Psyche
alle pijlers
Weer uitgevallen
maandag 6 juni 2016 om 08:57
Pfoe, ik moet het gewoon even van me afschrijven.
In 2010 is er bij mij een chronische angststoornis vastgesteld. Met pijn en moeite ben ik toch in 2013, netjes binnen 4 jaar, afgestudeerd aan het HBO.
Na mijn afstuderen heb ik een paar verschillende baantjes gehad, omdat er in mijn werkveld weinig tot geen werk was/is. Toch kwam de angst in 2015 hevig terug. Van januari 2015 tot ongeveer januari 2016 heb ik me volledig gericht op herstel.
Nu ben ik begin mei aangenomen bij een nieuwe baan op een tijdelijk contract, tot december dit jaar. Achteraf gezien was dit veel te hoog gegrepen, de werkdruk en prestatiegerichtheid is enorm en je werk is nooit af. Ik nam het werk mee naar huis en piekerde veel, maar volgens collega's hoort dat erbij.
En nu, na slechts 4 weekjes, ben ik gisteren weer helemaal ingestort. De hele nacht paniekaanvallen, overgeven, noem maar op. Nu voel ik me zo'n enorme loser!!! Ik heb me vandaag ziek gemeld omdat mijn werk niet te doen is op deze manier. En ik voel me zo schuldig naar werkgever en collega's. Ik weet ook dat dit niet even binnen een dag of 2 is opgelost.
Bah ik baal hier zo van! Waarom lukt me dit nou niet? Waarom stort ik helemaal in, terwijl mijn collega's gewoon door kunnen werken?
Ik moest het echt even kwijt, dank voor het lezen.
In 2010 is er bij mij een chronische angststoornis vastgesteld. Met pijn en moeite ben ik toch in 2013, netjes binnen 4 jaar, afgestudeerd aan het HBO.
Na mijn afstuderen heb ik een paar verschillende baantjes gehad, omdat er in mijn werkveld weinig tot geen werk was/is. Toch kwam de angst in 2015 hevig terug. Van januari 2015 tot ongeveer januari 2016 heb ik me volledig gericht op herstel.
Nu ben ik begin mei aangenomen bij een nieuwe baan op een tijdelijk contract, tot december dit jaar. Achteraf gezien was dit veel te hoog gegrepen, de werkdruk en prestatiegerichtheid is enorm en je werk is nooit af. Ik nam het werk mee naar huis en piekerde veel, maar volgens collega's hoort dat erbij.
En nu, na slechts 4 weekjes, ben ik gisteren weer helemaal ingestort. De hele nacht paniekaanvallen, overgeven, noem maar op. Nu voel ik me zo'n enorme loser!!! Ik heb me vandaag ziek gemeld omdat mijn werk niet te doen is op deze manier. En ik voel me zo schuldig naar werkgever en collega's. Ik weet ook dat dit niet even binnen een dag of 2 is opgelost.
Bah ik baal hier zo van! Waarom lukt me dit nou niet? Waarom stort ik helemaal in, terwijl mijn collega's gewoon door kunnen werken?
Ik moest het echt even kwijt, dank voor het lezen.
Time spent with a cat is never wasted
maandag 6 juni 2016 om 10:10
quote:Dus voor vandaag was dit in mijn ogen het verstandigst, want het gaat dan niet om voor een zesje of zeventje presteren maar om helemaal niet presteren (of misschien voor een drietje...).Als je chirurg bent is dat misschien niet zo'n goed idee maar ook dan kan je altijd nog wat lichte administratie doen, je bureau gaan opruimen en je agenda opschonen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
maandag 6 juni 2016 om 10:12
Een nieuwe baan is altijd erg intensief en spannend, voor iedereen. Dus niet zo verwonderlijk dat er veel op je af komt en je het even niet meer overzichtelijk hebt. Vraag hulp aan je leidinggevende om je werk bijv. in porties te snijden. Of om een goede planning te maken. Of om hulp te krijgen van collega's. Denk in mogelijkheden.
Maar probeer niet bij de pakken neer te gaan zitten, omdat je een paniekaanval hebt gehad en nu doodmoe bent.
Maar probeer niet bij de pakken neer te gaan zitten, omdat je een paniekaanval hebt gehad en nu doodmoe bent.
maandag 6 juni 2016 om 10:14
Dat is inderdaad een optie haha! Vriend zei ook al 'al sta je de hele dag bij het kopieerapparaat, dan ben je er in ieder geval'.
