Psyche
alle pijlers
Mijn moeder accepteert mijn nee niet
maandag 29 februari 2016 om 12:24
Hoi allemaal,
Ik zit met een probleem met mijn moeder en ben op zoek naar een manier om daar mee om te gaan. Een keer in de zoveel tijd heeft mijn moeder een heftig probleem. Ze raakt dan in totale paniek en belt mij in paniek op. Vervolgens komt er een enorm warrig en paniekerig verhaal uit, waarvan ik probeer te begrijpen wat er aan de hand is. Het is duidelijk dat ze dan steun zoekt. Helaas belast mij dit zo dat ik vervolgens een paar uur nodig heb om bij te komen van het gesprek. Los van dat ik daar niet altijd de tijd voor heb, heb ik hier ook geen zin meer in. Ik heb al verschillende keren aangegeven (ook buiten het paniekgesprek om) dat ze mij niet op dat moment moet bellen op zo'n moment, maar ze doet dit toch.
De laatste keer heb ik haar op het moment van paniek gezegd dat ze mij op zo'n moment niet moet bellen en dat ze eerst moet kalmeren. Ze kalmeerde iets, maar ze ging toch door met haar verhaal. Ik zie geen andere manier dan dan maar te zeggen dat ik op deze manier niet met haar aan de telefoon wil zitten en het gesprek beeindig. Dit heb ik nog nooit gedaan, omdat ik weet dat ze dan niet alleen in paniek is, maar ook boos. Bovendien vind ik het onfatsoenlijk en kinderachtig om op die manier het gesprek te beeindigen. Toch zie ik geen andere opties.
Hebben jullie tips over hoe ik hiermee om kan gaan?
Ik zit met een probleem met mijn moeder en ben op zoek naar een manier om daar mee om te gaan. Een keer in de zoveel tijd heeft mijn moeder een heftig probleem. Ze raakt dan in totale paniek en belt mij in paniek op. Vervolgens komt er een enorm warrig en paniekerig verhaal uit, waarvan ik probeer te begrijpen wat er aan de hand is. Het is duidelijk dat ze dan steun zoekt. Helaas belast mij dit zo dat ik vervolgens een paar uur nodig heb om bij te komen van het gesprek. Los van dat ik daar niet altijd de tijd voor heb, heb ik hier ook geen zin meer in. Ik heb al verschillende keren aangegeven (ook buiten het paniekgesprek om) dat ze mij niet op dat moment moet bellen op zo'n moment, maar ze doet dit toch.
De laatste keer heb ik haar op het moment van paniek gezegd dat ze mij op zo'n moment niet moet bellen en dat ze eerst moet kalmeren. Ze kalmeerde iets, maar ze ging toch door met haar verhaal. Ik zie geen andere manier dan dan maar te zeggen dat ik op deze manier niet met haar aan de telefoon wil zitten en het gesprek beeindig. Dit heb ik nog nooit gedaan, omdat ik weet dat ze dan niet alleen in paniek is, maar ook boos. Bovendien vind ik het onfatsoenlijk en kinderachtig om op die manier het gesprek te beeindigen. Toch zie ik geen andere opties.
Hebben jullie tips over hoe ik hiermee om kan gaan?
maandag 29 februari 2016 om 14:09
Een keer per jaar maar? Kan me voorstellen dat je het een keer zat wordt maar het is maar 1x per jaar. Jezelf dan meteen haar maatschappelijk werker voelen vind ik erg overdreven. Gewoon luisteren en op gegeven moment zeggen dat ze contact op moet nemen met bijv. de bank en daarna gesprek afronden. Als ze inderdaad haar huis verhuurd terwijl dat niet mag dan had ze dit kunnen verwachten. Wist jij al dat ze verhuurt en dat het niet mag? Dan hadden jullie de situatie aan kunnen zien komen. Verhuurt ze niet dan is dit toch bepaald geen moeilijke situatie om uren mee te blijven zitten?
maandag 29 februari 2016 om 14:10
@ambra, dat is het moeilijke. Ik kan het inmiddels niet echt meer opbrengen, maar ze heeft niemand anders. Het is dus ook een kwestie van kiezen tussen mijn geweten volgen en haar aanhoren en kiezen wat voor mij goed is. Je hebt wel gelijk dat ik gewoon iets anders tussendoor moet gaan doen. Ik ben te intensief bezig met luisteren. Dat ga ik eens proberen.
