scheldkanonnade op hem losgelaten, maar nu is het TO haar oom. Als oom de kans kreeg was hij verder gegaan, het was maar dat TO zich omdraaide. Bah! Wat een griezel. Dat TO de confrontatie niet aangaat begrijp ik ook, je hebt geen zin om de familiebanden te verstoren. Aan de ene kant denk ik: er zal maar blijken dat hij allerlei vreemde dingen doet of heeft gedaan met kinderen. We weten niet of dit de eerste keer was dat hij zoiets deed. En godzijdank was TO weerbaar genoeg, maar er zijn ook veel vrouwen en meisjes die dat niet zijn.
Het enige waarin ik het met redbulletje mee eens ben is dat ik mijn kind niet zou toevertrouwen aan een man die niet haar vader of vriend is. Ik ken veel vrouwen van dichtbij die verkracht zijn en vrijwel altijd was het een buurman/oom/stiefvader, etc. Voorkomen is beter dan genezen wat mij betreft en ik ga echt geen experiment met mijn kind houden in het kader van "vertrouwen".
No love without lost
woensdag 13 januari 2016 om 20:04
quote:dubbelnicker schreef op 13 januari 2016 @ 19:54:
Het contact met mijn oom is overigens die paar keer per jaar dat ik hem zie gewoon goed.
Ik heb er ook geen problemen mee om met hem te praten, ontwijk hem ook niet op verjaardagen.
Het enige is dat ik er misschien als ik hem zie nog een keer aan terug denk, maar verder is er ook geen enorm probleem tussen hem en mij.Hoe zijn je grenzen nu? Laat je je borsten nog steeds betasten zonder als een sirene af te gaan en de man een hersenschudding te stompen?
Het contact met mijn oom is overigens die paar keer per jaar dat ik hem zie gewoon goed.
Ik heb er ook geen problemen mee om met hem te praten, ontwijk hem ook niet op verjaardagen.
Het enige is dat ik er misschien als ik hem zie nog een keer aan terug denk, maar verder is er ook geen enorm probleem tussen hem en mij.Hoe zijn je grenzen nu? Laat je je borsten nog steeds betasten zonder als een sirene af te gaan en de man een hersenschudding te stompen?
Krijg de rambam. Allemaal.
woensdag 13 januari 2016 om 20:04
quote:Defrona schreef op 13 januari 2016 @ 19:57:
Nou ja, "aangerand"..Hoezo is dit niet aangerand? Een oom zit haar borsten te strelen terwijl zij er niet om heeft gevraagd. Een vrouw ongevraagd in haar kont knijpen is ook aanranding. Dit zou mij ook bijblijven. Als het een studiegenoot van mijn leeftijd was geweest niet, maar van je eigen familie hoef je dit soort incestueus gedrag niet te pikken!
Nou ja, "aangerand"..Hoezo is dit niet aangerand? Een oom zit haar borsten te strelen terwijl zij er niet om heeft gevraagd. Een vrouw ongevraagd in haar kont knijpen is ook aanranding. Dit zou mij ook bijblijven. Als het een studiegenoot van mijn leeftijd was geweest niet, maar van je eigen familie hoef je dit soort incestueus gedrag niet te pikken!
No love without lost
woensdag 13 januari 2016 om 20:04
Vrouw2punt0; gedeeltelijk ben ik het met je eens, maar het was niet voor het eerst dat ik alleen met oom op pad was.
Het weekend waar dit gebeurd is was iets wat ik al vaker met hem gedaan had.
We hadden dus al vaker samen in een tent gelegen, zonder dat er iets voorgevallen is.
Ik ben er vrij zeker van dat het van mijn oom een eenmalige actie is en dat hij er zelf ook van geschrokken is. Maar 100% zeker weet ik het nooit natuurlijk, dat klopt.
Het weekend waar dit gebeurd is was iets wat ik al vaker met hem gedaan had.
We hadden dus al vaker samen in een tent gelegen, zonder dat er iets voorgevallen is.
Ik ben er vrij zeker van dat het van mijn oom een eenmalige actie is en dat hij er zelf ook van geschrokken is. Maar 100% zeker weet ik het nooit natuurlijk, dat klopt.
woensdag 13 januari 2016 om 20:05
quote:awelmerci schreef op 13 januari 2016 @ 20:04:
[...]
