Psyche
alle pijlers
Waarom besta ik eigenlijk nog?
zondag 17 april 2016 om 21:25
Toen ik jong was had ik veel wensen. Als 10-jarige wist ik dat ik jong wilde trouwen, dat ik 3 kinderen wilde, en zo had ik nog meer wensen. Die wensen zijn door de jaren heen niet veranderd.
Ik ben nu 23 en heb letterlijk nog helemaal niks! Ik woon nog thuis, ben single (en heb ook nog nooit een echte relatie gehad) en heb op dit moment geen baan. Mijn vorige baan heb ik begin dit jaar vrijwillig opgezegd omdat er misbruik van mij werd gemaakt. Ik zeg niet dat dit een slechte keuze is geweest omdat ik echt ongelukkig werd bij mijn vorige werkgever, maar ik zit nu dus thuis. Ik ben aan het solliciteren en dit gaat redelijk goed. Ik word regelmatig uitgenodigd voor een gesprek. Het eerstvolgende gesprek is morgen al weer gepland. Toch word ik uiteindelijk vaak afgewezen op werkervaring.
Mijn leven is echt exact het tegenovergestelde van hoe ik het mij 10-15 jaar geleden voorstelde en dit doet pijn! Mensen om mij heen van mijn leeftijd en soms zelfs nog jonger die ik gaan samenwonen, kinderen krijgen en trouwen. Vandaag merkte ik ook weer hoe raar ik ben. Bij ons in het dorp was markt. Vrijwel iedereen loopt als koppel hand in hand over de markt, sommigen al achter een kinderwagen. Ik loop samen met mijn broertje over de markt. Dat voelt echt niet leuk!
Natuurlijk wil ik op korte termijn ook graag het huis uit, maar ik zie mezelf niet snel weer alleen wonen. In mijn studententijd heb ik op kamers gezeten, maar alleen wonen is niks voor mij. Daarnaast heb ik momenteel geen inkomen, dus ik kan het op dit moment niet eens betalen. Als ik op korte termijn een baan zou vinden (wat dat betreft heb ik wel nog hoop) dan is het inkomen nooit zo hoog dat ik alleen op mijn inkomen een hypotheek kan krijgen. Dus op mezelf wonen zie ik de eerste paar jaar ook nog niet gebeuren.
Het enige positieve wat ik op dit moment over mijn leven kan noemen is dat ik mijn studieperiode heb afgesloten met 3 diploma's en zonder studieschuld. Mijn schulden zijn dus wel echt 0,0.
Wat betreft een partner begon ik me echt zorgen te maken toen ik 18 was. Toen begonnen de meesten aan relaties, maar ik bleef maar alleen. Ik heb wel gedatet en ben 1 keer heel dichtbij een relatie geweest, maar heel dichtbij is niet genoeg. Inmiddels maak ik me dus al 5 jaar echt druk dat ik nooit meer iemand vind en heb het gevoel dat ik uiteindelijk ook echt alleen ga eindigen.
Doordat ik nu thuis zit en dus eigenlijk hoofdzakelijk voor mezelf bezig ben (vacatures zoeken, brieven schrijven, op sollicitatiegesprek) heb ik het gevoel dat ik voor niemand echt iets belangrijks beteken. Dit voelt ook niet goed. Ik heb het gevoel dat ik momenteel niet veel waard ben. Ik kan niks betekenen voor een partner en kinderen want die heb ik niet, ik kan niks betekenen voor collega's want die heb ik momenteel niet. Het uur dat ik bijna elke dag in de sportschool doorbreng voelt nog het best van de hele dag. Sociale contacten opdoen en onderhouden en mijn lichaam mooi houden. Twee dingen waar ik iets aan heb.
Op dit moment voelt het echt alsof mijn leven mislukt is. Soms vraag ik me af waarom ik nog besta. Op een paar diploma's na heb ik helemaal niks bereikt in mijn leven terwijl ik al 23 ben. Ik wil net als de meesten ook gelukkig worden met een partner, kinderen en een leuke baan. Zijn er mensen voor wie mijn verhaal bekend klinkt? Hoe gingen jullie hiermee om?
