Kinderen
alle pijlers
Kutkind
zondag 8 januari 2017 om 02:46
Ons kindje is wakker voor de tweede keer deze week. Ziek. Dat is rot voor kindje en voor ons natuurlijk ook een beetje. Waar ik mijn kindje troost en met soms een beetje morren uit bed stapt laat mijn man zich compleet uit het veld slaan. Staat net op en slaat het dekbed agressief van zichaf, gooit met kastdeuren waarop ik vraag of het wat minder kan. Waarop hij iets mompelt van dat kutkind! Hierop word ik boos en is meneer helemaal kwaad. Ik weet zeker dat hij mijn kindje niets zal aan doen, maar hij is de laatste tijd wel vaker erg opvliegend. Zit er qua werk helemaal doorheen. Met iemand praten wil hij niet. Onze relatie is slecht daardoor. Wat moet ik hier nou mee?
zondag 8 januari 2017 om 10:11
quote:reisa1978 schreef op 08 januari 2017 @ 10:08:
[...]
Wat is er zo overdreven aan een afspraak makenbij de huisarts? Ik denk dat de man van TO wellicht overspannen is en is de huisarts de eerste stap voor hulp. Het is niet alleen dat hij weinig kan hebben thuis, ook op zijn werk gaat het al een tijdje niet lekker. Als je langer wacht komt je relatie nog verder onder druk te staan, krijgen de kinderen hier meer last van en wordt herstellen nog moeilijker.In feite zouden ze als stel samen hulp moeten zoeken. Niet alles op de man afschuiven, ze hebben beide zware tijden gehad.
[...]
Wat is er zo overdreven aan een afspraak makenbij de huisarts? Ik denk dat de man van TO wellicht overspannen is en is de huisarts de eerste stap voor hulp. Het is niet alleen dat hij weinig kan hebben thuis, ook op zijn werk gaat het al een tijdje niet lekker. Als je langer wacht komt je relatie nog verder onder druk te staan, krijgen de kinderen hier meer last van en wordt herstellen nog moeilijker.In feite zouden ze als stel samen hulp moeten zoeken. Niet alles op de man afschuiven, ze hebben beide zware tijden gehad.
zondag 8 januari 2017 om 10:14
Praten praten praten, communicatie is natuurlijk inderdaad wel het sleutelwoord! Zal vandaag het gesprek maar weer eens aan gaan, hou jullie wel even op de hoogte van de ontwikkelingen.
Ps. Peecee bij hem weggaan is inderdaad een optie. Alleen betwijfel ik of de situatie daardoor beter wordt. Hij blijft depressief, en blijft de vader van mijn kinderen. Alleen groeien ze dan ook nog eens op in een gebroken gezin. Op het moment dat hij de kinderen iets aan doet of dat ze er op een andere manier onder lijden ben ik weg, maar op dit moment wil ik vechten voor ons gezin.
Ps. Peecee bij hem weggaan is inderdaad een optie. Alleen betwijfel ik of de situatie daardoor beter wordt. Hij blijft depressief, en blijft de vader van mijn kinderen. Alleen groeien ze dan ook nog eens op in een gebroken gezin. Op het moment dat hij de kinderen iets aan doet of dat ze er op een andere manier onder lijden ben ik weg, maar op dit moment wil ik vechten voor ons gezin.
zondag 8 januari 2017 om 10:16
Wij hadden een vergelijkbare situatie.
Man had het lastig op het werk, waar hij veertig uur per week moest zijn, het opstarten van een eigen zaak vergde ook nog eens dertig uur per week en het huilen van Lonneke (toen twee maanden oud), altijd precies tijdens het eten, zorgde ervoor dat hij de stress in zijn lijf begon op te stapelen. Het leverde hem een hartritmestoornis op en na diverse gesprekken met cardioloog, huisarts en een mediator heeft hij de eigen zaak opgegeven en is begonnen met anti-depressiva en die neemt hij nu nog steeds. Daar had hij in het begin heel veel moeite mee, want het vlakt álle gevoelens af, niet alleen de vervelende!! Maar het was letterlijk slikken of stikken.
