Kinderen
alle pijlers
Woedeaanval ouder
maandag 12 maart 2018 om 10:41
Vooropgesteld dat ik reeds hulp heb gezocht voor dit probleem. Woedeaanvallen als ouder, wie herkent het? Ik moet eraan toevoegen dat het vrijwel nooit uit het niks komt, maar meestal na een hele dag dat ze hebben lopen klieren (bewust of onbewust) en ik al tig keer tot 10 heb geteld en ze rustig heb benaderd. Of als ze weer maar eens met een nota thuiskomen of ik moet horen dat ze zich misdragen hebben. Ik kan dan echt heul hard roepen tegen ze, met mijn vuist op tafel kloppen, straffen.. ik zie erop toe dat ik niet scheld of fysiek word, maar verder raas ik. Ik zorg ook dat ik na een tijdje mijn excuses ga aanbieden voor hoe ik deed en/of uitleg waarom ik zo deed. Ik kalmeer dus wel snel (gelukkig). Het gebeurt ook niet vaak, maar elke keer is een keer te veel natuurlijk. Ik benoem ook meermaals per dag wat ik zo goed en leuk aan ze vind en complimenteer en motiveer zo veel mogelijk. Maar zo rot dat ik me kan voelen om de dingen die ik zeg of doe tijdens mijn woede. En zo bang dat ik ze schaad hiermee, of dat hun zelfbeeld eronder lijdt. Ik ben niet de enige, dat weet ik. Maar soms voelt dat wel zo.. Ze zijn 7 en 5, overigens.
maandag 12 maart 2018 om 11:15
Ja, maar zo zie ik dat dus niet. Op zo'n moment roept ze dat uit frustratie. Tuurlijk wil ze wel dat ik er ben.
Overigens maakt het me dan alsnog niet zoveel uit, ik was er zelf liever ook niet geweest maar dat is weer een ander verhaal
anoniem_356192 wijzigde dit bericht op 12-03-2018 11:16
19.88% gewijzigd
maandag 12 maart 2018 om 11:15
En dar gaat je geloofwaardigheid..alle kinderen klieren wel eens..of dat of je hebt ze zo zwaar onderdrukt dat er geen sprankje leven meer in zit
maandag 12 maart 2018 om 11:17
Je hebt al hulp gezocht lees ik, helpt dat? Kan je samen doorgronden waar het precies mis gaat en hoe je dat kan voorkomen? Optijd aan voelen dat het mis drijgt te gaan en wat je kan doen om op dat moment in te grijpen zodat je de woede aanval kan afweren?
Misschien kan je ook eens met een kinderpsycholoog praten? Die kan je vertellen of en welke schade je hier mee doet en hoe je die kan minimaliseren.
Ik herken het van uit 2 perspectieven, als kind en als ouders. Ik heb geen leuke jeugd gehad, maar bij mij ging het wel gepaard met fysieke dingen. Ook werd daarna gedaan alsof er niks gebeurd was, nooit excuses gehad. Niet voor het schreeuwen en niet voor de andere dingen. Het was desastreus voor mijn zelfvertrouwen, maar nog meer voor het vertrouwen en de band met mijn ouders. Inmiddels al jaren geen contact meer er ze weten niet van het bestaan van onze kinderen.
Ik vind het goed om te lezen dat het nooit over gaat in schelden of iets fysieke dingen en je je excuses maakt. Ik denk dat dat enorm helpt.
Als ouder ken ik het ook. Vroeger voelde ik het nooit naar mijn kind, maar toen werd de jongste geboren en kreeg ik een post partum depressie. Ik kan zo veel minder hebben nu en vind het echt lastig om soms niet uit de bocht te vliegen. Ik heb nu 3 woede uitbarstingen gehad waarbij ik ben gaan schreeuwen waar een kind of beide kinderen bij waren. Ik zeg daarna sorry, dat het niet aan hun ligt en knuffel zo veel en lang als ze willen. Daarna doe ik iets leuks, hoeft niet iets groots te zijn maar zodat ze merken dat ik ze echt wel heel lief en leuk vind en dat ik echt niet (meer) boos ben. Dar iets leuks doen en sorry zeggen dwing ik niet af, ik wacht tot de oudste er aan toe is en er voor open staat/zij het wil. De jongste is nog een baby dus bij hem doe ik het zelfde alleen loopt dat natuurlijk anders dan bij een wat ouder kind.