Hoe zijn je grenzen nu? Laat je je borsten nog steeds betasten zonder als een sirene af te gaan en de man een hersenschudding te stompen?Ik denk dat ik ouder en wijzer ben en misschien zelfs nog een paar centimeter gegroeid sindsdien waardoor ik beter gerichte knietjes kan geven
[...]
Hoe zijn je grenzen nu? Laat je je borsten nog steeds betasten zonder als een sirene af te gaan en de man een hersenschudding te stompen?Ik denk dat ik ouder en wijzer ben en misschien zelfs nog een paar centimeter gegroeid sindsdien waardoor ik beter gerichte knietjes kan geven
woensdag 13 januari 2016 om 20:05
quote:Websurfer1974 schreef op 13 januari 2016 @ 19:53:
[...]
Dat zei ik dus ook en adviseerde haar op zijn minst een gesprek met haar huisarts, had ze het onderwerp i.i.g. een keer ongedwongen kunnen luchten, maar toen nam ze het weer voor die oom op, dat vond ik verdacht, dat is geen verwerking en geen afronding, dat noemen we het doofpot-effect.
Maar goed, ik houd er over op!
Ik ben blij met je reactie. Niet omdat ik het met je eens ben, integendeel. Maar omdat jij ( voor mij, persoonlijke herkenning) exact de reactie geeft waarom ik over sommige dingen liever zwijg.
Als je niet meegaat in de (in mijn ogen) over de top reactie, dan ben je Dus onoprecht en ongeloofwaardig en....?
TO:
Herkenbaar verhaal. Ik heb het gevoel dat jij het eigenlijk al een 'plaatsje' (braakwoord) gegeven hebt, en met een soort van verhaal doen controleert of je het nog verder achter je kunt laten en of je tevreden kunt zijn over dat 'plaatsje'. Klopt dat?
[...]
Dat zei ik dus ook en adviseerde haar op zijn minst een gesprek met haar huisarts, had ze het onderwerp i.i.g. een keer ongedwongen kunnen luchten, maar toen nam ze het weer voor die oom op, dat vond ik verdacht, dat is geen verwerking en geen afronding, dat noemen we het doofpot-effect.
Maar goed, ik houd er over op!
Ik ben blij met je reactie. Niet omdat ik het met je eens ben, integendeel. Maar omdat jij ( voor mij, persoonlijke herkenning) exact de reactie geeft waarom ik over sommige dingen liever zwijg.
Als je niet meegaat in de (in mijn ogen) over de top reactie, dan ben je Dus onoprecht en ongeloofwaardig en....?
TO:
Herkenbaar verhaal. Ik heb het gevoel dat jij het eigenlijk al een 'plaatsje' (braakwoord) gegeven hebt, en met een soort van verhaal doen controleert of je het nog verder achter je kunt laten en of je tevreden kunt zijn over dat 'plaatsje'. Klopt dat?
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
woensdag 13 januari 2016 om 20:06
quote:dubbelnicker schreef op 13 januari 2016 @ 19:52:
Dankjewel voor je reactie Haarlem
Wat naar dat jij zoveel meer ellende mee hebt moeten maken
Mijn ouders wil ik het ook niet vertellen. Ten eerste omdat ze er niets mee kunnen verder en ten tweede omdat zeker mijn moeder toch niet zou kunnen zwijgen.
Ik ben sowieso erg blij met de opbouwende reacties, de rest scan ik maar overheen.
Hoewel Web me één ding wel duidelijk gemaakt heeft met het hele goedpraten van mijn oom verhaal; ik denk dat ik het hem vergeven heb Lang geleden al. Dat ik hem daarom in Web's ogen "goedpraat" en dat ik in elk geval om die reden niemand in mijn directe omgeving op de hoogte wil en ga stellen.
Die man heeft een fout gemaakt, ja. En hij had het inderdaad nooit mogen doen. Maar fouten maken is menselijk en ik denk niet eens dat ik hem het voorval nog heel erg kwalijk neem, ofzo. Het is meer dat ik er toen erg van geschrokken ben en dat ik er daarom gewoon één keer in mijn leven over wilde praten, voor ik het echt voorgoed afsluit.
