Kinderen
alle pijlers
Horror bevallingen
zondag 14 februari 2016 om 09:32
Plaats dit in kinderen omdat die doelgroep allemaal kinderen heeft waarschijnlijk. Als je zwanger bent kan je dit daarom ook beter niet lezen!!
Afgelopen jaar ben ik bevallen en ik merk dat ik er nog vaak aan terug denk. Voor mijn gevoel is het toch traumatisch geweest en hopelijk helpt het een beetje om van me af te schrijven. Daarnaast denk ik dat het me helpt om te lezen dat het bij meer mensen echt niet zo makkelijk is geweest en hopelijk hebben we dan een beetje steun aan elkaar.
Kortom, post hier je horror bevalling!
Afgelopen jaar ben ik bevallen en ik merk dat ik er nog vaak aan terug denk. Voor mijn gevoel is het toch traumatisch geweest en hopelijk helpt het een beetje om van me af te schrijven. Daarnaast denk ik dat het me helpt om te lezen dat het bij meer mensen echt niet zo makkelijk is geweest en hopelijk hebben we dan een beetje steun aan elkaar.
Kortom, post hier je horror bevalling!
woensdag 17 oktober 2018 om 18:20
Mijn eerst bevalling was voor mijn gevoel zo goed gegaan dat ik een tweede bevalling helemaal zag zitten. Mijn eerste was een thuisbevalling, zeer pijnlijke beenweeën en geen persdrang, maar het lukte me op eigen kracht in 5 uur om te bevallen. Bij de tweede zei ik tijdens de zwangerschapscursus lachend dat ik mijn hand er niet voor omdraaide. 
De tweede bevalling werd ingeleid i.v.m. suiker en minder leven voelen. Met 37 weken zou het gaan gebeuren. Mijn vliezen werden doorgeprikt en na een half uur had ik geen wee-activiteit. Toen werd meteen het oxytocine-infuus aangezet. Binnen no time zat ik in een weeënstorm. De pijn was niet te harden en ik kon alleen maar staand tegen het bed leunen en gillen en vloeken.
Eén keer werd de pijn me te veel en greep ik de arm van de VK die ze meteen terugtrok. Duidelijk niet gewend om aangeraakt te worden door patiënten. Zij was verder ook niet sympathiek of meelevend, de verpleegkundige gelukkig wel. Mijn man was de rots in de branding. Zijn hand heb ik fijngeknepen!
Terwijl ik duidelijk voor de bevalling had gezegd dat ik geen spontane persdrang krijg, realiseerde de VK zich dat blijkbaar pas na uren. Toen besloot ze dat ik toch mocht gaan persen. Mijn dochter lag gedraaid en daardoor duurde het allemaal nog langer. Na 45 min. persen werd ze geboren. Hierna wilde de placenta niet komen, maar na een hoop duwen en trekken kwam hij gelukkig toch.
Ik heb vooral de pijn en constante weeën als traumatisch ervaren. Heb er echt nog lang last van gehad. Als ik op tv iemand zag bevallen kreeg ik spontaan pijn van onderen. Dit maakt dat ik bij een volgende bevalling waarschijnlijk meteen een ruggenprik zou vragen. Ook de onverschillige houding van de VK heeft me geen goed gedaan. Zij had echt beter een ander beroep kunnen kiezen.
De tweede bevalling werd ingeleid i.v.m. suiker en minder leven voelen. Met 37 weken zou het gaan gebeuren. Mijn vliezen werden doorgeprikt en na een half uur had ik geen wee-activiteit. Toen werd meteen het oxytocine-infuus aangezet. Binnen no time zat ik in een weeënstorm. De pijn was niet te harden en ik kon alleen maar staand tegen het bed leunen en gillen en vloeken.
Eén keer werd de pijn me te veel en greep ik de arm van de VK die ze meteen terugtrok. Duidelijk niet gewend om aangeraakt te worden door patiënten. Zij was verder ook niet sympathiek of meelevend, de verpleegkundige gelukkig wel. Mijn man was de rots in de branding. Zijn hand heb ik fijngeknepen! Terwijl ik duidelijk voor de bevalling had gezegd dat ik geen spontane persdrang krijg, realiseerde de VK zich dat blijkbaar pas na uren. Toen besloot ze dat ik toch mocht gaan persen. Mijn dochter lag gedraaid en daardoor duurde het allemaal nog langer. Na 45 min. persen werd ze geboren. Hierna wilde de placenta niet komen, maar na een hoop duwen en trekken kwam hij gelukkig toch.
Ik heb vooral de pijn en constante weeën als traumatisch ervaren. Heb er echt nog lang last van gehad. Als ik op tv iemand zag bevallen kreeg ik spontaan pijn van onderen. Dit maakt dat ik bij een volgende bevalling waarschijnlijk meteen een ruggenprik zou vragen. Ook de onverschillige houding van de VK heeft me geen goed gedaan. Zij had echt beter een ander beroep kunnen kiezen.
woensdag 17 oktober 2018 om 19:45
Toch aardig om dit topic nog eens terug te lezen. Heb hier destijds gereageerd met mijn horror-ervaring bij mijn eerste bevalling; ik was ten tijde van die reactie zwanger van de tweede en had me helemaal voorbereid op weer een dergelijke bevalling. Totaal niet! Nummer twee was een bevalling met een gouden randje, van het kaliber 'mooiste ervaring van mijn leven' en 'volgende week weer?'. Heel mooi om te ervaren dat dat dus óók kan.
En fijn om te weten dat ik niet gek ben. Al die zweefmiepen die altijd zeiden 'het ligt helemaal aan hoe je er zelf in gaat' of 'je moet de pijn gewoon de baas zijn' en 'als je focust op je ademhaling is het zo gepiept' enzovoorts. Donder toch op. Dan heb je kennelijk gewoon gemakkelijke bevallingen gehad. Heeft echt bijzonder weinig met je instelling te maken. De pijn en alle poespas er omheen bij de tweede was volstrekt onvergelijkbaar met de eerste. De eerste bevalling vond ik onmenselijk.
Na die eerste bevalling werd ik toch altijd wat onzeker als iemand met een zweef-halleluja-verhaal kwam met de insteek dat je het zelf in de hand hebt. Had ik dan toch... enzovoorts. Nu weet ik wel beter. De ene bevalling is de andere niet. En dat maakt je geen miep, geen zeurkous en al helemaal geen slechte-moeder-die-niet-in-contact-met-haar-ongeboren-kind-staat. Dat maakt je een pechvogel die een rotbevalling heeft gehad.
En fijn om te weten dat ik niet gek ben. Al die zweefmiepen die altijd zeiden 'het ligt helemaal aan hoe je er zelf in gaat' of 'je moet de pijn gewoon de baas zijn' en 'als je focust op je ademhaling is het zo gepiept' enzovoorts. Donder toch op. Dan heb je kennelijk gewoon gemakkelijke bevallingen gehad. Heeft echt bijzonder weinig met je instelling te maken. De pijn en alle poespas er omheen bij de tweede was volstrekt onvergelijkbaar met de eerste. De eerste bevalling vond ik onmenselijk.
Na die eerste bevalling werd ik toch altijd wat onzeker als iemand met een zweef-halleluja-verhaal kwam met de insteek dat je het zelf in de hand hebt. Had ik dan toch... enzovoorts. Nu weet ik wel beter. De ene bevalling is de andere niet. En dat maakt je geen miep, geen zeurkous en al helemaal geen slechte-moeder-die-niet-in-contact-met-haar-ongeboren-kind-staat. Dat maakt je een pechvogel die een rotbevalling heeft gehad.
donderdag 18 oktober 2018 om 20:20
Ik vind het fijn om dit te lezen want ik ging ook echt kapot van de pijn. Ik wilde echt dood op dat moment. Ik kan me echt niet voorstellen dat dit normaal was bij een bevalling. Dan zouden er een stuk minder kinderen op de wereld zijn want ik doe het nooit meer! Maar ergens blijf ik altijd denken dat ik me gewoon aanstel en een lage pijngrens heb.appeltjesgroen schreef: ↑17-10-2018 19:45Toch aardig om dit topic nog eens terug te lezen. Heb hier destijds gereageerd met mijn horror-ervaring bij mijn eerste bevalling; ik was ten tijde van die reactie zwanger van de tweede en had me helemaal voorbereid op weer een dergelijke bevalling. Totaal niet! Nummer twee was een bevalling met een gouden randje, van het kaliber 'mooiste ervaring van mijn leven' en 'volgende week weer?'. Heel mooi om te ervaren dat dat dus óók kan.
En fijn om te weten dat ik niet gek ben. Al die zweefmiepen die altijd zeiden 'het ligt helemaal aan hoe je er zelf in gaat' of 'je moet de pijn gewoon de baas zijn' en 'als je focust op je ademhaling is het zo gepiept' enzovoorts. Donder toch op. Dan heb je kennelijk gewoon gemakkelijke bevallingen gehad. Heeft echt bijzonder weinig met je instelling te maken. De pijn en alle poespas er omheen bij de tweede was volstrekt onvergelijkbaar met de eerste. De eerste bevalling vond ik onmenselijk.
