Psyche
alle pijlers
Anti-depressa?
woensdag 20 april 2016 om 21:37
Zoals jullie misschien al weten ga ik langs een psycholoog, maar tot nu toe is er alleen maar anti-depressa voorgeschreven. Ik wil dat niet innemen, ik geloof niet in iets onderdrukken, maar praten doen we nauwelijks tijdens zo een sessie. Tot nu toe gaat het nog steeds niet goed en ik voel nog steeds kut. Ik heb nog steeds geen baan kunnen vinden, school gaat oke maar niet volgens schema, ik begin ook al panisch te raken over mijn leeftijd, (word 24) en ik heb nog steeds niks bereikt waar ik trots op zou moeten zijn, nauwelijks hechte vriendschappen, bijna geen vrienden zelfs, geen vriend, geen leven, woon nog thuis. Ik begin daardoor nog meer depressief te raken en het feit dat ik gewoon pillen in moet slikken om daarmee om te gaan zie ik niet zo zitten....ik vind dat onderdrukking en lost niks echt op...wat kan ik doen? iedereen zegt wel heel de tijd ja je hebt heel je leven nog voor je maar tijd vliegt voorbij en voor je het weet ben ik bijna 30 en nog steeds niks....
woensdag 20 april 2016 om 21:52
Een psycholoog mag geen antidepressiva voorschrijven, heb je die van de huisarts of een psychiater gekregen? Hoelang loop je al bij die psycholoog?
Antidepressiva zijn geen oplossing, het is een middel dat wel goed werkt om je net even beter te voelen waardoor je ook tot meer instaat bent en actiever je probleem aanpakken. Dat kan best een goede stap zijn om het een setje te geven zeg maar. Als je depressie voorbij is en je bent een tijdje stabiel kun je de medicatie ook weer afbouwen, goed afbouwen is wel belangrijk daarom wil ik je aanraden dat onder begeleiding van een psychiater te doen en niet van de huisarts mocht die het je voorschrijven. Veel huisartsen hebben te weinig kennis over dit soort medicatie.
Sterkte
Antidepressiva zijn geen oplossing, het is een middel dat wel goed werkt om je net even beter te voelen waardoor je ook tot meer instaat bent en actiever je probleem aanpakken. Dat kan best een goede stap zijn om het een setje te geven zeg maar. Als je depressie voorbij is en je bent een tijdje stabiel kun je de medicatie ook weer afbouwen, goed afbouwen is wel belangrijk daarom wil ik je aanraden dat onder begeleiding van een psychiater te doen en niet van de huisarts mocht die het je voorschrijven. Veel huisartsen hebben te weinig kennis over dit soort medicatie.
Sterkte
woensdag 20 april 2016 om 22:00
woensdag 20 april 2016 om 22:01
Je moet je medicijnen gewoon innemen want die schrijven ze je niet voor niets voor. Als het straks beter met je gaat, kun je dat in overleg met de arts eventueel weer af gaan bouwen. Maar dat eigenwijze gedoe helpt je nu echt niet verder.
En de dokters zijn ook niet verantwoordelijk voor jouw gevoel, dat ben je zelf. En dus moet je er ook zelf aan werken om je weer beter te gaan voelen. Als er te weinig besproken wordt bij de psych, dan moet jij dus meer gaan praten. De psych kan jou niet helpen als jij niet goed duidelijk maakt wat er in jou omgaat. (Een gewone dokter kan ook geen diagnose stellen en geen behandeling inzetten als jij niet eerst vertelt wat er aan scheelt).
En dat geldt ook voor de rest van je leven. Jij bent er zelf voor verantwoordelijk dat jij daar een succes van maakt. Door je eigen herstel nu zo tegen te werken, kom je daar zeker niet verder mee. Als jij duidelijkheid wil over wat je met de rest van je leven wil gaan doen, wat je met je studie wil gaan doen, en hoe je dat allemaal het beste aan kunt pakken, dan zul je eerst met de arts/psych samen moeten werken om rust in jouw hoofd te creëren. Daarna komt er past weer ruimte om mooie plannen te maken, daar actie oo te ondernemen en verstandige beslissingen te nemen. Je hebt het zelf in de hand, maar nu saboteer jij jouw herstel, je persoonlijke ontwikkeling en dus ook jouw vooruitgang.
En de dokters zijn ook niet verantwoordelijk voor jouw gevoel, dat ben je zelf. En dus moet je er ook zelf aan werken om je weer beter te gaan voelen. Als er te weinig besproken wordt bij de psych, dan moet jij dus meer gaan praten. De psych kan jou niet helpen als jij niet goed duidelijk maakt wat er in jou omgaat. (Een gewone dokter kan ook geen diagnose stellen en geen behandeling inzetten als jij niet eerst vertelt wat er aan scheelt).