@elfje, ik heb het in het verleden wel eens zo opgelost met voicemail. De eerstvolgende keer dat ik haar dan sprak was er toch weer die paniek. Dit loste helaas niets op.
Ik woon in het buitenland, maar ben binnenkort 2 weken in NL en logeer dan bij haar. Ik hoop maar dat er op dat moment geen panieksituatie is.
@elfje, ik heb het in het verleden wel eens zo opgelost met voicemail. De eerstvolgende keer dat ik haar dan sprak was er toch weer die paniek. Dit loste helaas niets op.
Ik woon in het buitenland, maar ben binnenkort 2 weken in NL en logeer dan bij haar. Ik hoop maar dat er op dat moment geen panieksituatie is.
maandag 29 februari 2016 om 14:10
Kortom, jouw moeder belt je op als ze een groot probleem heeft en haar ei kwijt wil.
Ik vind dit persoonlijk vrij normaal, dat is waar familie voor is (helemaal omdat het blijkbaar net iedere week gebeurd).
Waarom raak jij zo van de leg hiervan? Heb je het gevoel dat je de problemen voor je moeder moet oplossen? Misschien wil zij alleen maar haar verhaal kwijt en verwacht ze niet dat jij het meteen gaat oplossen. Zo klinkt het in ieder geval wel.
Ik vind dit persoonlijk vrij normaal, dat is waar familie voor is (helemaal omdat het blijkbaar net iedere week gebeurd).
Waarom raak jij zo van de leg hiervan? Heb je het gevoel dat je de problemen voor je moeder moet oplossen? Misschien wil zij alleen maar haar verhaal kwijt en verwacht ze niet dat jij het meteen gaat oplossen. Zo klinkt het in ieder geval wel.
maandag 29 februari 2016 om 14:32
sjongejonge wat stel je je aan zeg! je komt heel egoïstisch over.
1x per jaar! en ze belt niet met iets stoms, maar iets waarover ze echt in paniek is.
ze heeft gewoon even hulp nodig!is dat nou echt zo moeilijk op te brengen?!
gewoon aanhoren en eventueel doorverwijzen naar iemand die haar wel kan helpen.
1x per jaar! en ze belt niet met iets stoms, maar iets waarover ze echt in paniek is.
ze heeft gewoon even hulp nodig!is dat nou echt zo moeilijk op te brengen?!
gewoon aanhoren en eventueel doorverwijzen naar iemand die haar wel kan helpen.
maandag 29 februari 2016 om 14:32
@swifty, ik reageer er naar haar toe nooit koud over. Ik denk dat mijn frustratie er op dit forum een beetje uit komt en ik daardoor koud overkom. Ik ben er altijd voor haar, ook al toen ik klein was. Het punt is dat ik merk dat dit me te veel kost en daarom ook hulp op dit forum zocht. Ik wil haar problemen niet kleiner maken dan ze zijn. Ze zijn ook heftig en ik begrijp dat ze er hulp bij nodig heeft. Alleen komt het iedere keer bij mij neer en ik ga er blijkbaar verkeerd mee om, omdat het mij zoveel kost.
Verder werk ik voor een non-profitorganisatie tegen het loon van een administratief medewerker dus het gaat me zeker niet om het uurtje-factuurtje. Punt is dat ik alleen zijdelings met hypotheekrecht te maken heb gehad. Recht is zo breed en dit is nu eenmaal niet mijn specialisatie. Ik help mensen met hele andere juridische problemen. Ik heb dit ook aan mijn moeder uitgelegd.
@lexis, ik denk dat je gelijk hebt. Ik wil altijd direct een oplossing gaan zoeken. En als die niet gehoord wordt en het verhaal maar door gaat werkt dat frustrerend.