Natuurlijk wil ik zo snel mogelijk terug, maar ik moet dan oppassen dat het niet meteen weer de heftige werkzaamheden zijn. Ik krijg veel te maken met zowel klanten als medewerkers die niet altijd even vriendelijk zijn (zacht uitgedrukt), een overvolle mailbox, een continu rinkelende telefoon en daar tussendoor nog mijn andere werkzaamheden.
Eigenlijk werk ik van 8 tot 5, maar in de realiteit zat ik er van half 8 tot minstens 6 uur, half 7. En dan nog kreeg ik het niet rond.
Natuurlijk wil ik zo snel mogelijk terug, maar ik moet dan oppassen dat het niet meteen weer de heftige werkzaamheden zijn. Ik krijg veel te maken met zowel klanten als medewerkers die niet altijd even vriendelijk zijn (zacht uitgedrukt), een overvolle mailbox, een continu rinkelende telefoon en daar tussendoor nog mijn andere werkzaamheden.
Eigenlijk werk ik van 8 tot 5, maar in de realiteit zat ik er van half 8 tot minstens 6 uur, half 7. En dan nog kreeg ik het niet rond.
Time spent with a cat is never wasted
maandag 6 juni 2016 om 10:18
quote:lizzy75 schreef op 06 juni 2016 @ 10:12:
Een nieuwe baan is altijd erg intensief en spannend, voor iedereen. Dus niet zo verwonderlijk dat er veel op je af komt en je het even niet meer overzichtelijk hebt. Vraag hulp aan je leidinggevende om je werk bijv. in porties te snijden. Of om een goede planning te maken. Of om hulp te krijgen van collega's. Denk in mogelijkheden.
Maar probeer niet bij de pakken neer te gaan zitten, omdat je een paniekaanval hebt gehad en nu doodmoe bent.
Dat probeer ik inderdaad ook te doen. Het is nu even klote, maar alles is nog niet verloren Voor vandaag lukt het dan eventjes niet, maar wie weet wat morgen brengt.
Logisch ook inderdaad, een nieuwe baan is voor iedereen stressvol en er komt voor iedereen veel op je af. Ik denk dat het bij mij gewoon harder binnen is gekomen of zo. Ik heb ook niet helemaal helder wat er nou precies aan scheelt. Straks even rustig met de HA alles op een rijtje zetten.
Een nieuwe baan is altijd erg intensief en spannend, voor iedereen. Dus niet zo verwonderlijk dat er veel op je af komt en je het even niet meer overzichtelijk hebt. Vraag hulp aan je leidinggevende om je werk bijv. in porties te snijden. Of om een goede planning te maken. Of om hulp te krijgen van collega's. Denk in mogelijkheden.
Maar probeer niet bij de pakken neer te gaan zitten, omdat je een paniekaanval hebt gehad en nu doodmoe bent.
Dat probeer ik inderdaad ook te doen. Het is nu even klote, maar alles is nog niet verloren Voor vandaag lukt het dan eventjes niet, maar wie weet wat morgen brengt.
Logisch ook inderdaad, een nieuwe baan is voor iedereen stressvol en er komt voor iedereen veel op je af. Ik denk dat het bij mij gewoon harder binnen is gekomen of zo. Ik heb ook niet helemaal helder wat er nou precies aan scheelt. Straks even rustig met de HA alles op een rijtje zetten.
Time spent with a cat is never wasted
maandag 6 juni 2016 om 10:20
Maar ik ga nu even liggen, mijn ogen vallen gewoon dicht. Dat ken ik ook niet van mezelf, ik heb normaal gesproken bergen energie.
Wie weet zie ik het vanmiddag al weer een stuk rooskleuriger.
Ik zal jullie vanmiddag op de hoogte houden. Bedankt dat ik hier mag spuien en bedankt voor jullie inzichten
Wie weet zie ik het vanmiddag al weer een stuk rooskleuriger.
Ik zal jullie vanmiddag op de hoogte houden. Bedankt dat ik hier mag spuien en bedankt voor jullie inzichten
Time spent with a cat is never wasted
maandag 6 juni 2016 om 10:22
"Eigenlijk werk ik van 8 tot 5, maar in de realiteit zat ik er van half 8 tot minstens 6 uur, half 7. En dan nog kreeg ik het niet rond."