Na die eerste bevalling werd ik toch altijd wat onzeker als iemand met een zweef-halleluja-verhaal kwam met de insteek dat je het zelf in de hand hebt. Had ik dan toch... enzovoorts. Nu weet ik wel beter. De ene bevalling is de andere niet. En dat maakt je geen miep, geen zeurkous en al helemaal geen slechte-moeder-die-niet-in-contact-met-haar-ongeboren-kind-staat. Dat maakt je een pechvogel die een rotbevalling heeft gehad.
Hoe dan ook, m'n bevalling was vreselijk.
Ze hebben zo hard aan m'n dochter haar hoofdje getrokken dat haar arm verlamd was. Later een zenuwtransplantatie gehad, maar de schade blijft.
Wat ook blijft is dat ik zeker weet dat ik het nooit meer doe. Wij houden het bij één kind. Gelukkig hebben we het getroffen met haar
Oeps!
zaterdag 20 oktober 2018 om 02:56
+1appeltjesgroen schreef: ↑17-10-2018 19:45Na die eerste bevalling werd ik toch altijd wat onzeker als iemand met een zweef-halleluja-verhaal kwam met de insteek dat je het zelf in de hand hebt. Had ik dan toch... enzovoorts. Nu weet ik wel beter. De ene bevalling is de andere niet. En dat maakt je geen miep, geen zeurkous en al helemaal geen slechte-moeder-die-niet-in-contact-met-haar-ongeboren-kind-staat. Dat maakt je een pechvogel die een rotbevalling heeft gehad.
Ik krijg altijd jeuk van verloskundigen zoals Beatrijs Smulders.
zaterdag 20 oktober 2018 om 08:37
Mijn 1e bevalling is alweer bijna 9 jaar geleden. Het was niet echt een horrorbevalling maar ik heb heel lang last gehad van een verdrietig gevoel en een gevoel van falen.
Ik werd met 41 weken ingeleid. Althans, ik kreeg weekmakers en zou pas de volgende dag ingeleid worden omdat er geen plaats was op de verloskamers. Die weekmakers zijn vaginale tabletten en na de tweede, het was inmiddels avond, kwamen de weeen spontaan op gang.
Ik lag op een kamer met nog 3 vrouwen en moest daar blijven omdat er geen verkloskamer beschikbaar was. Ik voelde mij vreselijk ongemakkelijk. Ik ben maar naar de gang gegaan, even in de douche maar dat was ook niet fijn. Ik kon helemaal de pijn niet handelen: ik werd totaal overvallen door de weeen en ook nog eens op de gang de weeën moeten opvangen. Na een tijdje mocht ik dan naar de verloskamer. Ik heb heel snel om een ruggeprik gevraagd. De weeën kwamen snel achter elkaar en ik kon het gewoon niet handelen.
De ruggeprik hielp even maar algauw had ik weer gewoon veel pijn. Constante pijn in mijn rug, heel naar. Ook nog elke keer spugen, had een verstopte neus en toen ging de hartslag van mijn dochter telkens veel rustiger. Ik moest op mijn linkerzijde gaan liggen. Ontsluiting vorderde niet en telkens maar weer dat hartslagje dat dipte.
Ze hebben om de zoveel tijd bloed uit het hoofdje afgenomen. Toen ik na 12 uur weeen eindelijk mocht gaan persen zakte ze niet ver genoeg in het geboortekanaal. Toen ook nog haar bloed ging verzuren ben ik met een noodvaart naar de OK gebracht. Ik heb het begin gevoeld en ze hebben haar uit mijn bekken moeten duwen (mijn heiligbeen is hiera nooit meer echt hersteld).
Toen ze eruit was heb ik enorm liggen huilen omdat ik ineens heel bang werd. Gelukkig bleek alles goed en na nog 1x spugen op de verkoever werd ze bij mij gebracht. Heerlijk!
Ze bleek achteraf sterrenkijker te zijn geweest. Ze had ook nog in het vruchtwater gepoept.
Na deze pittige bevalling kwam de VK op huisbezoek en merkte op dat “dit soort dingen gebeuren als je een ruggeprik neemt”. Maw: het was mijn eigen schuld geweest. Maar bij navraag bij de gyn vertelde hij mij dat ze overtijd was & in het vruchtwater had gepoept en dat dàt de reden was van foetale nood.
Mijn tweede bevalling was een geplande keizersnede en helemaal perfect verlopen. Het herstel was ook 10x zo snel/goed.
Ik werd met 41 weken ingeleid. Althans, ik kreeg weekmakers en zou pas de volgende dag ingeleid worden omdat er geen plaats was op de verloskamers. Die weekmakers zijn vaginale tabletten en na de tweede, het was inmiddels avond, kwamen de weeen spontaan op gang.
Ik lag op een kamer met nog 3 vrouwen en moest daar blijven omdat er geen verkloskamer beschikbaar was. Ik voelde mij vreselijk ongemakkelijk. Ik ben maar naar de gang gegaan, even in de douche maar dat was ook niet fijn. Ik kon helemaal de pijn niet handelen: ik werd totaal overvallen door de weeen en ook nog eens op de gang de weeën moeten opvangen. Na een tijdje mocht ik dan naar de verloskamer. Ik heb heel snel om een ruggeprik gevraagd. De weeën kwamen snel achter elkaar en ik kon het gewoon niet handelen.
De ruggeprik hielp even maar algauw had ik weer gewoon veel pijn. Constante pijn in mijn rug, heel naar. Ook nog elke keer spugen, had een verstopte neus en toen ging de hartslag van mijn dochter telkens veel rustiger. Ik moest op mijn linkerzijde gaan liggen. Ontsluiting vorderde niet en telkens maar weer dat hartslagje dat dipte.
Ze hebben om de zoveel tijd bloed uit het hoofdje afgenomen. Toen ik na 12 uur weeen eindelijk mocht gaan persen zakte ze niet ver genoeg in het geboortekanaal. Toen ook nog haar bloed ging verzuren ben ik met een noodvaart naar de OK gebracht. Ik heb het begin gevoeld en ze hebben haar uit mijn bekken moeten duwen (mijn heiligbeen is hiera nooit meer echt hersteld).
Toen ze eruit was heb ik enorm liggen huilen omdat ik ineens heel bang werd. Gelukkig bleek alles goed en na nog 1x spugen op de verkoever werd ze bij mij gebracht. Heerlijk!
Ze bleek achteraf sterrenkijker te zijn geweest. Ze had ook nog in het vruchtwater gepoept.
Na deze pittige bevalling kwam de VK op huisbezoek en merkte op dat “dit soort dingen gebeuren als je een ruggeprik neemt”. Maw: het was mijn eigen schuld geweest. Maar bij navraag bij de gyn vertelde hij mij dat ze overtijd was & in het vruchtwater had gepoept en dat dàt de reden was van foetale nood.
Mijn tweede bevalling was een geplande keizersnede en helemaal perfect verlopen. Het herstel was ook 10x zo snel/goed.
zaterdag 20 oktober 2018 om 08:49
Mijn eerste bevalling ben ik lang van van slag geweest. Ik had een weeënstorm van 6 uur en toen ze na een uur persen eruit was verloor ik veel bloed en werd ik met gillende sirenes afgevoerd. In het ziekenhuis duwden ze steeds op mijn buik om te kijken of er nog bloed kwam en dat deed vreselijk zeer. Ik werd met spoed geopereerd en daarna kreeg ik 4 zakken bloed, ik mocht pas naar mijn kamer als dat erin zat. Ik was om half negen bevallen en kreeg mijn baby pas om 16.00 u een keer in mijn armen. Vervolgens werd ik de volgende dag het ziekenhuis uitgegooid terwijl ik niet eens durfde op te staan. Nummer twee werd ik ingeleid en kreeg ik ook een weeënstorm maar door de ruggeprik was het wel te doen. Alleen werd hij door zijn gewicht en sterrekijker zijnde met een spoedks gehaald, ik kreeg hem er niet uit. Weer werd mijn kind weggehaald om te kijken waarom hij zo zwaar was. Bij allebei had iedereen mijn baby al betast gevoed en aangekleed, iets waar ik erg van baal. Niks samen van de baby genieten, ik lag elke keer op een verkoever 
zaterdag 20 oktober 2018 om 09:08
Totaal niet te vergelijken met de horrorbevallingen die ik hier lees maar leuk was mn 1e bevalling niet.
Woensdagavond begonnen de weeen, nog niet dusdanig dat ik moest bellen qua regelmaat maar regelmatig genoeg om niet te kunnen slapen. Donderdagavond gebeld want kortere tussenpozen en langduriger. Echo gehad, baby werd geschat op kleine 7 pond, en naar huis gestuurd met een slaaptablet. Thuis op bed de tablet ingenomen en minuut of 5 daarna begon hevige weeenstorm. Buik, rug, benen, ik voelde ze overal. Wederom naar ziekenhuis en hele nacht weeen opgevangen want ontsluiting vorderde niet. ‘s Morgens mn vliezen doorgeprikt en niet lang daarna begonnen de persweeen en volledige ontsluiting. Persweeen duurde bijna 2 uur, gynaecoloog werd ingeschakeld want baby kreeg het moeilijk. Gelukkig geen hulp nodig gehad want, net toen ze overlegden hoe en wat, werd baby geboren. Hierbij een verschrikkelijke verpleegkundige aanwezig die mij echt aanpraatte een ramp te zijn in bevallen en me op het hart drukte nu toch eens mn best te gaan doen
Euh, wat denk je dat ik aan het doen ben momenteel?