Zelf loop ik bij een psycholoog en heb een extra bezoek bij de psychiater gehad. Ik hoop snel uit de ppd te komen en dan weer terug te gaan naar wie ik was, hopelijk is dit dan ook verledentijd
Misschien kan je ook eens met een kinderpsycholoog praten? Die kan je vertellen of en welke schade je hier mee doet en hoe je die kan minimaliseren.
Ik herken het van uit 2 perspectieven, als kind en als ouders. Ik heb geen leuke jeugd gehad, maar bij mij ging het wel gepaard met fysieke dingen. Ook werd daarna gedaan alsof er niks gebeurd was, nooit excuses gehad. Niet voor het schreeuwen en niet voor de andere dingen. Het was desastreus voor mijn zelfvertrouwen, maar nog meer voor het vertrouwen en de band met mijn ouders. Inmiddels al jaren geen contact meer er ze weten niet van het bestaan van onze kinderen.
Ik vind het goed om te lezen dat het nooit over gaat in schelden of iets fysieke dingen en je je excuses maakt. Ik denk dat dat enorm helpt.
Als ouder ken ik het ook. Vroeger voelde ik het nooit naar mijn kind, maar toen werd de jongste geboren en kreeg ik een post partum depressie. Ik kan zo veel minder hebben nu en vind het echt lastig om soms niet uit de bocht te vliegen. Ik heb nu 3 woede uitbarstingen gehad waarbij ik ben gaan schreeuwen waar een kind of beide kinderen bij waren. Ik zeg daarna sorry, dat het niet aan hun ligt en knuffel zo veel en lang als ze willen. Daarna doe ik iets leuks, hoeft niet iets groots te zijn maar zodat ze merken dat ik ze echt wel heel lief en leuk vind en dat ik echt niet (meer) boos ben. Dar iets leuks doen en sorry zeggen dwing ik niet af, ik wacht tot de oudste er aan toe is en er voor open staat/zij het wil. De jongste is nog een baby dus bij hem doe ik het zelfde alleen loopt dat natuurlijk anders dan bij een wat ouder kind.
Zelf loop ik bij een psycholoog en heb een extra bezoek bij de psychiater gehad. Ik hoop snel uit de ppd te komen en dan weer terug te gaan naar wie ik was, hopelijk is dit dan ook verledentijd
maandag 12 maart 2018 om 11:18
Wat je doet heeft totaal geen zin voor een opvoeding. Je wordt eerst zo boos en dat weten ze van te voren daarom klieren ze ook zo. Daarna ga je excuses aanbieden, waarmee je eigenlijk zegt dat de reden dat je boos wordt nergens opsloeg en dat is niet zo. Je wordt boos omdat ze klieren. Dan mag je best boos worden en een grens trekken. Jij gaat eerst over je eigen grens heen, door bozer te worden dan je eigenlijk wilt en daarna laat je over je grens heengaan door excuses te maken aan je kinderen die lopen te klieren. Dat werkt niet en logisch dat je er zelf heel ongelukkig van wordt!
Ik zou zelf beginnen door eens goed bij jezelf na te denken waar je grens ligt want volgens mij is het nu voor je normaal geworden om heel boos te worden en daarna te gaan twijfelen bij alles. Zorg eerst dat je zelf heel duidelijk weet wat je verwacht van je kinderen. Wat mogen ze wel en wat niet. Wat vindt je belangrijker aan een opvoeding. Wat wil je ze leren? Meegeven? Wat mogen ze absoluut niet en wat is een grijs gebied? Dan halen ze ook niet meteen al het bloed onder je nagels vandaan bij alle kleine dingen en kan je het beter relativeren. Wat volgens mij altijd goed helpt met kinderen is consequent blijven, dus als iets echt niet mag, het ook niet toelaten en dat hun actie gevolgen heeft. Als je om alles boos wordt (en nog zeer extreem ook) dan haal je juist je die macht weg. En heel eerlijk, ik geloof niet in schreeuwen maar wel in actie-gevolg en duidelijkheid. Je kan iets veel beter overbrengen als je duidelijk iets zegt en uitleg waarom iets niet mag dan als je als een gek staat te schreeuwen.