Recept voor burnout.
Hier zou ook iemand zonder geschiedenis (!) van angststoornis overspannen van kunnen raken.
Recept voor burnout.
Hier zou ook iemand zonder geschiedenis (!) van angststoornis overspannen van kunnen raken.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 6 juni 2016 om 10:26
Hé doemdenker, niet gelijk jezelf helemaal afschrijven. Je bent voor het eerst (!!) weer aan het werk na een hele tijd eruit te zijn geweest. Eigenlijk niet zo gek dat je je weg moet vinden, misschien eerst te hard van stapel loopt, je helemaal moet aanpassen en je manier van omgaan moet dingen moet uitvinden en aanpassen op je nieuwe leven. Ik zou zeker contact met je therapeut opnemen om te kijken hoe je de vaardigheden die je al hebt geleerd kunt implementeren in je nieuwe, werkende leven.
Stap voor stap. Bouw je werk weer op, niet te hard van stapel lopen. Met elke nieuwe stap komen er weer moeilijke dingen. Je was een gevorderde in de vorige stap 'werken aan herstel' dus ben je naar de volgende stap gegaan 'werken' en dan ben je nog een beginneling. Dus helemaal logisch dat het niet zo vlot loopt als de vorige stap, toch? Gun jezelf de tijd en ruimte om erin te komen, om nieuwe vaardigheden weer te leren en zorg voor genoeg steun! Het is niet niks, he. Weer werken nadat je er flink uit ben geweest om aan je angststoornis te werken!
Rustig aan, blijven ademhalen en stap voor stap gaan met steun aan je zijde.
Stap voor stap. Bouw je werk weer op, niet te hard van stapel lopen. Met elke nieuwe stap komen er weer moeilijke dingen. Je was een gevorderde in de vorige stap 'werken aan herstel' dus ben je naar de volgende stap gegaan 'werken' en dan ben je nog een beginneling. Dus helemaal logisch dat het niet zo vlot loopt als de vorige stap, toch? Gun jezelf de tijd en ruimte om erin te komen, om nieuwe vaardigheden weer te leren en zorg voor genoeg steun! Het is niet niks, he. Weer werken nadat je er flink uit ben geweest om aan je angststoornis te werken!
Rustig aan, blijven ademhalen en stap voor stap gaan met steun aan je zijde.
maandag 6 juni 2016 om 10:42
quote:Stofmuis schreef op 06 juni 2016 @ 09:53:
En het vermoeden (oke, 'weten' was inderdaad een groot woord) dat dit niet binnen een dag of twee is opgelost komt vooral voort uit mijn eerdere twee ervaringen met paniekaanvallen. Hopelijk vergis ik me en gaat het toch heel snel beter dit keer. Vorige keren ben ik eerst drie maanden uitgevallen, de keer daarna bijna een jaar. Dus ik hoop dat ik me vergis!!dat is een angstgedacht. Angst kenmerkt zich door van gewone omstandigheden (stress van je nieuwe baan. Heel normaal zoals NZ ook al zei) iets dramatisch te maken, waardoor je angstaanvallen krijgt. Big deal. Ademhalen en doorgaan, je gaat niet dood van angst en je werk valt niet om als je een keer als een drie presteert. Maakt het niet groter. Dat heb je als het goed is wel in je therapie geleerd? Stop die doemscenario's
En het vermoeden (oke, 'weten' was inderdaad een groot woord) dat dit niet binnen een dag of twee is opgelost komt vooral voort uit mijn eerdere twee ervaringen met paniekaanvallen. Hopelijk vergis ik me en gaat het toch heel snel beter dit keer. Vorige keren ben ik eerst drie maanden uitgevallen, de keer daarna bijna een jaar. Dus ik hoop dat ik me vergis!!dat is een angstgedacht. Angst kenmerkt zich door van gewone omstandigheden (stress van je nieuwe baan. Heel normaal zoals NZ ook al zei) iets dramatisch te maken, waardoor je angstaanvallen krijgt. Big deal. Ademhalen en doorgaan, je gaat niet dood van angst en je werk valt niet om als je een keer als een drie presteert. Maakt het niet groter. Dat heb je als het goed is wel in je therapie geleerd? Stop die doemscenario's
maandag 6 juni 2016 om 10:44
quote:Stofmuis schreef op 06 juni 2016 @ 10:20:
Maar ik ga nu even liggen, mijn ogen vallen gewoon dicht. Dat ken ik ook niet van mezelf, ik heb normaal gesproken bergen energie.
