Psyche
alle pijlers
Waarom besta ik eigenlijk nog?
zondag 17 april 2016 om 21:25
Toen ik jong was had ik veel wensen. Als 10-jarige wist ik dat ik jong wilde trouwen, dat ik 3 kinderen wilde, en zo had ik nog meer wensen. Die wensen zijn door de jaren heen niet veranderd.
Ik ben nu 23 en heb letterlijk nog helemaal niks! Ik woon nog thuis, ben single (en heb ook nog nooit een echte relatie gehad) en heb op dit moment geen baan. Mijn vorige baan heb ik begin dit jaar vrijwillig opgezegd omdat er misbruik van mij werd gemaakt. Ik zeg niet dat dit een slechte keuze is geweest omdat ik echt ongelukkig werd bij mijn vorige werkgever, maar ik zit nu dus thuis. Ik ben aan het solliciteren en dit gaat redelijk goed. Ik word regelmatig uitgenodigd voor een gesprek. Het eerstvolgende gesprek is morgen al weer gepland. Toch word ik uiteindelijk vaak afgewezen op werkervaring.
Mijn leven is echt exact het tegenovergestelde van hoe ik het mij 10-15 jaar geleden voorstelde en dit doet pijn! Mensen om mij heen van mijn leeftijd en soms zelfs nog jonger die ik gaan samenwonen, kinderen krijgen en trouwen. Vandaag merkte ik ook weer hoe raar ik ben. Bij ons in het dorp was markt. Vrijwel iedereen loopt als koppel hand in hand over de markt, sommigen al achter een kinderwagen. Ik loop samen met mijn broertje over de markt. Dat voelt echt niet leuk!
Natuurlijk wil ik op korte termijn ook graag het huis uit, maar ik zie mezelf niet snel weer alleen wonen. In mijn studententijd heb ik op kamers gezeten, maar alleen wonen is niks voor mij. Daarnaast heb ik momenteel geen inkomen, dus ik kan het op dit moment niet eens betalen. Als ik op korte termijn een baan zou vinden (wat dat betreft heb ik wel nog hoop) dan is het inkomen nooit zo hoog dat ik alleen op mijn inkomen een hypotheek kan krijgen. Dus op mezelf wonen zie ik de eerste paar jaar ook nog niet gebeuren.
Het enige positieve wat ik op dit moment over mijn leven kan noemen is dat ik mijn studieperiode heb afgesloten met 3 diploma's en zonder studieschuld. Mijn schulden zijn dus wel echt 0,0.
Wat betreft een partner begon ik me echt zorgen te maken toen ik 18 was. Toen begonnen de meesten aan relaties, maar ik bleef maar alleen. Ik heb wel gedatet en ben 1 keer heel dichtbij een relatie geweest, maar heel dichtbij is niet genoeg. Inmiddels maak ik me dus al 5 jaar echt druk dat ik nooit meer iemand vind en heb het gevoel dat ik uiteindelijk ook echt alleen ga eindigen.
Doordat ik nu thuis zit en dus eigenlijk hoofdzakelijk voor mezelf bezig ben (vacatures zoeken, brieven schrijven, op sollicitatiegesprek) heb ik het gevoel dat ik voor niemand echt iets belangrijks beteken. Dit voelt ook niet goed. Ik heb het gevoel dat ik momenteel niet veel waard ben. Ik kan niks betekenen voor een partner en kinderen want die heb ik niet, ik kan niks betekenen voor collega's want die heb ik momenteel niet. Het uur dat ik bijna elke dag in de sportschool doorbreng voelt nog het best van de hele dag. Sociale contacten opdoen en onderhouden en mijn lichaam mooi houden. Twee dingen waar ik iets aan heb.
Op dit moment voelt het echt alsof mijn leven mislukt is. Soms vraag ik me af waarom ik nog besta. Op een paar diploma's na heb ik helemaal niks bereikt in mijn leven terwijl ik al 23 ben. Ik wil net als de meesten ook gelukkig worden met een partner, kinderen en een leuke baan. Zijn er mensen voor wie mijn verhaal bekend klinkt? Hoe gingen jullie hiermee om?
Ik ben nu 23 en heb letterlijk nog helemaal niks! Ik woon nog thuis, ben single (en heb ook nog nooit een echte relatie gehad) en heb op dit moment geen baan. Mijn vorige baan heb ik begin dit jaar vrijwillig opgezegd omdat er misbruik van mij werd gemaakt. Ik zeg niet dat dit een slechte keuze is geweest omdat ik echt ongelukkig werd bij mijn vorige werkgever, maar ik zit nu dus thuis. Ik ben aan het solliciteren en dit gaat redelijk goed. Ik word regelmatig uitgenodigd voor een gesprek. Het eerstvolgende gesprek is morgen al weer gepland. Toch word ik uiteindelijk vaak afgewezen op werkervaring.
Mijn leven is echt exact het tegenovergestelde van hoe ik het mij 10-15 jaar geleden voorstelde en dit doet pijn! Mensen om mij heen van mijn leeftijd en soms zelfs nog jonger die ik gaan samenwonen, kinderen krijgen en trouwen. Vandaag merkte ik ook weer hoe raar ik ben. Bij ons in het dorp was markt. Vrijwel iedereen loopt als koppel hand in hand over de markt, sommigen al achter een kinderwagen. Ik loop samen met mijn broertje over de markt. Dat voelt echt niet leuk!