Ik zou zelf beginnen door eens goed bij jezelf na te denken waar je grens ligt want volgens mij is het nu voor je normaal geworden om heel boos te worden en daarna te gaan twijfelen bij alles. Zorg eerst dat je zelf heel duidelijk weet wat je verwacht van je kinderen. Wat mogen ze wel en wat niet. Wat vindt je belangrijker aan een opvoeding. Wat wil je ze leren? Meegeven? Wat mogen ze absoluut niet en wat is een grijs gebied? Dan halen ze ook niet meteen al het bloed onder je nagels vandaan bij alle kleine dingen en kan je het beter relativeren. Wat volgens mij altijd goed helpt met kinderen is consequent blijven, dus als iets echt niet mag, het ook niet toelaten en dat hun actie gevolgen heeft. Als je om alles boos wordt (en nog zeer extreem ook) dan haal je juist je die macht weg. En heel eerlijk, ik geloof niet in schreeuwen maar wel in actie-gevolg en duidelijkheid. Je kan iets veel beter overbrengen als je duidelijk iets zegt en uitleg waarom iets niet mag dan als je als een gek staat te schreeuwen.
maandag 12 maart 2018 om 11:18
Oke. Fijn dat ze verder wel zo liefdevol was dat je je nooit ongewenst hebt gevoeld.RégineFilange schreef: ↑12-03-2018 11:15Ja, maar zo zie ik dat dus niet. Op zo'n moment roept ze dat uit frustratie. Tuurlijk wil ze wel dat ik er ben.
Overigens maakt het me dan alsnog niet zoveel uit, ik was er zelf liever ook niet geweest maar dat is weer een ander verhaal
maandag 12 maart 2018 om 11:21
Natuurlijk wel.
Mijn kind heeft als peuter een keer een tik van opa gekregen.
Maanden later (!!!!!) ineens een heel verhaal over dat alle kindjes bij een tik naar de politie mogen, maar mijn kind niet. Wat stoute jongetjes mag je slaan. Plus nog het hele incident wat zielig lachend nadoen met een poppetje en het kind poppetje moest naar de gevangenis.
Nee.
Beter is het om als een gelijkmoedig persoon door het leven te gaan, maar maak je een uitglijer dan zeg je sorry. Kinderen betrekken alles op zichzelf. En ze mogen horen dat ze bepaald gedrag niet verdienen. Heeft niks met ondermijnen gezag te maken.
maandag 12 maart 2018 om 11:27
arme kinderen....
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
maandag 12 maart 2018 om 11:28
Herken het ook niet (gelukkig).Kastanjez schreef: ↑12-03-2018 10:52Sorry, ik herken het niet. En ik begrijp het ook niet. Als je voor jezelf er wel op kunt toe zien dat je niet fysiek wordt of gaat schelden, waarom kun je dan niet jezelf inhouden om te gaan schreeuwen of met je vuist op tafel te slaan (dat laatste is ook geweld trouwens, heb je daar wel eens aan gedacht??)
Hoe vaak hoor jij dat ze zich 'misdragen' hebben en wat versta je daar precies onder? De mijne zijn 7 en 4 en 'misdragen' zich zelden. Ja, ze zoeken grenzen op en proberen wel eens wat uit, maar dat hoort bij groter worden en opgroeien. Heb je je ook wel eens gerealiseerd dat hun gedrag buitenshuis misschien wel een tegenreactie is op jouw gedrag binnen? Omdat ze zich niet veilig voelen bijvoorbeeld?
Sterkte hier mee, goed dat je hulp hebt gezocht, ga daar vooral mee door!
maandag 12 maart 2018 om 11:28
Met misdragen heb ik het over bijvoorbeeld meermaals op school iets van een ander kind stukmaken (jongste), of fysiek worden met een klasgenoot (oudste). Of als ik weer maar eens van de juffen hoor dat ze zo slecht luisteren. En ja, zeuren, niet luisteren, ruziemaken, boos worden, jammeren, vervelend doen,... hoort inderdaad bij kinderen. En dat kan ik meestal ook goed hebben, maar af en toe is daar die druppel. En barst ik. ‘Waarom het toch niet eens normaal kan gaan g*dverdomme. En waarom ze niet eens luisteren!! En het is ook altijd hetzelfde!’