Ik ben nu 23 en heb letterlijk nog helemaal niks! Ik woon nog thuis, ben single (en heb ook nog nooit een echte relatie gehad) en heb op dit moment geen baan. Mijn vorige baan heb ik begin dit jaar vrijwillig opgezegd omdat er misbruik van mij werd gemaakt. Ik zeg niet dat dit een slechte keuze is geweest omdat ik echt ongelukkig werd bij mijn vorige werkgever, maar ik zit nu dus thuis. Ik ben aan het solliciteren en dit gaat redelijk goed. Ik word regelmatig uitgenodigd voor een gesprek. Het eerstvolgende gesprek is morgen al weer gepland. Toch word ik uiteindelijk vaak afgewezen op werkervaring.
Mijn leven is echt exact het tegenovergestelde van hoe ik het mij 10-15 jaar geleden voorstelde en dit doet pijn! Mensen om mij heen van mijn leeftijd en soms zelfs nog jonger die ik gaan samenwonen, kinderen krijgen en trouwen. Vandaag merkte ik ook weer hoe raar ik ben. Bij ons in het dorp was markt. Vrijwel iedereen loopt als koppel hand in hand over de markt, sommigen al achter een kinderwagen. Ik loop samen met mijn broertje over de markt. Dat voelt echt niet leuk!
Natuurlijk wil ik op korte termijn ook graag het huis uit, maar ik zie mezelf niet snel weer alleen wonen. In mijn studententijd heb ik op kamers gezeten, maar alleen wonen is niks voor mij. Daarnaast heb ik momenteel geen inkomen, dus ik kan het op dit moment niet eens betalen. Als ik op korte termijn een baan zou vinden (wat dat betreft heb ik wel nog hoop) dan is het inkomen nooit zo hoog dat ik alleen op mijn inkomen een hypotheek kan krijgen. Dus op mezelf wonen zie ik de eerste paar jaar ook nog niet gebeuren.
Het enige positieve wat ik op dit moment over mijn leven kan noemen is dat ik mijn studieperiode heb afgesloten met 3 diploma's en zonder studieschuld. Mijn schulden zijn dus wel echt 0,0.
Wat betreft een partner begon ik me echt zorgen te maken toen ik 18 was. Toen begonnen de meesten aan relaties, maar ik bleef maar alleen. Ik heb wel gedatet en ben 1 keer heel dichtbij een relatie geweest, maar heel dichtbij is niet genoeg. Inmiddels maak ik me dus al 5 jaar echt druk dat ik nooit meer iemand vind en heb het gevoel dat ik uiteindelijk ook echt alleen ga eindigen.
Doordat ik nu thuis zit en dus eigenlijk hoofdzakelijk voor mezelf bezig ben (vacatures zoeken, brieven schrijven, op sollicitatiegesprek) heb ik het gevoel dat ik voor niemand echt iets belangrijks beteken. Dit voelt ook niet goed. Ik heb het gevoel dat ik momenteel niet veel waard ben. Ik kan niks betekenen voor een partner en kinderen want die heb ik niet, ik kan niks betekenen voor collega's want die heb ik momenteel niet. Het uur dat ik bijna elke dag in de sportschool doorbreng voelt nog het best van de hele dag. Sociale contacten opdoen en onderhouden en mijn lichaam mooi houden. Twee dingen waar ik iets aan heb.
Op dit moment voelt het echt alsof mijn leven mislukt is. Soms vraag ik me af waarom ik nog besta. Op een paar diploma's na heb ik helemaal niks bereikt in mijn leven terwijl ik al 23 ben. Ik wil net als de meesten ook gelukkig worden met een partner, kinderen en een leuke baan. Zijn er mensen voor wie mijn verhaal bekend klinkt? Hoe gingen jullie hiermee om?
zondag 17 april 2016 om 22:01
Je vraagt je af waarom je bestaat omdat je niets kan betekenen voor een partner en kinderen. Je betekent wat voor jouw ouders en familie, trut. Serieus, ik zou zo boos worden als iemand in mijn familie zo zou praten. Alsof je leven geen betekenis heeft zonder partner.