Natuurlijk wil ik op korte termijn ook graag het huis uit, maar ik zie mezelf niet snel weer alleen wonen. In mijn studententijd heb ik op kamers gezeten, maar alleen wonen is niks voor mij. Daarnaast heb ik momenteel geen inkomen, dus ik kan het op dit moment niet eens betalen. Als ik op korte termijn een baan zou vinden (wat dat betreft heb ik wel nog hoop) dan is het inkomen nooit zo hoog dat ik alleen op mijn inkomen een hypotheek kan krijgen. Dus op mezelf wonen zie ik de eerste paar jaar ook nog niet gebeuren.
Het enige positieve wat ik op dit moment over mijn leven kan noemen is dat ik mijn studieperiode heb afgesloten met 3 diploma's en zonder studieschuld. Mijn schulden zijn dus wel echt 0,0.
Wat betreft een partner begon ik me echt zorgen te maken toen ik 18 was. Toen begonnen de meesten aan relaties, maar ik bleef maar alleen. Ik heb wel gedatet en ben 1 keer heel dichtbij een relatie geweest, maar heel dichtbij is niet genoeg. Inmiddels maak ik me dus al 5 jaar echt druk dat ik nooit meer iemand vind en heb het gevoel dat ik uiteindelijk ook echt alleen ga eindigen.
Doordat ik nu thuis zit en dus eigenlijk hoofdzakelijk voor mezelf bezig ben (vacatures zoeken, brieven schrijven, op sollicitatiegesprek) heb ik het gevoel dat ik voor niemand echt iets belangrijks beteken. Dit voelt ook niet goed. Ik heb het gevoel dat ik momenteel niet veel waard ben. Ik kan niks betekenen voor een partner en kinderen want die heb ik niet, ik kan niks betekenen voor collega's want die heb ik momenteel niet. Het uur dat ik bijna elke dag in de sportschool doorbreng voelt nog het best van de hele dag. Sociale contacten opdoen en onderhouden en mijn lichaam mooi houden. Twee dingen waar ik iets aan heb.
Op dit moment voelt het echt alsof mijn leven mislukt is. Soms vraag ik me af waarom ik nog besta. Op een paar diploma's na heb ik helemaal niks bereikt in mijn leven terwijl ik al 23 ben. Ik wil net als de meesten ook gelukkig worden met een partner, kinderen en een leuke baan. Zijn er mensen voor wie mijn verhaal bekend klinkt? Hoe gingen jullie hiermee om?
zondag 17 april 2016 om 23:04
Om Bert en Ernie te quoten: 'maak er wat van, maak er wat van, als je ontevreden bent nou doe er dan wat an!'
Geef jezelf een schop onder je kont, ga vrijwilligerswerk doen in een gebied waar je interesses liggen (gratis werkervaring en je ontmoet nieuwe mensen en je hebt minder tijd om te zwelgen in zelfmedelijden), ga op zoek naar een kamer in de dichtsbijzijnde stad, zodat je ook wat meer met leeftijdsgenoten geconfronteerd wordt die een heel gelukkig leven leiden zonder op hun 18e al een hypotheek, auto en 2.1 kind op hun naam te hebben staan.
En bedenk je ten slotte dat het allemaal supersnel kan gaan. Als jij ook maar eem beetje lekker in je vel zit. Ga er lekker opuit, maak fouten, leer, leef, probeer en dan zul je zien dat volgend jaar je leven er heel anders uitziet.
Geef jezelf een schop onder je kont, ga vrijwilligerswerk doen in een gebied waar je interesses liggen (gratis werkervaring en je ontmoet nieuwe mensen en je hebt minder tijd om te zwelgen in zelfmedelijden), ga op zoek naar een kamer in de dichtsbijzijnde stad, zodat je ook wat meer met leeftijdsgenoten geconfronteerd wordt die een heel gelukkig leven leiden zonder op hun 18e al een hypotheek, auto en 2.1 kind op hun naam te hebben staan.
En bedenk je ten slotte dat het allemaal supersnel kan gaan. Als jij ook maar eem beetje lekker in je vel zit. Ga er lekker opuit, maak fouten, leer, leef, probeer en dan zul je zien dat volgend jaar je leven er heel anders uitziet.
zondag 17 april 2016 om 23:08
quote:fitnessbody schreef op 17 april 2016 @ 22:33:
Waarom ik zo graag een partner wil is omdat ik de ervaring heb dat alleen wonen niks voor mij is.
Waarom ik denk aan kopen i.p.v. huren is omdat ik vanuit huis ook heb meegekregen dat je geld op zo'n manier moet gebruiken dat je zo min mogelijk 'weggooit'. Als je een huis koopt dan is het geld niet weg, als je huurt wel. Ik weet ook wel dat huren geen schande is.
Ik heb een goede band met mijn broertje, ouders en een aantal mensen in de sportschool. Dat vind ik ook heel fijn, maar die ene ware heb ik nog niet en dat is iets wat dus knaagt.