Wie weet zie ik het vanmiddag al weer een stuk rooskleuriger.
Ik zal jullie vanmiddag op de hoogte houden. Bedankt dat ik hier mag spuien en bedankt voor jullie inzichten je hebt een slechte nacht gehad. Logisch dat je moe bent. Ik zou nu zeker niet gaan liggen want dan ligt je vannacht weer te piekeren. Ga wandelen en iets leuks doen en dan morgen weer aan de slag.
Maar ik ga nu even liggen, mijn ogen vallen gewoon dicht. Dat ken ik ook niet van mezelf, ik heb normaal gesproken bergen energie.
Wie weet zie ik het vanmiddag al weer een stuk rooskleuriger.
Ik zal jullie vanmiddag op de hoogte houden. Bedankt dat ik hier mag spuien en bedankt voor jullie inzichten je hebt een slechte nacht gehad. Logisch dat je moe bent. Ik zou nu zeker niet gaan liggen want dan ligt je vannacht weer te piekeren. Ga wandelen en iets leuks doen en dan morgen weer aan de slag.
maandag 6 juni 2016 om 10:50
Jullie hebben ook gelijk, ik merk dat ik erg veel angstgedachtes heb. Ik herken ze ook wel en weet theoretisch hoe ze om te buigen naar iets realistisch, maar ik merk dat ik daar vandaag moeite mee heb.
Slapen lukte toch al niet, dus ik ga zo even inderdaad een stuk wandelen. Bedankt dat jullie me weer even de realiteit in sleuren!!
Slapen lukte toch al niet, dus ik ga zo even inderdaad een stuk wandelen. Bedankt dat jullie me weer even de realiteit in sleuren!!
Time spent with a cat is never wasted
maandag 6 juni 2016 om 11:18
quote:Stofmuis schreef op 06 juni 2016 @ 10:50:
Jullie hebben ook gelijk, ik merk dat ik erg veel angstgedachtes heb. Ik herken ze ook wel en weet theoretisch hoe ze om te buigen naar iets realistisch, maar ik merk dat ik daar vandaag moeite mee heb.
Slapen lukte toch al niet, dus ik ga zo even inderdaad een stuk wandelen. Bedankt dat jullie me weer even de realiteit in sleuren!!Hé, er is niks mis met jou. Iedereen is wel eens angstig. De 1 wat meer dan de ander of de ander weet het beter te verbergen.
Jullie hebben ook gelijk, ik merk dat ik erg veel angstgedachtes heb. Ik herken ze ook wel en weet theoretisch hoe ze om te buigen naar iets realistisch, maar ik merk dat ik daar vandaag moeite mee heb.
Slapen lukte toch al niet, dus ik ga zo even inderdaad een stuk wandelen. Bedankt dat jullie me weer even de realiteit in sleuren!!Hé, er is niks mis met jou. Iedereen is wel eens angstig. De 1 wat meer dan de ander of de ander weet het beter te verbergen.
maandag 6 juni 2016 om 12:10
Nou kalm aan dan maar even. Pak je rust en zie dit als een mooie oefenkans om in de praktijk te brengen wat je in je therapie geleerd hebt. Er is niemand dood en dat gebeurt ook niet als je nu even voor jezelf kiest. Ademhalen en dan weer samen met je leidinggevende kijken hoe je weer aan de slag kunt en hoe je het zo in kunt richten dat het je wat minder aanvliegt allemaal. Je kunt dit werk want je hebt de hersens en de kwaliteiten, je hoeft met behulp van je LG en collega's enkel de voorwaarden zo in te richten dat je het voor jezelf makkelijker en behapbaarder maakt. Misschien hebben ze wel een rustigere werkplek of tips om niet zo overspoeld te worden door alle emails. En gebruik je pauzes niet om door te werken maar om even helemaal tot rust te komen, door even te wandelen ofzo. Nu eerst van de zon genieten. Doe je aan yoga?
maandag 6 juni 2016 om 12:22
quote:Stofmuis schreef op 06 juni 2016 @ 10:14:
Dat is inderdaad een optie haha! Vriend zei ook al 'al sta je de hele dag bij het kopieerapparaat, dan ben je er in ieder geval'.