Zolang jij zo denkt ben jij helemaal niet klaar voor een relatie en kinderen. Ga eens leven, nieuwe dingen doen, nieuwe mensen ontmoeten. Die partner ontmoet je niet als je op de bank zit hoor. En een potentieele partner heeft ook geen zin om jouw rede van bestaan te zijn! Die rede van bestaan kan je alleen in jezelf vinden.
Zolang jij zo denkt ben jij helemaal niet klaar voor een relatie en kinderen. Ga eens leven, nieuwe dingen doen, nieuwe mensen ontmoeten. Die partner ontmoet je niet als je op de bank zit hoor. En een potentieele partner heeft ook geen zin om jouw rede van bestaan te zijn! Die rede van bestaan kan je alleen in jezelf vinden.
zondag 17 april 2016 om 22:02
zondag 17 april 2016 om 22:03
Waarom ga je niet een een simpel baantje nemen, sparen en dan een half jaar trekken in Australie, dan leer je heel veel social skills en kom je terug met zoveel meer dan wat je nu hebt.
Als je doorgaat met solliciteren kom je vast wel een baan tegen, maar blijven in je vertrouwde omgeving zul je niet gauw grote stappen maken, vandaar mijn advies om wat van de wereld te gaan zien.
Als je doorgaat met solliciteren kom je vast wel een baan tegen, maar blijven in je vertrouwde omgeving zul je niet gauw grote stappen maken, vandaar mijn advies om wat van de wereld te gaan zien.
zondag 17 april 2016 om 22:07
Zwartkijker. Je bent 23.
Een jongeman die op zijn 23e achter een kinderwagen loopt is waarschijnlijk een beetje dom geweest, of zijn partner, tenzij hij uit een streng gelovig milieu komt waar heel jong wordt getrouwd omdat seks vóór het huwelijk betekent dat je in de hel komt.
De meeste jonge mensen van jouw leeftijd flierefluiten er nog vrolijk op los, die hebben helemaal geen zin in een vaste relatie, een beetje rondneuken is immers veel leuker.
Misschien word je een laatbloeier, je bent echt de enige niet. Kijk eens hoe oud George Clooney was toen hij zich ging settelen.
Was dat misbruik op je werk zo verschrikkelijk dat je je baan hebt opgezegd? Werd je gebruikt als slaaf, kreeg je niet uitbetaald, ben je mishandeld, aangerand, verkracht?
Je hebt er zelf voor gekozen om thuis te zitten, recht op WW heb je niet als je zelf ontslag hebt genomen. Als je bij de Kantonrechter misbruik had kunnen aantonen had je misschien een ontslagvergoeding gekregen plus het recht op WW.
Dat je inkomen, als je nu een baan vindt, niet hoog genoeg is om een hypotheek af te sluiten hoeft niet in de weg te staan aan op jezelf te gaan wonen. Misschien kun je iets huren, geen idee of daar waar je woont de wachttijd ook acht tot tien jaar bedraagt. Je zegt dat je op kamers hebt gewoond maar dat alleen wonen niets voor je is, waarom zou je dan eigenlijk een huis kopen? Denk je dat je dan eerder een partner krijgt? Daar is meer voor nodig dan een huis. Ik neem aan dat je nu bij je ouders woont.
Kun je niet nog iets gaan studeren? Al is het maar op een avondschool of schriftelijk, wel bij een erkend instituut. Dat kan je kansen op de arbeidsmarkt aardig vergroten, bovendien staat het leuk op je CV als je daarin zet dat je momenteel een cursus vlindertjes borduren volgt.
Dat je voor niemand iets belangrijks betekent is quatsch. Ik neem aan dat je ouders in beeld zijn, je hebt het ook over je broertje. Het lijkt me sterk dat je voor hen niets betekent.
Je leven is niet mislukt, je hebt het gewoon nog niet goed op de rit.
Je kunt pas over een mislukt leven spreken als je op je twaalfde van huis bent weggelopen en bent gaan zwerven, op je dertiende aan de drugs bent geraakt, op je veertiende een draaideurcrimineel bent, op je vijftiende afkickt om op je zestiende weer terug te vallen en in de criminaliteit te verdwijnen om op je vijfenveertigste, nadat je bent ontslagen uit de gevangenis, doodgezopen of -gespoten in een steegje te worden gevonden.