Een eenvoudig baantje zou ik geen probleem vinden. Ik heb een hbo-diploma, maar solliciteer ook op mbo-niveau. Wat ik dan vaak als reden krijg voor afwijzing is 'Wij denken dat de baan onder jouw niveau is en dat je daardoor snel de motivatie gaat verliezen omdat het geen uitdaging voor je is'. Ik heb zelf mijn baan opgezegd en zoals ik al aangaf noem ik dat niet direct een slechte keuze. Ik werd echt als sloof gebruikt. Natuurlijk hoop je wel dat je zo snel mogelijk weer iets anders vind.
Ik woon inderdaad in een dorp. Hierin de buurt zijn eigenlijk alleen maar dorpen. Nu weet ik wel dat het vroeg trouwen en kinderen krijgen meer voorkomt in dorpen dan in steden waardoor het misschien ook extra opvalt, maar ik word er toch mee geconfronteerd.
En belangrijk om ook nog te vermelden is dat ik een man ben. Sorry dat ik dit in de OP niet erbij heb gezet.
Over dat laatste twijfelde ik. In eerste instantie ging ik ervan uit dat je een man bent, door andere reacties werd ik op het verkeerde been gezet, mijn reactie heb ik toen aangepast. Waar nu partner staat, stond eerst meisje.
Ik blijf erbij dat je nog hartstikke jong bent en trouwen en een gezin stichten echt nog wel even kan wachten maar goed, jouw gevoel, deels ingegeven door je omgeving, zegt iets anders, je kunt het echter niet afdwingen. Als je zo krampachtig op zoek gaat stoot je iemand eerder af dan dat je haar aantrekt.
Misschien zijn er bij die stellen die jij ziet wel mensen die gedwongen werden om te trouwen omdat er een kind op komst was, in sommige kringen moet er dan getrouwd worden, zelfs in Nederland.
Je zoekt toch zeker niet alleen een partner omdat alleen wonen niets voor jou is? Die zoek je om andere redenen, vooral de liefde, die komt meestal na de verliefdheid en die moet van weerskanten komen. Een andere reden is misschien dat je iemand zoekt die, net als je moeder, voor je kookt, wast en strijkt, de boodschappen en de huishouding doet en bereid is een paar kinderen op de wereld te zetten, een soort zakelijke overeenkomst. Zulke vrouwen moet je echter met een lantaarntje zoeken, bijna niemand is zo gek.
Mannen blijven overigens levenslang vruchtbaar, het wordt echt geen kwakje in poedervorm.
Je gooit niet al je geld weg als je begint met een huis te huren in plaats van te kopen. Je hebt geen onderhoudskosten en je hoeft niets te verbouwen omdat dat meestal toch niet mag. Een huurhuis in de vrije vestiging is wèl duur, € 1.100 kale huur is normaal maar je komt vast in aanmerking voor de sociale sector en misschien ook voor huurtoeslag, wel eerst een baan vinden.
Misschien zou je eens een jaartje in een grote stad moeten gaan wonen. Als je voornamelijk in het dorp rondhangt (hypothese) blijft je wereld erg klein.
Waarom ik zo graag een partner wil is omdat ik de ervaring heb dat alleen wonen niks voor mij is.
Waarom ik denk aan kopen i.p.v. huren is omdat ik vanuit huis ook heb meegekregen dat je geld op zo'n manier moet gebruiken dat je zo min mogelijk 'weggooit'. Als je een huis koopt dan is het geld niet weg, als je huurt wel. Ik weet ook wel dat huren geen schande is.
Ik heb een goede band met mijn broertje, ouders en een aantal mensen in de sportschool. Dat vind ik ook heel fijn, maar die ene ware heb ik nog niet en dat is iets wat dus knaagt.
Een eenvoudig baantje zou ik geen probleem vinden. Ik heb een hbo-diploma, maar solliciteer ook op mbo-niveau. Wat ik dan vaak als reden krijg voor afwijzing is 'Wij denken dat de baan onder jouw niveau is en dat je daardoor snel de motivatie gaat verliezen omdat het geen uitdaging voor je is'. Ik heb zelf mijn baan opgezegd en zoals ik al aangaf noem ik dat niet direct een slechte keuze. Ik werd echt als sloof gebruikt. Natuurlijk hoop je wel dat je zo snel mogelijk weer iets anders vind.
Ik woon inderdaad in een dorp. Hierin de buurt zijn eigenlijk alleen maar dorpen. Nu weet ik wel dat het vroeg trouwen en kinderen krijgen meer voorkomt in dorpen dan in steden waardoor het misschien ook extra opvalt, maar ik word er toch mee geconfronteerd.
En belangrijk om ook nog te vermelden is dat ik een man ben. Sorry dat ik dit in de OP niet erbij heb gezet.
Over dat laatste twijfelde ik. In eerste instantie ging ik ervan uit dat je een man bent, door andere reacties werd ik op het verkeerde been gezet, mijn reactie heb ik toen aangepast. Waar nu partner staat, stond eerst meisje.
Ik blijf erbij dat je nog hartstikke jong bent en trouwen en een gezin stichten echt nog wel even kan wachten maar goed, jouw gevoel, deels ingegeven door je omgeving, zegt iets anders, je kunt het echter niet afdwingen. Als je zo krampachtig op zoek gaat stoot je iemand eerder af dan dat je haar aantrekt.