Natuurlijk wil ik zo snel mogelijk terug, maar ik moet dan oppassen dat het niet meteen weer de heftige werkzaamheden zijn. Ik krijg veel te maken met zowel klanten als medewerkers die niet altijd even vriendelijk zijn (zacht uitgedrukt), een overvolle mailbox, een continu rinkelende telefoon en daar tussendoor nog mijn andere werkzaamheden.
Eigenlijk werk ik van 8 tot 5, maar in de realiteit zat ik er van half 8 tot minstens 6 uur, half 7. En dan nog kreeg ik het niet rond.
Misschien is de zieke die jij vervangt ook overspannen in de ziektewet gegaan.
Het zou zo maar kunnen dat je bij een niet zo goed bedrijf werkt of is het zo'n verschrikkelijk callcenter?
Het is makkelijk gezegd maar probeer niet teveel verantwoordelijkheidsgevoel te hebben.
En probeer terug te denken aan de tijd waarin je geen paniekaanvallen had en waarom je die toen niet had, wat waren de omstandigheden etc.
Sterkte ermee.
Dat is inderdaad een optie haha! Vriend zei ook al 'al sta je de hele dag bij het kopieerapparaat, dan ben je er in ieder geval'.
Natuurlijk wil ik zo snel mogelijk terug, maar ik moet dan oppassen dat het niet meteen weer de heftige werkzaamheden zijn. Ik krijg veel te maken met zowel klanten als medewerkers die niet altijd even vriendelijk zijn (zacht uitgedrukt), een overvolle mailbox, een continu rinkelende telefoon en daar tussendoor nog mijn andere werkzaamheden.
Eigenlijk werk ik van 8 tot 5, maar in de realiteit zat ik er van half 8 tot minstens 6 uur, half 7. En dan nog kreeg ik het niet rond.
Misschien is de zieke die jij vervangt ook overspannen in de ziektewet gegaan.
Het zou zo maar kunnen dat je bij een niet zo goed bedrijf werkt of is het zo'n verschrikkelijk callcenter?
Het is makkelijk gezegd maar probeer niet teveel verantwoordelijkheidsgevoel te hebben.
En probeer terug te denken aan de tijd waarin je geen paniekaanvallen had en waarom je die toen niet had, wat waren de omstandigheden etc.
Sterkte ermee.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
maandag 6 juni 2016 om 13:31
Wat zijn jullie lief... en daar zit ik dan ook weer om te janken, stom he? Als mensen boos zijn, lief zijn, maakt niet uit, ik jank om alles. Echt niks voor mij.
Kopjekoffie, het is gelukkig geen callcenter (daar ben ik ooit na een week ontslagen haha), maar je zit wel veel aan de telefoon. Ivm herkenbaarheid houd ik het liever een beetje voor me, maar het is iets waarbij je veel klantcontact hebt en ook nog met andere medewerkers te maken krijgt waar jij 'over gaat' om het zo maar even te zeggen.
Ik hoor ook van een collega met wie ik een goede band heb opgebouwd dat hij het een vreselijk bedrijf vindt, slecht voor medewerkers. Hij zei dat als ik me van tevoren had gekend, hij me absoluut afgeraden had om daar te komen werken. Het is dat hij een vast contract heeft en alleenstaande vader is, anders was hij weg geweest zei hij. Het verlicht wel een beetje dat het niet alleen aan mij ligt.
Degene die ik vervang is (kwam ik later achter) inderdaad met een burnout in de ziektewet beland.
Kopjekoffie, het is gelukkig geen callcenter (daar ben ik ooit na een week ontslagen haha), maar je zit wel veel aan de telefoon. Ivm herkenbaarheid houd ik het liever een beetje voor me, maar het is iets waarbij je veel klantcontact hebt en ook nog met andere medewerkers te maken krijgt waar jij 'over gaat' om het zo maar even te zeggen.
Ik hoor ook van een collega met wie ik een goede band heb opgebouwd dat hij het een vreselijk bedrijf vindt, slecht voor medewerkers. Hij zei dat als ik me van tevoren had gekend, hij me absoluut afgeraden had om daar te komen werken. Het is dat hij een vast contract heeft en alleenstaande vader is, anders was hij weg geweest zei hij. Het verlicht wel een beetje dat het niet alleen aan mij ligt.
Degene die ik vervang is (kwam ik later achter) inderdaad met een burnout in de ziektewet beland.