Ik krijg de indruk, maar ik kan me gruwelijk vergissen, dat je in een dorp woont en dat je een vrij kleine actieradius hebt. Misschien wordt het tijd die flink te vergroten,
Het solliciteren gaat redelijk goed zeg je maar je wordt telkens afgewezen wegens gebrek aan ervaring, niet zo redelijk goed dus. Solliciteer je naar functies die niet bij je passen?
Stap eens naar het UWV, misschien word je daar iets wijzer.
Een jongeman die op zijn 23e achter een kinderwagen loopt is waarschijnlijk een beetje dom geweest, of zijn partner, tenzij hij uit een streng gelovig milieu komt waar heel jong wordt getrouwd omdat seks vóór het huwelijk betekent dat je in de hel komt.
De meeste jonge mensen van jouw leeftijd flierefluiten er nog vrolijk op los, die hebben helemaal geen zin in een vaste relatie, een beetje rondneuken is immers veel leuker.
Misschien word je een laatbloeier, je bent echt de enige niet. Kijk eens hoe oud George Clooney was toen hij zich ging settelen.
Was dat misbruik op je werk zo verschrikkelijk dat je je baan hebt opgezegd? Werd je gebruikt als slaaf, kreeg je niet uitbetaald, ben je mishandeld, aangerand, verkracht?
Je hebt er zelf voor gekozen om thuis te zitten, recht op WW heb je niet als je zelf ontslag hebt genomen. Als je bij de Kantonrechter misbruik had kunnen aantonen had je misschien een ontslagvergoeding gekregen plus het recht op WW.
Dat je inkomen, als je nu een baan vindt, niet hoog genoeg is om een hypotheek af te sluiten hoeft niet in de weg te staan aan op jezelf te gaan wonen. Misschien kun je iets huren, geen idee of daar waar je woont de wachttijd ook acht tot tien jaar bedraagt. Je zegt dat je op kamers hebt gewoond maar dat alleen wonen niets voor je is, waarom zou je dan eigenlijk een huis kopen? Denk je dat je dan eerder een partner krijgt? Daar is meer voor nodig dan een huis. Ik neem aan dat je nu bij je ouders woont.
Kun je niet nog iets gaan studeren? Al is het maar op een avondschool of schriftelijk, wel bij een erkend instituut. Dat kan je kansen op de arbeidsmarkt aardig vergroten, bovendien staat het leuk op je CV als je daarin zet dat je momenteel een cursus vlindertjes borduren volgt.
Dat je voor niemand iets belangrijks betekent is quatsch. Ik neem aan dat je ouders in beeld zijn, je hebt het ook over je broertje. Het lijkt me sterk dat je voor hen niets betekent.
Je leven is niet mislukt, je hebt het gewoon nog niet goed op de rit.
Je kunt pas over een mislukt leven spreken als je op je twaalfde van huis bent weggelopen en bent gaan zwerven, op je dertiende aan de drugs bent geraakt, op je veertiende een draaideurcrimineel bent, op je vijftiende afkickt om op je zestiende weer terug te vallen en in de criminaliteit te verdwijnen om op je vijfenveertigste, nadat je bent ontslagen uit de gevangenis, doodgezopen of -gespoten in een steegje te worden gevonden.
Ik krijg de indruk, maar ik kan me gruwelijk vergissen, dat je in een dorp woont en dat je een vrij kleine actieradius hebt. Misschien wordt het tijd die flink te vergroten,
Het solliciteren gaat redelijk goed zeg je maar je wordt telkens afgewezen wegens gebrek aan ervaring, niet zo redelijk goed dus. Solliciteer je naar functies die niet bij je passen?