Inmiddels is hij er zo aan gewend dat hij zelf aanvoelt of het deze week een half tabletje meer moet zijn, of juist weer wat minder. Helemaal stoppen zal waarschijnlijk nooit meer kunnen, omdat hij een type is dat zich de dingen veel te sterk aantrekt, ook als dat eigenlijk niet nodig is.
Afijn. Schop hem dus niet in zijn eentje naar de huisarts, maar regel een dubbele afspraak en ga samen. Een gesprek bij een psycholoog of gewoon een maatschappelijk werker kan ook al veel uitmaken. Want ze zien wel hun eigen werk, maar hebben daardoor meestal geen oog meer voor wat de ander allemaal doet en opvangt. Die van mij zag alleen zijn eigen 70 uur. Dat ik er intussen ook met gemak 60 draaide én er ´s nachts uit moest om hem te ontlasten, dat zag hij helemaal niet. Daarvoor was hij trouwens niet eens voldoende thuis.
Man had het lastig op het werk, waar hij veertig uur per week moest zijn, het opstarten van een eigen zaak vergde ook nog eens dertig uur per week en het huilen van Lonneke (toen twee maanden oud), altijd precies tijdens het eten, zorgde ervoor dat hij de stress in zijn lijf begon op te stapelen. Het leverde hem een hartritmestoornis op en na diverse gesprekken met cardioloog, huisarts en een mediator heeft hij de eigen zaak opgegeven en is begonnen met anti-depressiva en die neemt hij nu nog steeds. Daar had hij in het begin heel veel moeite mee, want het vlakt álle gevoelens af, niet alleen de vervelende!! Maar het was letterlijk slikken of stikken.
Inmiddels is hij er zo aan gewend dat hij zelf aanvoelt of het deze week een half tabletje meer moet zijn, of juist weer wat minder. Helemaal stoppen zal waarschijnlijk nooit meer kunnen, omdat hij een type is dat zich de dingen veel te sterk aantrekt, ook als dat eigenlijk niet nodig is.
Afijn. Schop hem dus niet in zijn eentje naar de huisarts, maar regel een dubbele afspraak en ga samen. Een gesprek bij een psycholoog of gewoon een maatschappelijk werker kan ook al veel uitmaken. Want ze zien wel hun eigen werk, maar hebben daardoor meestal geen oog meer voor wat de ander allemaal doet en opvangt. Die van mij zag alleen zijn eigen 70 uur. Dat ik er intussen ook met gemak 60 draaide én er ´s nachts uit moest om hem te ontlasten, dat zag hij helemaal niet. Daarvoor was hij trouwens niet eens voldoende thuis.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zondag 8 januari 2017 om 10:16
Ik zeg niet dat je weg moet gaan., dat kan altijd nog. Tuurlijk is dat een optie maar in goede en slechte tijden. Zo te lezen gaat het niet goed met jouw man.
Heb je je zorgen duidelijk genoeg gemaakt??? Een gesprek hierover aangaan lijkt me idd zinvol! Dit ga jij zo ook niet volhouden.
Probeer het gesprek zonder verwijten te voeren maar kijk waarin je elkaar tegemoet kan komen
Heb je je zorgen duidelijk genoeg gemaakt??? Een gesprek hierover aangaan lijkt me idd zinvol! Dit ga jij zo ook niet volhouden.
Probeer het gesprek zonder verwijten te voeren maar kijk waarin je elkaar tegemoet kan komen
zondag 8 januari 2017 om 10:19
quote:7102 schreef op 08 januari 2017 @ 10:11:
[...]
In feite zouden ze als stel samen hulp moeten zoeken. Niet alles op de man afschuiven, ze hebben beide zware tijden gehad.Maar het is niet TO die overspannen reageert en dus is zij ook niet degene die misschien overspannen is en daarbij medische hulp nodig heeft. Mocht de man van TO overspannen zijn, dan is er voor haar nog genoeg te doen om hier samen door te komen.