Verder werk ik voor een non-profitorganisatie tegen het loon van een administratief medewerker dus het gaat me zeker niet om het uurtje-factuurtje. Punt is dat ik alleen zijdelings met hypotheekrecht te maken heb gehad. Recht is zo breed en dit is nu eenmaal niet mijn specialisatie. Ik help mensen met hele andere juridische problemen. Ik heb dit ook aan mijn moeder uitgelegd.
@lexis, ik denk dat je gelijk hebt. Ik wil altijd direct een oplossing gaan zoeken. En als die niet gehoord wordt en het verhaal maar door gaat werkt dat frustrerend.
maandag 29 februari 2016 om 14:38
@silviaapje. Joh iets minder mag ook wel.
Ik doe precies wat jij zegt, alleen kost het mij te veel. Wat ik al aangaf ben ik na het paniekverhaal uren van de leg. Ik zeg ook niet dat mijn moeder iets verkeerd doet. Ik ga er verkeerd mee om. Ik was op zoek naar tips om er beter mee om te gaan, zodat het mij minder kost. Dus als je daar tips voor hebt, graag!
Ik doe precies wat jij zegt, alleen kost het mij te veel. Wat ik al aangaf ben ik na het paniekverhaal uren van de leg. Ik zeg ook niet dat mijn moeder iets verkeerd doet. Ik ga er verkeerd mee om. Ik was op zoek naar tips om er beter mee om te gaan, zodat het mij minder kost. Dus als je daar tips voor hebt, graag!
maandag 29 februari 2016 om 14:43
Dit is denk ik onmacht. Je luistert je brengt haar advies uit. En als daar vervolgens niks mee gedaan wordt. En misschien nog belangerijker je doet dit al van jongs af kan,. Dan kan dit misschien de druppel zijn. Mijn moeder is een zeer zelfstandige vrouw.
Dus die moeten we af en toe hulp aanbieden.
Ik kon mij ook wel is opwinnende over mensen in mijn nabije schoonfamilie. Die waren nog met zijn tweeen. Daar kwamen ook hulpvragen voorbij. Dat ik dacht goh jullie zijn nog met zijn tweeen dat kunnen jullie toch wel. Als je de werkzaamheiden een beetje aanpast aan de gezondheid.
Dus die moeten we af en toe hulp aanbieden.
Ik kon mij ook wel is opwinnende over mensen in mijn nabije schoonfamilie. Die waren nog met zijn tweeen. Daar kwamen ook hulpvragen voorbij. Dat ik dacht goh jullie zijn nog met zijn tweeen dat kunnen jullie toch wel. Als je de werkzaamheiden een beetje aanpast aan de gezondheid.
maandag 29 februari 2016 om 14:48
Mja. Ik heb geen contact meer met mijn zus en moeder omdat mijn zus vindt dat ik teveel problemen heb. Dat brengt mij nogal van de leg want ik heb geen contact met andere familie-leden. Weet je hoe het op mij over komt? Dat ik door ze in de steek word gelaten. Ik vraag namelijk helemaal niet of ze ze voor me op willen lossen. En ik doe niet aan paniek-toestanden die ik bij hen neerleg. En toch vinden ze het allemaal teveel gevraagd. Gewoon omdat ik een loser ben dus. Zou best kunnen dat jij anders bent maar je komt op mij hetzelfde over. Geen echte liefde voelen. Als je van iemand houdt, kun je best iets vervelends accepteren. Ik zou als ik jou was rigoureus de banden doorbreken, dan ben je tenminste eerlijk.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
maandag 29 februari 2016 om 15:05
Hm, als mij zoiets zou overkomen bel ik mn vader. Terwijl mijn moeder mij belt bij vreemde gebeurtenissen ed.
Mijn vader zegt op zon moment hmhm jaja, ik ga er eens over denken en belt dan dan een paar dagen later terug met evt oplossingen/zijn mening oid. Ik doe bij mijn moeder, Of bij een vriendin die even iets wil ventileren, eigenlijk hetzelfde.