Baby was er, werd even bij me gelegd maar direct daarna kwam er kinderarts aangerend want baby bleek maar net iets meer dan 4 pond te zijn. Ondanks voldragen zwangerschap en heel veel groeiecho’s gehad gedurende de zwangerschap is dit onopgemerkt gebleven. Ik werd door vp onder douche gezet en in tussentijd nam kinderarts baby mee voor onderzoek. Ik riep naar man dat hij met hen mee moest gaan. Na het douchen werd ik weer op het bed gedirigeerd en werd me verteld te wachten tot ik zou worden opgehaald. Ik lag daar dus alleen en heb uiteindelijk de verloskamer maar opgeruimd want duurde allemaal erg lang. Ik hoorde of zag niemand op de gangen. Uiteindelijk werd ik na 2,5 uur gehaald en naar kraamafdeling overgebracht waar me een bed/kamer werd toegewezen. Man was bij baby op kinderafdeling waar baby inmiddels was geïnstalleerd. Man werd hiervannop hoogte gebracht en heeft me direct opgehaald en meegenomen naar kinderafd. Toen zag ik baby dus pas weer voor het eerst zonder dat ik ook maar iets hoorde hoe het met baby ging.
Baby bleek glucosetekort te hebben tgv dysmaturiteit en had inmiddels een voedingssonde gekregen. Baby heeft uiteindelijk 11 dagen in zkh gelegen en ik 5. Voor mij was er geen indicatie maar met oog op nabijheid baby al lagen we wel beiden op andere afdeling.
Achteraf had ik, in die 2,5 uur, natuurlijk gewoon net zolang moeten blijven zoeken totdat ik iemand zag maar ja, dat is achteraf.
Die niet aardige verpleegkundige had ook nog gezegd, direct na bevalling, dat gezien buik en nog wel baby in kon zitten. ‘s Nachts werd ik wakker van naweeen. Complete paniek want nog half slapende dacht ik dat er dus echt nog baby in zat en er nu bevalling achteraan kwam. Vp van nachtdienst heeft me gelukkig helemaal gerustgesteld toen.
Woensdagavond begonnen de weeen, nog niet dusdanig dat ik moest bellen qua regelmaat maar regelmatig genoeg om niet te kunnen slapen. Donderdagavond gebeld want kortere tussenpozen en langduriger. Echo gehad, baby werd geschat op kleine 7 pond, en naar huis gestuurd met een slaaptablet. Thuis op bed de tablet ingenomen en minuut of 5 daarna begon hevige weeenstorm. Buik, rug, benen, ik voelde ze overal. Wederom naar ziekenhuis en hele nacht weeen opgevangen want ontsluiting vorderde niet. ‘s Morgens mn vliezen doorgeprikt en niet lang daarna begonnen de persweeen en volledige ontsluiting. Persweeen duurde bijna 2 uur, gynaecoloog werd ingeschakeld want baby kreeg het moeilijk. Gelukkig geen hulp nodig gehad want, net toen ze overlegden hoe en wat, werd baby geboren. Hierbij een verschrikkelijke verpleegkundige aanwezig die mij echt aanpraatte een ramp te zijn in bevallen en me op het hart drukte nu toch eens mn best te gaan doen
Euh, wat denk je dat ik aan het doen ben momenteel?Baby was er, werd even bij me gelegd maar direct daarna kwam er kinderarts aangerend want baby bleek maar net iets meer dan 4 pond te zijn. Ondanks voldragen zwangerschap en heel veel groeiecho’s gehad gedurende de zwangerschap is dit onopgemerkt gebleven. Ik werd door vp onder douche gezet en in tussentijd nam kinderarts baby mee voor onderzoek. Ik riep naar man dat hij met hen mee moest gaan. Na het douchen werd ik weer op het bed gedirigeerd en werd me verteld te wachten tot ik zou worden opgehaald. Ik lag daar dus alleen en heb uiteindelijk de verloskamer maar opgeruimd want duurde allemaal erg lang. Ik hoorde of zag niemand op de gangen. Uiteindelijk werd ik na 2,5 uur gehaald en naar kraamafdeling overgebracht waar me een bed/kamer werd toegewezen. Man was bij baby op kinderafdeling waar baby inmiddels was geïnstalleerd. Man werd hiervannop hoogte gebracht en heeft me direct opgehaald en meegenomen naar kinderafd. Toen zag ik baby dus pas weer voor het eerst zonder dat ik ook maar iets hoorde hoe het met baby ging.
Baby bleek glucosetekort te hebben tgv dysmaturiteit en had inmiddels een voedingssonde gekregen. Baby heeft uiteindelijk 11 dagen in zkh gelegen en ik 5. Voor mij was er geen indicatie maar met oog op nabijheid baby al lagen we wel beiden op andere afdeling. Achteraf had ik, in die 2,5 uur, natuurlijk gewoon net zolang moeten blijven zoeken totdat ik iemand zag maar ja, dat is achteraf.
Die niet aardige verpleegkundige had ook nog gezegd, direct na bevalling, dat gezien buik en nog wel baby in kon zitten. ‘s Nachts werd ik wakker van naweeen. Complete paniek want nog half slapende dacht ik dat er dus echt nog baby in zat en er nu bevalling achteraan kwam. Vp van nachtdienst heeft me gelukkig helemaal gerustgesteld toen.
zaterdag 20 oktober 2018 om 09:09
Nou zeg, wat een rotopmerking. Van een ruggenprik krijg je geen sterrenkijker of baby die in het vruchtwater poept, die had je anders ook wel gehad.samsa schreef: ↑20-10-2018 08:37Mijn 1e bevalling is alweer bijna 9 jaar geleden. Het was niet echt een horrorbevalling maar ik heb heel lang last gehad van een verdrietig gevoel en een gevoel van falen.
Ik werd met 41 weken ingeleid. Althans, ik kreeg weekmakers en zou pas de volgende dag ingeleid worden omdat er geen plaats was op de verloskamers. Die weekmakers zijn vaginale tabletten en na de tweede, het was inmiddels avond, kwamen de weeen spontaan op gang.
Ik lag op een kamer met nog 3 vrouwen en moest daar blijven omdat er geen verkloskamer beschikbaar was. Ik voelde mij vreselijk ongemakkelijk. Ik ben maar naar de gang gegaan, even in de douche maar dat was ook niet fijn. Ik kon helemaal de pijn niet handelen: ik werd totaal overvallen door de weeen en ook nog eens op de gang de weeën moeten opvangen. Na een tijdje mocht ik dan naar de verloskamer. Ik heb heel snel om een ruggeprik gevraagd. De weeën kwamen snel achter elkaar en ik kon het gewoon niet handelen.
De ruggeprik hielp even maar algauw had ik weer gewoon veel pijn. Constante pijn in mijn rug, heel naar. Ook nog elke keer spugen, had een verstopte neus en toen ging de hartslag van mijn dochter telkens veel rustiger. Ik moest op mijn linkerzijde gaan liggen. Ontsluiting vorderde niet en telkens maar weer dat hartslagje dat dipte.
Ze hebben om de zoveel tijd bloed uit het hoofdje afgenomen. Toen ik na 12 uur weeen eindelijk mocht gaan persen zakte ze niet ver genoeg in het geboortekanaal. Toen ook nog haar bloed ging verzuren ben ik met een noodvaart naar de OK gebracht. Ik heb het begin gevoeld en ze hebben haar uit mijn bekken moeten duwen (mijn heiligbeen is hiera nooit meer echt hersteld).
Toen ze eruit was heb ik enorm liggen huilen omdat ik ineens heel bang werd. Gelukkig bleek alles goed en na nog 1x spugen op de verkoever werd ze bij mij gebracht. Heerlijk!
Ze bleek achteraf sterrenkijker te zijn geweest. Ze had ook nog in het vruchtwater gepoept.
Na deze pittige bevalling kwam de VK op huisbezoek en merkte op dat “dit soort dingen gebeuren als je een ruggeprik neemt”. Maw: het was mijn eigen schuld geweest. Maar bij navraag bij de gyn vertelde hij mij dat ze overtijd was & in het vruchtwater had gepoept en dat dàt de reden was van foetale nood.
Mijn tweede bevalling was een geplande keizersnede en helemaal perfect verlopen. Het herstel was ook 10x zo snel/goed.
zaterdag 20 oktober 2018 om 09:44
meisje1980 schreef: ↑20-10-2018 09:09Nou zeg, wat een rotopmerking. Van een ruggenprik krijg je geen sterrenkijker of baby die in het vruchtwater poept, die had je anders ook wel gehad.
Dat, en er zijn genoeg vrouwen die vaginaal kunnen bevallen met een ruggeprik. Dus dat is echt onzin. Maar zo’n opmerking hakt er wel in.