Misschien zijn er bij die stellen die jij ziet wel mensen die gedwongen werden om te trouwen omdat er een kind op komst was, in sommige kringen moet er dan getrouwd worden, zelfs in Nederland.
Je zoekt toch zeker niet alleen een partner omdat alleen wonen niets voor jou is? Die zoek je om andere redenen, vooral de liefde, die komt meestal na de verliefdheid en die moet van weerskanten komen. Een andere reden is misschien dat je iemand zoekt die, net als je moeder, voor je kookt, wast en strijkt, de boodschappen en de huishouding doet en bereid is een paar kinderen op de wereld te zetten, een soort zakelijke overeenkomst. Zulke vrouwen moet je echter met een lantaarntje zoeken, bijna niemand is zo gek.
Mannen blijven overigens levenslang vruchtbaar, het wordt echt geen kwakje in poedervorm.
Je gooit niet al je geld weg als je begint met een huis te huren in plaats van te kopen. Je hebt geen onderhoudskosten en je hoeft niets te verbouwen omdat dat meestal toch niet mag. Een huurhuis in de vrije vestiging is wèl duur, € 1.100 kale huur is normaal maar je komt vast in aanmerking voor de sociale sector en misschien ook voor huurtoeslag, wel eerst een baan vinden.
Misschien zou je eens een jaartje in een grote stad moeten gaan wonen. Als je voornamelijk in het dorp rondhangt (hypothese) blijft je wereld erg klein.
verba volant, scripta manent.
zondag 17 april 2016 om 23:08
quote:arizonaa schreef op 17 april 2016 @ 22:53:
Eens ook met sabbatical. Tijd om dat dorp te verlaten, TO.
En ga op jezelf wonen. Ik had rond jouw leeftijd 1 regel: geen relatie met een jongen (ik gebruik express niet het woord man) die rechtstreeks van mammie komt. Een man die niet voor zichzelf kan zorgen is zó onaantrekkelijk.Hier sluit ik mij volledig bij aan!
Eens ook met sabbatical. Tijd om dat dorp te verlaten, TO.
En ga op jezelf wonen. Ik had rond jouw leeftijd 1 regel: geen relatie met een jongen (ik gebruik express niet het woord man) die rechtstreeks van mammie komt. Een man die niet voor zichzelf kan zorgen is zó onaantrekkelijk.Hier sluit ik mij volledig bij aan!
zondag 17 april 2016 om 23:25
Ik denk dat het lastiger is om van een dorp naar een stad te verhuizen dan omgekeerd, alhoewel er in sommige dorpen wel stadse zeikerds wonen die klagen over het gemekker van de geit van de buurman en de gezonde mestlucht. Goed voor de rijdende rechter.
Als ik mensen uit een dorp over de vloer heb die een dagje Rotterdam hebben gedaan zijn ze 's avonds versleten, meestal zijn ze dan alleen maar naar een museum geweest en naar de Koopgoot of de Markthal.
Als ik mensen uit een dorp over de vloer heb die een dagje Rotterdam hebben gedaan zijn ze 's avonds versleten, meestal zijn ze dan alleen maar naar een museum geweest en naar de Koopgoot of de Markthal.
verba volant, scripta manent.
zondag 17 april 2016 om 23:26
Kind, ga leven! Je bent 23! Begin met die baan zodat je wat te spenderen hebt, en dan komt de rest vanzelf. Verbreed je horizon en ga eens kijken in een grote stad. Dat dorp waar jij woont klinkt echt dodelijk saai. Ik zou daar op mijn 23e nog geen seconde gebleven zijn.
Ben op jouw leeftijd (na mijn studie) naar het buitenland vertrokken, het avontuur achterna. Wild feesten, her en der baantjes die niet aansloten op mijn studie maar wel genoeg geld opbrachten om leuke dingen te doen, nieuwe mensen ontmoeten, daten, tongen met zomaar iemand, af en toe een vriendje. Na een paar jaar ben ik teruggekomen en is het allemaal goedgekomen qua carrière en relaties. Ben uiteindelijk pas als dertiger getrouwd en aan kinderen begonnen. Achteraf zou ik het niet anders doen. Heb eerst voor mezelf geleefd voordat ik geleefd werd door een gezin en alle rompslomp die bij het volwassen leven horen. Dolblij met mijn man en kinderen hoor, daar niet van, maar het is aanpoten en bij vlagen super vermoeiend! Geniet nog even van je vrijheid zou ik dus willen aanraden.
In plaats van te gaan zitten kniezen zou je jezelf eens bij je lurven kunnen grijpen en het geluk opzoeken. Pas dan kan je een relatie ook aan. Op een zielige huismus zit niemand te wachten. En zo'n dorpeling wil je misschien ook helemaal niet als je eenmaal weet wat er nog meer in de aanbieding is. Begin er eens aan om je eigen geluk te maken. Dan wordt je vanzelf ook aantrekkelijker voor een ander.
Kop op, TO! Je kan het! Dit zijn je beste jaren!