[...]
In feite zouden ze als stel samen hulp moeten zoeken. Niet alles op de man afschuiven, ze hebben beide zware tijden gehad.Maar het is niet TO die overspannen reageert en dus is zij ook niet degene die misschien overspannen is en daarbij medische hulp nodig heeft. Mocht de man van TO overspannen zijn, dan is er voor haar nog genoeg te doen om hier samen door te komen.
zondag 8 januari 2017 om 10:21
quote:reisa1978 schreef op 08 januari 2017 @ 10:19:
[...]
Maar het is niet TO die overspannen reageert en dus is zij ook niet degene die misschien overspannen is en daarbij medische hulp nodig heeft. Mocht de man van TO overspannen zijn, dan is er voor haar nog genoeg te doen om hier samen door te komen.Dat kunnen we hier vandaan niet zeggen of ze niet overspannen is. Daar zijn deskundige voor.
[...]
Maar het is niet TO die overspannen reageert en dus is zij ook niet degene die misschien overspannen is en daarbij medische hulp nodig heeft. Mocht de man van TO overspannen zijn, dan is er voor haar nog genoeg te doen om hier samen door te komen.Dat kunnen we hier vandaan niet zeggen of ze niet overspannen is. Daar zijn deskundige voor.
zondag 8 januari 2017 om 10:23
quote:Ceylon schreef op 08 januari 2017 @ 10:16:
Wij hadden een vergelijkbare situatie.
Man had het lastig op het werk, waar hij veertig uur per week moest zijn, het opstarten van een eigen zaak vergde ook nog eens dertig uur per week en het huilen van Lonneke (toen twee maanden oud), altijd precies tijdens het eten, zorgde ervoor dat hij de stress in zijn lijf begon op te stapelen. Het leverde hem een hartritmestoornis op en na diverse gesprekken met cardioloog, huisarts en een mediator heeft hij de eigen zaak opgegeven en is begonnen met anti-depressiva en die neemt hij nu nog steeds. Daar had hij in het begin heel veel moeite mee, want het vlakt álle gevoelens af, niet alleen de vervelende!! Maar het was letterlijk slikken of stikken.
Inmiddels is hij er zo aan gewend dat hij zelf aanvoelt of het deze week een half tabletje meer moet zijn, of juist weer wat minder. Helemaal stoppen zal waarschijnlijk nooit meer kunnen, omdat hij een type is dat zich de dingen veel te sterk aantrekt, ook als dat eigenlijk niet nodig is.
Afijn. Schop hem dus niet in zijn eentje naar de huisarts, maar regel een dubbele afspraak en ga samen. Een gesprek bij een psycholoog of gewoon een maatschappelijk werker kan ook al veel uitmaken. Want ze zien wel hun eigen werk, maar hebben daardoor meestal geen oog meer voor wat de ander allemaal doet en opvangt. Die van mij zag alleen zijn eigen 70 uur. Dat ik er intussen ook met gemak 60 draaide én er ´s nachts uit moest om hem te ontlasten, dat zag hij helemaal niet. Daarvoor was hij trouwens niet eens voldoende thuis.
Even Off-topic:
Mijn anti- depressiva vlak helemaal niet alles af. Als dat echt zo is bij hem zou ik eens op zoek gaan naar andere anti-depressiva iom met de psychiater?
Wij hadden een vergelijkbare situatie.
Man had het lastig op het werk, waar hij veertig uur per week moest zijn, het opstarten van een eigen zaak vergde ook nog eens dertig uur per week en het huilen van Lonneke (toen twee maanden oud), altijd precies tijdens het eten, zorgde ervoor dat hij de stress in zijn lijf begon op te stapelen. Het leverde hem een hartritmestoornis op en na diverse gesprekken met cardioloog, huisarts en een mediator heeft hij de eigen zaak opgegeven en is begonnen met anti-depressiva en die neemt hij nu nog steeds. Daar had hij in het begin heel veel moeite mee, want het vlakt álle gevoelens af, niet alleen de vervelende!! Maar het was letterlijk slikken of stikken.