Stap eens naar het UWV, misschien word je daar iets wijzer.
verba volant, scripta manent.
zondag 17 april 2016 om 22:07
@fitnessbody, bedenk wel; hard lopers zijn dood lopers. Ga eerst eens na wat jij wil. Dan, hoe je dat moet doen. Met 3 diploma's op zak kan je werken=geld verdienen=sparen=eigen huis kopen/huren. Sta op eigen benen, en ben daar trots op. Een vrouw met een rechte rug is; Wauw&respect, die hongerige honden sla je dan van je af onder het motto; Ik wil een vent, geen jochie.
Dus; rug recht, trots zijn op jezelf en voordat je t weet heb jij beet met werk en aandacht van het andere geslacht maar sta jij sterk
Dus; rug recht, trots zijn op jezelf en voordat je t weet heb jij beet met werk en aandacht van het andere geslacht maar sta jij sterk
iedereen leest mee
zondag 17 april 2016 om 22:08
Je bent pas 23 jaar. Ik weet niet waar je woont maar de meeste jonge mensen gaan zich pas zettelen na hun 30ste, dus ik ben nogal verbaasd dat het bij jou in de omgeving al zo jong gebeurt. Het is geen schande en eigenlijk nooit een schande om op je 23e nog geen carriere, koophuis, partner of gezin te hebben.
Life is peachy, somethimes soft and sweet, somethimes hard and rotten
zondag 17 april 2016 om 22:11
Ik snap dat "het komt wel goed" niet is wat je wil horen. Het is ook niet meer dan aardig bedoeld. Het komt alleen goed als he daar zelf aan werkt. Doe je al, zo te lezen, maar je zal er aan moeten blijven werken. Met 23 ligt niet je hele leven nog voor je, de belangrijkste fundamenten heb je al gelegd. Je kan nog veel kanten op, maar zeker niet alle. Noch net werk, noch met relaties, en voor kinderen heb je inderdaad niet meer alle tijd.
Het is lullig, maar je natuurlijke leven heeft zijn hoogtepunt ergens tussen 20 en 30, en he bent bijna halverwege. Haal er uit wat er in zit!
Geloof me, met ongeveer twee keer jouw leeftijd heb je de leukste, spannendste, interessantste dingen wel gehad.
Het is lullig, maar je natuurlijke leven heeft zijn hoogtepunt ergens tussen 20 en 30, en he bent bijna halverwege. Haal er uit wat er in zit!
Geloof me, met ongeveer twee keer jouw leeftijd heb je de leukste, spannendste, interessantste dingen wel gehad.
zondag 17 april 2016 om 22:24
quote:ErnstigeSchade schreef op 17 april 2016 @ 21:49:
Zie je zelf gewoon als een NS-trein: behoorlijk wat vertraging, maar uiteindelijk kom je toch wel op de plaats van bestemming
Nou, als TO vertraging heeft, sta ik, 40-er, al een paar jaar stil in een weiland.
Mij hemel, ik word zowat depressief als ik de OP lees. Mijn tip: denk in mogelijkheden in plaats van wat je nog niet hebt.
Zie je zelf gewoon als een NS-trein: behoorlijk wat vertraging, maar uiteindelijk kom je toch wel op de plaats van bestemming
Nou, als TO vertraging heeft, sta ik, 40-er, al een paar jaar stil in een weiland.
Mij hemel, ik word zowat depressief als ik de OP lees. Mijn tip: denk in mogelijkheden in plaats van wat je nog niet hebt.
zondag 17 april 2016 om 22:33
Waarom ik zo graag een partner wil is omdat ik de ervaring heb dat alleen wonen niks voor mij is.
Waarom ik denk aan kopen i.p.v. huren is omdat ik vanuit huis ook heb meegekregen dat je geld op zo'n manier moet gebruiken dat je zo min mogelijk 'weggooit'. Als je een huis koopt dan is het geld niet weg, als je huurt wel. Ik weet ook wel dat huren geen schande is.
Ik heb een goede band met mijn broertje, ouders en een aantal mensen in de sportschool. Dat vind ik ook heel fijn, maar die ene ware heb ik nog niet en dat is iets wat dus knaagt.