Ben op jouw leeftijd (na mijn studie) naar het buitenland vertrokken, het avontuur achterna. Wild feesten, her en der baantjes die niet aansloten op mijn studie maar wel genoeg geld opbrachten om leuke dingen te doen, nieuwe mensen ontmoeten, daten, tongen met zomaar iemand, af en toe een vriendje. Na een paar jaar ben ik teruggekomen en is het allemaal goedgekomen qua carrière en relaties. Ben uiteindelijk pas als dertiger getrouwd en aan kinderen begonnen. Achteraf zou ik het niet anders doen. Heb eerst voor mezelf geleefd voordat ik geleefd werd door een gezin en alle rompslomp die bij het volwassen leven horen. Dolblij met mijn man en kinderen hoor, daar niet van, maar het is aanpoten en bij vlagen super vermoeiend! Geniet nog even van je vrijheid zou ik dus willen aanraden.
In plaats van te gaan zitten kniezen zou je jezelf eens bij je lurven kunnen grijpen en het geluk opzoeken. Pas dan kan je een relatie ook aan. Op een zielige huismus zit niemand te wachten. En zo'n dorpeling wil je misschien ook helemaal niet als je eenmaal weet wat er nog meer in de aanbieding is. Begin er eens aan om je eigen geluk te maken. Dan wordt je vanzelf ook aantrekkelijker voor een ander.
Kop op, TO! Je kan het! Dit zijn je beste jaren!
zondag 17 april 2016 om 23:45
Je bent nog maar 23! Ik ben ook 23 en mijn leven is verre van kinderen krijgen en trouwen. Ik ben ook een diploma afgerond. Met dus wel een dikke studie schuld en ik woon werk in een totaal andere tak omdat er in mijn banen geen werk is. Ik woon zelfs niet meer in Nederland omdat er gewoon weinig werk is in Nederland.
Ik heb wel een vriend maar soms zit ik er over te denken om dat alles achter te laten om met een rugzak de wereld over te trekken!
Ik vind echt niet dat je bezig moet zijn met trouwen en kinderen als je onze leeftijd bent hoor. Dat kan later nog. Ik vind het juist vreemd altijd als mensen zich dan al zo seatlen. Er is nog zo veel te ontdekken. Probeer eerst lekker een baan te vinden. Dan heb je wat meer vrijheid om een eigen huis te vinden of misschien te reizen.
Ik heb wel een vriend maar soms zit ik er over te denken om dat alles achter te laten om met een rugzak de wereld over te trekken!
Ik vind echt niet dat je bezig moet zijn met trouwen en kinderen als je onze leeftijd bent hoor. Dat kan later nog. Ik vind het juist vreemd altijd als mensen zich dan al zo seatlen. Er is nog zo veel te ontdekken. Probeer eerst lekker een baan te vinden. Dan heb je wat meer vrijheid om een eigen huis te vinden of misschien te reizen.
-What if i fall? But darling, what if you fly!-
zondag 17 april 2016 om 23:46
Kort gezegd: jij zit nu verschrikkelijk in een slachtofferrol. Jouw eigen gedachten zijn oorzaak nummer 1 van hoe jij je nu voelt. In plaats van te focussen wat nu allemaal had gekund en wat je niet hebt kun je je ook eens focussen op wat je wel hebt bereikt namelijk je studie mooi zonder schuld afgerond. En waar je w van geniet in het leven en daar meer aandacht aan besteden.
Het is al eerder gezegd, maar mensen die zo'n slachtofferrol aannemen zijn absoluut niet aantrekkelijk. Je moet je geluk niet laten afhangen van externe factoren.
Tijd om de regie zelf in handen te nemen.
Ik heb ook HBO gedaan en werk na 4 jaar ook nog op MBO niveau. Geeb probleem mee. Ik woon nu twee jaar op mezelf in mijn eentje in een huurwoning. Heb een autootje bij elkaar gespaard. En ik ben gelukkig. Dat je zegt dat alleen wonen niks voor jou is is gewoon de angst voor het alleen zijn en er nog niet goed mee om kunnen gaan. Je moet leren jezelf te vermaken.
Als je straks weer een fulltime baan hebt ben je daar al veel tijd aan kwijt. Verder ben ik zeer content met Netflix als het slecht weer is of als ik lui wil zijn. Als het mooi weer is zorg ik dat ik zoveel mogelijk buiten kom door te gaan fietsen of sporten en in het zonnetje te gaan zitten.
Ik ga ook gerust in mijn eentje rondneuzen in de stad. Sterker nog ik ben in mijn eentje de plas over gevlogen naar een mega wereld stad en het beviel me perfect. Alleen zijn heeft zeker ook zijn voordelen. Je kunt zelf je dag indelen, hoeft je niet aan te passen aan een ander, als je ergens geen zin in hebt doe je het niet en andersom. Je kunt helemaal doen waar je zelf zin in hebt.
Natuurlijk vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn als ik nu een partner zou krijgen maar ok realiseer me terdege dat daar ook nadelen aan zitten. Een relatie hebben is niet alleen maar rozengeur en manenschijn. Naast liefde zullen er ook gewoon ergernissen en irritaties zijn. Je moet je aan elkaar aanpassen.
Dus kom van je kont, kleed je elke dag leuk aan, zorg dat je elke dag buiten komt, bedenk ook elke dag iets leuks om te doen. Pak bijvoorbeeld gewoon eens de trein naar een stad die je aanspreekt, experimenteer met hobby's bijvoorbeeld fotograferen oid, probeer iedere keer als je zo'n negatieve gedachte hebt jezelf vragen te stellen; is dit realistisch, wat kan ik hier zelf aan veranderen, welke stappen moet ik zetten om dichterbij verbetering te komen etc. Leef!!