Ik ben twee keer bevallen. (Ja, ik ben echt een vrouw.) Bij de eerste had ik een niet vorderende ontsluiting. Ik bleef op 3 cm hangen. Naar het ziekenhuis gegaan en kreeg daar uiteindelijk een weeënstorm. Binnen een uur van 3 naar 10 cm ontsluiting, de hel! Je hebt gewoon geen enkele kans om fatsoenlijk adem te halen. Het persen ging heel erg makkelijk en na 10 min was ons kind er.
Nummer 2 was er vrij snel. Weeën begonnen ‘s avonds laat, half twee ‘s nachts verloskundige gebeld met het idee dat er misschien weleens sprake zou kunnen zijn van 4 cm ontsluiting, 20 minuten later was ze er, toucheren, 9 cm ontsluiting en geen kans meer om naar het ziekenhuis te gaan (had zwaar mijn voorkeur om in het ziekenhuis te bevallen.) Na 23 minuten persen was onze sterrenkijker er.
Gelukkig geen echte horrorbevallingen.
zaterdag 20 oktober 2018 om 09:49
Dit zijn idd geen horrorbevallingenJake99 schreef: ↑20-10-2018 09:44Dat, en er zijn genoeg vrouwen die vaginaal kunnen bevallen met een ruggeprik. Dus dat is echt onzin. Maar zo’n opmerking hakt er wel in.
Ik ben twee keer bevallen. (Ja, ik ben echt een vrouw.) Bij de eerste had ik een niet vorderende ontsluiting. Ik bleef op 3 cm hangen. Naar het ziekenhuis gegaan en kreeg daar uiteindelijk een weeënstorm. Binnen een uur van 3 naar 10 cm ontsluiting, de hel! Je hebt gewoon geen enkele kans om fatsoenlijk adem te halen. Het persen ging heel erg makkelijk en na 10 min was ons kind er.
Nummer 2 was er vrij snel. Weeën begonnen ‘s avonds laat, half twee ‘s nachts verloskundige gebeld met het idee dat er misschien weleens sprake zou kunnen zijn van 4 cm ontsluiting, 20 minuten later was ze er, toucheren, 9 cm ontsluiting en geen kans meer om naar het ziekenhuis te gaan (had zwaar mijn voorkeur om in het ziekenhuis te bevallen.) Na 23 minuten persen was onze sterrenkijker er.
Gelukkig geen echte horrorbevallingen.
zondag 21 oktober 2018 om 01:00
Ha, “ leuk” om dit topic weer langs te zien komen! 2,5 jaar geleden was ik hoogzwanger van nr 2 toen ik hier over dramabevalling nr 1 schreef. Met die in mijn achterhoofd ben ik met een bevalplan van 3 kantjes ( in meervoud uitgeprint) het zkh ingestapt wat ik kreeg ivm hoge bloeddruk een inleiding. Elke man/vrouw in witte jas die langs kwam heb ik dat plan in zijn/haar handen geduwd 
Het had niets met dat plan te maken maar wat heb ik een fijne bevalling gehad! Volledig in mijn eigen bubbeltje heb ik op een bal weeen opgevangen. Ik vroeg me op bepaald moment serieus af voor wie ze dat bed beval-klaar aan het maken waren want ik zat prima en kon dit nog wel even volhouden... bleek ik bijna volledige ontsluiting te hebben!
Bij het persen was er even lichte paniek want baby bleek sterrenkijker te zijn dus er zijn wat hulpmiddelen aan te pas gekomen voordat ze er was. Maar qua pijn en tijdsduur zou ik er zo nog een paar op de wereld zetten.
Moraal? Het ligt echt niet allemaal aan hoe goed/slecht je kan bevallen maar aan het moment. Elke bevalling is ( gelukkig!) anders.
Het had niets met dat plan te maken maar wat heb ik een fijne bevalling gehad! Volledig in mijn eigen bubbeltje heb ik op een bal weeen opgevangen. Ik vroeg me op bepaald moment serieus af voor wie ze dat bed beval-klaar aan het maken waren want ik zat prima en kon dit nog wel even volhouden... bleek ik bijna volledige ontsluiting te hebben!
Bij het persen was er even lichte paniek want baby bleek sterrenkijker te zijn dus er zijn wat hulpmiddelen aan te pas gekomen voordat ze er was. Maar qua pijn en tijdsduur zou ik er zo nog een paar op de wereld zetten.
Moraal? Het ligt echt niet allemaal aan hoe goed/slecht je kan bevallen maar aan het moment. Elke bevalling is ( gelukkig!) anders.
zondag 21 oktober 2018 om 16:22
Bij mijn dochter vorderde de ontsluiting keurig netjes met ongeveer 1 cm per uur (bevalling begon spontaan). Dit kon ik staand best goed opvangen met de puf technieken (liggen was wel een hel met de rugweeën).
Bij mijn zoon ben ik na de weeënopwekkers in 1 uur tijd van 5/6 naar 10 cm ontsluiting gegaan. Dat kreeg ik niet meer weggepuft, ook staand niet met de combi van buik- en rugweeën. Ik was nog net niet aan het hyperventileren. En dan heb ik dus nog het geluk dat de weeën die ik heb functioneel zijn. De ergste pijn kwam echter pas toen mijn zoon zijn hoofd dus was geboren, hij vast zat met zijn schouder achter mijn schaambeen (schouderdystocie) en mijn opgewekte weeën compleet wegdonderden... Zoon zijn hoofd liep blauwpaars aan. Dit was qua zicht erg heftig voor mijn man. Hij is er wel vaginaal uitgekomen met een hoop gedoe.
Ik hoor ook regelmatig verhalen over vrouwen die naar de douche wandelen na hun bevalling of zelfs licht huishoudelijk werk kunnen doen. Ik kan me er niks bij voorstellen. Mij lukte het beide keren niet eens 24 uur na de bevalling om een paar meter te wandelen (naar het toilet) met twee man hulp ter ondersteuning zonder flauw te vallen van de twee keer een flinke fluxus van beide keren bijna 2 liter. Bij de bevalling van mijn dochter lag ik na de bevalling zelfs aan het zuurstof, met tig kruiken in bed omdat ik niet meer warm kon blijven en dat in de zomer.
Bij mijn zoon ben ik na de weeënopwekkers in 1 uur tijd van 5/6 naar 10 cm ontsluiting gegaan. Dat kreeg ik niet meer weggepuft, ook staand niet met de combi van buik- en rugweeën. Ik was nog net niet aan het hyperventileren. En dan heb ik dus nog het geluk dat de weeën die ik heb functioneel zijn. De ergste pijn kwam echter pas toen mijn zoon zijn hoofd dus was geboren, hij vast zat met zijn schouder achter mijn schaambeen (schouderdystocie) en mijn opgewekte weeën compleet wegdonderden... Zoon zijn hoofd liep blauwpaars aan. Dit was qua zicht erg heftig voor mijn man. Hij is er wel vaginaal uitgekomen met een hoop gedoe.
Ik hoor ook regelmatig verhalen over vrouwen die naar de douche wandelen na hun bevalling of zelfs licht huishoudelijk werk kunnen doen. Ik kan me er niks bij voorstellen. Mij lukte het beide keren niet eens 24 uur na de bevalling om een paar meter te wandelen (naar het toilet) met twee man hulp ter ondersteuning zonder flauw te vallen van de twee keer een flinke fluxus van beide keren bijna 2 liter. Bij de bevalling van mijn dochter lag ik na de bevalling zelfs aan het zuurstof, met tig kruiken in bed omdat ik niet meer warm kon blijven en dat in de zomer.
Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag
zondag 21 oktober 2018 om 20:48
Mijn bevalling begon eerst met het vruchtwater dat midden in de nacht er uit stroomde.
Omdat de weeen niet opgang kwamen kreeg ik een drankje dat ik moest drinken en na een paar uur begon het dan eindelijk.
Helse rugweeen, na een aantal uur heb ik een pda gekregen maar dat heeft maar 20 minuutjes geholpen.
Toen ik op de 10 cm zat mocht ik nog een poos niet persen ivm pda.
Anderhalf uur geperst, als laatste op de baarkruk en toen kwam ze eindelijk er uit.
Ze was een sterrenkijker dat vruchtwater had gedronken dus waar ze eerst een maskertje op hebben gelegd om haar longen vrij te maken. Vond dat best beangstigend.
Gelukkig ging het haar goed.
Wat ik daarna zeer traumatiserend vond was toen ik na 2 dagen thuis was, ik niet meer kon poepen.
Ik weet nog dat ik op de wc zat en er ontlasting uit kwam en ik nog naar Mn vriend riep, dat ik vet blij was dat er wat uit kwam.
Totdat het gedeelte kwam wat (opgedroogd?) was.
Het zat er maar kwam niet verder.
Ik kon niet meer staan van de pijn omdat het ergens toch dwars zat.
Ik viel bijna flauw van de pijn.
En zitten deed ook pijn maar ik kon alleen maar zitten.
Ik heb letterlijk drie uur op het toilet gezeten en gehuilt en gevloekt en alles geprobeerd, zelfs het zelf er uit te halen..
Mn pas geboren baby dat lag te huilen omdat ze honger had.