Een eenvoudig baantje zou ik geen probleem vinden. Ik heb een hbo-diploma, maar solliciteer ook op mbo-niveau. Wat ik dan vaak als reden krijg voor afwijzing is 'Wij denken dat de baan onder jouw niveau is en dat je daardoor snel de motivatie gaat verliezen omdat het geen uitdaging voor je is'. Ik heb zelf mijn baan opgezegd en zoals ik al aangaf noem ik dat niet direct een slechte keuze. Ik werd echt als sloof gebruikt. Natuurlijk hoop je wel dat je zo snel mogelijk weer iets anders vind.
Ik woon inderdaad in een dorp. Hier in de buurt zijn eigenlijk alleen maar dorpen. Nu weet ik wel dat het vroeg trouwen en kinderen krijgen meer voorkomt in dorpen dan in steden waardoor het misschien ook extra opvalt, maar ik word er toch mee geconfronteerd.
En belangrijk om ook nog te vermelden is dat ik een man ben. Sorry dat ik dit in de OP niet erbij heb gezet.
Waarom ik denk aan kopen i.p.v. huren is omdat ik vanuit huis ook heb meegekregen dat je geld op zo'n manier moet gebruiken dat je zo min mogelijk 'weggooit'. Als je een huis koopt dan is het geld niet weg, als je huurt wel. Ik weet ook wel dat huren geen schande is.
Ik heb een goede band met mijn broertje, ouders en een aantal mensen in de sportschool. Dat vind ik ook heel fijn, maar die ene ware heb ik nog niet en dat is iets wat dus knaagt.
Een eenvoudig baantje zou ik geen probleem vinden. Ik heb een hbo-diploma, maar solliciteer ook op mbo-niveau. Wat ik dan vaak als reden krijg voor afwijzing is 'Wij denken dat de baan onder jouw niveau is en dat je daardoor snel de motivatie gaat verliezen omdat het geen uitdaging voor je is'. Ik heb zelf mijn baan opgezegd en zoals ik al aangaf noem ik dat niet direct een slechte keuze. Ik werd echt als sloof gebruikt. Natuurlijk hoop je wel dat je zo snel mogelijk weer iets anders vind.
Ik woon inderdaad in een dorp. Hier in de buurt zijn eigenlijk alleen maar dorpen. Nu weet ik wel dat het vroeg trouwen en kinderen krijgen meer voorkomt in dorpen dan in steden waardoor het misschien ook extra opvalt, maar ik word er toch mee geconfronteerd.
En belangrijk om ook nog te vermelden is dat ik een man ben. Sorry dat ik dit in de OP niet erbij heb gezet.
zondag 17 april 2016 om 22:46
Het is gewoon erg lastig om dood te gaan als je gezond bent, dus daarom ga je door. Dat geldt voor heel veel mensen tijdens perioden in hun leven. Heel triviaal misschien. En terwijl je doorsukkelt gebeurt er opeens iets leuks waardoor je toch ineens het leven mooi vindt. Op deze manier kan je 85 worden. Meestal herinner je je later alleen de fijne momenten.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 17 april 2016 om 22:49
quote:fitnessbody schreef op 17 april 2016 @ 22:33:
Waarom ik zo graag een partner wil is omdat ik de ervaring heb dat alleen wonen niks voor mij is.
Waarom ik denk aan kopen i.p.v. huren is omdat ik vanuit huis ook heb meegekregen dat je geld op zo'n manier moet gebruiken dat je zo min mogelijk 'weggooit'. Als je een huis koopt dan is het geld niet weg, als je huurt wel. Ik weet ook wel dat huren geen schande is.
Ik heb een goede band met mijn broertje, ouders en een aantal mensen in de sportschool. Dat vind ik ook heel fijn, maar die ene ware heb ik nog niet en dat is iets wat dus knaagt.
Een eenvoudig baantje zou ik geen probleem vinden. Ik heb een hbo-diploma, maar solliciteer ook op mbo-niveau. Wat ik dan vaak als reden krijg voor afwijzing is 'Wij denken dat de baan onder jouw niveau is en dat je daardoor snel de motivatie gaat verliezen omdat het geen uitdaging voor je is'. Ik heb zelf mijn baan opgezegd en zoals ik al aangaf noem ik dat niet direct een slechte keuze. Ik werd echt als sloof gebruikt. Natuurlijk hoop je wel dat je zo snel mogelijk weer iets anders vind.