Het is al eerder gezegd, maar mensen die zo'n slachtofferrol aannemen zijn absoluut niet aantrekkelijk. Je moet je geluk niet laten afhangen van externe factoren.
Tijd om de regie zelf in handen te nemen.
Ik heb ook HBO gedaan en werk na 4 jaar ook nog op MBO niveau. Geeb probleem mee. Ik woon nu twee jaar op mezelf in mijn eentje in een huurwoning. Heb een autootje bij elkaar gespaard. En ik ben gelukkig. Dat je zegt dat alleen wonen niks voor jou is is gewoon de angst voor het alleen zijn en er nog niet goed mee om kunnen gaan. Je moet leren jezelf te vermaken.
Als je straks weer een fulltime baan hebt ben je daar al veel tijd aan kwijt. Verder ben ik zeer content met Netflix als het slecht weer is of als ik lui wil zijn. Als het mooi weer is zorg ik dat ik zoveel mogelijk buiten kom door te gaan fietsen of sporten en in het zonnetje te gaan zitten.
Ik ga ook gerust in mijn eentje rondneuzen in de stad. Sterker nog ik ben in mijn eentje de plas over gevlogen naar een mega wereld stad en het beviel me perfect. Alleen zijn heeft zeker ook zijn voordelen. Je kunt zelf je dag indelen, hoeft je niet aan te passen aan een ander, als je ergens geen zin in hebt doe je het niet en andersom. Je kunt helemaal doen waar je zelf zin in hebt.
Natuurlijk vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn als ik nu een partner zou krijgen maar ok realiseer me terdege dat daar ook nadelen aan zitten. Een relatie hebben is niet alleen maar rozengeur en manenschijn. Naast liefde zullen er ook gewoon ergernissen en irritaties zijn. Je moet je aan elkaar aanpassen.
Dus kom van je kont, kleed je elke dag leuk aan, zorg dat je elke dag buiten komt, bedenk ook elke dag iets leuks om te doen. Pak bijvoorbeeld gewoon eens de trein naar een stad die je aanspreekt, experimenteer met hobby's bijvoorbeeld fotograferen oid, probeer iedere keer als je zo'n negatieve gedachte hebt jezelf vragen te stellen; is dit realistisch, wat kan ik hier zelf aan veranderen, welke stappen moet ik zetten om dichterbij verbetering te komen etc. Leef!!
maandag 18 april 2016 om 00:04
Graag wil ik aan mijn verhaal toevoegen dat iedereen wel eens mindere dagen heeft. Het leven is helaas nooit perfect. Net zoals dat geen enkel persoon perfect is.
Ook ik heb wel eens zo'n dag dat ik denk dat ik niet genoeg vrienden heb, dat het leven misschien leuker/makkelijker zou zijn met een vriend, wat als ik andere carriere keuzes had gemaakt. Ik heb ook wel eens slachtoffer gedachten. Dat hebben veel mensen wel eens. En dat is niet erg, zolang het niet gaat overheersen en je in deze gedachten gaat geloven. Focus je dan gewoon weer op de dingen waar je wel gelukkig van wordt.
Ik zie het voor mezelf nu maar zo, nu ik eindelijk een baan met zekerheid heb waar ik voorlopig kan blijven heb ik de luxe om eventueel voor een andere baan te kiezen als ik dit zou willen. Ik ben nu gelukkig met mijn leven alleen, ik heb de luxe ervoor te kiezen actief op zoek te gaan naar een partner maar niets moet. Ik kan in mijn eentje op reis gaan maar ik kan ook voor een groepsreis kiezen waarbij ik meteen ook nieuwe mensen leer kennen.
Ook ik heb wel eens zo'n dag dat ik denk dat ik niet genoeg vrienden heb, dat het leven misschien leuker/makkelijker zou zijn met een vriend, wat als ik andere carriere keuzes had gemaakt. Ik heb ook wel eens slachtoffer gedachten. Dat hebben veel mensen wel eens. En dat is niet erg, zolang het niet gaat overheersen en je in deze gedachten gaat geloven. Focus je dan gewoon weer op de dingen waar je wel gelukkig van wordt.
Ik zie het voor mezelf nu maar zo, nu ik eindelijk een baan met zekerheid heb waar ik voorlopig kan blijven heb ik de luxe om eventueel voor een andere baan te kiezen als ik dit zou willen. Ik ben nu gelukkig met mijn leven alleen, ik heb de luxe ervoor te kiezen actief op zoek te gaan naar een partner maar niets moet. Ik kan in mijn eentje op reis gaan maar ik kan ook voor een groepsreis kiezen waarbij ik meteen ook nieuwe mensen leer kennen.
maandag 18 april 2016 om 01:05
Ik moet wel een beetje lachen om de openingszin, "toen ik nog jong was..."
Ik had ook woeste plannen toen ik tien was, wereldreiziger leek me wel wat en anders maar schooljuffrouw. Ik vond het heel gek dat een vriendinnetje geen andere plannen had dan trouwen en kindertjes krijgen maar het was wel 1960.