En dat geldt ook voor de rest van je leven. Jij bent er zelf voor verantwoordelijk dat jij daar een succes van maakt. Door je eigen herstel nu zo tegen te werken, kom je daar zeker niet verder mee. Als jij duidelijkheid wil over wat je met de rest van je leven wil gaan doen, wat je met je studie wil gaan doen, en hoe je dat allemaal het beste aan kunt pakken, dan zul je eerst met de arts/psych samen moeten werken om rust in jouw hoofd te creëren. Daarna komt er past weer ruimte om mooie plannen te maken, daar actie oo te ondernemen en verstandige beslissingen te nemen. Je hebt het zelf in de hand, maar nu saboteer jij jouw herstel, je persoonlijke ontwikkeling en dus ook jouw vooruitgang.
woensdag 20 april 2016 om 22:11
woensdag 20 april 2016 om 22:14
Wat heb je te verliezen? Ik zou ze denk ik wel innemen.. Je voelt je depressief en die pillen zorgen dat je die stofjes beter gebruikt waar je blijer van wordt.
De inwerktijd kan even pittig zijn maar laat het zo goed mogelijk uitleggen en als je je daarna wat beter voelt kun je aan de gang met je problemen en dan komt het niet zo heftig binnen door de medicijnen.
De inwerktijd kan even pittig zijn maar laat het zo goed mogelijk uitleggen en als je je daarna wat beter voelt kun je aan de gang met je problemen en dan komt het niet zo heftig binnen door de medicijnen.
woensdag 20 april 2016 om 22:16
woensdag 20 april 2016 om 22:18
woensdag 20 april 2016 om 22:19
woensdag 20 april 2016 om 23:07
woensdag 20 april 2016 om 23:19
quote:blackberry1980 schreef op 20 april 2016 @ 23:07:
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.
Wat fijn dat jij zo goed door hebt dat het geen depressie is maar post-puberaal-zeikgedrag. Dan hoeft TO in ieder geval niet aan de antidepressiva.
Lucht het op?
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.
Wat fijn dat jij zo goed door hebt dat het geen depressie is maar post-puberaal-zeikgedrag. Dan hoeft TO in ieder geval niet aan de antidepressiva.
Lucht het op?
woensdag 20 april 2016 om 23:24
quote:blackberry1980 schreef op 20 april 2016 @ 23:07:
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.De arts die haar de medicatie voorschrijft is Karen naar school geweest om diagnoses te mogen stellen. Wat is jouw kwalificatie?
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.De arts die haar de medicatie voorschrijft is Karen naar school geweest om diagnoses te mogen stellen. Wat is jouw kwalificatie?
donderdag 21 april 2016 om 00:19
Neem het alsjeblieft in. Ik gebruik het nu 6 jaar. En ik wilde er ook niks van weten, maar ben het wel in faan nemen. Ik benblij dat ik ze heb. Zonder die pilleb was ik er misschien niet meer geweest.
Ik heb nogsteeds een hekel aan die pillen, maar ze vullen een stofje aan war ik te weinig van heb.
Neem het alsjebliegt in. (Niet innemen met water,dat is vies!!)
Ik heb nogsteeds een hekel aan die pillen, maar ze vullen een stofje aan war ik te weinig van heb.
Neem het alsjebliegt in. (Niet innemen met water,dat is vies!!)
donderdag 21 april 2016 om 01:06
quote:blackberry1980 schreef op 20 april 2016 @ 23:07:
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.
Doe normaal, zeg. Er zijn tientallen redenen om die pillen niet te willen slikken, en dat zegt werkelijk waar helemaal niets over hoe erg iemands depressie is. Het kan heel lastig zijn om te beginnen met AD, de redenen ga ik hier niet noemen omdat ik TO niet bang wil maken, maar ze zijn niet altijd een oplossing. Bij mij hebben ze namelijk geen enkel effect. Als TO puberaal is, ben jij naïef.
TO...
Dat gezegd hebbende kan het wel degelijk een oplossing zijn, en die zou je jezelf niet moeten ontnemen. Jij verdient het ook om je fijn te voelen.
Je kan erover praten. Je twijfels bespreken, vragen stellen waar je antwoorden op wilt hebben over de AD, aangeven wat jij denkt dat je nodig hebt. Je kunt wel willen praten, maar dat moet je dan ook doen. Er is geen pasklare oplossing, jij moet er zelf voor gaan, zelf kijken wat helpt en wat niet helpt, en het ook aangeven als je het idee hebt dat je psych iets doet of juist niet doet wat jij vervelend vindt.
Misschien helpen de anti-depressiva wel, dat zou toch fantastisch zijn? Maar je hebt gewoon het recht om zelf een keuze te maken, en ik zou die keuze bespreken met je behandelaar, misschien kan die de twijfel wel wegnemen.
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.
Doe normaal, zeg. Er zijn tientallen redenen om die pillen niet te willen slikken, en dat zegt werkelijk waar helemaal niets over hoe erg iemands depressie is. Het kan heel lastig zijn om te beginnen met AD, de redenen ga ik hier niet noemen omdat ik TO niet bang wil maken, maar ze zijn niet altijd een oplossing. Bij mij hebben ze namelijk geen enkel effect. Als TO puberaal is, ben jij naïef.
TO...
Dat gezegd hebbende kan het wel degelijk een oplossing zijn, en die zou je jezelf niet moeten ontnemen. Jij verdient het ook om je fijn te voelen.