Ik woon inderdaad in een dorp. Hier in de buurt zijn eigenlijk alleen maar dorpen. Nu weet ik wel dat het vroeg trouwen en kinderen krijgen meer voorkomt in dorpen dan in steden waardoor het misschien ook extra opvalt, maar ik word er toch mee geconfronteerd.
En belangrijk om ook nog te vermelden is dat ik een man ben. Sorry dat ik dit in de OP niet erbij heb gezet.
dus je wil een partner omdat je niet alleen kan zijn. goede motivatie voor een relatie
al die aannames over kopen/huren kloppen niet. vraag maar eens wie hier "onder water" woont. Gedwongen met je ex in een huis omdat je anders een ton schuld om de oren krijgt.
het wordt tijd om volwassen te worden en om je opvattingen en vooroordelen eens onder de loep nemen
Waarom ik zo graag een partner wil is omdat ik de ervaring heb dat alleen wonen niks voor mij is.
Waarom ik denk aan kopen i.p.v. huren is omdat ik vanuit huis ook heb meegekregen dat je geld op zo'n manier moet gebruiken dat je zo min mogelijk 'weggooit'. Als je een huis koopt dan is het geld niet weg, als je huurt wel. Ik weet ook wel dat huren geen schande is.
Ik heb een goede band met mijn broertje, ouders en een aantal mensen in de sportschool. Dat vind ik ook heel fijn, maar die ene ware heb ik nog niet en dat is iets wat dus knaagt.
Een eenvoudig baantje zou ik geen probleem vinden. Ik heb een hbo-diploma, maar solliciteer ook op mbo-niveau. Wat ik dan vaak als reden krijg voor afwijzing is 'Wij denken dat de baan onder jouw niveau is en dat je daardoor snel de motivatie gaat verliezen omdat het geen uitdaging voor je is'. Ik heb zelf mijn baan opgezegd en zoals ik al aangaf noem ik dat niet direct een slechte keuze. Ik werd echt als sloof gebruikt. Natuurlijk hoop je wel dat je zo snel mogelijk weer iets anders vind.
Ik woon inderdaad in een dorp. Hier in de buurt zijn eigenlijk alleen maar dorpen. Nu weet ik wel dat het vroeg trouwen en kinderen krijgen meer voorkomt in dorpen dan in steden waardoor het misschien ook extra opvalt, maar ik word er toch mee geconfronteerd.
En belangrijk om ook nog te vermelden is dat ik een man ben. Sorry dat ik dit in de OP niet erbij heb gezet.
dus je wil een partner omdat je niet alleen kan zijn. goede motivatie voor een relatie
al die aannames over kopen/huren kloppen niet. vraag maar eens wie hier "onder water" woont. Gedwongen met je ex in een huis omdat je anders een ton schuld om de oren krijgt.
het wordt tijd om volwassen te worden en om je opvattingen en vooroordelen eens onder de loep nemen
zondag 17 april 2016 om 22:53
Eens ook met sabbatical. Tijd om dat dorp te verlaten, TO.
En ga op jezelf wonen. Ik had rond jouw leeftijd 1 regel: geen relatie met een jongen (ik gebruik express niet het woord man) die rechtstreeks van mammie komt. Een man die niet voor zichzelf kan zorgen is zó onaantrekkelijk.
Maar wees gerust. Deze fase hoort er ook bij hoor. Gewoon ff doorzetten nu, op jezelf gaan wonen, volwassen worden en dan heb je zó een leuk leven incl. leuke meid.
En ga op jezelf wonen. Ik had rond jouw leeftijd 1 regel: geen relatie met een jongen (ik gebruik express niet het woord man) die rechtstreeks van mammie komt. Een man die niet voor zichzelf kan zorgen is zó onaantrekkelijk.
Maar wees gerust. Deze fase hoort er ook bij hoor. Gewoon ff doorzetten nu, op jezelf gaan wonen, volwassen worden en dan heb je zó een leuk leven incl. leuke meid.