Ik had ook woeste plannen toen ik tien was, wereldreiziger leek me wel wat en anders maar schooljuffrouw. Ik vond het heel gek dat een vriendinnetje geen andere plannen had dan trouwen en kindertjes krijgen maar het was wel 1960.
verba volant, scripta manent.
maandag 18 april 2016 om 06:07
maandag 18 april 2016 om 07:23
Ik denk dat je je veel te veel spiegelt aan een ander. De mensen die je hand in hand over de markt ziet lopen hebben binnenshuis misschien de grootste ruzie vanwege drankgebruik of geldzorgen, dat weet je niet. Probeer het bij jezelf te houden, wat wil ik, wat kan ik er aan doen, waar word ik gelukkig van. Zoek een hobby, maak een mooie wandeling met je hond of de hond van de buren, zoek inderdaad een baan in de horeca, kijk wat je prettig voelt. En ga niks forceren, in een relatie stappen omdat je niet alleen wilt zijn is geen goede basis.
maandag 18 april 2016 om 08:12
De tijd dat je 'onmisbaar' bent voor anderen komt nog, geloof me.
Op jou leeftijd genoot ik volop van het leven. Ik was vogelvrij! Vooral veel computerspelletjes spelen, hele seizoenen van een serie kijken, slapen wanneer ik wilde, gewoon lekker doen waar ik zin in had.
Ik ben tot mij 25e vrijgezel gebleven, toen ben ik mij huidigeman tegen gekomen en we zijn eigenlijk direct gaan samenwonen. Inmiddels, 13 jaar verder, 3 zoons in huis en een dochtertje onderweg. En nu ...
Ik geniet van mijn drukke bestaan, maar het lijkt wel of of hun wereld vergaat als ik 2 minuten zit te poepen, dan kan ik kiezen aan minstens 4 ogen die me aan kijken of een rammelende deurklink van het toilet. Ik hoor zeker 60 keer per dag 'Mamaaaaaaah?' En iets voor jezelf doen is er niet meer bij hoor haha.
Dus ik kijk af en toe met plezier terug op de tijd dat niemand mij nodig had, de tijd dat ik met niemand rekening hoeft te houden en de grootste vraag van de dag was 'waar heb ik zin in om te doen vandaag?'.
Geniet!
Op jou leeftijd genoot ik volop van het leven. Ik was vogelvrij! Vooral veel computerspelletjes spelen, hele seizoenen van een serie kijken, slapen wanneer ik wilde, gewoon lekker doen waar ik zin in had.
Ik ben tot mij 25e vrijgezel gebleven, toen ben ik mij huidigeman tegen gekomen en we zijn eigenlijk direct gaan samenwonen. Inmiddels, 13 jaar verder, 3 zoons in huis en een dochtertje onderweg. En nu ...
Ik geniet van mijn drukke bestaan, maar het lijkt wel of of hun wereld vergaat als ik 2 minuten zit te poepen, dan kan ik kiezen aan minstens 4 ogen die me aan kijken of een rammelende deurklink van het toilet. Ik hoor zeker 60 keer per dag 'Mamaaaaaaah?' En iets voor jezelf doen is er niet meer bij hoor haha.
Dus ik kijk af en toe met plezier terug op de tijd dat niemand mij nodig had, de tijd dat ik met niemand rekening hoeft te houden en de grootste vraag van de dag was 'waar heb ik zin in om te doen vandaag?'.
Geniet!
maandag 18 april 2016 om 08:15
maandag 18 april 2016 om 09:02
Dus je neemt zelf ontslag en loopt te sippen dat je met een baan geen hypotheek kan krijgen en je vriendinnen van 23 zijn getrouwd en hebben soms al kinderen. Ik weet niet in wat voor wereld jij leeft maar 1. neem nooit ontslag voor je wat anders hebt want nu heb je geen geld. 2. hoezo zou je een huis moeten kunnen kopen op 23ste, huren is ook een mogelijkheid 3. waarom zou je op jouw leeftijd je zorgen maken dat je nog niet volledig onder de pannen bent? Sorry, maar je klinkt als de prinses op de erwt, ontslag nemen omdat er misbruik van je werd gemaakt? tenzij je in de prostitutie zat, kun je arbeidsconflicten ook anders oplossen dan ontslag nemen.
maandag 18 april 2016 om 12:31
Goed komt het wel, hoor.
Maar niet vanzelf. Daar zul je moeite voor moeten doen.
En perfect zal het ook niet worden; zo is het leven namelijk niet. Ook voor andere mensen niet, hoor.
Ik herken jouw gevoelens gedeeltelijk wel van "vroeger" toen ik jonger was en ik mezelf ook best zielig vond en toen ik dacht dat anderen het leuker hadden. (ik vind mezelf van toen nu eigenlijk best een zeikerd )
Maar inmiddels heb ik geleerd dat je ook anders met lastige situaties kunt omgaan dan door jezelf zielig te vinden en in de put te gaan zitten.
Je kunt ze ook aanpakken of relativeren. Daar help je jezelf meer mee.
Wat bijvoorbeeld je werk betreft.
Zolang je niets betaalds gevonden hebt, kun je bijvoorbeeld vrijwilligerswerk gaan doen.
Dan kom je ook onder de mensen en je doet wat werkervaring op.
Dat lijkt me beter dan thuis te gaan navelstaren.
Gebruik je tijd en energie voor iets nuttigs, iets opbouwends. En niet om jezelf zielig te vinden.