Je kan erover praten. Je twijfels bespreken, vragen stellen waar je antwoorden op wilt hebben over de AD, aangeven wat jij denkt dat je nodig hebt. Je kunt wel willen praten, maar dat moet je dan ook doen. Er is geen pasklare oplossing, jij moet er zelf voor gaan, zelf kijken wat helpt en wat niet helpt, en het ook aangeven als je het idee hebt dat je psych iets doet of juist niet doet wat jij vervelend vindt.
Misschien helpen de anti-depressiva wel, dat zou toch fantastisch zijn? Maar je hebt gewoon het recht om zelf een keuze te maken, en ik zou die keuze bespreken met je behandelaar, misschien kan die de twijfel wel wegnemen.
donderdag 21 april 2016 om 01:39
quote:blackberry1980 schreef op 20 april 2016 @ 23:07:
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.jouw kortzichtige mening en je blackberry zijn pas pre-puberaal (zeik) gedrag
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.jouw kortzichtige mening en je blackberry zijn pas pre-puberaal (zeik) gedrag
donderdag 21 april 2016 om 02:08
quote:Hayek schreef op 20 april 2016 @ 22:01:
Kijk dit filmpje eens. Zelfs ik vind dat een indrukwekkend ervaringsverhaal. Misschien verandert het je kijk op antidepressiva....
Ja, Mike Bodde heeft een mooi en herkenbaar boek geschreven. Toevallig slik hetzelfde merk. En na meer dan 3 jaar tobben met andere medicatie voelde ik me in 3 weken beter dan al die jaren daar voor. Ik was er zelfs boos om. Al die wilskracht en therapie en aan mezelf werken en analyseren en mindfullness en whatever what dat allemaal inspanning kostte. Drie weken een pil slikken en de helft van alle ellende was al sneeuw voor de zon weg. En die andere helft kon ik zelf aanpakken.
Antidepressiva slikken is wel eng, dat snap ik. Je krijgt bijwerkingen, vaak worden je klachten in het begin erger en het is gewoon heftig dat je pillen nodig hebt voor je geestelijk welbevinden. Ik heb daar ook echt mee geworsteld. Dat het niet goed was, dat je het zelf moest doen...yada..yada...yada
Daar kom je echter snel van terug als je na 4 tot 6 weken opeens allerlei dingen voor elkaar krijgt die je al tijden niet meer kon.
Kijk dit filmpje eens. Zelfs ik vind dat een indrukwekkend ervaringsverhaal. Misschien verandert het je kijk op antidepressiva....
Ja, Mike Bodde heeft een mooi en herkenbaar boek geschreven. Toevallig slik hetzelfde merk. En na meer dan 3 jaar tobben met andere medicatie voelde ik me in 3 weken beter dan al die jaren daar voor. Ik was er zelfs boos om. Al die wilskracht en therapie en aan mezelf werken en analyseren en mindfullness en whatever what dat allemaal inspanning kostte. Drie weken een pil slikken en de helft van alle ellende was al sneeuw voor de zon weg. En die andere helft kon ik zelf aanpakken.
Antidepressiva slikken is wel eng, dat snap ik. Je krijgt bijwerkingen, vaak worden je klachten in het begin erger en het is gewoon heftig dat je pillen nodig hebt voor je geestelijk welbevinden. Ik heb daar ook echt mee geworsteld. Dat het niet goed was, dat je het zelf moest doen...yada..yada...yada
Daar kom je echter snel van terug als je na 4 tot 6 weken opeens allerlei dingen voor elkaar krijgt die je al tijden niet meer kon.
donderdag 21 april 2016 om 06:19
quote:blackberry1980 schreef op 20 april 2016 @ 23:07:
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.
Mag je het pas nemen als je bijna aan een touw hangt?
Jij hebt misschien te lang gewacht voor je er eindelijk aan begon en zo te lezen was het zwaar voor je.. stel je had de weg naar de duisternis eerder een pilletje gekregen en je was opgeknapt voordat je zwaar depressief was dan was je toch ook een stuk blijer?
Je klinkt eerder boos dat zij niet zwaar depressief is, lullig moet je toch niet willen.. Je weet hoe erg het is zeg nou eerlijk dat wens je je ergste vijand niet toe brrr
Als je die medicatie echt nodig had, zou je niet zo zeikerig reageren en was je godsgruwelijk blij dat er een oplossing voor je 'depressie' was. Zoals jij praat...dat is gewoon post-puberaal-zeikgedrag. Geen depressie. Je weet niet waar je het over hebt.
Mag je het pas nemen als je bijna aan een touw hangt?
Jij hebt misschien te lang gewacht voor je er eindelijk aan begon en zo te lezen was het zwaar voor je.. stel je had de weg naar de duisternis eerder een pilletje gekregen en je was opgeknapt voordat je zwaar depressief was dan was je toch ook een stuk blijer?
Je klinkt eerder boos dat zij niet zwaar depressief is, lullig moet je toch niet willen.. Je weet hoe erg het is zeg nou eerlijk dat wens je je ergste vijand niet toe brrr