Inmiddels is hij er zo aan gewend dat hij zelf aanvoelt of het deze week een half tabletje meer moet zijn, of juist weer wat minder. Helemaal stoppen zal waarschijnlijk nooit meer kunnen, omdat hij een type is dat zich de dingen veel te sterk aantrekt, ook als dat eigenlijk niet nodig is.
Afijn. Schop hem dus niet in zijn eentje naar de huisarts, maar regel een dubbele afspraak en ga samen. Een gesprek bij een psycholoog of gewoon een maatschappelijk werker kan ook al veel uitmaken. Want ze zien wel hun eigen werk, maar hebben daardoor meestal geen oog meer voor wat de ander allemaal doet en opvangt. Die van mij zag alleen zijn eigen 70 uur. Dat ik er intussen ook met gemak 60 draaide én er ´s nachts uit moest om hem te ontlasten, dat zag hij helemaal niet. Daarvoor was hij trouwens niet eens voldoende thuis.
Even Off-topic:
Mijn anti- depressiva vlak helemaal niet alles af. Als dat echt zo is bij hem zou ik eens op zoek gaan naar andere anti-depressiva iom met de psychiater?
zondag 8 januari 2017 om 10:25
quote:LulaJacobs schreef op 08 januari 2017 @ 10:14:
Praten praten praten, communicatie is natuurlijk inderdaad wel het sleutelwoord! Zal vandaag het gesprek maar weer eens aan gaan, hou jullie wel even op de hoogte van de ontwikkelingen.
Ps. Peecee bij hem weggaan is inderdaad een optie. Alleen betwijfel ik of de situatie daardoor beter wordt. Hij blijft depressief, en blijft de vader van mijn kinderen. Alleen groeien ze dan ook nog eens op in een gebroken gezin. Op het moment dat hij de kinderen iets aan doet of dat ze er op een andere manier onder lijden ben ik weg, maar op dit moment wil ik vechten voor ons gezin.Snap ik. Maar in je eentje vechten heeft geen zin. Wat gaat hij doen?
Praten praten praten, communicatie is natuurlijk inderdaad wel het sleutelwoord! Zal vandaag het gesprek maar weer eens aan gaan, hou jullie wel even op de hoogte van de ontwikkelingen.
Ps. Peecee bij hem weggaan is inderdaad een optie. Alleen betwijfel ik of de situatie daardoor beter wordt. Hij blijft depressief, en blijft de vader van mijn kinderen. Alleen groeien ze dan ook nog eens op in een gebroken gezin. Op het moment dat hij de kinderen iets aan doet of dat ze er op een andere manier onder lijden ben ik weg, maar op dit moment wil ik vechten voor ons gezin.Snap ik. Maar in je eentje vechten heeft geen zin. Wat gaat hij doen?
•
zondag 8 januari 2017 om 10:25
quote:7102 schreef op 08 januari 2017 @ 10:06:
Toch fijn te lezen dat de meeste vrouwen dé ideale partner hebben, die zich altijd keurig gedragen en nooit uit de slof schieten.
Wat een mooie wereld hebben die.
TO het is voor het hele gezin hectische tijden, en slapeloze nachten breken óók een man op, niet alleen de vrouw.
Dat maakt schelden natuurlijk niet goed.
Blijf met elkaar praten en écht die hele drukke periodes gaan op den duur over.
Die heb ik niet hoor en ben ik zelf ook niet. Maar 1,5 jaar aankloten en de zorg afschuiven naar TO zonder hulp te vragen en zulke dingen roepen en dan ook nog verongelijkt gaat zitten doen had ik zeker niet geaccepteerd.
TO moet haar grenzen aangeven.
Toch fijn te lezen dat de meeste vrouwen dé ideale partner hebben, die zich altijd keurig gedragen en nooit uit de slof schieten.