Afentoe iets 'kwijt' moeten is heel menselijk volgens mij
Ik dacht dat je het had over een moeder die minstens 2x per week van een mug een olifant maakt.
Mijn vader zegt op zon moment hmhm jaja, ik ga er eens over denken en belt dan dan een paar dagen later terug met evt oplossingen/zijn mening oid. Ik doe bij mijn moeder, Of bij een vriendin die even iets wil ventileren, eigenlijk hetzelfde.
Afentoe iets 'kwijt' moeten is heel menselijk volgens mij
Ik dacht dat je het had over een moeder die minstens 2x per week van een mug een olifant maakt.
maandag 29 februari 2016 om 15:06
Mijn moeder is inderdaad alleen. Ze is nu 67. Haar gezondheid is gelukkig uitstekend en ze is erg actief. Ze heeft voldoende kennissen, maar vrij weinig echt goede vrienden. Het vervelende voor haar vind ik dat ze geen pensioen heeft en dus moet doorwerken. Ik zou dat graag anders voor haar zien.
Ik heb me altijd verantwoordelijk gevoeld voor de problemen waar ze mee te maken had, van jongs af aan. Ik denk dat daar mijn wens om mensen te helpen vandaan komt. Het moeilijke is dat mijn moeder zich moeilijk laat helpen. Mijn advies volgt ze eigenlijk nooit op en soms ontstaan er weer nieuwe problemen die ik had aangegeven dat ze zouden ontstaan als ze die weg in zou slaan. Ik vind het dan kinderachtig om te zeggen 'dat heb ik je toch gezegd', dus dat doe ik ook niet. Nu is het natuurlijk aan haar om al dan niet een advies op te volgen. Toch werkt dit frustrerend. Ik hou dit echter altijd voor me.
Ik heb de indruk dat ik me in een positie heb geplaatst dat het voor haar logisch is om eerst mijn hulp en advies te vragen. Aan de andere kant kan het zijn dat ik haar paniektelefoontje verkeerd opvat. Verschillende mensen hier gaven al aan dat ze waarschijnlijk gewoon haar verhaal kwijt moet, haar paniek moet luchten.
Verder moet ik ook even kwijt dat ik nu verschrikkelijk hard zit te huilen van alle negatieve reacties. Ik wil echt niet het contact met mijn moeder verbreken. Ik hou ontzettend van haar.
Iedereen focust erop dat het om 1 keer per jaar gaat, maar het gaat om 1 probleem per jaar. Met daarbij verschillende gespreken, waarvan er een aantal in paniek zijn.
Ik heb me altijd verantwoordelijk gevoeld voor de problemen waar ze mee te maken had, van jongs af aan. Ik denk dat daar mijn wens om mensen te helpen vandaan komt. Het moeilijke is dat mijn moeder zich moeilijk laat helpen. Mijn advies volgt ze eigenlijk nooit op en soms ontstaan er weer nieuwe problemen die ik had aangegeven dat ze zouden ontstaan als ze die weg in zou slaan. Ik vind het dan kinderachtig om te zeggen 'dat heb ik je toch gezegd', dus dat doe ik ook niet. Nu is het natuurlijk aan haar om al dan niet een advies op te volgen. Toch werkt dit frustrerend. Ik hou dit echter altijd voor me.
Ik heb de indruk dat ik me in een positie heb geplaatst dat het voor haar logisch is om eerst mijn hulp en advies te vragen. Aan de andere kant kan het zijn dat ik haar paniektelefoontje verkeerd opvat. Verschillende mensen hier gaven al aan dat ze waarschijnlijk gewoon haar verhaal kwijt moet, haar paniek moet luchten.
Verder moet ik ook even kwijt dat ik nu verschrikkelijk hard zit te huilen van alle negatieve reacties. Ik wil echt niet het contact met mijn moeder verbreken. Ik hou ontzettend van haar.