Time spent with a cat is never wasted
maandag 6 juni 2016 om 14:18
quote:Stofmuis schreef op 06 juni 2016 @ 13:31:
Wat zijn jullie lief... en daar zit ik dan ook weer om te janken, stom he?
Nee
quote:Stofmuis schreef op 06 juni 2016 @ 13:32:
Ik heb een tijdje aan yoga gedaan, maar dat heb ik laten versloffen. Net als meditatie. Misschien een mooi moment om dat weer op te pakken!
Ja!
Succes!
Wat zijn jullie lief... en daar zit ik dan ook weer om te janken, stom he?
Nee
quote:Stofmuis schreef op 06 juni 2016 @ 13:32:
Ik heb een tijdje aan yoga gedaan, maar dat heb ik laten versloffen. Net als meditatie. Misschien een mooi moment om dat weer op te pakken!
Ja!
Succes!
dinsdag 7 juni 2016 om 11:17
Gisteren ben ik dus naar de HA geweest, daarna meteen in slaap gevallen...
Hij vermoedde toch een beginnende burn-out, en ik heb met leidinggevende afgesproken om in ieder geval deze week ziek te melden en dan maandag even op gesprek te gaan over hoe verder. Dat geeft me in ieder geval even wat rust.
Hij vermoedde toch een beginnende burn-out, en ik heb met leidinggevende afgesproken om in ieder geval deze week ziek te melden en dan maandag even op gesprek te gaan over hoe verder. Dat geeft me in ieder geval even wat rust.
Time spent with a cat is never wasted
dinsdag 7 juni 2016 om 18:12
Goed gedaan Stofmuis! Hopelijk kun je je nu ook echt overgeven aan die rust.
Mij heeft dat veel moeite gekost, toen ik in soortgelijke situatie zat. Dan had mijn omgeving al alle begrip,maar ik bleef mijn strengste criticus en mezelf opzwepen en onder druk zetten.
Dus probeer echt die stekker eruit te halen
Als je wilt slapen, slaap, als je geen puf hebt, heb geen puf; geef aan aan mensen welke hulp je zou kunnen gebruiken. Kan je vriend wat doen wat jij normaal altijd doet en dat je zou kunnen ontlasten? Of je ouders of vriendinnen?
Laat het allemaal maar n beetje los en je energie vanzelf terugkomen, zo mogelijk
(makkelijker gezegd dan gedaan, bij mij iig)
Mij heeft dat veel moeite gekost, toen ik in soortgelijke situatie zat. Dan had mijn omgeving al alle begrip,maar ik bleef mijn strengste criticus en mezelf opzwepen en onder druk zetten.
Dus probeer echt die stekker eruit te halen
Als je wilt slapen, slaap, als je geen puf hebt, heb geen puf; geef aan aan mensen welke hulp je zou kunnen gebruiken. Kan je vriend wat doen wat jij normaal altijd doet en dat je zou kunnen ontlasten? Of je ouders of vriendinnen?
Laat het allemaal maar n beetje los en je energie vanzelf terugkomen, zo mogelijk
(makkelijker gezegd dan gedaan, bij mij iig)
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 7 juni 2016 om 19:15
quote:S-Meds schreef op 06 juni 2016 @ 11:18:
[...]
Hé, er is niks mis met jou. Iedereen is wel eens angstig. De 1 wat meer dan de ander of de ander weet het beter te verbergen.Meds, ik vind dit toch iets te kort door de bocht. Een angststoornis is heel wat anders dan 'weleens angstig zijn'. Bijna net alsof je tegen iemand met een depressie zegt: iedereen heeft weleens een dipje.
[...]
Hé, er is niks mis met jou. Iedereen is wel eens angstig. De 1 wat meer dan de ander of de ander weet het beter te verbergen.Meds, ik vind dit toch iets te kort door de bocht. Een angststoornis is heel wat anders dan 'weleens angstig zijn'. Bijna net alsof je tegen iemand met een depressie zegt: iedereen heeft weleens een dipje.
dinsdag 7 juni 2016 om 19:57
Gelukkig heb ik een aantal lieve vrienden, waarvan er 2 letterlijk om de hoek wonen. Een van hen is gisteren ook mee geweest naar de HA, want ik durfde niet zelf
Aan mijn ouders heb ik niet zoveel, al is het maar omdat ze aan de andere kant van het land wonen. En ze zijn niet bepaald de meest begripvolle mensen helaas. Mijn vriend steunt me gelukkig heel erg, hij neemt het huishouden wat uit mijn handen dus dat is weer een beetje lucht.