Wat een mooie wereld hebben die.
TO het is voor het hele gezin hectische tijden, en slapeloze nachten breken óók een man op, niet alleen de vrouw.
Dat maakt schelden natuurlijk niet goed.
Blijf met elkaar praten en écht die hele drukke periodes gaan op den duur over.
Die heb ik niet hoor en ben ik zelf ook niet. Maar 1,5 jaar aankloten en de zorg afschuiven naar TO zonder hulp te vragen en zulke dingen roepen en dan ook nog verongelijkt gaat zitten doen had ik zeker niet geaccepteerd.
TO moet haar grenzen aangeven.
zondag 8 januari 2017 om 10:27
Wow wat een lul die vent van je.
Ik ga er vanuit daar hij de vader van het kut kind is?
Toen mijn zoontje en jaar of 3 was heb ik een korte relatie gehad met ook zo'n lul die mijn kind klootzak noemde.
Zijn spullen lagen 5 minuten later buiten, ik heb hem nooit meer gezien.
Komop to je kind is 5 toon ballen en kom ervoor op!
Ik ga er vanuit daar hij de vader van het kut kind is?
Toen mijn zoontje en jaar of 3 was heb ik een korte relatie gehad met ook zo'n lul die mijn kind klootzak noemde.
Zijn spullen lagen 5 minuten later buiten, ik heb hem nooit meer gezien.
Komop to je kind is 5 toon ballen en kom ervoor op!
zondag 8 januari 2017 om 10:29
quote:Cathelyne schreef op 08 januari 2017 @ 10:27:
Wow wat een lul die vent van je.
Ik ga er vanuit daar hij de vader van het kut kind is?
Toen mijn zoontje en jaar of 3 was heb ik een korte relatie gehad met ook zo'n lul die mijn kind klootzak noemde.
Zijn spullen lagen 5 minuten later buiten, ik heb hem nooit meer gezien.
Komop to je kind is 5 toon ballen en kom ervoor op!Precies.....een beetje moeder accepteert dit niet.
Wow wat een lul die vent van je.
Ik ga er vanuit daar hij de vader van het kut kind is?
Toen mijn zoontje en jaar of 3 was heb ik een korte relatie gehad met ook zo'n lul die mijn kind klootzak noemde.
Zijn spullen lagen 5 minuten later buiten, ik heb hem nooit meer gezien.
Komop to je kind is 5 toon ballen en kom ervoor op!Precies.....een beetje moeder accepteert dit niet.
zondag 8 januari 2017 om 10:33
quote:7102 schreef op 08 januari 2017 @ 10:11:
[...]
In feite zouden ze als stel samen hulp moeten zoeken. Niet alles op de man afschuiven, ze hebben beide zware tijden gehad.
Rare opmerking. Je brengt het alsof hulp zoeken een soort beloning is van geleverde inspanning.
De man van to is waarschijnlijk overspannen of heeft een beheersingsprobleem.
Daar moet hij van herstellen of onder controle krijgen. Afhankelijk van wat het is.
Daa kan de huisarts bij helpen.
To is niet overspannen waarom zou zij dan om hulp moeten vragen bij de huisarts voor een ziekte die ze niet heeft.
Als man een blindedarm ontsteking zou hebven zeg je toch ook niet dat je dat niet op man kan afschuiven en dat ze samen naar de dokter moeten omdat ze beiden ziek zijn.
Maar uit je voorgaande post blijkt ook al dat je geen probleem ziet. Dat je het normaal vindt. Nou doet iedereen of ze de perfecte man hebben maar dat is vast niet zo. Dit gebeurd vast overal. Nou nee dus. Dit gebeurd niet overal.
Natuurlijk is het fijn als je even ontlast wordt en tijd voor je zelf hebt maar daarvoor moet je niet bij de huisarts zijn. Een weekend u e weg kan niet altijd. Genoeg ouders die geen oppas hebben voor zo lang.