Toen heeft Mn vriend de bevallingskliniek gebelt en zijn we midden in de nacht nog heen gereden waar de gynaecoloog het zelf handmatig er uit heeft gehaald.
En geloof me dat was voor mij echt de Hell. De hele bevalling heb ik geen kik gegeven maar toen ze het er uit gehaald had heb ik echt geschreeuwd van de pijn.
Ze legde me ook uit dat ik veel te weinig had gedronken en omdat ik bv geef en een bevallig achter de rug had, je darmen als laatste het vocht krijgen.
Ze noemden het hier ook ‘steinkoten’
Ben in Duitsland bevallen.
Ja dat was voor mij echt zeer traumatisch het gedeelte NA de bevalling.
Omdat de weeen niet opgang kwamen kreeg ik een drankje dat ik moest drinken en na een paar uur begon het dan eindelijk.
Helse rugweeen, na een aantal uur heb ik een pda gekregen maar dat heeft maar 20 minuutjes geholpen.
Toen ik op de 10 cm zat mocht ik nog een poos niet persen ivm pda.
Anderhalf uur geperst, als laatste op de baarkruk en toen kwam ze eindelijk er uit.
Ze was een sterrenkijker dat vruchtwater had gedronken dus waar ze eerst een maskertje op hebben gelegd om haar longen vrij te maken. Vond dat best beangstigend.
Gelukkig ging het haar goed.
Wat ik daarna zeer traumatiserend vond was toen ik na 2 dagen thuis was, ik niet meer kon poepen.
Ik weet nog dat ik op de wc zat en er ontlasting uit kwam en ik nog naar Mn vriend riep, dat ik vet blij was dat er wat uit kwam.
Totdat het gedeelte kwam wat (opgedroogd?) was.
Het zat er maar kwam niet verder.
Ik kon niet meer staan van de pijn omdat het ergens toch dwars zat.
Ik viel bijna flauw van de pijn.
En zitten deed ook pijn maar ik kon alleen maar zitten.
Ik heb letterlijk drie uur op het toilet gezeten en gehuilt en gevloekt en alles geprobeerd, zelfs het zelf er uit te halen..
Mn pas geboren baby dat lag te huilen omdat ze honger had.
Toen heeft Mn vriend de bevallingskliniek gebelt en zijn we midden in de nacht nog heen gereden waar de gynaecoloog het zelf handmatig er uit heeft gehaald.
En geloof me dat was voor mij echt de Hell. De hele bevalling heb ik geen kik gegeven maar toen ze het er uit gehaald had heb ik echt geschreeuwd van de pijn.
Ze legde me ook uit dat ik veel te weinig had gedronken en omdat ik bv geef en een bevallig achter de rug had, je darmen als laatste het vocht krijgen.
Ze noemden het hier ook ‘steinkoten’
Ben in Duitsland bevallen.
Ja dat was voor mij echt zeer traumatisch het gedeelte NA de bevalling.
maandag 22 oktober 2018 om 14:03
Mijn bevalling past denk ik ook wel in het rijtje heftig (al was het misschien voornamelijk na de bevalling heftig)
Ik werd op zondagavond met een ballonnetje ingeleid, maandagochtend niet genoeg gebeurd, dus gel. 'S middags hetzelfde verhaal en nog een keer gel. 'S avonds breken ze de vliezen niet meer door, dus zou volgende ochtend gebeuren. Vervolgens was de baby niet ingedaald, dus was de gynaecoloog nodig. Deze had een spoed geval, dus dinsdagmiddag rond 14uur werden eindelijk mijn vliezen gebroken. (tot zover duurde het alleen maar lang, maar gebeurde er eigenlijk niks)
Toen werden de weeënopwekkers gestart en had ik binnen een half uur een enorme weeënstorm. 10 tot 15 weeën achter elkaar, zonder enige pauze er tussen in. Toen maar in bad geprobeerd, maar dat ging ook niet. Toen voor de ruggenprik heen. Door de weeënstorm is deze 6x misgeprikt en vervolgens de weeënopwekkers maar uit gezet. Toen de ruggenprik werkte zijn deze uiteindelijk weer aan gezet.
Bij een ruggenprik krijg je een katheter en hiervan had ik het gevoel dat ik zo ontzettend nodig moest plassen, dus eerst daar nog een tijd mee bezig geweest. Vervolgens is de ruggenprik opgehoogd en ging het met de baby niet goed en kreeg ik koorts. Telkens wisselen van zij en hele tijd controle. Van 14 uur 's middags tot 22uur 's avonds was mijn ontsluiting niks verder gekomen.
Vervolgens deed de ruggenprik eindelijk zijn werk inclusief blaas en heb ik alleen maar geslapen. Om 23 uur had ik opeens volledige ontsluiting en mocht ik mee gaan persen. Dit ging heel goed, totdat ze de ruggenprik uit zetten en ik opeens de weeën niet meer voelde. Na 2,5 uur persen kwam de gynaecoloog erbij en gaf ze me de keus: of vacuümpomp en 3 weeën proberen, of keizersnede op de OK. Het OK team stond in ieder geval al standby. Ik heb gekozen voor de vacuümpomp en met mijn allerlaatste restje kracht de baby eruit gekregen (die nog 8 weken lang behoorlijke wonden aan de vacuümpomp heeft over gehouden). Ze zette die knip en die voelde ik precies, vreselijk. Ik hoop dat ik dat nooit weer voel.
Vervolgens heeft ze me gehecht, ging baby wegens onder temperatuur met kinderarts en man naar de kinderafdeling en werd ik daarna gewassen. Ik was zo veel bloed verloren dat ik 2 bloed transfusies heb gehad en daarna kon ik in ieder geval weer zelf op staan.
Baby heeft de dag van de bevalling 3x een ademstilstand gehad en nog een hele week in het ziekenhuis gelegen om te kijken of er niks aan de hand was.
Bij mij is 5 dagen na de bevalling de wond van de knip in zijn geheel open geknapt. Vervolgens met wat hechtingen toch nog geprobeerd het bij elkaar te krijgen. Deze zijn de volgende dag weer open geknapt en zo doende heb ik 2 maand met een open wond van 8 cm lang en 4cm diep gelopen en iedere dag meerdere keren thuiszorg.
Dus ik hoop dat het bij een eventuele tweede bevalling ooit beter gaat
Ik werd op zondagavond met een ballonnetje ingeleid, maandagochtend niet genoeg gebeurd, dus gel. 'S middags hetzelfde verhaal en nog een keer gel. 'S avonds breken ze de vliezen niet meer door, dus zou volgende ochtend gebeuren. Vervolgens was de baby niet ingedaald, dus was de gynaecoloog nodig. Deze had een spoed geval, dus dinsdagmiddag rond 14uur werden eindelijk mijn vliezen gebroken. (tot zover duurde het alleen maar lang, maar gebeurde er eigenlijk niks)
Toen werden de weeënopwekkers gestart en had ik binnen een half uur een enorme weeënstorm. 10 tot 15 weeën achter elkaar, zonder enige pauze er tussen in. Toen maar in bad geprobeerd, maar dat ging ook niet. Toen voor de ruggenprik heen. Door de weeënstorm is deze 6x misgeprikt en vervolgens de weeënopwekkers maar uit gezet. Toen de ruggenprik werkte zijn deze uiteindelijk weer aan gezet.
Bij een ruggenprik krijg je een katheter en hiervan had ik het gevoel dat ik zo ontzettend nodig moest plassen, dus eerst daar nog een tijd mee bezig geweest. Vervolgens is de ruggenprik opgehoogd en ging het met de baby niet goed en kreeg ik koorts. Telkens wisselen van zij en hele tijd controle. Van 14 uur 's middags tot 22uur 's avonds was mijn ontsluiting niks verder gekomen.
Vervolgens deed de ruggenprik eindelijk zijn werk inclusief blaas en heb ik alleen maar geslapen. Om 23 uur had ik opeens volledige ontsluiting en mocht ik mee gaan persen. Dit ging heel goed, totdat ze de ruggenprik uit zetten en ik opeens de weeën niet meer voelde. Na 2,5 uur persen kwam de gynaecoloog erbij en gaf ze me de keus: of vacuümpomp en 3 weeën proberen, of keizersnede op de OK. Het OK team stond in ieder geval al standby. Ik heb gekozen voor de vacuümpomp en met mijn allerlaatste restje kracht de baby eruit gekregen (die nog 8 weken lang behoorlijke wonden aan de vacuümpomp heeft over gehouden). Ze zette die knip en die voelde ik precies, vreselijk. Ik hoop dat ik dat nooit weer voel.
Vervolgens heeft ze me gehecht, ging baby wegens onder temperatuur met kinderarts en man naar de kinderafdeling en werd ik daarna gewassen. Ik was zo veel bloed verloren dat ik 2 bloed transfusies heb gehad en daarna kon ik in ieder geval weer zelf op staan.
Baby heeft de dag van de bevalling 3x een ademstilstand gehad en nog een hele week in het ziekenhuis gelegen om te kijken of er niks aan de hand was.