Op dat moment meen ik het wel, hoor. Het is ook te vaak gedoe om van alles. Niks abnormaals, dat weet ik, maar ik heb nu eenmaal kinderen die niet van de gemakkelijkste zijn. En ik hou reuzeveel van ze, dat weten ze en ze lopen ook helemaal niet op hun tenen ofzo. Maar toch, ik doe het natuurlijk liever niet en hou mezelf dat ook elke keer weer voor. En elke keer gaat het ook weer steeds langer goed, gelukkig. Maar juist omdat het helemaal niet oké is, verontschuldig ik me en ga ik met ze praten. Ik maak dan wel duidelijk dat ik me verontschuldig voor hoe ik deed, maar dat de reden ervoor (hun gedrag) nog wel bestaande is en dat dat moet beteren.
Op dat moment meen ik het wel, hoor. Het is ook te vaak gedoe om van alles. Niks abnormaals, dat weet ik, maar ik heb nu eenmaal kinderen die niet van de gemakkelijkste zijn. En ik hou reuzeveel van ze, dat weten ze en ze lopen ook helemaal niet op hun tenen ofzo. Maar toch, ik doe het natuurlijk liever niet en hou mezelf dat ook elke keer weer voor. En elke keer gaat het ook weer steeds langer goed, gelukkig. Maar juist omdat het helemaal niet oké is, verontschuldig ik me en ga ik met ze praten. Ik maak dan wel duidelijk dat ik me verontschuldig voor hoe ik deed, maar dat de reden ervoor (hun gedrag) nog wel bestaande is en dat dat moet beteren.
maandag 12 maart 2018 om 11:30
Jeetje... hoe is dat afgelopen? Ik kan me niet voorstellen dat mijn schoonvader zo iets zou doen, maar mijn eigen vader wel. Die zou bij mij dan echt niet meer welkom zijn. Al is hij dat nu ook niet dus ik heb sowieso een gekleurd beeld. Was het eenmalig en heb je het er met hem over kunnen hebben?Het-groepje schreef: ↑12-03-2018 11:21Natuurlijk wel.
Mijn kind heeft als peuter een keer een tik van opa gekregen.
Maanden later (!!!!!) ineens een heel verhaal over dat alle kindjes bij een tik naar de politie mogen, maar mijn kind niet. Wat stoute jongetjes mag je slaan. Plus nog het hele incident wat zielig lachend nadoen met een poppetje en het kind poppetje moest naar de gevangenis.
Nee.
Beter is het om als een gelijkmoedig persoon door het leven te gaan, maar maak je een uitglijer dan zeg je sorry. Kinderen betrekken alles op zichzelf. En ze mogen horen dat ze bepaald gedrag niet verdienen. Heeft niks met ondermijnen gezag te maken.
maandag 12 maart 2018 om 11:34
Nee, lekker alles onderdrukken, dat is veilig. 'mijn kinderen klieren noooooit, ik benoem hun negatieve gedrag gewoon anders dan kan ik de perfecte moeder uithangen en ligt alles wat mis gaat niet aan mij lalala'. Niet realistisch en als je kinderen ergens mee beschadigt is het leugenachtigheid en onbetrouwbaarheid.
Ik ben tenminste aan te spreken.
maandag 12 maart 2018 om 11:36
Sorry zeggen is niet jezelf ondermijnen, dat is laten zien dat mama ook maar een mens is en niet zo had moeten uitvallen. Want je hebt nooit een goede reden om tekeer te gaan tegen je kind. Dus ja ik heb wel eens momenten gehad dat ik erg geïrriteerd was en snauwde tegen mijn kind. Daarna zeg ik altijd sorry. Het is ook niet dat ik dagelijks schreeuw en sorry zeg dan heeft het weinig waarde natuurlijk.
Ik ben nu het boek how2talk2kids aan het lezen. Het herinnert mij er weer even aan dat kinderen hun gedrag er niet is om hun ouders dwars te zitten. En dat hun emoties er ALTIJD mogen zijn. En hoe je het beste op ze kunt reageren om zoveel mogelijk conflicten te voorkomen. Ik geloof wel dat het schadelijk is trouwens. Mijn zoontje is altijd zóó verdrietig als ik erg boos reageerde. Dat kan nooit goed zijn.