Die criticus vanbinnen herken ik wel. Ik wil zo veel nog doen en dan is het frustrerend als je gewoon niet vooruit kunt! Maar ik probeer het zoveel mogelijk te accepteren nu en probeer gewoon te rusten. Ik maak dagelijks een ommetje van een half uur, dat doet me wel goed gelukkig.
Aan mijn ouders heb ik niet zoveel, al is het maar omdat ze aan de andere kant van het land wonen. En ze zijn niet bepaald de meest begripvolle mensen helaas. Mijn vriend steunt me gelukkig heel erg, hij neemt het huishouden wat uit mijn handen dus dat is weer een beetje lucht.
Die criticus vanbinnen herken ik wel. Ik wil zo veel nog doen en dan is het frustrerend als je gewoon niet vooruit kunt! Maar ik probeer het zoveel mogelijk te accepteren nu en probeer gewoon te rusten. Ik maak dagelijks een ommetje van een half uur, dat doet me wel goed gelukkig.
Time spent with a cat is never wasted
dinsdag 7 juni 2016 om 22:44
quote:lila01 schreef op 07 juni 2016 @ 19:15:
[...]
Meds, ik vind dit toch iets te kort door de bocht. Een angststoornis is heel wat anders dan 'weleens angstig zijn'. Bijna net alsof je tegen iemand met een depressie zegt: iedereen heeft weleens een dipje.ja maar ik vind het daarentegen kort door de bocht om wanneer iemand angstig of onrustig is dit meteen af te wimpelen op een angststoornis.
[...]
Meds, ik vind dit toch iets te kort door de bocht. Een angststoornis is heel wat anders dan 'weleens angstig zijn'. Bijna net alsof je tegen iemand met een depressie zegt: iedereen heeft weleens een dipje.ja maar ik vind het daarentegen kort door de bocht om wanneer iemand angstig of onrustig is dit meteen af te wimpelen op een angststoornis.
dinsdag 7 juni 2016 om 22:55
Leg het probleem terug waar het hoort: bij het bedrijf via jouw leidinggevende. Als het werkaanbod teveel is om op een normale manier afgehandeld te worden door een fulltimer, dan zitten ze met werk dat niet af is.
Ik hoop voor jou dat je niet bij een hypotheekverstrekker werkt.
Sterkte! En let op dat jij jezelf niet uitput, want er is geen eindstreep waarna je kunt uitrusten.
Ik hoop voor jou dat je niet bij een hypotheekverstrekker werkt.
Sterkte! En let op dat jij jezelf niet uitput, want er is geen eindstreep waarna je kunt uitrusten.
dinsdag 7 juni 2016 om 22:57
Stofmuis, herkenning: " Ik wil zo veel nog doen en dan is het frustrerend als je gewoon niet vooruit kunt!"
Ben de laatste tijd ook deels thuis. En met name dat loslaten van 'moeten' valt me zwaar.
Ben een redderaar. En kan mezelf moeilijk rust gunnen.
Ik houd elke dag even een korte retraite (zo noem ik het) om te kijken: hoe gaat het vandaag? En dan probeer ik daarop in te spelen.
Leren stilstaan bij jezelf, is soms erg moeilijk als je gewend bent altijd maar te 'presteren' en ook daardoor je gewaardeerd te voelen.
Sterkte de komende tijd, fijn dat je vriend je goed steunt nu en je friends ook. Dat is zo fijn (heb zelf helaas niemand, en dan blijf je zitten met al die gevoelens en verhalen in jezelf).
Ben de laatste tijd ook deels thuis. En met name dat loslaten van 'moeten' valt me zwaar.
Ben een redderaar. En kan mezelf moeilijk rust gunnen.
Ik houd elke dag even een korte retraite (zo noem ik het) om te kijken: hoe gaat het vandaag? En dan probeer ik daarop in te spelen.
Leren stilstaan bij jezelf, is soms erg moeilijk als je gewend bent altijd maar te 'presteren' en ook daardoor je gewaardeerd te voelen.
Sterkte de komende tijd, fijn dat je vriend je goed steunt nu en je friends ook. Dat is zo fijn (heb zelf helaas niemand, en dan blijf je zitten met al die gevoelens en verhalen in jezelf).
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