En wat bijvoorbeeld het vinden van "de ware" betreft.
Wanneer je die tegenkomt, weet je niet.
Je kunt je dagen tot dat moment laten verzieken door het idee dat dat vandaag niet zo is.
Maar je kunt je tijd en energie ook beter gebruiken. Door andere dingen te ondernemen die je leuk of zinvol vindt.
Laat niet alles bepalen door die ene wens nu op dit moment nu eenmaal niet vervuld is.
Maak ook nu iets van je leven.
En blijf inmiddels natuurlijk wel rondkijken.
Maar niet vanzelf. Daar zul je moeite voor moeten doen.
En perfect zal het ook niet worden; zo is het leven namelijk niet. Ook voor andere mensen niet, hoor.
Ik herken jouw gevoelens gedeeltelijk wel van "vroeger" toen ik jonger was en ik mezelf ook best zielig vond en toen ik dacht dat anderen het leuker hadden. (ik vind mezelf van toen nu eigenlijk best een zeikerd )
Maar inmiddels heb ik geleerd dat je ook anders met lastige situaties kunt omgaan dan door jezelf zielig te vinden en in de put te gaan zitten.
Je kunt ze ook aanpakken of relativeren. Daar help je jezelf meer mee.
Wat bijvoorbeeld je werk betreft.
Zolang je niets betaalds gevonden hebt, kun je bijvoorbeeld vrijwilligerswerk gaan doen.
Dan kom je ook onder de mensen en je doet wat werkervaring op.
Dat lijkt me beter dan thuis te gaan navelstaren.
Gebruik je tijd en energie voor iets nuttigs, iets opbouwends. En niet om jezelf zielig te vinden.
En wat bijvoorbeeld het vinden van "de ware" betreft.
Wanneer je die tegenkomt, weet je niet.
Je kunt je dagen tot dat moment laten verzieken door het idee dat dat vandaag niet zo is.
Maar je kunt je tijd en energie ook beter gebruiken. Door andere dingen te ondernemen die je leuk of zinvol vindt.
Laat niet alles bepalen door die ene wens nu op dit moment nu eenmaal niet vervuld is.
Maak ook nu iets van je leven.
En blijf inmiddels natuurlijk wel rondkijken.
maandag 18 april 2016 om 13:02
Jeetje, ben blij, je hebt meerdere diploma's op zak, geen schuld en je bent pas 23!! Wat nou niets bereikt?
Verder, is een huurhuis geen optie als je geen hypotheek kunt krijgen?
Ook zeggen ze wel eens hè, dat je de ware niet ontmoet als je je teveel fixeert op 'ik moet een vriend, ik MOET een vriend!!'. Denk dat hier een kern van waarheid in zit. Laat het los, TO. Je bent 23. Voor hetzelfde geld ontmoet je de liefde van je leven morgen in de rij bij de supermarkt. Misschien ook niet, kom je hem over vijf jaar pas tegen. En dan? Dan vergeet je waarschijnlijk al die single jaren in één klap. Let it go.
Verder, is een huurhuis geen optie als je geen hypotheek kunt krijgen?
Ook zeggen ze wel eens hè, dat je de ware niet ontmoet als je je teveel fixeert op 'ik moet een vriend, ik MOET een vriend!!'. Denk dat hier een kern van waarheid in zit. Laat het los, TO. Je bent 23. Voor hetzelfde geld ontmoet je de liefde van je leven morgen in de rij bij de supermarkt. Misschien ook niet, kom je hem over vijf jaar pas tegen. En dan? Dan vergeet je waarschijnlijk al die single jaren in één klap. Let it go.
dinsdag 19 april 2016 om 00:05
quote:intothewild schreef op 18 april 2016 @ 13:02:
Jeetje, ben blij, je hebt meerdere diploma's op zak, geen schuld en je bent pas 23!! Wat nou niets bereikt?
Verder, is een huurhuis geen optie als je geen hypotheek kunt krijgen?
Ook zeggen ze wel eens hè, dat je de ware niet ontmoet als je je teveel fixeert op 'ik moet een VRIENDIN, ik MOET een VRIENDIN!!'. Denk dat hier een kern van waarheid in zit. Laat het los, TO. Je bent 23. Voor hetzelfde geld ontmoet je de liefde van je leven morgen in de rij bij de supermarkt. Misschien ook niet, kom je HAAR over vijf jaar pas tegen. En dan? Dan vergeet je waarschijnlijk al die single jaren in één klap. Let it go.
Jeetje, ben blij, je hebt meerdere diploma's op zak, geen schuld en je bent pas 23!! Wat nou niets bereikt?
Verder, is een huurhuis geen optie als je geen hypotheek kunt krijgen?
Ook zeggen ze wel eens hè, dat je de ware niet ontmoet als je je teveel fixeert op 'ik moet een VRIENDIN, ik MOET een VRIENDIN!!'. Denk dat hier een kern van waarheid in zit. Laat het los, TO. Je bent 23. Voor hetzelfde geld ontmoet je de liefde van je leven morgen in de rij bij de supermarkt. Misschien ook niet, kom je HAAR over vijf jaar pas tegen. En dan? Dan vergeet je waarschijnlijk al die single jaren in één klap. Let it go.
verba volant, scripta manent.