Ik ben nu het boek how2talk2kids aan het lezen. Het herinnert mij er weer even aan dat kinderen hun gedrag er niet is om hun ouders dwars te zitten. En dat hun emoties er ALTIJD mogen zijn. En hoe je het beste op ze kunt reageren om zoveel mogelijk conflicten te voorkomen. Ik geloof wel dat het schadelijk is trouwens. Mijn zoontje is altijd zóó verdrietig als ik erg boos reageerde. Dat kan nooit goed zijn.
maandag 12 maart 2018 om 11:38
Ik denken dat ik liever als kind 1 keer geslagen was als peuter dan dat er bijna iedere dag tegen me geschreeuwd werd. Ik herinner me dat schreeuwen ook, dat er iedere avond maaltijd met spanning gepaard ging omdat ze zomaar zouden kunnen uitbarsten. Ik vind het heel erg voor het kind van het groepje, maar toch denk ik liever 2 incidenten bij opa dan ouders die bijna iedere dag uit hun slof schieten en niemand die tegen je zegd dat dat niet goed is.
(TO had het niet over zo vaak, maar jij wel)
maandag 12 maart 2018 om 11:40
Nee het is nu alleen feesten en partijen contact, er is teveel gebeurd en we houden contact af.YellowLemonTree schreef: ↑12-03-2018 11:30Jeetje... hoe is dat afgelopen? Ik kan me niet voorstellen dat mijn schoonvader zo iets zou doen, maar mijn eigen vader wel. Die zou bij mij dan echt niet meer welkom zijn. Al is hij dat nu ook niet dus ik heb sowieso een gekleurd beeld. Was het eenmalig en heb je het er met hem over kunnen hebben?
maandag 12 maart 2018 om 11:43
Lijkt me moeilijk, maar goed dat jullie er een vorm aan geven die voor jullie nog wel werkt. Fijn dat je voor de behoefte van je kind op komt en daar het contact op hebt kunnen aanpassen. Hopelijk heeft hij er geen vervelende herinneringen aan.Het-groepje schreef: ↑12-03-2018 11:40Nee het is nu alleen feesten en partijen contact, er is teveel gebeurd en we houden contact af.
maandag 12 maart 2018 om 11:46
Oh ik heb me vergist, er is er blijkbaar toch weer eens 1 perfect.BahcoBarbie schreef: ↑12-03-2018 11:05Wat snap je nou niet? Woedeaanvallen hebben is niet ongeneselijk. Ik heb er voor gekozen om ze niet te hebben. Omdat ze namelijk belachelijk onconstructief zijn en je staat gewoon voor lul.
Echt hou op zeg. Je bent mens, geen robot.
Mensen hebben gevoelens, ook soms woede gevoelens. Daar kun je mee leren omgaan maar uitschakelen is echt onmogelijk.
"Ik heb er voor gekozen om ze niet te hebben" geloof ik dan ook geen barst van. Niemand is altijd maar happydepeppie. En wie dat wel beweerd te zijn is nep.
maandag 12 maart 2018 om 12:09
Er komt wel uitleg, maar voor die uitleg heb ik al vaak tips gegeven waar dan uiteindelijk niks mee gedaan wordt. Het was om te spelen (‘dingen stuk maken is niet spelen, wees voorzichtig’), de ander begon (dat vind ik een moeilijke omdat het niet altijd waar is, dus ik zeg dat ze dan naar de juf moeten stappen), andere kinderen doen dit ook (‘als anderen kinderen van de brug springen, doe jij dat dan ook?’ Of ‘doe niks aan een ander wat jij ook niet leuk zou vinden dat ze bij jou doen’). Ik leg veel uit, misschien te veel. Maar het komt niet aan. En als ik het dan voor de zoveelste keer hoor, dat het weer mis ging, dan kan ik af en toe wel heel boos worden daarover. Ik geef ze handvaten, maar het lukt ze nog niet om die aan te nemen. Of toch vaak niet. En dat is ergens oneerlijk van mij, ze geven aan het moeilijk te vinden om flink te blijven. Dan wil ik hen helpen, niet flippen. En versta me niet verkeerd, ik reageer veel vaker wel goed hoor. Maar dat praat mijn gedrag op andere momenten niet goed, natuurlijk.
maandag 12 maart 2018 om 12:18
Dat besef ik heel goed en verwacht ik ook niet. Ik maak ook heel duidelijk dat ze me alles kunnen vertellen. Ik merk ook dat ik er veel beter mee om kan als ze me het zelf vertellen ipv als ik er zelf via via moet achter komen.