Bij mij is 5 dagen na de bevalling de wond van de knip in zijn geheel open geknapt. Vervolgens met wat hechtingen toch nog geprobeerd het bij elkaar te krijgen. Deze zijn de volgende dag weer open geknapt en zo doende heb ik 2 maand met een open wond van 8 cm lang en 4cm diep gelopen en iedere dag meerdere keren thuiszorg.
Dus ik hoop dat het bij een eventuele tweede bevalling ooit beter gaat
maandag 22 oktober 2018 om 15:51
Ik vond mijn eerste bevalling, ondanks oa weeënstorm van 7u lang / ontsluiting die niet vorderde / meerdere keren mis prikken met ruggenprik, prima te doen. Al met al zo’n 20u geduurd. Heb al die tijd netjes gepuft, nog grapjes gemaakt, geen traan gelaten.
Nr 2 ging ik in 25 min van 4cm naar volledig geboren. Daarvoor een 2 uur durende weeënstorm met ondragelijke pijn gehad. Zal maar niet opschrijven wat ik allemaal gegild heb, maar mooi was het niet. Dacht dat ik dood ging en op een gegeven moment leek me dat zelfs een goed plan ook. Was gek genoeg een uur later wel gewoon weer helemaal op been en voelde me prima, maar emotioneel wel een deukje opgelopen.
Als ik niet eerder een ander soort bevalling had gehad dan had ik wss ook gedacht dat het aan mezelf lag. Al dat zuchten en puffen en je pijn accepteren is leuk bedacht, maar er zijn levels van pijn waarbij je blij mag zijn als je überhaupt nog adem weet te halen
Nr 2 ging ik in 25 min van 4cm naar volledig geboren. Daarvoor een 2 uur durende weeënstorm met ondragelijke pijn gehad. Zal maar niet opschrijven wat ik allemaal gegild heb, maar mooi was het niet. Dacht dat ik dood ging en op een gegeven moment leek me dat zelfs een goed plan ook. Was gek genoeg een uur later wel gewoon weer helemaal op been en voelde me prima, maar emotioneel wel een deukje opgelopen.
Als ik niet eerder een ander soort bevalling had gehad dan had ik wss ook gedacht dat het aan mezelf lag. Al dat zuchten en puffen en je pijn accepteren is leuk bedacht, maar er zijn levels van pijn waarbij je blij mag zijn als je überhaupt nog adem weet te halen
Behold, the field in which I grow my fucks. Lay thine eyes upon it.. thou shalt see that it is barren!
maandag 22 oktober 2018 om 16:33
Niet echt een horrorbevalling - ook geen makkelijke. Ik had volgens mij een cultuurschok. Alles wat ik hier hoorde, ging zo tegen mijn eigen leefwereld in (Belgische = ziekenhuis/ruggenprik en niet bed op klossen/thuis/vk). Maar ik ging moedig mee in het hele voorproces.
Achteraf gezien, realiseer ik me dat ik misschien toch onbewust op de rem heb gestaan... ging zeer ruim overtijd zodat ik niet meer via vk mocht bevallen en werd overgedragen aan het ziekenhuis.
Daar ook nog steeds volgzaam de hele procedure gevolgd. Bevalling ging niet spontaan, dus tot 2x toe poging tot inleiden die helemaal niets deed.
Na het weekend zou een keizersnee volgen, totdat opeens toch op zondagavond alles van nature begon. Weeën volgden al vrij snel, maar ontsluiting ging langzaam. Zou een klein "roesje" krijgen zodat ik nog wat kon rusten. Toen zo lekker geslapen dat alles weer tot een halt kwam. Dus daarna maar weer een weeënopwekkend middel en daardoor een weeënstorm . Mocht gaan persen maar dat lukte niet... dochter was sterrenkijker.
Dus na een hoop gehannes werd het dan uiteindelijk toch nog een keizersnee met ruggenprik. Had ik dat geweten, hadden ze me ook vanaf het begin die ruggenprik mogen geven. Gelukkig op geen enkel moment stress in de verloskamer - alles was goed met de baby. En ondanks dat iedereen werd opgeroepen op een zondagavond, geen enkele chagrijnige opmerking. (Volgens mij veroorzaken die kutopmerkingen meer trauma's dan de pijn op zich).
Na de keizersnee moest ik naar de IC (gewone verkoever was dicht zondagnacht) en dat vond ik erg triest; je ligt moederziel alleen tussen heel ernstig zieke mensen. Duurde voor mijn gevoel ook heel lang. Er was ook geen tijd om me veel uit te leggen daar, dus toen ik de koude rillingen kreeg omdat de prik was uitgewerkt, dacht ik dat ik dood ging. Ondertussen had man baby in handen, was daar al bezoek geweest en hadden ze al beschuit met muisjes gegeten
Achteraf gezien, realiseer ik me dat ik misschien toch onbewust op de rem heb gestaan... ging zeer ruim overtijd zodat ik niet meer via vk mocht bevallen en werd overgedragen aan het ziekenhuis.
Daar ook nog steeds volgzaam de hele procedure gevolgd. Bevalling ging niet spontaan, dus tot 2x toe poging tot inleiden die helemaal niets deed.
Na het weekend zou een keizersnee volgen, totdat opeens toch op zondagavond alles van nature begon. Weeën volgden al vrij snel, maar ontsluiting ging langzaam. Zou een klein "roesje" krijgen zodat ik nog wat kon rusten. Toen zo lekker geslapen dat alles weer tot een halt kwam. Dus daarna maar weer een weeënopwekkend middel en daardoor een weeënstorm . Mocht gaan persen maar dat lukte niet... dochter was sterrenkijker.
Dus na een hoop gehannes werd het dan uiteindelijk toch nog een keizersnee met ruggenprik. Had ik dat geweten, hadden ze me ook vanaf het begin die ruggenprik mogen geven. Gelukkig op geen enkel moment stress in de verloskamer - alles was goed met de baby. En ondanks dat iedereen werd opgeroepen op een zondagavond, geen enkele chagrijnige opmerking. (Volgens mij veroorzaken die kutopmerkingen meer trauma's dan de pijn op zich).
Na de keizersnee moest ik naar de IC (gewone verkoever was dicht zondagnacht) en dat vond ik erg triest; je ligt moederziel alleen tussen heel ernstig zieke mensen. Duurde voor mijn gevoel ook heel lang. Er was ook geen tijd om me veel uit te leggen daar, dus toen ik de koude rillingen kreeg omdat de prik was uitgewerkt, dacht ik dat ik dood ging. Ondertussen had man baby in handen, was daar al bezoek geweest en hadden ze al beschuit met muisjes gegeten
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
maandag 22 oktober 2018 om 16:53
Ik heb niet een echte horror bevalling gehad, maar het dat hulpeloos gevoel en gebrek aan communicatie in het ziekenhuis, daar heb ik wel een trauma van. Hadden ze me maar verteld wat er aan de hand was, en wat ik moest doen. Achteraf had ik gewoon thuis moeten bevallen, dat had mij en mijn baby veel pijn van een knip en een vacuümpomp gescheeld.
Ik ben vooral teleurgesteld in mezelf, ik had eigenlijk geen ruggeprik nodig maar na een slapeloze nacht van de weeën dacht ik dat ik misschien de dag anders niet vol zou houden. Ik was bang en daardoor moest mijn kindje een vacuümpomp.
De tweede was veel beter, gewoon thuis. Weeen deden veel meer pijn maar de ontsluiting schoot tenminste wel op. Ik heb geloof ik wel 4 liter water gedronken, na puffen van elke wee had ik zo'n droge mond. En daarna duizelig van de trek. Ik vind het zo wreed dat ziekenhuizen soms geen eten drinken toestaan alleen maar 'in geval dat'.
De thuisbevalling was mede zo fijn omdat er naar mij geluisterd werd en ik controle had. Dat dingen bij een bevalling mis gaan ok, maar dat degenen die voor je moeten zorgen onbeleefd, kortaf of horkengedrag vertonen daar is geen excuus voor. En meer dan de helft van de horrorbevallingen hier zijn niet zozeer dat het medisch gecompliceerd was, maar dat de zorgverleners onmenselijk deden. Zo schrijnend.
Ik ben vooral teleurgesteld in mezelf, ik had eigenlijk geen ruggeprik nodig maar na een slapeloze nacht van de weeën dacht ik dat ik misschien de dag anders niet vol zou houden. Ik was bang en daardoor moest mijn kindje een vacuümpomp.
De tweede was veel beter, gewoon thuis. Weeen deden veel meer pijn maar de ontsluiting schoot tenminste wel op. Ik heb geloof ik wel 4 liter water gedronken, na puffen van elke wee had ik zo'n droge mond. En daarna duizelig van de trek. Ik vind het zo wreed dat ziekenhuizen soms geen eten drinken toestaan alleen maar 'in geval dat'.