Iedereen focust erop dat het om 1 keer per jaar gaat, maar het gaat om 1 probleem per jaar. Met daarbij verschillende gespreken, waarvan er een aantal in paniek zijn.
maandag 29 februari 2016 om 15:19
Uit je OP: het is duidelijk dat ze dan steun zoekt.
Misschien ligt daar een sleutel tot een andere benadering die jou minder kost.
Ze zoekt steun, maar zoekt ze in het paniekmoment ook een oplossing?
Het zou kunnen dat jij minder geraakt wordt als je haar in haar paniek anders benadert. Niet met hulp, of oplossingen, maar als paniekpaal. Als uitlaatklep, waar iemand wartaal tegen uit kan slaan en gaandeweg zelf hopelijk enige duidelijkheid krijgt in de brei.
En probeer na zo'n gesprek jezelf ook zo te zien. Niet als de grote redder die niet doorgedrongen is met een oplossing, maar als de dochter die er was om de paniek tegen te spuien.
(Ik heb trouwens mijn moeder wel verboden mij nog te bellen in d'r paniek, dus de klont boter is van mijn hoofd gegleden en mijn sokken zijn doorweekt)
Misschien ligt daar een sleutel tot een andere benadering die jou minder kost.
Ze zoekt steun, maar zoekt ze in het paniekmoment ook een oplossing?
Het zou kunnen dat jij minder geraakt wordt als je haar in haar paniek anders benadert. Niet met hulp, of oplossingen, maar als paniekpaal. Als uitlaatklep, waar iemand wartaal tegen uit kan slaan en gaandeweg zelf hopelijk enige duidelijkheid krijgt in de brei.
En probeer na zo'n gesprek jezelf ook zo te zien. Niet als de grote redder die niet doorgedrongen is met een oplossing, maar als de dochter die er was om de paniek tegen te spuien.
(Ik heb trouwens mijn moeder wel verboden mij nog te bellen in d'r paniek, dus de klont boter is van mijn hoofd gegleden en mijn sokken zijn doorweekt)
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 29 februari 2016 om 16:17
quote:emmylou schreef op 29 februari 2016 @ 14:46:
Een keer per jaar je moeder troosten... als dat al teveel van je vergt. Hoe vaak heeft ze jou getroost als kind?Draai je de rollen dan inderdaad niet enorm om? Het kind wat de ouder steeds moet troosten? Wat ik van TO begrijpt doet ze dit al sinds TO een kind is. Weet je hoe je ongelofelijk je een kind negatief belast om op zo'n jonge leeftijd dit soort volwassen problemen te bespreken en 'te dumpen'. Ik wel!
Een keer per jaar je moeder troosten... als dat al teveel van je vergt. Hoe vaak heeft ze jou getroost als kind?Draai je de rollen dan inderdaad niet enorm om? Het kind wat de ouder steeds moet troosten? Wat ik van TO begrijpt doet ze dit al sinds TO een kind is. Weet je hoe je ongelofelijk je een kind negatief belast om op zo'n jonge leeftijd dit soort volwassen problemen te bespreken en 'te dumpen'. Ik wel!
Interviewer: And you see an equivalence between the idea of god and the idea of a fairy or a Leprechaun??? Dawkins: The evidence of both is equally poor! 
maandag 29 februari 2016 om 16:30
@doornroosje9, het gaat op zich prima met me. Behalve dat er wat meer dingen spelen met mijn moeder dan alleen dit. Omdat ik de afgelopen twee nachten nachtmerries had waarin ik ruzie maakte met mijn moeder, dacht ik dit eens aan te gaan pakken. Een van de dingen die er spelen is dit punt. Achteraf had ik beter het hele plaatje kunnen aankaarten, in plaats van alleen dit deel. Ik denk dat het daarom ook wat harder bij me aankwam.