Ja, hij heeft een fout gemaakt maar hij verdient het absoluut niet dat ik zijn leven kapot maak door die ene fout wereldkundig te maken.
Fijn dat dit forum er is om eens anoniem je verhaal te vertellen. Weet helemaal niemand dit? vriendinnen? Ik heb het wel verteld aan man en vriendinnen, die soms vinden dat ik alsnog oom aan de schandpaal moet nagelen. Ik twijfel. Jij twijfelt niet en dat is prima en duidelijk. Er is een verschil tussen onverwerkt verdriet waardoor je in je huidige leven niet goed kunt functioneren of af en toe nog aan iets terugdenken, zonder dat het je in je huidige leven beïnvloedt. Als dit laatste het geval is bij jou (als je geen boosheid voelt, je geen zorgen maakt over andere jongen meisjes in de omgeving van oom etc) lijkt het me prima om het op deze manier af te sluiten. Ik functioneer prima en denk er bijna nooit meer aan, behalve dan aan de jongere nichtjes die af en toe in zijn omgeving zijn. Daar zit ook mijn twijfel.
Volgens mij speelt dit gebeuren in jouw leven geen rol, klopt dat? Tegelijkertijd ben je het nooit vergeten en weet je nog tot in detail wat er is gebeurd. Ik hoop dat dit, het eenmaal van je afschrijven en voor de rest van je leven zwijgen, je helpt en dat het voor jou nu echt helemaal is.
liefs
Dankjewel voor je reactie Haarlem
Wat naar dat jij zoveel meer ellende mee hebt moeten maken
Mijn ouders wil ik het ook niet vertellen. Ten eerste omdat ze er niets mee kunnen verder en ten tweede omdat zeker mijn moeder toch niet zou kunnen zwijgen.
Ik ben sowieso erg blij met de opbouwende reacties, de rest scan ik maar overheen.
Hoewel Web me één ding wel duidelijk gemaakt heeft met het hele goedpraten van mijn oom verhaal; ik denk dat ik het hem vergeven heb Lang geleden al. Dat ik hem daarom in Web's ogen "goedpraat" en dat ik in elk geval om die reden niemand in mijn directe omgeving op de hoogte wil en ga stellen.
Die man heeft een fout gemaakt, ja. En hij had het inderdaad nooit mogen doen. Maar fouten maken is menselijk en ik denk niet eens dat ik hem het voorval nog heel erg kwalijk neem, ofzo. Het is meer dat ik er toen erg van geschrokken ben en dat ik er daarom gewoon één keer in mijn leven over wilde praten, voor ik het echt voorgoed afsluit.
Ja, hij heeft een fout gemaakt maar hij verdient het absoluut niet dat ik zijn leven kapot maak door die ene fout wereldkundig te maken.
Fijn dat dit forum er is om eens anoniem je verhaal te vertellen. Weet helemaal niemand dit? vriendinnen? Ik heb het wel verteld aan man en vriendinnen, die soms vinden dat ik alsnog oom aan de schandpaal moet nagelen. Ik twijfel. Jij twijfelt niet en dat is prima en duidelijk. Er is een verschil tussen onverwerkt verdriet waardoor je in je huidige leven niet goed kunt functioneren of af en toe nog aan iets terugdenken, zonder dat het je in je huidige leven beïnvloedt. Als dit laatste het geval is bij jou (als je geen boosheid voelt, je geen zorgen maakt over andere jongen meisjes in de omgeving van oom etc) lijkt het me prima om het op deze manier af te sluiten. Ik functioneer prima en denk er bijna nooit meer aan, behalve dan aan de jongere nichtjes die af en toe in zijn omgeving zijn. Daar zit ook mijn twijfel.
Volgens mij speelt dit gebeuren in jouw leven geen rol, klopt dat? Tegelijkertijd ben je het nooit vergeten en weet je nog tot in detail wat er is gebeurd. Ik hoop dat dit, het eenmaal van je afschrijven en voor de rest van je leven zwijgen, je helpt en dat het voor jou nu echt helemaal is.
liefs