De thuisbevalling was mede zo fijn omdat er naar mij geluisterd werd en ik controle had. Dat dingen bij een bevalling mis gaan ok, maar dat degenen die voor je moeten zorgen onbeleefd, kortaf of horkengedrag vertonen daar is geen excuus voor. En meer dan de helft van de horrorbevallingen hier zijn niet zozeer dat het medisch gecompliceerd was, maar dat de zorgverleners onmenselijk deden. Zo schrijnend.
maandag 22 oktober 2018 om 18:13
Dat is wel heel verdrietig. Ik had een spoedkeizersnede onder narcose maar ze hebben mijn dochter in een warme doek gewikkeld en bij haar vader op de borst gelegd. En zo gewacht tot ik een uur later ook weer wakker was. En toen kreeg ik d’r bloot op me. We hebben ook pas mensen gebeld toen we daar allebei klaar voor waren (stond ook zo in bevalplan en dat hebben ze echt netjes gedaan).
Wel suf: toen ik wakker werd uit de narcose vroeg een verpleegster of ik mijn kind al had gezien. Eh nee, ik word toch net wakker?
dinsdag 23 oktober 2018 om 12:13
Als ik sommige verhalen lees. Mag ik echt niet klagen!! En moet ik in mijn handen knijpen dat mijn bevalling redelijk goed is verlopen. Toch kijk ik er soms niet positief op terug. En krijg ik schuldgevoelens omdat het allemaal best mee valt.
Hier begon bevalling donderdagochtend met 2 uur weeën om de 5 min en dan weer 2 uur niks. Donderdag eind van de middag verloskundige gebeld. Die zij kan snel gaan maar kan ook nog een week duren. Ik dacht nee. Gelukkig braken mijn vliezen die nacht om 03::00u. Vrij snel zat ik op 9,5cm ontsluiting en persween. Ik dacht rond 05:00u. Die oerdrang om te persen. Maar helaas die 0,5cm moest nog. Dochter lag als sterrenkijker. 07:00u naar het ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen bleek dochter gedraaid!! Om 08:00u volledige ontsluiting 1u en 4 min geperst en toen werd dochter met arm naast haar hoofd geboren.
Placenta kwam vrij snel. Helaas bleef er stukje achter in baarmoeder. Gynaecoloog heeft dit op de verloskamer eruit gekregen!! Heeft heel veel pijn gedaan. Maar heel blij dat ik niet naar ok hoefde. Daarna nog 4 hechtingen. Kon niet verdoofd worden i.v.m. dunne huid. Maar vergeleken met stukje placenta eruit halen was dat een peule schil. 4u na geboorte dochter mochten we naar huis.
Als je je vraagt waar kijk je negatief op terug. Is het die persweeën 3u weg puffen. Bijna geen tijd tussen de weeën.
Maar goed als je het zo leest mag ik eigenlijk niet klagen over mijn bevalling.
Hier begon bevalling donderdagochtend met 2 uur weeën om de 5 min en dan weer 2 uur niks. Donderdag eind van de middag verloskundige gebeld. Die zij kan snel gaan maar kan ook nog een week duren. Ik dacht nee. Gelukkig braken mijn vliezen die nacht om 03::00u. Vrij snel zat ik op 9,5cm ontsluiting en persween. Ik dacht rond 05:00u. Die oerdrang om te persen. Maar helaas die 0,5cm moest nog. Dochter lag als sterrenkijker. 07:00u naar het ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen bleek dochter gedraaid!! Om 08:00u volledige ontsluiting 1u en 4 min geperst en toen werd dochter met arm naast haar hoofd geboren.
Placenta kwam vrij snel. Helaas bleef er stukje achter in baarmoeder. Gynaecoloog heeft dit op de verloskamer eruit gekregen!! Heeft heel veel pijn gedaan. Maar heel blij dat ik niet naar ok hoefde. Daarna nog 4 hechtingen. Kon niet verdoofd worden i.v.m. dunne huid. Maar vergeleken met stukje placenta eruit halen was dat een peule schil. 4u na geboorte dochter mochten we naar huis.
Als je je vraagt waar kijk je negatief op terug. Is het die persweeën 3u weg puffen. Bijna geen tijd tussen de weeën.
Maar goed als je het zo leest mag ik eigenlijk niet klagen over mijn bevalling.
dinsdag 23 oktober 2018 om 14:10
Wat grappig, mijn dochter kwam ook met het gezichtje naar boven en ik heb nooit geweten dat dit sterren kijker wordt genoemd. Ik vond het wel een hele mooie ervaring om haar meteen van de voorkant te zien toen ze tussen mijn benen verscheen. Dat is dan ook meteen het enige mooie aan de hele bevalling, voor de rest vond ik het een complete nachtmerrie.
De bedoeling was dat ik thuis zou bevallen. Perfecte zwangerschap en de weeën begonnen precies op de uitgerekende dag dus geen reden voor zorgen.
Ik had zwangerschapsyoga gedaan, dus in theorie had ik in staat moeten zijn om alles in goede banen te leiden.
Niet dus. Niks weeën opvangen met ademhalingsoefeningen. Ze waren zo enorm overweldigend dat ik compleet van de wereld was. Viel alleen maar niet flauw omdat de pijn me wakker hield, zo voelde het. Rugweeën ook nog, echt heel gemeen. Van persweeën weet ik nu nog niet wat het zijn want die heb ik nooit gehad. Dus toen het er echt op aankwam gebeurde er niks, behalve dat ik bleef hangen in de storm.
Dus midden in die ellende moest ik mezelf de trap af, de deur uit en de auto in slepen om naar het ziekenhuis gebracht te worden. Daar aangekomen op een brancard gelegd, en ik weet nog dat de verloskundige in de ziekenhuisgang een bekende tegenkwam waar ze vrolijk een praatje mee stond te maken terwijl ik alleen maar kon denken: mens, ik ga dood hier, schiet toch eens op!
Afijn, verloskamer. Daar moest ik persen en nog eens persen en ergens tussendoor hebben ze me nog verdoofd en ingeknipt. Totdat ze zeiden dat de baby het niet meer zo leuk vond en ik even moest stoppen met persen Het erge is dat ik op dat moment helemaal niet wilde stoppen, omdat het persen juist de pijn van de weeën verlichtte. Even later mocht het toch weer en ik zie de arts met een bezorgd gezicht naar mij kijken en hoor gehint over "misschien moeten we maar naar boven."
Ze besloten het eerst nog met de vacuümpomp te proberen. Het is al lang geleden maar ik vergeet het nooit meer. Verloskundige die met al haar gewicht op mijn buik hing, arts die trok met de pomp, ik met de opdracht uit alle macht te persen en iedereen die maar tegen me aan het roepen was. Geen woord voor om dat gevoel te beschrijven.
En net toen ik dacht ik trek dit ECHT niet, opeens plop en verscheen er een beeldje van klei (zo zag ze eruit) tussen mijn benen. Oogjes stijf dicht, armpjes en beentjes opgevouwen. Zo mooi.
Maar dat ze zeggen dat je daardoor alle pijn en ellende meteen bent vergeten geldt voor mij niet. Het is al meer dan 20 jaar geleden maar ik weet het allemaal nog precies. En ik heb het nooooit meer gedaan
De bedoeling was dat ik thuis zou bevallen. Perfecte zwangerschap en de weeën begonnen precies op de uitgerekende dag dus geen reden voor zorgen.
Ik had zwangerschapsyoga gedaan, dus in theorie had ik in staat moeten zijn om alles in goede banen te leiden.
Niet dus. Niks weeën opvangen met ademhalingsoefeningen. Ze waren zo enorm overweldigend dat ik compleet van de wereld was. Viel alleen maar niet flauw omdat de pijn me wakker hield, zo voelde het. Rugweeën ook nog, echt heel gemeen. Van persweeën weet ik nu nog niet wat het zijn want die heb ik nooit gehad. Dus toen het er echt op aankwam gebeurde er niks, behalve dat ik bleef hangen in de storm.
Dus midden in die ellende moest ik mezelf de trap af, de deur uit en de auto in slepen om naar het ziekenhuis gebracht te worden. Daar aangekomen op een brancard gelegd, en ik weet nog dat de verloskundige in de ziekenhuisgang een bekende tegenkwam waar ze vrolijk een praatje mee stond te maken terwijl ik alleen maar kon denken: mens, ik ga dood hier, schiet toch eens op!
Afijn, verloskamer. Daar moest ik persen en nog eens persen en ergens tussendoor hebben ze me nog verdoofd en ingeknipt. Totdat ze zeiden dat de baby het niet meer zo leuk vond en ik even moest stoppen met persen Het erge is dat ik op dat moment helemaal niet wilde stoppen, omdat het persen juist de pijn van de weeën verlichtte. Even later mocht het toch weer en ik zie de arts met een bezorgd gezicht naar mij kijken en hoor gehint over "misschien moeten we maar naar boven."
Ze besloten het eerst nog met de vacuümpomp te proberen. Het is al lang geleden maar ik vergeet het nooit meer. Verloskundige die met al haar gewicht op mijn buik hing, arts die trok met de pomp, ik met de opdracht uit alle macht te persen en iedereen die maar tegen me aan het roepen was. Geen woord voor om dat gevoel te beschrijven.
En net toen ik dacht ik trek dit ECHT niet, opeens plop en verscheen er een beeldje van klei (zo zag ze eruit) tussen mijn benen. Oogjes stijf dicht, armpjes en beentjes opgevouwen. Zo mooi.