Ik heb net op een rijtje gezet wat me eigenlijk allemaal dwars zit. Zo hebben we meestal 1 keer in de week, 1 keer in de 2 weken een telefoongesprek. Het eerste half uur gaat het over haar, daarna kan ik aan de beurt komen. De laatste tijd is ze echter heel negatief bij alles wat ik vertel of zeg. Over een paar jaar komen we weer naar NL (mijn vriend en ik wonen nu in het buitenland) en ik vertelde dat we naar een nieuwbouwproject keken dat net buiten de stad ligt. Dat is op ongeveer een half uur afstand met OV bij haar vandaan. Ze vond de buurt niet goed en vond het te ver weg. Ze zei, dan kom ik niet bij je langs. Dit is een voorbeeld, zo zijn er nog een aantal dingen waar ze negatief op reageerde.
Hiernaast verwacht ze dat als we terugkomen, we bij haar komen wonen. Ze heeft de ruimte, dus dat is het probleem niet. Alleen wil ik dit niet. Ik heb haar dit al een paar keer rustig vertelt, dit lijkt niet aan te komen.
Ik denk dat ze moeite heeft met mij loslaten (ik ben 35!). Het is ook onterecht, want het is echt niet zo dat ik nooit bij haar langs zou gaan. Maar goed, gevoelens zijn nu eenmaal niet rationeel...
Waar ik verder moeite mee heb is dat ze erg verongelijkt is. Ze klaagt alsof de hele wereld tegen haar is. Ze heeft ook een boel meegemaakt, dus ik begrijp wel waar het vandaan komt, maar het is niet altijd eenvoudig met al die negativiteit om te gaan. Als ik haar zie en ze blijft in de klaagzang hangen (dit gaat soms uren door) dan geef ik haar een knuffel of een aai over haar rug en zeg iets als 'doe eens niet zo negatief'. Dit werkt meestal goed. Door de telefoon werkt dit wat lastiger.
Ik heb net op een rijtje gezet wat me eigenlijk allemaal dwars zit. Zo hebben we meestal 1 keer in de week, 1 keer in de 2 weken een telefoongesprek. Het eerste half uur gaat het over haar, daarna kan ik aan de beurt komen. De laatste tijd is ze echter heel negatief bij alles wat ik vertel of zeg. Over een paar jaar komen we weer naar NL (mijn vriend en ik wonen nu in het buitenland) en ik vertelde dat we naar een nieuwbouwproject keken dat net buiten de stad ligt. Dat is op ongeveer een half uur afstand met OV bij haar vandaan. Ze vond de buurt niet goed en vond het te ver weg. Ze zei, dan kom ik niet bij je langs. Dit is een voorbeeld, zo zijn er nog een aantal dingen waar ze negatief op reageerde.
Hiernaast verwacht ze dat als we terugkomen, we bij haar komen wonen. Ze heeft de ruimte, dus dat is het probleem niet. Alleen wil ik dit niet. Ik heb haar dit al een paar keer rustig vertelt, dit lijkt niet aan te komen.
Ik denk dat ze moeite heeft met mij loslaten (ik ben 35!). Het is ook onterecht, want het is echt niet zo dat ik nooit bij haar langs zou gaan. Maar goed, gevoelens zijn nu eenmaal niet rationeel...
Waar ik verder moeite mee heb is dat ze erg verongelijkt is. Ze klaagt alsof de hele wereld tegen haar is. Ze heeft ook een boel meegemaakt, dus ik begrijp wel waar het vandaan komt, maar het is niet altijd eenvoudig met al die negativiteit om te gaan. Als ik haar zie en ze blijft in de klaagzang hangen (dit gaat soms uren door) dan geef ik haar een knuffel of een aai over haar rug en zeg iets als 'doe eens niet zo negatief'. Dit werkt meestal goed. Door de telefoon werkt dit wat lastiger.
maandag 29 februari 2016 om 16:33
@feow, dank je wel voor je input. Je bent in deze topic niet de eerste die dit zegt. Ik ga daarmee aan de slag.
Verder neem ik aan dat je goede redenen had om dit tegen je moeder te zeggen. Laat de klont boter maar weer stollen
Hoe vatte je moeder het op toen je dit aangaf? En werkt het? Het zal vast niet eenvoudig geweest zijn om dat te moeten meedelen.