Een weekendje weg lost overspanben zijn ook niet op.
[...]
In feite zouden ze als stel samen hulp moeten zoeken. Niet alles op de man afschuiven, ze hebben beide zware tijden gehad.
Rare opmerking. Je brengt het alsof hulp zoeken een soort beloning is van geleverde inspanning.
De man van to is waarschijnlijk overspannen of heeft een beheersingsprobleem.
Daar moet hij van herstellen of onder controle krijgen. Afhankelijk van wat het is.
Daa kan de huisarts bij helpen.
To is niet overspannen waarom zou zij dan om hulp moeten vragen bij de huisarts voor een ziekte die ze niet heeft.
Als man een blindedarm ontsteking zou hebven zeg je toch ook niet dat je dat niet op man kan afschuiven en dat ze samen naar de dokter moeten omdat ze beiden ziek zijn.
Maar uit je voorgaande post blijkt ook al dat je geen probleem ziet. Dat je het normaal vindt. Nou doet iedereen of ze de perfecte man hebben maar dat is vast niet zo. Dit gebeurd vast overal. Nou nee dus. Dit gebeurd niet overal.
Natuurlijk is het fijn als je even ontlast wordt en tijd voor je zelf hebt maar daarvoor moet je niet bij de huisarts zijn. Een weekend u e weg kan niet altijd. Genoeg ouders die geen oppas hebben voor zo lang.
Een weekendje weg lost overspanben zijn ook niet op.
zondag 8 januari 2017 om 10:35
Ik heb bij dit soort topics altijd het idee dat er veel milder wordt gereageerd wanneer het om een man (vader) gaat dan wanneer het om een vrouw (moeder) zou gaan. En "met iemand praten wil hij niet", daar ging ik zeker niet mee akkoord, wat stelt hij dan voor om zelf aan dit probleem op te lossen? Hij klinkt als een kleuter eerlijk gezegd. Nog niet eens alleen door de problemen zelf, maar wel door zijn onvolwassen houding jegens deze problemen.
zondag 8 januari 2017 om 10:46
quote:reisa1978 schreef op 08 januari 2017 @ 10:08:
[...]
Wat is er zo overdreven aan een afspraak makenbij de huisarts? Ik denk dat de man van TO wellicht overspannen is en is de huisarts de eerste stap voor hulp. Het is niet alleen dat hij weinig kan hebben thuis, ook op zijn werk gaat het al een tijdje niet lekker. Als je langer wacht komt je relatie nog verder onder druk te staan, krijgen de kinderen hier meer last van en wordt herstellen nog moeilijker.
Eens met dit! Zelf overspannen geweest. Voordat ik bij de arbo-arts kwam al traject met huisarts opgestart. Van de arbo arts moest ik extra ondersteuning zoeken bij GGZ ondersteuner binnen de huisartsenpraktijk. Dit allemaal netjes gedaan.
En ja, haar man moet het zelf doen. Maar echt, alles is je dan teveel. Ws heeft hij zelf geen idee hoe het op te pakken. Zelf vind ik dat hij het verplicht is om het op te pakken. Zelf zou ik al lang gebeld hebben voor man en een dubbele afspraak geregeld hebben.
[...]
Wat is er zo overdreven aan een afspraak makenbij de huisarts? Ik denk dat de man van TO wellicht overspannen is en is de huisarts de eerste stap voor hulp. Het is niet alleen dat hij weinig kan hebben thuis, ook op zijn werk gaat het al een tijdje niet lekker. Als je langer wacht komt je relatie nog verder onder druk te staan, krijgen de kinderen hier meer last van en wordt herstellen nog moeilijker.
Eens met dit! Zelf overspannen geweest. Voordat ik bij de arbo-arts kwam al traject met huisarts opgestart. Van de arbo arts moest ik extra ondersteuning zoeken bij GGZ ondersteuner binnen de huisartsenpraktijk. Dit allemaal netjes gedaan.