Maar dat ze zeggen dat je daardoor alle pijn en ellende meteen bent vergeten geldt voor mij niet. Het is al meer dan 20 jaar geleden maar ik weet het allemaal nog precies. En ik heb het nooooit meer gedaan
anoniem_6527270f28ee9 wijzigde dit bericht op 25-10-2018 20:09
1.59% gewijzigd
woensdag 24 oktober 2018 om 16:18
Hier ook geen horror maar leuk was wel echt anders. Zwangerschap zelf was een ramp, drie keer in het ziekenhuis gelegen waaronder met een alvleesklierontsteking en bijbehorende operatie. Om die redenmet 38+1 ingeleid. Ballonnetje woensdag 16.00 ingebracht, meteen wel wat kramp maar niks bijzonders. Om 22.00 gecheckt of ze de volgende ochtend de vliezen konden breken maar het ballonnetje zat nog helemaal vast dus ze rekenden er niet op. Om 01.00 moest ik nodig plassen en viel het ballonnetje in de wc, toch zo’n 4 cm dus.
Om 06.30 op donderdag de vliezen gebroken. Daarna weer moeten plassen wat hilarisch was, ik verloor zoveel vruchtwater dat er iemand met een dweil achter me aan liep. De weeën kwamen door het infuus wel op gang maar omdat ik steeds nog kon praten en grapjes maken werd het infuus al vrij snel op de hoogste stand gezet. Dit leverde een hoop weeën op maar geen goede, de ontsluiting vorderde totaal niet. Om 16.00 had ik 5,5 cm
Inmiddels had ik ook ontzettend last van acute bekkeninstabilliteit wat nog veel meer zeer deed dan de weeën. Ruggenprik gekregen en toen ging het wel weer redelijk.
Om 19.00 werd de dienst weer gewisseld en zat ik op 6 cm. De vk zei toen nog dat ik moest gaan denken aan een keizersnede.
Daarna ging het iets sneller, om 20.00 was het 8 cm. Om 22.00 op 9,5.. en toen zei de gyn dat er een spoed tussendoor kwam en dat ze zo terug zou komen. Baby lag nog bij l2 ofzo terwijl hij naar l4 moest dus ik had nog de tijd.
Om 23.00 voelde ik me alsof ik ontzettend moest poepen maar de gyn was nog niet terug. Ik heb gesmeeeeekt om haar te blijven bellen maar ze kwam niet, zat in een bevalling. De vp die erbij was vond dat ik al wel een beetje mocht persen maar nog niet echt.
Om 23.55 kwam de gyn, voelde en zei dat baby gedaald was (goh) en dat ik mocht persen. On 00.15 is kind geboren, ik was het zó zat. Ingescheurd en 8 hechtingen maar veder prima.
Overigens wilde ik vrijwel meteen daarna onder de douche en was ik heel verbaasd dat dat niet mocht.
Samen met vriend en kind geslapen, wel verbaasd dat kind helemaal niet huilde. S’ ochtends kraamvisite gehad maar in de middag de kinderarts die aangaf dat het helemaal niet goed ging met zoon en dat hij meteen naar de couveuse moest. Ik moest op mijn afdeling blijven maar gelukkig mocht vriend bij zoon slapen. Ik kon ook niet lopen dus moest steeds de verpleging bellen om me erheen te rijden.
Vrijdagavond heeft zoon toen nog een hartstilstand gehad. Gelukkig is het inmiddels allemaal weer goed, maar ook ik heb me zó vreselijk alleen gevoeld de dagen erna.
Om 06.30 op donderdag de vliezen gebroken. Daarna weer moeten plassen wat hilarisch was, ik verloor zoveel vruchtwater dat er iemand met een dweil achter me aan liep. De weeën kwamen door het infuus wel op gang maar omdat ik steeds nog kon praten en grapjes maken werd het infuus al vrij snel op de hoogste stand gezet. Dit leverde een hoop weeën op maar geen goede, de ontsluiting vorderde totaal niet. Om 16.00 had ik 5,5 cm
Inmiddels had ik ook ontzettend last van acute bekkeninstabilliteit wat nog veel meer zeer deed dan de weeën. Ruggenprik gekregen en toen ging het wel weer redelijk.
Om 19.00 werd de dienst weer gewisseld en zat ik op 6 cm. De vk zei toen nog dat ik moest gaan denken aan een keizersnede.
Daarna ging het iets sneller, om 20.00 was het 8 cm. Om 22.00 op 9,5.. en toen zei de gyn dat er een spoed tussendoor kwam en dat ze zo terug zou komen. Baby lag nog bij l2 ofzo terwijl hij naar l4 moest dus ik had nog de tijd.
Om 23.00 voelde ik me alsof ik ontzettend moest poepen maar de gyn was nog niet terug. Ik heb gesmeeeeekt om haar te blijven bellen maar ze kwam niet, zat in een bevalling. De vp die erbij was vond dat ik al wel een beetje mocht persen maar nog niet echt.
Om 23.55 kwam de gyn, voelde en zei dat baby gedaald was (goh) en dat ik mocht persen. On 00.15 is kind geboren, ik was het zó zat. Ingescheurd en 8 hechtingen maar veder prima.
Overigens wilde ik vrijwel meteen daarna onder de douche en was ik heel verbaasd dat dat niet mocht.
Samen met vriend en kind geslapen, wel verbaasd dat kind helemaal niet huilde. S’ ochtends kraamvisite gehad maar in de middag de kinderarts die aangaf dat het helemaal niet goed ging met zoon en dat hij meteen naar de couveuse moest. Ik moest op mijn afdeling blijven maar gelukkig mocht vriend bij zoon slapen. Ik kon ook niet lopen dus moest steeds de verpleging bellen om me erheen te rijden.
Vrijdagavond heeft zoon toen nog een hartstilstand gehad. Gelukkig is het inmiddels allemaal weer goed, maar ook ik heb me zó vreselijk alleen gevoeld de dagen erna.
Natte tosti..
donderdag 25 oktober 2018 om 11:55
Heb ongeveer dezelfde bevalling, i.i.g, einde, gehad als jou. Bij is later een ptss vastgesteld en ik heb een reeks emdr gehad. Dat heeft geholpen. Maar idd voor mijn ook reden om te zeggen: nooit meer.ñuca schreef: ↑23-10-2018 14:10Wat grappig, mijn dochter kwam ook met het gezichtje naar boven en ik heb nooit geweten dat dit sterren kijker wordt genoemd. Ik vond het wel een hele mooie ervaring om haar meteen van de voorkant te zien toen ze tussen mijn benen verscheen. Dat is dan ook meteen het enige mooie aan de hele bevalling, voor de rest vond ik het een complete nachtmerrie.
De bedoeling was dat ik thuis zou bevallen. Perfecte zwangerschap en de weeën begonnen precies op de uitgerekende dag dus geen reden voor zorgen.
Ik had zwangerschapsyoga gedaan, dus in theorie zou ik in staat moeten zijn om alles in goede banen te leiden.
Niet dus. Niks weeën opvangen met ademhalingsoefeningen. Ze waren zo enorm overweldigend dat ik compleet van de wereld was. Viel alleen maar niet flauw omdat de pijn me wakker hield, zo voelde het. Rugweeën ook nog, echt heel gemeen. Van persweeën weet ik nu nog niet wat het zijn want die heb ik nooit gehad. Dus toen het er echt op aankwam gebeurde er niks, behalve dat ik bleef hangen in de storm.
Dus midden in die ellende moest ik mezelf de trap af, de deur uit en de auto in slepen om naar het ziekenhuis gebracht te worden. Daar aangekomen op een brancard gelegd, en ik weet nog dat de verloskundige in de ziekenhuisgang een bekende tegenkwam waar ze vrolijk een praatje mee stond te maken terwijl ik alleen maar kon denken: mens, ik ga dood hier, schiet toch eens op!
Afijn, verloskamer. Daar moest ik persen en nog eens persen en ergens tussendoor hebben ze me nog verdoofd en ingeknipt. Totdat ze zeiden dat de baby het niet meer zo leuk vond en ik even moest stoppen met persen Het erge is dat ik op dat moment helemaal niet wilde stoppen, omdat het persen juist de pijn van de weeën verlichtte. Even later mocht het toch weer en ik zie de arts met een bezorgd gezicht naar mij kijken en hoor gehint over "misschien moeten we maar naar boven."
Ze besloten het eerst nog met de vacuumpomp te proberen. Het is al lang geleden maar ik vergeet het nooit meer. Verloskundige die met al haar gewicht op mijn buik hing, arts die trok met de pomp, ik met de opdracht uit alle macht te persen en iedereen die maar tegen me aan het roepen was. Geen woord voor om dat gevoel te beschrijven.
En net toen ik dacht ik trek dit ECHT niet, opeens plop en verscheen er een beeldje van klei (zo zag ze eruit) tussen mijn benen. Oogjes stijf dicht, armpjes en beentjes opgevouwen. Zo mooi.
Maar dat ze zeggen dat je daardoor alle pijn en ellende meteen bent vergeten geldt voor mij niet. Het is al meer dan 20 jaar geleden maar ik weet het allemaal nog precies. En ik heb het nooooit meer gedaan