Verder neem ik aan dat je goede redenen had om dit tegen je moeder te zeggen. Laat de klont boter maar weer stollen
Hoe vatte je moeder het op toen je dit aangaf? En werkt het? Het zal vast niet eenvoudig geweest zijn om dat te moeten meedelen.
maandag 29 februari 2016 om 17:52
quote:silviaapje schreef op 29 februari 2016 @ 14:32:
sjongejonge wat stel je je aan zeg! je komt heel egoïstisch over.
1x per jaar! en ze belt niet met iets stoms, maar iets waarover ze echt in paniek is.
ze heeft gewoon even hulp nodig!is dat nou echt zo moeilijk op te brengen?!
gewoon aanhoren en eventueel doorverwijzen naar iemand die haar wel kan helpen.
Eens!!
Kom op zeg! 1 keer per jaar... Denk je dat het leuk is voor je moeder? Denk je dat ze je dit "express aandoet"??
sjongejonge wat stel je je aan zeg! je komt heel egoïstisch over.
1x per jaar! en ze belt niet met iets stoms, maar iets waarover ze echt in paniek is.
ze heeft gewoon even hulp nodig!is dat nou echt zo moeilijk op te brengen?!
gewoon aanhoren en eventueel doorverwijzen naar iemand die haar wel kan helpen.
Eens!!
Kom op zeg! 1 keer per jaar... Denk je dat het leuk is voor je moeder? Denk je dat ze je dit "express aandoet"??
maandag 29 februari 2016 om 18:14
@swifty, ik ga inderdaad eens kijken of ik het hier met een psycholoog over kan hebben.
Ik kwam ondertussen ook een site tegen waar ze goede tips gaven voor de gewone telefoongesprekken, zodat die hopelijk niet alleen om haar draaien. Heel simpel, het gesprek voorbereiden en assertiever het begin van het gesprek aangaan. Op die manier kan ik beginnen met een aantal vrolijke og positieve dingen, zodat ze hopelijk niet in de klaagstemming komt.
Verder wil ik iedereen met positieve input bedanke voor hun reacties en tips. Ik ga ermee aan de slag!
Ik kwam ondertussen ook een site tegen waar ze goede tips gaven voor de gewone telefoongesprekken, zodat die hopelijk niet alleen om haar draaien. Heel simpel, het gesprek voorbereiden en assertiever het begin van het gesprek aangaan. Op die manier kan ik beginnen met een aantal vrolijke og positieve dingen, zodat ze hopelijk niet in de klaagstemming komt.
Verder wil ik iedereen met positieve input bedanke voor hun reacties en tips. Ik ga ermee aan de slag!
maandag 29 februari 2016 om 18:24
Eens met Swifty. Probeer in je gevoel wat verder van haar emoties af te gaan staan en het niet zo serieus te nemen. Daarmee bedoel ik niet dat je haar niet serieus moet nemen, maar het meer met een helicopter-blik te bekijken. Stel, je moeder belt in paniek op. Je denkt: 'o ze zit nu in de paniekfase'. Je luistert, draait ondertussen een wasje, humt af en toe. Op het moment dat ze daadwerkelijk een vraag gaat stellen, kun je een antwoord geven, als je de indruk hebt dat ze echt luistert. Je kunt haar ook tegenvragen gaan stellen, om het antwoord bij zichzelf te gaan zoeken. Als ze moppert, kun je iets zeggen als 'ma, niet zo mopperen he, krijg je rimpels van' (of zoiets)
Begrijp je wat ik bedoel?
Je kunt ook afspreken om 1x per week met elkaar te bellen op een vast tijdstip. Alles behalve ziekenhuis moet tot deze tijd/datum wachten. Heeft zij de tijd om rustig te worden en kun je je contact met je moeder beperken.
Begrijp je wat ik bedoel?
Je kunt ook afspreken om 1x per week met elkaar te bellen op een vast tijdstip. Alles behalve ziekenhuis moet tot deze tijd/datum wachten. Heeft zij de tijd om rustig te worden en kun je je contact met je moeder beperken.