En ja, haar man moet het zelf doen. Maar echt, alles is je dan teveel. Ws heeft hij zelf geen idee hoe het op te pakken. Zelf vind ik dat hij het verplicht is om het op te pakken. Zelf zou ik al lang gebeld hebben voor man en een dubbele afspraak geregeld hebben.
zondag 8 januari 2017 om 10:50
zondag 8 januari 2017 om 11:09
quote:sugarmiss schreef op 08 januari 2017 @ 11:02:
Je wil er dus energie insteken. Maar wat ga je nu doen dan? Er moet wel iets gebeuren.
Ik dnk dat je heeldueijk richting hem moet zijn dat je wil dat hij een afspraak met de huisarts maakt.Ja, zeker. Vanavond als de kindjes op bed liggen ga ik het bespreken. Hij heeft zojuist al wel zijn excuses voor vannacht aangeboden, dus gelukkig ziet hij in dat hij fout zat.
Je wil er dus energie insteken. Maar wat ga je nu doen dan? Er moet wel iets gebeuren.
Ik dnk dat je heeldueijk richting hem moet zijn dat je wil dat hij een afspraak met de huisarts maakt.Ja, zeker. Vanavond als de kindjes op bed liggen ga ik het bespreken. Hij heeft zojuist al wel zijn excuses voor vannacht aangeboden, dus gelukkig ziet hij in dat hij fout zat.
zondag 8 januari 2017 om 11:10
Je kan er wel energie in steken, maar je man moet wel erkennen dat het niet goed gaat met hem en dat hij zo niet verder kan. En dan moet hij de stap maken naar verbetering. Ik krijg de indruk dat hij erg veel op zijn bordje heeft liggen en dat hij er niet mee kan omgaan, de stress moet verminderen. Hij moet zorgen dat er minder op zijn bordje ligt, of hij moet een manier vinden om met dat volle bordje beter om te gaan zonder uit te vliegen naar jou en de kinderen, of hij moet voor een combinatie van de 2 zorgen.
Je kan hem daarbij helpen, maar hij moet het zelf ook willen en het doen.
Je kan hem daarbij helpen, maar hij moet het zelf ook willen en het doen.
zondag 8 januari 2017 om 11:13
quote:peecee schreef op 08 januari 2017 @ 10:29:
[...]
Precies.....een beetje moeder accepteert dit niet.
Pffff... Ga je lekker? Ik heb ook weleens tegen mijn man gevloekt op mijn onschuldige baby omdat ik geen nacht meer lekker kon slapen en echt op mijn tandvlees liep. Ik ben blij dat mijn man mij toen niet op straat heeft gekeild, want ik ben verder best een leuke moeder, al zeg ik het zelf.
Even on topic: TO, kies een rustig moment om met je man te praten. Kunnen jullie een oppas regelen om een avondje samen weg te gaan bijvoorbeeld? Dat overlegt veel prettiger. En in dat rustige gesprek mag jij best zeggen dat je de situatie ziet escaleren en dat hij naar de huisarts moet. Hij zal dat waarschijnlijk makkelijker accepteren als jullie op dat moment niet allebei lopen te gieren van de stress. Sterkte!
[...]
Precies.....een beetje moeder accepteert dit niet.
Pffff... Ga je lekker? Ik heb ook weleens tegen mijn man gevloekt op mijn onschuldige baby omdat ik geen nacht meer lekker kon slapen en echt op mijn tandvlees liep. Ik ben blij dat mijn man mij toen niet op straat heeft gekeild, want ik ben verder best een leuke moeder, al zeg ik het zelf.
Even on topic: TO, kies een rustig moment om met je man te praten. Kunnen jullie een oppas regelen om een avondje samen weg te gaan bijvoorbeeld? Dat overlegt veel prettiger. En in dat rustige gesprek mag jij best zeggen dat je de situatie ziet escaleren en dat hij naar de huisarts moet. Hij zal dat waarschijnlijk makkelijker accepteren als jullie op dat moment niet allebei lopen te gieren van de stress. Sterkte!